In een half uur €107,28 euro verdienen

Beter uitkomen met ons geld doen wij hier vooral door besparingen te zoeken. Meer geld verdienen zou ook leuk zijn maar ik ben daar niet voor in de positie en de man werkt al genoeg. Hij heeft een goed salaris waar elk jaar iets bijkomt. Dat we toch zo op de centen letten komt doordat we graag meer doen met wat er binnenkomt. Nu en in de toekomst. Dus lossen we af, verbouwen hier en daar wat in huis, er is ruimte voor af en toe een avondje uit of een vakantie en we kiezen zo veel mogelijk voor kwalitatief goed biologisch eten.

De grootste besparingen bereik ik door alert te zijn op geld weg lekken. Bijvoorbeeld door een prijsstijging van de autoverzekering. De verzekeraar stuurde in juli een mail dat de tarieven omhoog gingen want:

‘De kosten per schade nemen gemiddeld toe. Dit komt o.a. door hogere reparatiekosten, meer ongelukken op de weg, hagelschade en toenemende letselschade. Jouw nieuwe premie is gebaseerd op deze schadecijfers en op jouw persoonlijke situatie. We kijken o.a. naar opgebouwde schadevrije jaren, je leeftijd, woonplaats en type auto.’

Een beetje gelul is het wel want wij hebben nog nooit schade veroorzaakt. Er is in al die jaren een keer door ons iets gedeclareerd wegens ruitschade. En toch is onze ‘persoonlijke situatie’ blijkbaar zo dat de premie steeg van €28 naar €39,25 per maand. Dat vind ik een ongehoord hoge stijging! Ik stuurde een boze mail en kreeg daar geen antwoord op. Toen werd ik nóg bozer. En vergat het toen. Dát is dus geld dat weglekt.

Door een nieuwsbrief van een andere verzekeraar over korting op autopremies kreeg ik ineens een brainwave en na wat gepush en getut gingen de man en ik er zondag eindelijk even voor zitten. Dat is trouwens echt heel vreemd, ik regel hier alle administratie en overstappen maar als het iets met de auto is vind ik ineens dat hij dat moet regelen. Ik zit dan wel naast hem  en roep dwingend: daar, die, dat! Beetje gênant eigenlijk mijn eigen gedrag.

Afijn, na een half uurtje independeren (als dat een werkwoord is, vast wel en anders bij deze) hebben we een overstap geregeld en €107,28 bespaard ten opzichte van de huidige verzekeraar. Dat is toch best een fors bedrag. Voor wat het geld weg lekken betreft zijn er ook zeker nog meer aandachtspunten, daarover een volgende keer meer.

 

Advertenties

Boodschappen – besparen

Gisteren schreef ik naar aanleiding van de The Ultimate Guide to Penny Pinching dat ik maar weinig begrip kon opbrengen voor de mensen die in deze documentaire gevolgd werden. Dat heeft met keuzes te maken. Als het gaat om voeding kies ik zo veel mogelijk voor gezond en voor kwaliteit.  Weinig geld tot je beschikking hebben hoeft ook niet automatisch te betekenen dat je ongezond eet. Ook dan kun je keuzes maken en ervoor kiezen zoveel mogelijk vers te kopen en geen bewerkte producten. Al heb ik het idee dat de mensen uit deze documentaire niet speciaal krap bij kas zaten, Het was vooral een manier van leven.

Wij hebben het best ruim momenteel maar evengoed let ook ik wel op de uitgaven. Al staat het Penny Pinching zoals het in de documentaire werd getoond heel ver van mij af, ik doe op mijn manier mijn best.  Dat betekent dat ik toch wel met enig beleid inkopen probeer te doen. Natuurlijk zijn jullie allemaal gepokt en gemazeld als het op goedkoop boodschappen doen aankomt. Ik niet echt denk ik.  Ik zal eerlijk zeggen dat gemak en het sparen van mijn energie hier tegenwoordig vóór gaat op de prijs. Dus laat ik echt alles aan huis bezorgen. Ook kopen we veel biologisch en ben ik vanwege mijn glutensensitiviteit soms aangewezen op dure alternatieven. Evengoed lukt het toch ook wel om te besparen op veel zaken. Al zullen veel mensen onze boodschappen bepaald niet goedkoop noemen, ik weet dat als ik dezelfde biologische boodschappen die ik nu doe alle weken zou halen bij de Ekoplaza,  in plaats van het online te betellen, ik zeker twee keer zoveel kwijt zou zijn.  Slim inkopen kan veel schelen. 
Hoe doe ik dat:

Sommige producten koop ik echt alleen maar in als ze in de aanbieding zijn. Denk aan koffie, olijfolie, mijn favoriete merk thee, speciaal biertjes voor de man, glutenvrij meel als sorghummeel, eko waspoeder en -schoonmaakmiddelen, drogisterij-artikelen.

Andere producten koop ik niet bij mijn vaste supermarkt (AH online) maar in het groot in bij andere winkels omdat de prijs dan per kilo echt aanzienlijk scheelt. Dus koop ik glutenvrije pasta bij Pit & Pit telkens voor een maand of drie tegelijk. En koop ik noten ook online, per 2,5 kilo. Voor gebrande gezouten noten betaal je bij de AH per kilo €22,60, online betaal ik €12,92 per kilo. Dat scheelt aanzienlijk.

Die kiloprijs is sowieso interessant. Ik kijk daar altijd naar. Ik dacht vroeger altijd dat ‘meer van iets’ altijd goedkoper was. Maar de prijzen in de winkels hebben een geheel eigen logica. Zo kost de glutenvrije ketjap bij de appie bijvoorbeeld in een flesje van 250 ml €0,59, een 500 ml literfles kost € 0,97. Een literfles kost €2,09. Ik kocht altijd de literfles en nam het onhandige formaat voor lief omdat ik ervan uitging dat dit het goedkoopst was. Tot ik eens naar de literprijzen ging kijken. De 500 ml literfles kost omgerekend €1,94 per liter en is dus goedkoper.

