Beveiligd: Op slot

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Terug in de tijd

Omdat ik heel nieuwsgierig was naar de serie The Handmaids Tale nam ik een proefabonnement op Videoland. Je kunt dan 2 weken lang onbeperkt kijken, voor 1 cent. The Handmaids Tale is een verfilming van het gelijknamige boek van Margareth Atwood en een absolute aanrader. Ik zal eerlijk zeggen dat ik het boek niet heb gelezen omdat normaliter boeken over onze wereld in de toekomst waarbij de mensheid gaat uitsterven en nog meer miserabels, normaal niet op mijn te lezen lijstje staat. Maar na het zien van de adembenemende serie en met name het geweldige spel van Elisabeth Moss (bekend van Top of the lake) en Yvonne Strahovski (ook wel bekend als Hannah uit Dexter) wil ik het boek zeker gaan lezen!

Kort gezegd is het een kijk op het Amerika van de toekomst waarin kinderen een zeldzaamheid zijn geworden wegens onvruchtbaarheid van de meeste mensen. Een enge Christelijke beweging met nazitrekjes heeft de macht heeft gegrepen en de republiek Gilead gesticht. In deze republiek heeft iedereen een vaste rol. Heersers en dienaren. Zo worden vruchtbare vrouwen als dienstmaagden gedwongen worden zich voort te planten. Prachtig en indrukwekkend. En eng, dat ook.

Maar goed, dáár gaat dit niet over. Nadat ik klaar was met kijken wilde ik het proefabonnement al gaan opzeggen. De rest van het assortiment spreekt me niet aan. Veel troep, althans wat ik troep vind. Tot mijn oog ineens op Twin Peaks viel.

Twin Peaks! Die prachtige en voor mij vaak onbegrijpelijke serie, maar desalniettemin niet te versmaden. Op Videoland staat het 3e seizoen, wat verder gaat daar waar het tweede seizoen 25 jaar geleden werd afgesloten.

Dus plakte ik er nog een maandje Videoland aan vast, dit keer betalend, en begon met kijken. Weer nét zo mysterieus en onbegrijpelijk maar toch, wat een genot.

Toen ik de prachtige intro muziek van Angelo Badalamenti hoorde, gebeurde er iets heftigs. In één klap was ik terug in de tijd, ik denk dat het beginjaren 90 was dat ik keek. Ik had toen net een TV gekocht na jaren zonder te hebben geleefd. Twin Peaks was echt het hoogtepunt van mijn week. Ik MOEST dat kijken. Toen hadden we natuurlijk nog geen ‘uitzending gemist’ of streaming diensten dus heb ik me vaak op mijn fiets door Amsterdam een ongeluk gehaast om maar op tijd thuis te zijn. Want ik wilde niets missen, zeker de begintune niet.

Onvoorstelbaar toch wat muziek een emoties kan oproepen, in dit geval verbonden met herinneringen uit de tijd dat ik begin 20 was. Een tijd dat ik met mijn vriend D. was, we naast elkaar woonden, geen cent te makken hadden maar ons de koning te rijk voelden. De wereld lag aan onze voeten en we gingen de wereld bovendien een stukje beter maken. Want wij waren nogal van de ‘peace & happiness’ en jointjes roken. Die jointjes in combinatie met de wonderlijke prachtige beelden uit Twin Peaks zorgden voor een onvergetelijke ervaring 😉 . En die muziek nu ineens zoveel jaren later weer horen, zorgt voor heimwee en geluk tegelijk. Het leven was goed en alles was nog mogelijk.

ps: ik ben wat aan het rommelen met hoe het er uit ziet. WordPress gaat over op een nieuwe manier van invoeren. En ik snap nog niet helemaal hoe het werkt. Dat óf het nieuwe programma werkt nog niet zo goed. Dus alinea’s zijn ineens geen alinea’s meer ook al waren ze dat eerder wel. Curieus…

 

 

Gerrie en de vlooien

Mijn aankondiging van een paar dagen geleden dat ik het blog of in ieder geval sommige artikelen achter een wachtwoord ga zetten, heeft tot een stortvloed aan mails geleid. Iets wat ik niet echt had voorzien. De meest gestelde vraag was of ik alsjeblieft niet de kattenstukjes achter slot en grendel wilde gaan zetten.