Ook zie je door altijd naar de kiloprijs te kijken of een aanbieding wel echt een aanbieding is. De helft van de tijd is namelijk een ander (huis)merk alsnog veel goedkoper. Zo is dat met veel dingen. Op zoek naar andijvie? De voorgesneden andijvie in een zak van 500 gram van de appie (online kun je alleen maar voorgesneden andijvie kopen, wonderlijk genoeg) wordt aangeprezen met de omschrijving voordeelzak en kost €1,99. Dat is €3,98 per kilo. De 400 gram zakken die niet als voordeelzak worden aangeprezen kost  €1,09 en kost dus maar €2,73 per kilo. Dat is nogal een verschil. Natuurlijk ben je nóg veel goedkoper uit als je gewoon een stronk andijvie koopt maar dat is nu eenmaal online niet verkrijgbaar bij de AH en ik ga er niet speciaal voor om fietsen.

Ik ben heel slecht in rekenen, laat staan hoofdrekenen of snel de prijs omrekenen naar liters of kilo’s. Daarom vind ik online boodschappen doen zo fijn, daar staat het altijd netjes genoteerd en kun je meer de tijd nemen om na te denken of iets nu echt voordeliger is of niet. In de supermarkt zelf staat het soms wel, soms niet op de prijskaartjes.

Omdat ik alles online inkoop op vaste tijdstippen, moet ik zeker weten dat ik de week goed doorkom. Ik beheer de voorraden hierdoor ook beter. Natuurlijk grijpen ook wij wel eens mis maar omdat ik elke week altijd iets extra’s inkoop zoals gezeefde tomaten of linzen of ander houdbaar spul, kunnen we altijd wel iets in elkaar draaien.

De laatste reden dat ik tegeneoordig meer bespaar op boodschappen, is dat ik altijd werk met een maximaal te besteden bedrag en ik tijdens het online bestellen meteen zie of ik daarover heen ga. Gebeurt dat, dan pas ik de boodschappen aan. In een winkel lukt me dat natuurlijk nooit (of je moet een scanapparaat hebben op je telefoon) en krijg ik vaak halverwege de winkel een aanval van ‘ach wat maakt het ook uit’. Ik word dan impulsief.

Soms ben ik ook online impulsief. Als ik gewoon een echt goede aanbieding zie. Zo zag ik gisteren op huisdierplein dat de biofood droge brokken 1 + 1 gratis was, in de zakken van 1,5 kilo. Normaal koop ik dit in zakken van 10 kilo voor €59,95. Ik kocht 18 kilo in en bespaarde € 11. Hoewel ik op zich nog ruim voldoende voorraad droge brokken had voor deze maand, laat ik zo’n voordeel dan toch niet aan me voorbij gaan.

Heb jij nog aanvullende tips?

Ultieme vrekkigheid

Gisteren keek ik eindelijk eens naar de documentaire ‘The Ultimate Guide to Penny Pinching’ en vond het ronduit bizar. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen heel zuinig leven omdat dit noodzaak is. Maar de mensen in deze documentaire zijn meer verslaafd aan het fenomeen ‘ik krijg het gratis of voor heel weinig’.

De keuzes die daarbij gemaakt worden snap ik niet altijd of vind ik niet logisch. Spullen pakken omdat het gratis of heel goedkoop is met bonnen, ook al vind je het niet echt lekker.  Ik zie daar het nut niet van in (behalve als je honger hebt). Ik zag dat er vooral veel troep in de supermarktkar werd geladen en zwaar bewerkt voedsel. Wat ook wel werd beaamd door de kinderen van één van de koopjesjagers. Die vertelden dat ze weken smerige  magnetronhamburgers aten (hun eigen woorden) en Dr Pepper dronken tot het hun neus uit kwam. Moeder zei dat het wel meeviel maar de kinderen benadrukten hoe vies ze het vonden. Ik vond dat best triest om te zien.

Ook de man die leeft op een dieet van doodgereden dieren begrijp ik niet helemaal. Dat dood gereden dieren eetbaar zijn kan ik wel begrijpen. Maar dat je het uit vrekkigheid doet en vervolgens wel een ronde van 50 kilometer met je auto maakt op zoek naar die dode dieren, snap ik niet. Ik denk dat je dan toch echt goedkoper uit bent als je op de fiets naar de supermarkt gaat. Wel snap ik het idee zoals hij het uitlegde dat hij tegen voedselverspilling is en ook graag zijn gevonden en klaargemaakte vlees deelde met vrienden.  Maar die bomvolle niet al te schone vriezer met dode dieren, die dode kadavers zo op het aanrecht zonder plank en tussen de andere levensmiddelen, ieeuw!

Volgens mij gaat het deze mensen om de jacht. Om het geluksgevoel dat ze krijgen als ze gescoord hebben. En heeft het wellicht niet eens te maken met zuinig leven. De aanstaande bruid in de documentaire zegt dat ook letterlijk. ‘Ik hou van koopjes jagen en krijg een kick als ik iets heel goedkoop vind.’

Hoewel ik op zich wel goed het aanstaande bruidspaar begrijp dat ze hun droombruiloft zo goedkoop mogelijk willen organiseren vond ik het ronduit schokkend te zien dat de gasten in het hotel voor hun drankjes moeten gaan betalen en ‘hopelijk ook voor mij en Stephen’. Dat komt op mij ongastvrij over en ronduit egocentrisch. Heb je het geld niet, dan zijn er toch allerlei alternatieven te verzinnen maar nu gaat het er blijkbaar om dat deze mensen hun droombruiloft hebben en daardoor andere mensen op kosten jagen. Ook vind ik de keus maken voor je gasten dat ze tijdens de maaltijd geen alcohol krijgen maar alleen sap best ver gaan voor een bruiloftsfeest. Een paar goedkope flessen wijn kan er toch wel van af?

Ik kon me nog het meest inleven in het Indiase stel dat voortdurend op zoek was naar de beste ‘deal’, zoals ze het zelf noemden.  Dat komt vooral omdat het hele vrolijke mensen waren en ze geen troep kochten maar alleen spullen die ze toch al nodig hadden en dat zochten ze dan voor het goedkoopste alternatief. Ook zag ik hier meer evenwicht tussen de wensen van de een en van de ander, dit was iets gezamenlijks en niet iets wat de ene partner aan de andere partner opdringt.

Het stemt wel tot nadenken. Hoe ver ga je om je eigen leefstijl op te dringen? Ik probeer ook zuinig te leven maar zet gasten toch eten voor waarbij de insteek in eerste instantie is dat het lekker moet zijn en hopelijk naar de smaak van de gasten. Nogmaals, het is anders als het pure noodzaak is. Maar dat de kinderen van de ‘couponqueen’ in de documentaire alleen mogen douchen als de zon voldoende heeft geschenen, nou ik geloof niet dat die kinderen daar echt blij mee waren en de echtgenoot ook niet. Het kwam op mij over alsof de levensstijl van ma werd opgedrongen aan de rest van het gezin.

Meestal ben ik wel ruimdenkend en probeer ik geen oordeel over mensen te vellen. Maar dat lukte me nu niet zo goed. Ik begrijp het goed als er enorme noodzaak is om zuinig te leven. Of dat je creatief probeert kosten te drukken van geldverslindende gelegenheden. Maar het verzamelen om het verzamelen omdat het gratis is, lijkt mij vergelijkbaar met ‘hoarding’ en volgens mij heeft een aantal personen uit deze documentaire gewoon eigenlijk een psychisch probleem.  Of oordeel ik nu te hard? Ken jij de documentaire?

Meevaller

Vorige week was ik bezig met de begroting van volgend jaar. Ook zocht ik uit of er een eind aan de looptijd van contracten komt. Inderdaad, ik kan weer op zoek naar een andere energieleverancier. Ons abonnement op NRC Next liep ook af. Ik zag dat wij bij verlenging het dubbele gaan betalen. Van €16,50 naar €32 per maand was me te gortig. Rekening houdend met de stijgende kosten van de zorgverzekering en wat we verder allemaal willen/nodig hebben, had ik weinig zin in een verdubbeling van de kosten, omdat het blijkbaar voor minder kan.

Ik stuurde een mail met opzegging waarin ik eerlijk heb uitgelegd dat het me te duur werd en ging me elders oriënteren. Op zich had ik wel verwacht een aanbod van NRC te ontvangen om mij over te halen toch abonnee te blijven, maar dat het zó makkelijk zou gaan had ik niet verwacht. Op mijn mail kwam het aanbod om het actietarief van €16,50 per maand te verlengen voor naar wens 1, 2, of drie jaar. Wat ik dus ook meteen deed.

Niets doen en abonnementen zo laten doorlopen is dus echt een kostbare zaak, blijkt maar weer.

Begroting volgend jaar

Deze week ben ik met de begroting van volgend jaar bezig geweest. Op zich is dat niet heel veel werk. Omdat ik al jaren overzichten maak van alle uitgaven en inkomsten is het een kwestie van 2017 kopiëren en een 2018 versie maken. Maar ik moet natuurlijk wel alle posten langslopen. Is er iets veranderd of gaat dat nog gebeuren. Wat verwacht ik aan zorgkosten? Kunnen er abonnementen worden opgezegd of omgezet?

Wat zorg betreft houd ik er rekening mee dat de kosten van de verzekering gaan stijgen. Het eigen risico gaat ook omhoog. Daarnaast verwacht ik voorlopig nog wel te moeten beugelen. Dat kost gemiddeld € 38 per maand. Buiten de kosten voor de beugel geef ik ook wel maandelijks wat geld uit aan andere niet vergoede zorgkosten, zoals supplementen als vitamine D en B. Ik heb wel eens zonder geprobeerd maar merk het verschil enorm, dus dat doe ik niet meer.

In januari loopt een aantal contracten af, bijvoorbeeld van het krantenabonnement en het energiebedrijf. Voor beiden ga ik op zoek naar een alternatief. Ik stap vrijwel elk jaar over naar een andere energieleverancier en krijg zo toch nog wat voordeel. Het krantenabonnement was een aanbieding voor een jaar. We betalen nu €16,50 per maand voor NRC Next. Straks als het jaar voorbij is, zouden we € 31 gaan betalen. Hoewel ik dat op zich geen vreemde prijs vind voor een krant, is het wel een verdubbeling van de kosten. Zo goedkoop als het afgelopen jaar gaat niet meer lukken, het goedkoopste alternatief is €28,- per maand voor De Volkskrant, als ik een contract voor 3 jaar afsluit.  Ik ga me nog even bezinnen. Wellicht krijg ik nog een aanbod van NRC naar aanleiding van mijn opzegging.

Eigenlijk is het natuurlijk vreemd, diensten opzeggen terwijl je niet ontevreden bent. Maar we leven nu eenmaal in een wereld waarbij het enorm loont om wel op te zeggen en een alternatief te zoeken. Dus doe ik dat. Hoewel we het financieel goed hebben, zwemmen we niet in het geld en kunnen we de uitgespaarde kosten goed gebruiken om andere dingen mogelijk te maken.