Dat ga ik inderdaad niet doen. Sterker nog, hier komt er één, vangen!

De dag nadat we van vakantie terugkwamen vertelde de googlekalender mij dat onze Gerrie een vlooienpil moest. Ik gebruik weliswaar nog steeds een papieren agenda, maar dit soort dingen, vlooien- en wormenbestrijding en zo, zet ik graag in de agenda op mijn telefoon. Ik krijg op de dag zelf een reminder en zo weet ik vanzelf welke kat de bofkont van de dag is. Ik doe ze nooit allemaal tegelijk, want als ik er twee heb gedaan krijg ik de andere twee niet meer te pakken. Dus doe ik een kat per keer en is de volgende een dag of twee dagen later aan de beurt.

Nu is dat toedienen bij Gerrie niet heel makkelijk. Hij kent drie standjes:
1) bang, ik vertrouw jou niet,dit is het einde van alle fijne dingen
2) ik zit op de trap en gluur naar potentieel enge dingen
3) extreem aanhankelijk en knuffelig, ik ben nu Chef Kopstoot

Toen hij hier net woonde gaf ik hem een paar keer een vlooienpipet. Dát was geen succes. Geen enkele kat vind dat fijn maar meestal herstellen ze zich daar snel van. Het is vooral verontwaardiging dat dit ze nu wéér overkomt, die ongepaste smerige geur op hun rug.

Maar Gerrie herstelde er niet van als ik het deed. Hij bleef tot wel twee dagen erna angstig en geagiteerd, durfde ook niet meer naar binnen te komen. Na het toedienen gaat hij een soort van buikschuiven. Alsof het spul op zijn rug eraf valt als hij gaat tijgeren, echt te zielig.

Dus stapte ik na een tip van een bloglezer over op Comfortispillen. Dat zijn pillen ter grootte van een aspirientje dat zeer effectief is. Alleen de pil moet dus wel in de bek worden gepropt. Omdat de pil zo groot is, moet hij bovendien in vieren worden gesneden. Je propt er dus niet een pil in maar vier keer een kwart pil.

Dat lukte redelijk. Gerrie was in het begin zo schuw en bang dat als ik hem eenmaal vast had, hij compleet verstijfde en zich als een mak lammetje liet ‘mishandelen’. Want zo voelt het wel als je een kat iets tegen zijn zin in zijn bek moet proppen.

Nu ben ik echt een ervaren pillengever. Ik ken inmiddels alle trucjes die je kunt toepassen. Maar Gerrie is een geval apart. Hij laat zich – waarschijnlijk omdat hij gewoon wat sterker is inmiddels en meer zelfvertrouwen heeft – niet meer zomaar oppakken en een pil in zijn bek stoppem. Hij heeft een tactiek dat hij met alle vier poten de lucht in springt als je hem probeert te pakken, zo glibberig als zeep. Heb je hem eenmaal tóch vast dan lukt vast blijven houden bijna niet. Laat staan dat je dan een gevierendeelde pil in zijn bek krijgt. Een wormenpil lukt over het algemeen wel, die is veel kleiner.

De laatste paar keer was het al een drama om hem de Comfortis toe te dienen en ik vroeg daarom nu deze keer aan de man hulp. Het eindigde met opengekraste armen, gekwetste zielen, een kat die van de stress overmatig ging kwijlen en waarbij er ook iets in zijn bek was beschadigd, ik denk door het scherpe randje van die kloterige gevierendeelde pil. In ieder geval het bloed kwam er uit. Om het geheel compleet te maken had hij tot vier dagen na toediening een soort zenuwtic met zijn bek en kop, ik denk van de stress. En vond ik delen van de pil later op de grond.