Buiten dat heb ik het FNV opgezegd. Ooit werd ik lid omdat ik daarmee een voordeel kreeg bij de Menzis zorgverzekering, maar daar ben ik niet meer. Toch nu weer een besparing van bijna € 100 per jaar. Natuurlijk kun je ook ander voordeeltjes krijgen als FNV lid maar ik maak daar nooit gebruik van, buiten een eenmalige korting bij Greenchoice. Maar die korting krijg je ook als nieuwe klant. Dus levert het me uiteindelijk toch meer op als ik dat lidmaatschap opzeg

Tot voor een paar jaar geleden werkte ik met een reserveringensysteem. Ik spaarde zo voor niet maandelijkse kosten. Ik ben daarmee gestopt en ben gaan betalen wat zich voordeed. Ik keer vanaf volgend jaar toch weer terug naar mijn oude systeem. Gewoon omdat ik toen toch iets beter uitkwam. Het vervelende van veel niet maandelijkse lasten is dat ze vaak allemaal tegelijk vallen. Ervoor sparen is toch wat handiger.

Wat spaardoelen betreft, volgend jaar moeten we nog een paar maanden sparen voor de dakkapel. Ik hoop dat we die in het voorjaar kunnen laten plaatsen. Als dat klaar is gaan we verder sparen voor een andere auto. We zetten hiervoor €3600 per jaar opzij. Best veel geld maar de auto wordt intensief gebruikt, omdat openbaar vervoer geen alternatief is. We investeren in een goede auto en rijden die helemaal op, net als we met de huidige auto doen. Is de autopot voor 2018 klaar dan is de rest voor onze Grote Reis in 2020. Buiten die grote spaardoelen, zetten we ook maandelijks geld opzij voor de buffer en studie van kind en gaan we gemiddeld €475 per maand extra aflossen aan de hypotheek.

Niet heel spannend allemaal. Er zijn geen mega grote veranderingen en ik doe dit al jaren op rij, dus er verschuift eigenlijk hooguit af en toe iets in de doelen of in de opmaak van mijn excel bestandje. Toch is het wel goed om er elk jaar goed naar te kijken. Ook om te zien of wat we willen überhaupt wel kan. Sommige wensen zijn wel erg groot  (die grote reis) en kunnen eigenlijk niet uit,  maar het geld moet toch ergens vandaan komen. De ervaring heeft me geleerd dat iets onhaalbare doelen stellen enorm motiveert ;-).

En jullie, al bezig met volgend jaar?

 

Financiën en klussen

We hebben het er maar druk mee, met geld uitgeven. Door de keukenrenovatie vliegt het er uit. Al blijven we tot nu toe wel binnen budget. Vorig najaar besloten we tot een tijdelijke hypotheek-aflos-stop om eerst het geld bij elkaar te sparen voor een zeer noodzakelijke keukenrenovatie en het plaatsen van een dakkapel op zolder. Dat laatste is vooral luxe.  Met de keukenrenovatie zijn we nu een flink eind onderweg en de pot voor een dakkapel is ook al redelijk gevuld. We zijn er nog niet maar wel al een heel eind.

Omdat de keukenrenovatie enorm inhakt op mijn energie, hebben we besloten om het plaatsen van de dakkapel op te schuiven naar 2018. Het is wel even goed zo, ik trek het niet meer om nu meteen door te stomen naar een volgende klus. We hebben beide klussen wat onderschat qua hoeveelheid tijd die erin gaat zitten. Het oorspronkelijke plan was in maart de keuken en in mei de dakkapel, dat hebben we dus bij lange na niet gehaald. Dat komt ook zeker doordat we bij het plannen maken ervan uitgingen dat we een bedrijf zouden inschakelen voor de keukenrenovatie en dat het een paar dagen knallen zou worden. Maar uiteindelijk doet M het helemaal zelf met een vriend, in de vrije tijd. Dat gaat natuurlijk veel langzamer. Voordeel is wel dat het veel meer wordt zoals we het zelf willen, er is meer mogelijk omdat zelf doen nu eenmaal veel goedkoper is. Nadeel is dat het dus langzamer gaat en we veel langer in de troep en herrie zitten.

Ik heb nu grote behoefte aan rust. De optie om de dakkapel in het najaar te doen zie ik niet zitten. Het najaar en de winter zijn bij mij slechte periodes waarin de energie vaak nog minder is. Wil ik de winter goed doorkomen, dan is het beter om in het najaar niets te doen wat er te veel inhakt. Het vorige najaar met een en al ontstekingen en een immuunsysteem dat niets meer deed, ligt nog vers in het geheugen.

Dus we sparen in een wat langzamer tempo door voor de dakkapel. Ook omdat er wat bijkomende kosten zijn geweest of eraan komen. We kregen een belastingaanslag van €500. Niet heel onverwacht maar dat geld moest toch ergens vandaan komen en haalde ik van de buffer. Ik verwacht flink bij te moeten betalen voor de gehoorapparaatjes die ik krijg. Daar zet ik de komende tijd dus geld voor apart. We starten ook weer met aflossen van de hypotheek. En tegelijkertijd blijven we dus sparen voor de dakkapel. Als we uitgaan van begin 2018 gaat dat ruimschoots lukken.

Dit geeft meer rust. Want het gaat natuurlijk niet alleen om een dakkapel laten plaatsen. Die zit er in principe binnen een dag op. De zolderkamer zelf moet ook worden opgeknapt en geschilderd. Al met al toch wel weer flink wat werk. Meer dan mijn oververhitte brein nu aankan. Ook al wordt er enorm rekening met mij gehouden en hoef ik zelf niets te doen – buiten meedenken om beslissingen te nemen- , ik ben compleet lam geslagen en uit lood. Dat merk ik op alle gebieden. De concentratie is slecht, ik vergeet continu dingen, kreeg zelfs een paar keer aanmaningen omdat ik rekeningen kwijt was geraakt, ik vergeet eten uit de oven te halen of gaspitten uit te zetten. Nu eerst weer herstellen!

Je kunt natuurlijk vinden dat ik niet zo ver vooruit moet kijken, dat ik me teveel zorgen maak over wat er mogelijk kan gebeuren qua gezondheidseffecten. ‘Als ik zus doe dan gebeurt er zo’. Ik begrijp dat sommigen dat niet snappen ;-). De ervaring heeft mij geleerd om dat wel te doen. Ik heb nu eenmaal een chronische aandoening en heb geleerd dit te managen. Ik weet waar de knelpunten liggen en als ik daar rekening mee houd, dan is er gewoon uiteindelijk meer mogelijk omdat ik minder ver wegzak. Het verplaatsen van het volgende grote project is voor nu de beste keus.  Door het klussen in de keuken is er nu nul ruimte bij mij voor andere dingen. Dat is bijna klaar en nu weer herstellen. Liever ga ik ook nu het mooier weer is wat vaker naar buiten, eens een terrasje pakken of misschien zelfs een keer naar het strand of bos. Gewoon genieten van de zomer!

Binnenkort plaats ik een update over de keuken, want mensen, wat wordt het mooi!

Gelukkig zijn we al wat verder dan dit stadium!

Kleding kopen – geld aan mezelf uitgeven

Zo lang als ik me kan herinneren heb ik wat moeite om kleding te kopen voor mezelf. Laarzen en schoenen zou ik alle dagen kunnen kopen, maar kleding niet. Ik zie zelden iets wat ik leuk of mooi vind en ik ben ook niet echt modebewust. Ik heb weinig gevoel voor wat me staat of wat goed combineert. Mijn kleedstijl is te omschrijven als t-shirt en spijkerbroek en dat alle dagen. Ik voel me snel overdressed. En ik vind veel dingen echt te duur.

Dus kocht ik de afgelopen jaren de meeste kleding bij de kringloop. Dat heeft voordelen en nadelen. Het nadeel was dat ik dan meestal kocht waar ik toevallig op stuitte. Wellicht als je goed voor ogen hebt wat je nodig hebt en dan regelmatig tweedehands zaken aandoet, dat je dan vindt wat je nodig hebt. Maar de energie daarvoor ontbreekt. Dus als we al eens in een kringloop waren, dan moest ik dan mijn slag slaan.

Veel van wat ik kocht was net te groot, het net niet, heel leuk maar iets te kort. Zo dus. Toen mijn spijkerbroek waar ik de afgelopen jaren in woonde, een half jaar geleden ging hemelen en vervangen moest worden, ontdekte ik dat ze bij de kringloop de broeken niet meer op maat hangen. Alles hangt door elkaar, rekken vol. Dat gaan we dus niet doen!

Ik kocht online gewoon hop 3 spijkerbroeken in de uitverkoop. Ik had er meerdere besteld omdat ik verwachtte dat ik niet alles zou passen en dus wat zou terugsturen. Maar alles paste en ik dacht ach, houden maar.

En ik kocht meer. Ik heb een paar weken geleden gewoon eens heel georganiseerd mijn kast leeg gehaald en gekeken wat op was (gaten), te klein of te groot (veel), nooit gedragen wegens weet ik veel waarom (heel veel) en stopte veel in de zak voor de kringloop.

Toen ben ik gaan kijken wat ik nodig heb. En wat ik niet draag omdat ik er niets passend bij heb. En zo kwam ik tot een lijstje van shirts in bepaalde kleuren. Ik kocht vier shirts die met bijna alle zomerbroeken combineren. Die shirts zijn allemaal van merken die ik in het verleden al eens kocht en waarvan ik weet dat ze redelijk lang mee gaan.

Omdat ik de smaak te pakken had, kocht ik ook een nieuwe bikini en bh’s. Misschien kunnen jullie je het nog herinneren: vorig jaar kreeg ik pijn aan de zijkant van mijn borsten. Daar zaten verdikkingen waar ik wat van schrok en die een behoorlijke uitstralingspijn veroorzaakten, tot in de borsten zelf. Omdat de plek wat verontrustend was, werd ik juni vorig jaar door verwezen naar het ziekenhuis voor een mammogram en een echo. Gelukkig werd er niets gevonden. De conclusie was dat het waarschijnlijk mastopathie is. Dat kan duiden op cystes (die zijn niet gevonden) of bindweefselknobbels. Er is in dat geval niet zoveel aan te doen werd me verteld.

Wat me wel duidelijk werd is dat het veel uitmaakt wat voor BH je draagt. Het lullige is dat ik juist klachten kreeg nadat ik het jaar daarvoor eens had geïnvesteerd in twee loeidure BH’s die me door een zeer kordate dame in een ondergoedwinkel waren aangemeten. Mét beugels. Nooit meer beugels mensen!

Wat ik deed is zoveel mogelijk bh-loos door het leven gaan. Op dagen dat ik thuis ben en niet de deur uit hoef (dat is bij mij 90% van de tijd) loop ik rond met niet ondersteunde wiebelborsten. Ik heb geen cup D dus dat gaat prima. Die momenten dat ik wel de deur uit moet draag ik sport-topjes van de Hema. Die kocht ik vorig jaar.

Dit jaar besloot ik tot een extra investering en kocht ik duurdere bh-topjes met een dun schouderbandje, dat staat net iets beter onder een t-shirt en hemdje in de zomer. Omdat ook mijn bikini nog een beugel had, verving ik die ook meteen voor ‘non padded bandeau’-achtige bikinitops (ja ja voordat ik wist hoe het heet wat ik zocht was ik een paar uur verder).

Buiten dat heb ik het afgelopen jaar telkens als ik onder de douche stond massagebewegingen gemaakt van de zijkant van de borst naar de oksel toe. Dit werd aangeraden op een site die ik vond.

Het gevolg van de aangepaste bh’s en de massages is dat ik geen last meer heb. Toen dacht ik wel weer eens mijn super dure beugel-bh aan te kunnen en binnen een uur was de pijn niet te harden. Dus weg ermee!