Nou, mens en dier hebben hadden hier een groot trauma te verwerken. 

Dit wil ik niet meer maar ik wil natuurlijk ook geen kat met vlooien en hij laat zich niet kammen. Dus bedacht ik dat ik hem bij zijn jaarlijkse dierenartscontrole en enting, meteen een vlooieninjectie wil laten geven. Dat werkt een half jaar en bespaart me het maandelijkse worstelen met vier stukken pil.  Ik stop hem eerlijk gezegd liever twee keer per jaar in een mand en ga met hem naar tante dierenarts dan dat ik maandelijks die pil in zijn bek moet proppen. 

Maar hem optillen is ook een ‘ding’. Dus oefen ik nu met optillen. Tijdens onze knuffelsessies pak ik hem af en toe op en zet hem dan meteen weer neer. Zodat de weerstand wat minder wordt. De reismand staat al weer klaar en hij krijgt lekker hapjes in de buurt van die mand.

Een echte kat-in-de-mand-training wordt het niet. Dat heb ik wel geprobeerd vorig jaar maar is met hem – in tegenstelling tot Dibbes – geen succes. Hij stapt niet uiteindelijk zelf de mand in, hoeveel lekkere brokjes ik er ook in leg. Het valt hem gewoon niet aan te leren.  Ook niet als ik de bovenkant van de reismand eraf haal, zodat het wennen in etappes gaat. Dibbes had ik na 5 maanden zover dat hij in de mand zet met deksel dicht en dat ik de mand al kon optillen. Gerrie zat toen na 5 maanden nog steeds op een meter afstand naar het lekkers in de mand te kijken. Lekkers vóór de mand wordt wel gepakt, maar lekkers in de mand is ‘de vijand’.

Ik weet uit ervaring dat als ik hem eenmaal in de mand heb, hij wel rustig blijft. Dus ligt de nadruk nu vooral op hem op kunnen pakken.

Je kunt de kat wel uit het trauma halen – zoals het leven op straat bij Gerrie heeft veroorzaakt –  maar je haalt het trauma helaas nooit meer uit de kat. Honden kunnen volgens mij makkelijker een verleden achter zich laten. Bij Gerrie is toch wel het hoogst haalbare dat hij tevreden is en zich veilig voelt en geen vlooien heeft. En dat is goed zo.

Privacy

Vanwege een aantal redenen wil ik mijn blog of in ieder geval sommige artikelen op slot gaan gooien. Wil jij mee blijven lezen, dan kun je een mail sturen naar aanminofmeer@gmail.com. Waarbij ik er meteen eerlijk bij zeg dat ik niet iedereen toelaat en dat over de uitslag niet gecorrespondeerd wordt.

Opruimen

Nu zo’n 10 jaar geleden pakten wij onze financiën aan. Ik raakte wegens ziekte mijn baan kwijt. We waren vlak voor ik ziek werd net verhuisd naar een veel duurder huis. De economische crisis sloeg toe. Huis onder water. Minder inkomen. Ik kan er nog buikpijn van krijgen als ik er aan terugdenk.

Afijn, we pasten onze leefstijl aan en vooral onze uitgaven. Iets wat ik ook deed was onze administratie aanpakken. Daarvoor hanteerde ik jarenlang naar volle tevredenheid de tactiek van iets in een map stoppen zonder een echt logisch systeem en als de map vol was, dan kocht ik een nieuwe map en ging ik verder met mijn ‘systeem’. 

Dus had ik zeker 12 mappen in de kast staan. Sommige met alleen mijn spullen maar andere mappen dateren vanaf het moment dat onze twee huishoudens en administratie werden samengevoegd.

Tijd voor een opruiming dus. Ik gooide papiertroep van zeker 20 jaar verzamelen weg en bewaarde alleen dat wat volgens de Belastingdienst bewaard moest worden. Ik hield 3 mappen over, dat ruimde lekker op!

En toen, ja toen. Ik heb de administratie lang netjes bijgehouden. Maar ergens kwam de slof erin. En van de week stoorde het me dat die 3 mappen toch weer meer mappen zijn geworden. Soms is het ook onvermijdelijk, de hele correspondentie rond het omzetten van onze hypotheek en woekerpolis in 2013 is  bijvoorbeeld al één hele map. Mijn ziek zijn en keuringstraject bij het UWV weer een andere map. En weggooien durf ik nog niet. Ook omdat die map veel kennis bevat, ik kan teruglezen en denken ‘o ja, zo zat het, daar komen we vandaan!

 

Maar opschonen kan natuurlijk wel! Salarisstroken uit 2011 en 2012 hoeven echt niet meer bewaard te blijven. En facturen van een mobiele telefoon die ik al 5 jaar niet meer heb, ook niet.

Dus dat ruimde lekker op. Meteen ook even de twee mappen die ik het meest gebruik anders ingedeeld, volgens een voor mij wat logischer systeem. Mezelf verwend met nieuwe kartonnen tabbladen omdat degene die ik gebruikte zeker 20 jaar oud waren en zó vaak beschreven, doorgekrast en daar weer overheen geschreven, dat ik die €4,85 die de nieuwe bladen mij hebben gekost, wel kan rechtvaardigen. Ik kon voor mezelf zelfs goed praten dat ik ze gewoon bij Bol bestelde in plaats van dat ik ze ging halen bij de Hema, waar ze zeker goedkoper zijn. Wat dat betreft gaat energie besparen nog steeds voor op geld besparen en daar ben ik trots op want het heeft me jaren gekost om zover te komen.

Dus dat is klaar. Nou ja, nu nog even de zooi uitzoeken die ik sinds januari in een kast heb gegooid en in die prachtig georganiseerde mappen stoppen. Dat ga ik vandaag doen. Of morgen. En anders toch zeker deze maand.

Over die broekriem

Eerder schreef ik dat wij hier de broekriem wat aanhalen. Een jaar lang van veel medische kosten en pech maakte dat de buffer angstwekkend leeg is. Er staat nog wel wat geld op de rekening maar dat is voor de eventuele studie van S., een andere auto (naar verwachting over 2 jaar) en een nieuwe hete luchtverwarming.

Eén van de redenen dat het urgent voelt om te sparen is dat de baan van de man op de tocht staat. Dat is niet voor het eerst en zal zeker niet voor het laatst zijn. Maar de signalen zijn zodanig dat het gewoon slim is nu toch weer snel te zorgen voor een goed gevulde buffer.

Dus in plaats van de kaasschaaf zoals ik eerder van plan was, deed ik nu echt rigoureus wat hakwerk met een kapmes, bekeek alles in de begroting kritisch en maakte ook alvast een begin met de begroting voor volgend jaar.

Sommige dingen hebben we helaas niet in de hand. Ik zal nog steeds medische kosten hebben, het traject met de orthomoleculair therapeut is nog lang niet klaar.  Maar op andere gebieden kunnen wel andere keuzes gemaakt worden. Eén groot geldlek hier is bijvoorbeeld kattenvoer. Ik ben eeuwig op zoek naar kwalitatief (biologisch) goed voer, koop dat in bulk in en dan na 3 blikken halen ze ineens allemaal hun neus ervoor op, omdat ze liever gewoon whiskas vreten. Ik zie daar wel een besparing.

Om mezelf te motiveren las ik het boek De Financiële Detox. Hoe je meer geld overhoudt aan het einde van de maand  van Joëlla Opraus en Nathalie van Wingerden. Ik kreeg dit boek vorig jaar van een oud-collega die het via FB weggaf, met daarbij de opmerking dat het niet echt iets voor haar was. Dat had me wellicht moeten triggeren want zij heeft zelf ervaring met budgetcoaching.