Veel uitgaven voor mijn doen aan kleding dus. Maakt niet uit, ik ben er blij mee. Alleen jammer dat die broeken waar ik al die t-shirts die er zo goed bij passen voor kocht, ineens allemaal veel te wijd zitten omdat ik na jaren stilstand, ineens aan het afvallen ben door mijn grotendeels plantaardige dieet. Ik hoop het uit te zingen tot na de zomer en dan ga ik wel weer nieuwe kopen, als dit zo doorzet.

Geld en relaties: geven & nemen en bedragen in perspectief zien

 

afb. Pixabay

Omdat ik niet in mijn eentje in een grot leef – wat ik soms wel eens oprecht betreur maar dát is een ander verhaal – en onderdeel ben van een gezin, ben ik niet altijd baas over mijn eigen geld. Zoveel mensen, zoveel verlangens in dit driekoppige samenlevingsverband dat ik met man en kind vorm. En dat betekent dus ook zoveel verschillende soorten uitgaven.

Ons geld – nou ja, dat van man en mij, niet dat van kind – wordt gebruikt om de vaste en variabele lasten te betalen. Eerst betaal je wat moet – dak boven je hoofd, verwarming, verzekeringen – en wat overblijft is voor de rest: eten, kleding, uitgaan, hobby’s.

Samenleven betekent per definitie dat je compromissen sluit. Je zoekt samen naar manieren om het leven vorm te geven maar soms is het nu eenmaal zo dat de een gelukkig wordt van iets, waar de ander niets of weinig om geeft. Om die reden werken we hier ook met zakgeld en budgetten voor bepaalde uitgaven.

Toen ik vorige week een stukje schreef over ons boodschappenbudget, viel het spaarolifantje op dat wij maar liefst €50 uitgeven aan wijn. Dat is 10 % van het budget!

“50 euro aan wijn in de maand, en dat standaard. Kan je man ook eens proberen, om een maand alcoholvrij te gaan? Voor de gezondheid van zijn lever, in de eerste plaats?”

Ik vond de toon wat veroordelend en de opmerking erg kort door de bocht maar moest er wel om lachen. Want ja, dat is veel geld voor iets wat we van mij niet hoeven te kopen. Ik drink er vrijwel niets van. De laatste keren dat ik dronk was op mijn verjaardag in augustus vorig jaar en op Tweede Kerstdag. Nou moet ik eerlijk zeggen dat alcohol bij mij niet goed valt. Zou dat niet zo zijn, dan zou ik lekker mee drinken en zouden we wellicht nog wel meer uitgeven.

€50 kan heel veel wijn zijn als je rekent met de goedkoopste flessen uit de supermarkt. Als jij gewend bent wijn te kopen van €3 tot €4 per fles, áls je het al eens koopt, dan hebben we het hier al snel over zo 15 flessen per maand. Ja, dat is veel. Oei. Als we het hier hebben over flessen wijn van gemiddeld een €8 tot €10 per fles, is het ineens heel anders. Het bedrag op zich zegt dus weinig over de hoeveelheid alcohol die er daadwerkelijk achterover wordt geslagen. De werkelijkheid hier is dat die €50 per maand meestal wordt uitgegeven aan één kistje van 6 flessen. Soms redt hij het daar niet mee, qua prijs en legt hij zelf bij van zijn zakgeld.

Het wijnbudget is hier ooit ingesteld omdat ik het vervelend vond dat ik met een bepaald maandbedrag probeerde uit te komen of geld opzij wilde leggen voor een grotere biologische bestelling en dan zag de man een mooie aanbieding voorbij komen en wilde toeslaan. En dan kwam ik dus net niet uit. Dat gaf wat irritatie. Want van mij hoeft die wijn niet en van hem wel. Toen hebben we afgesproken dat er een vast wijnbudget zou komen, dat ik niet meerekende met de rest van de boodschappen. Hij koopt zijn mooie, bijzondere en lekkere wijnen en ik kom gewoon uit met het budget omdat de aanschaf van wijn nu losgekoppeld is. Iedereen tevreden.

Voor ons werkt dit prima. Buiten dat vind ik het belangrijk dat we elkaar iets gunnen. Wordt hij gelukkig van elke maand op zoek gaan naar een kistje lekkere wijn. Ja, blijkbaar. Nou prima toch! Sinds wij zuiniger leven hebben wij erg voor ogen waar we blij en gelukkig van worden of wat wij belangrijk vinden. Wij bezuinigen zeker niet om geen geld uit te geven aan luxe. Ik denk zelfs dat wij bezuinigen op bepaalde zaken om juist wat luxe te kunnen ervaren, zoals een goede wijn, een concert, zomaar een terrasje. En daarbij is het logisch dat we niet altijd op één lijn zitten en ruimte maken voor wat de ander belangrijk vindt. Dat is de gunfactor.

Omdat we goed voor ogen hebben wat het verschil is tussen moeten en willen, weten we ook wat er geschrapt moet worden op het moment dat we niet meer uitkomen. Tot die tijd gaan we gewoon door zoals we nu doen.

Het zou wat anders zijn als de man elke avond dronken zou zijn. Of als die €50 euro ten koste van belangrijkere zaken zou gaan, zoals verse groenten en fruit. Zoals altijd gaat het om het in perspectief zien. We geven bijvoorbeeld gemiddeld per maand €100 uit aan groenten en fruit, €60 aan aan biologisch vlees (en beleg).

Het is ook maar wat je gewend bent. Ik ken mensen die alle avonden bij de avondmaaltijd samen een fles wijn leegdrinken. En mensen die nooit iets drinken maar wel 10 % van hun boodschappenbudget aan vette kaasjes en snoeperijen naar binnen werken. Of die alleen maar koken uit pakjes en zakjes. Wat maakt het uit, zo lang je weet waarom je iets koopt, je maat weet te houden én het geld er is, hoeft er geen probleem te zijn. Laten we elkaar vooral niet de maat nemen. Het is zo makkelijk een oordeel te vellen vanuit je eigen belevingswereld.

Herkenbaar? Of zitten jij en je partner altijd op één lijn met alle wensen en dragen jullie samen hetzelfde glitter trainingspak?

Hoe gaat het met het nieuwe boodschappenbudget?

(afb.Pixabay)

Met ingang van dit jaar heb ik ons boodschappenbudget met ca. €100 per maand verlaagd. Wij gaven meestal zo rond de €600 per maand uit en nu is dit bijgesteld naar € 500. Dat is voor voer voor vier katten, eten & drinken voor drie personen en alle schoonmaak- en drogisterijartikelen. Spullen gekocht bij bijvoorbeeld de Hema, apotheek of inktcartrigdes vallen hier niet onder.

De reden dat ik het verlaagde was tweeledig. Dit jaar hebben wij veel kosten en ik zocht een manier om te besparen. En ik merkte per toeval dat wij minder aan boodschappen uitgaven, sinds ik het merendeel door AH liet brengen. Ondanks de servicekosten van elke week bijna €5, geven we tot mijn verbazing minder uit.

Dat ligt zeker aan de enorme hoeveelheid aanbiedingen van deze winkel. Het is bovendien zó makkelijk in mijn account  te zien wat er in de bonus is.  Ik koop heel veel spullen nu van aanbieding naar aanbieding, Dat scheelt echt veel.

Evengoed is het toch altijd wel wat gepuzzel. Nog steeds koop ik veel biologisch en dat is nu eenmaal duurder. We kopen natuurlijk ook wel wat luxe producten en snoep/chips/frisdrank, maar dat eten we eigenlijk alleen in het weekend. Ik maak een weekmenu aan de hand van wat we nog in huis hebben en de aanbiedingen, ik kook met de seizoenen mee. Maar soms pas ik dat weekmenu dan wel aan als ik tijdens het bestelproces zie dat ik te hoog uitkomt.

De maand maart was een wat duurdere maand. De eerste maanden van het jaar aten we nog van de vleesvoorraad uit de vriezer en nu plaatste ik weer een bestelling (niet bij AH, wij kopen meestal bij Natuurvlees.nl of Schotse Hooglanders). Ook vierden we de verjaardag van S. en dat betekende veel mee-eters en taart die werd gekocht (en voor het eerst niet zelf gebakken wegens energiebesparing).

Maar goed, een lager budget dus. Als ik kijk naar wat wij aan eten en drinken uitgeven, zitten wij evengoed zo’n beetje op de Nibudnorm (€445 voor drie personen eten en drinken) terwijl er dus veel biologisch ingeslagen wordt. Als je slim inkoopt en alles zelf maakt, hoeft biologisch eten zeker niet duurder te zijn.

Het overzicht tot nu toe:

2017 bs kattenvoer wijn totaal
jan 436,84 34,47 50,00 521,31
feb 324,12 42,65 50,00 416,77
maart 517,26 36,45 50,00 603,71
gemiddeld 426,07 37,86 50,00 513,93

Wijn wijkt nooit af van het budget zoals jullie zien. Alles wat de man meer uitgeeft dan het afgesproken budget, betaalt hij van zijn zakgeld. Ik zit iets boven het bedachte gemiddelde van €500. Ik ga ervan uit dat dit nog wel rechtgetrokken wordt.  En als ik kijk naar dezelfde periode vorig jaar, dan zie ik dat we beduidend minder uitgeven. Dus zijn we wel op de goede weg!

2016 bs kattenvoer wijn totaal
jan 487,01 43,52 50,00 580,53
feb 520,72 62,65 50,00 633,37
maart 514,02 51,29 50,00 615,31
gemiddeld 507,25 52,49 50,00 609,74

In april ben ik losgegaan. Ik merk dat ik door de overgang naar meer veganistisch eten, iets meer investeer in producten die bij de AH erg duur zijn:  zoals noten en zaden.  De keus is dan elke week iets kopen in een kleine hoeveelheid en per kilo veel meer betalen of een keer elders een grotere aankoop doen waar ik langer mee door kan. Dat deed ik dus en kocht zo voor €100 extra aan noten en zaden, waar ik naar verwachting wel een flinke tijd mee kan doen. Ik vlieg dus gierend uit de bocht deze maand qua boodschappenuitgaven. Waarbij mij weer duidelijk is dat toen ik eenmaal bezig was, ik dacht ‘nu maakt het toch niet meer uit’ 😉 (iets waar ik eerder over schreef)

Hoe deden jullie het in maart?

Wie is de baas over jouw portemonnee?

Besparen/consuminderen en goede voornemens maken om je daaraan te houden zijn soms te vergelijken met een lang elastiek. Dat rekt uit en rekt uit en dat gaat heel lang goed en dan ineens heb je meerdere uitgaven achter elkaar, knapt het elastiek en lukt het niet meer. De kunst is dan te kijken in de begroting waar er nog iets valt te schuiven om toch die maand uit te komen. Want dat wil je of dat moet je. Misschien omdat je schulden hebt of omdat je geen inkomen hebt. Óf omdat je de hypotheek wilt aflossen of je keuken wilt gaan verbouwen.

Veel uitgaven moeten en zijn onontkoombaar. Je kunt dan zoeken naar oplossingen zoals overstappen naar een andere energieleverancier of verzekeraar, korter douchen of stoppen met vlees eten. Uitgaven op het gebied van wonen, verzekeren maar ook van huishoudelijke aard, zijn weliswaar niet te vermijden maar de hoogte van deze uitgaven is door slimme keuzes en gedragsaanpassing wel beheersbaar.

Moeilijker is het in contact met anderen. De sociale druk om mee te doen met etentjes, cadeaus en uitjes kan hoog zijn. In De Volkskrant van een paar weken terug stond in de dilemmarubriek een ingezonden brief van iemand die schreef (even in mijn geheugen graven, de precieze details weet ik niet meer) dat er vanuit zijn werk 6 x per jaar een uitje was, dat per keer zo’n €50 kostte. Dat vond hij veel geld en om die reden wilde hij niet of minder mee gaan. Hij vroeg tips om dit bespreekbaar te maken.