Afijn, ik weet nu waarom het niet haar pakkie an was. Ook niet de mijne. Het is een erg ‘hip’ boekje voor mensen die niet weten waar hun geld naar toe gaat en die met een grote boog om de administratiemap heen lopen. Op zich staan er best veel zinnige tips in. Het uitgangspunt is onderzoeken wat je relatie met geld is en door het volgen van de stappen in het boek uitzoeken wat er in komt per maand en wat je kunt uitgeven. Zodat je geld overhoudt en kunt sparen of meer ruimte krijgt voor dingen die je graag wilt in plaats van dat je met een vraagteken op je voorhoofd zit aan het eind van de maand, je afvragend waar al dat geld nu weer naar toe ging.

Na een uur lezen was ik de voorbeelden en het taalgebruik zat. Ik behoor duidelijk niet tot de doelgroep. Ik voel me niet aangesproken door dilemma’s als ‘durf jij nee te zeggen tegen die vriendin die altijd alleen maar naar die dure cocktailbar wil’. Ook stoorde ik mij mateloos aan het taalgebruik. Een gezond uitgavenpatroon heet hier ‘healty spending habits’. En tijdelijk zuinig leven wordt een ‘spending dieet’ genoemd.

Dát soort popi jopi gedoe is niet aan mij besteed. Vooral ook omdat het nergens echt de diepte ingaat. Ze raden een test aan via hun site, waarbij je kunt uitzoeken welk geldtype je bent maar er wordt verder niet echt een vertaalslag gemaakt naar hoe je die kennis kunt inzetten om je geldgedrag aan te passen. Bovendien werkt de link waarnaar ze verwijzen voor die geldtypetest helaas niet, dus valt dat deel van het boek een beetje in het water.

Er staat op zich zeker veel nuttige informatie in, bijvoorbeeld hoe je je administratie moet optuigen of hoe je inzicht krijgt in je uitgaven. Maar hoe je daadwerkelijk kunt bezuinigen of je geldgedrag kunt aanpassen, daar wordt niet echt op ingegaan anders dan ‘denk 24 uur na over een grote uitgave’. Ik heb in dit boek niets nieuws gelezen (waarbij ik eerlijk zeg dat ik in het verleden stapels van dit soort boeken heb gelezen en gerecenseerd en het moeilijk is om mij in die zin echt te verrassen). Het is bekende informatie in een hip jasje.

Kortom ben je nieuw op het gebied van sparen, rond de 30 en vrouw, houd je van boeken met veel Engelse termen en is je favoriete tijdverdrijf cocktails drinken, dan is dit boek een aanrader.

Ben je meer een aardser type dan kun je beter gewoon wat boeken van Marieke Henselmans lezen. Dat gezegd hebbende, die ga ik zelf wel weer herlezen om me weer bij de les te brengen.

Denk je nu na het lezen van deze geweldige review: dit boek MOET ik hebben, ik geef het graag weer door. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Reageren kan via mail: aanminofmeer@gmail.com.

 

Opruimen voor niet minimalisten en geld uitgeven

Nu zijn wij hier bepaald geen minimalisten, verre van, maar het is ons gelukt met een volgeladen auto richting kringloop te rijden en de inhoud daar achter te laten.

Zoals eerder gezegd staat het opknappen van de zolderkamer van S. op het programma dit najaar. Geen dakkapel maar wel wat opknapwerk. Daar hoort onder meer bij dat we eens goed door de zooi gingen die daar stond.

Een deel bleek van de man te zijn – gitaar op standaard, een versterker, stapels videobanden – dus dat ging snel: dat werd een verdieping lager geparkeerd in zijn muziek- en werkkamer. Die staat inmiddels zo vol dat hij zijn kont niet meer kan keren, maar als we de deur dicht doen heb ik daar geen last van. En voor mij is het troep, maar voor hem overduidelijk niet. Al zijn de video’s toch uiteindelijk wel bij de kringloop belandt.  Wellicht dat hierbij meespeelde dat we al in geen jaren meer een videorecorder hebben.

Afijn, dát ruimde lekker op. Een volgende stap was het uitzoeken van alle troep die in de boekenkast stond en de boel schoonmaken. Dát was weer een vuilniszak vol. Nu met echte troep die zo de kliko in kon.