€50 is ook veel geld. Als jij enorm op je geld let om redenen die alleen jou aangaan en je daarom ook niet ‘zomaar’ uit eten gaat met vrienden of familie, dan is 6 x per jaar met collega’s meegaan natuurlijk van de pot gerukt, zeker als je je enigszins gedwongen voelt. De meeste reacties van lezers waren duidelijk: eerlijk duurt het langst. Zeg gewoon hoe het ervoor staat, mensen doen veel minder moeilijk als ze eenmaal weten waarom je niet meegaat.

Het kan ook zo zijn dat je een vast budget hebt voor variabele uitgaven zoals uitjes. En dan ‘ineens’ overschrijd je dat budget omdat je je (schoon)ouders met alle broers en zussen een weekendje weg hebt aangeboden, je beste vrienden vragen of je mee uit eten gaat, op je werk heb je een lunch buiten de deur en als klap op de vuurpijl heb je ook nog een bruiloft, zoals Bewuster Consumeren onlangs op haar blog schreef. Ze vroeg om tips om dat een beetje handiger aan te pakken want ze baalde ervan dat door de hoeveelheid uitjes aan de ene kant de eerdere besparingen door het zuinige leven teniet worden gedaan.

Nu ligt het natuurlijk aan de situatie waarin je zit wat mogelijk is. Iemand die het water aan de lippen staat op geldgebied, zal niet eens overwegen om de ouders een weekendje weg aan te bieden of uit eten te gaan. Maar er zijn natuurlijk wel oplossingen te bedenken.

Schrap op andere posten
Allereerst: als dit een terugkerend patroon is voor jou en je enorm geniet van sociale activiteiten dan moet je daar misschien helemaal niet op willen bezuinigen. Pak je begroting erbij en zoek alternatieven. Gooi het budget van je uitjes omhoog en verlaag elders iets. Als je al een doorgewinterde consuminderaar bent, zal dat misschien moeten komen door offers. Weeg zaken tegen elkaar af. Sportschool of uitjes? Krant of uitjes? Toen wij jaren geleden vanwege een inkomensdaling zuiniger gingen leven was dit onder meer om bepaalde zaken juist door te kunnen laten gaan. Net die zaken die wat sjeu aan het leven geven, volgens ons.  En daarom gaven we heel bewust andere dingen op.

Dit is natuurlijk niet voor iedereen mogelijk. En misschien merk je dat je het bezuinigen telkens verknalt juist door dit soort situaties, niet omdat je die zo super belangrijk vindt, maar omdat je de ruggengraat van een weekdier hebt. Troost je, volgens mij worstelen heel veel mensen hier mee. Wat kun je dan doen?

Spreid het beter
Is het geld er eigenlijk niet en moet je toch vasthouden aan een vast budget dan is het zaak beter te spreiden. Dat kan op twee manieren:

  • door bijvoorbeeld in dit specifieke geval het etentje met vrienden te verplaatsen. Dat is namelijk niet aan een datum gebonden. Leg uit dat je deze maand al veel kosten hebt en graag volgende maand wilt gaan. Of nodig ze thuis uit om te komen eten.
  • door te sparen voor de uitgaven die er zo in hakken. Ik neem namelijk aan dat een weekendje weg cadeau geven aan de ouders best wat geld kost en dat is vast niet in een opwelling bedacht. Zo bedacht ik een paar jaar geleden dat ik M. voor zijn verjaardag ook een weekend weg cadeau wilde doen. Ik heb toen 10 maanden lang geld opzij gelegd om de benodigde €750 bij elkaar te sprokkelen. Toen we daadwerkelijk in mei weg gingen, drukte dat niet op het maandbudget.

Doe niet met alles mee of verander de spelregels
Werk kan echt klauwen met geld kosten. Collega’s zijn jarig, bevallen, worden ziek, vertrekken, jubileren en krijgen dus cadeaus. Zeker in een groter bedrijf moet je soms meerdere keren per week je portemonnee trekken. Vraag je af of je dat echt wilt en of het niet anders kan. Mijn ervaring is dat als je het bespreekbaar maakt, heel veel mensen ook zeggen dat ze het wat veel vinden worden.

Zo ook dus met etentjes met collega’s of tijdens het werk buiten de deur lunchen. Hoeveel noodzaak is er om dit te doen? Hoeveel plezier haal je daaruit en is het dat waard? Ben je een sociale paria als je eerlijk zegt liever gewoon in de kantine te lunchen met je meegebrachte bammetjes? Ook in deze situatie is het niet vreemd als je aangeeft deze maand al heel veel uitjes te hebben en dat de bodem van je portemonnee in zicht is.

Consuminderen gaat ons vaak prima af tot een ander voorstelt om iets te gaan doen wat geld kost. Veel sociale situaties maken dat jij je gedwongen voelt om mee te doen omdat je het gevoel hebt dat je geen nee kunt zeggen. Maak dit in je omgeving bespreekbaar. Veel mensen vinden het ook zonde geld uit te geven aan sociale verplichtingen. Alleen het woord al – verplichtingen – geeft aan dat er weinig vrijheid gevoeld wordt om nee te zeggen. Maar dat je daar niet onderuit kunt komen is maar een aanname. Mensen zijn misschien juist opgelucht als hier een einde aan komt of als je het ter discussie stelt. Laat je niet verrassen en laat een ander niet de baas zijn over jouw portemonnee. Stop met gezamenlijke cadeaus als het budget per persoon jou groen van ellende doet uitslaan. Geef in je directe omgeving gewoon eerlijk aan dat je je aan een budget moet houden en dat je dus keuzes moet maken. Probeer mensen niet te bekeren maar laat je aan de andere kant ook niet het geld uit je portemonnee kletsen.

Nog aanvullende tips?