M. gaat een kast op maat tegen de schuine wand aan maken voor de cd’s en games van S. en daarna een lage kledingkast , op dressoirhoogte want zijn tv moet er op staan.  Daar staat nu al een dressoir maar die stort in en de deurtjes kunnen niet meer dicht. Het ding is schijtlelijk en van plaatmateriaal – een Leen Bakker bouwpakket van 12 jaar oud en niet te reanimeren. Maar na die kast zijn we klaar. Op gordijnen na.

Althans dat dachten we want tijdens het schoonmaken viel op dat zijn velux dakraam niet meer dicht ging. Dat bleek al geruime tijd zo te zijn. Dat ontlokte meteen een discussie over de noodzaak sommige dingen wellicht iets eerder aan je ouders te melden dan de laconieke mededeling ‘o ja, dat is al maanden zo‘.

Afijn, de man werd er bij geroepen, en nee, ik was niet gek, dat hele raam hing uit het lood. Dat kan of ouderdom zijn of het huis is aan het verzakken. Wat zomaar zou kunnen want de deur van de schuur en de keukendeur haperden ook.

Maar goed, dát kan ook door de warmte zijn gekomen. Voor wat het Velux dakraam betreft, dat bleek minstens 30 jaar oud te zijn, toen we de code gingen controleren.

Dus, dát is even een kleine tegenvaller waar we bepaald niet op zitten te wachten na een jaar vol met enorme uitgaven op medisch gebied. Maar goed, doorslikken die drol en offertes opvragen dan maar. Het komt neer op ca. 1000 tot 1300 euro.  De offertes verschillen nogal in prijs. Dit is iets want natuurlijk niet uitgesteld kan worden en ik hoop dat een ander raam binnen een paar weken geplaatst gaat worden.

Dit maakte wel dat ik maar weer eens goed naar onze begroting ging kijken om te zien waar we op kunnen beknibbelen. De tijd dat we zonder problemen €500 per maand aflosten aan de hypotheek en dan ook nog gewoon spaarden is hier echt voorbij. We zitten op veel hogere lasten dan een paar jaar geleden. Dat komt natuurlijk door mij, enorm hoge zorgkosten dit jaar en het eind is daarvan nog niet in het zicht. Maar ook meer katten die meer mankeren omdat ze ouder worden en/of pech hebben. Ik zat vanochtend eens te rekenen: we gaven dit jaar gemiddeld €240 per maand uit aan dierenartskosten, voer en de gewone dingen zoals vlooienpipetjes en wormenkuurtjes. Maar we geven ook zeker meer uit omdat ik veel budgetten gewoon heb losgelaten omdat die ruimte er geruime tijd was.

Maar zo hier en daar met de kaasschaaf te keer gaan in de begroting lukt mij altijd goed en werken met budgetten werkt erg remmend op de uitgaven, is mijn ervaring. Dus gaan we dat weer doen zodat we na aanschaf van het raam snel op een iets acceptabelere buffer zitten. We hebben de afgelopen jaren ervoor gekozen alle extra’s in het extra aflossen van de hypotheek te stoppen en buiten wat spaarpotten die echt bedoeld zijn voor vervanging van auto en verwarming/apparatuur en reserveringen en zo, hebben we eigenlijk geen pot meer voor nood/pech of wat dan ook. Meestal vingen we dit op met de lopende rekening maar dit is best een groot bedrag.

Gelukkig kunnen we altijd wel één en ander opvangen en ‘lenen’ uit andere potten. Maar dat staat natuurlijk gelijk aan onszelf bedotten. Dus, hoewel ik geen zin heb in enorm zuinige toestanden, trekken we toch de broekriem aan. Gelukkig is die ruimte er en kunnen we zo toch weer hopelijk redelijk snel weer wat meer buffer scheppen. Alleen we bezuinigen niet op de huishoudhulp, dáár ben ik juist veel te blij mee 😉 .