Financiën en klussen

We hebben het er maar druk mee, met geld uitgeven. Door de keukenrenovatie vliegt het er uit. Al blijven we tot nu toe wel binnen budget. Vorig najaar besloten we tot een tijdelijke hypotheek-aflos-stop om eerst het geld bij elkaar te sparen voor een zeer noodzakelijke keukenrenovatie en het plaatsen van een dakkapel op zolder. Dat laatste is vooral luxe.  Met de keukenrenovatie zijn we nu een flink eind onderweg en de pot voor een dakkapel is ook al redelijk gevuld. We zijn er nog niet maar wel al een heel eind.

Omdat de keukenrenovatie enorm inhakt op mijn energie, hebben we besloten om het plaatsen van de dakkapel op te schuiven naar 2018. Het is wel even goed zo, ik trek het niet meer om nu meteen door te stomen naar een volgende klus. We hebben beide klussen wat onderschat qua hoeveelheid tijd die erin gaat zitten. Het oorspronkelijke plan was in maart de keuken en in mei de dakkapel, dat hebben we dus bij lange na niet gehaald. Dat komt ook zeker doordat we bij het plannen maken ervan uitgingen dat we een bedrijf zouden inschakelen voor de keukenrenovatie en dat het een paar dagen knallen zou worden. Maar uiteindelijk doet M het helemaal zelf met een vriend, in de vrije tijd. Dat gaat natuurlijk veel langzamer. Voordeel is wel dat het veel meer wordt zoals we het zelf willen, er is meer mogelijk omdat zelf doen nu eenmaal veel goedkoper is. Nadeel is dat het dus langzamer gaat en we veel langer in de troep en herrie zitten.

Ik heb nu grote behoefte aan rust. De optie om de dakkapel in het najaar te doen zie ik niet zitten. Het najaar en de winter zijn bij mij slechte periodes waarin de energie vaak nog minder is. Wil ik de winter goed doorkomen, dan is het beter om in het najaar niets te doen wat er te veel inhakt. Het vorige najaar met een en al ontstekingen en een immuunsysteem dat niets meer deed, ligt nog vers in het geheugen.

Dus we sparen in een wat langzamer tempo door voor de dakkapel. Ook omdat er wat bijkomende kosten zijn geweest of eraan komen. We kregen een belastingaanslag van €500. Niet heel onverwacht maar dat geld moest toch ergens vandaan komen en haalde ik van de buffer. Ik verwacht flink bij te moeten betalen voor de gehoorapparaatjes die ik krijg. Daar zet ik de komende tijd dus geld voor apart. We starten ook weer met aflossen van de hypotheek. En tegelijkertijd blijven we dus sparen voor de dakkapel. Als we uitgaan van begin 2018 gaat dat ruimschoots lukken.

Dit geeft meer rust. Want het gaat natuurlijk niet alleen om een dakkapel laten plaatsen. Die zit er in principe binnen een dag op. De zolderkamer zelf moet ook worden opgeknapt en geschilderd. Al met al toch wel weer flink wat werk. Meer dan mijn oververhitte brein nu aankan. Ook al wordt er enorm rekening met mij gehouden en hoef ik zelf niets te doen – buiten meedenken om beslissingen te nemen- , ik ben compleet lam geslagen en uit lood. Dat merk ik op alle gebieden. De concentratie is slecht, ik vergeet continu dingen, kreeg zelfs een paar keer aanmaningen omdat ik rekeningen kwijt was geraakt, ik vergeet eten uit de oven te halen of gaspitten uit te zetten. Nu eerst weer herstellen!

Je kunt natuurlijk vinden dat ik niet zo ver vooruit moet kijken, dat ik me teveel zorgen maak over wat er mogelijk kan gebeuren qua gezondheidseffecten. ‘Als ik zus doe dan gebeurt er zo’. Ik begrijp dat sommigen dat niet snappen ;-). De ervaring heeft mij geleerd om dat wel te doen. Ik heb nu eenmaal een chronische aandoening en heb geleerd dit te managen. Ik weet waar de knelpunten liggen en als ik daar rekening mee houd, dan is er gewoon uiteindelijk meer mogelijk omdat ik minder ver wegzak. Het verplaatsen van het volgende grote project is voor nu de beste keus.  Door het klussen in de keuken is er nu nul ruimte bij mij voor andere dingen. Dat is bijna klaar en nu weer herstellen. Liever ga ik ook nu het mooier weer is wat vaker naar buiten, eens een terrasje pakken of misschien zelfs een keer naar het strand of bos. Gewoon genieten van de zomer!

Binnenkort plaats ik een update over de keuken, want mensen, wat wordt het mooi!

Gelukkig zijn we al wat verder dan dit stadium!

Kleding kopen – geld aan mezelf uitgeven

Zo lang als ik me kan herinneren heb ik wat moeite om kleding te kopen voor mezelf. Laarzen en schoenen zou ik alle dagen kunnen kopen, maar kleding niet. Ik zie zelden iets wat ik leuk of mooi vind en ik ben ook niet echt modebewust. Ik heb weinig gevoel voor wat me staat of wat goed combineert. Mijn kleedstijl is te omschrijven als t-shirt en spijkerbroek en dat alle dagen. Ik voel me snel overdressed. En ik vind veel dingen echt te duur.

Dus kocht ik de afgelopen jaren de meeste kleding bij de kringloop. Dat heeft voordelen en nadelen. Het nadeel was dat ik dan meestal kocht waar ik toevallig op stuitte. Wellicht als je goed voor ogen hebt wat je nodig hebt en dan regelmatig tweedehands zaken aandoet, dat je dan vindt wat je nodig hebt. Maar de energie daarvoor ontbreekt. Dus als we al eens in een kringloop waren, dan moest ik dan mijn slag slaan.

Veel van wat ik kocht was net te groot, het net niet, heel leuk maar iets te kort. Zo dus. Toen mijn spijkerbroek waar ik de afgelopen jaren in woonde, een half jaar geleden ging hemelen en vervangen moest worden, ontdekte ik dat ze bij de kringloop de broeken niet meer op maat hangen. Alles hangt door elkaar, rekken vol. Dat gaan we dus niet doen!

Ik kocht online gewoon hop 3 spijkerbroeken in de uitverkoop. Ik had er meerdere besteld omdat ik verwachtte dat ik niet alles zou passen en dus wat zou terugsturen. Maar alles paste en ik dacht ach, houden maar.

En ik kocht meer. Ik heb een paar weken geleden gewoon eens heel georganiseerd mijn kast leeg gehaald en gekeken wat op was (gaten), te klein of te groot (veel), nooit gedragen wegens weet ik veel waarom (heel veel) en stopte veel in de zak voor de kringloop.

Toen ben ik gaan kijken wat ik nodig heb. En wat ik niet draag omdat ik er niets passend bij heb. En zo kwam ik tot een lijstje van shirts in bepaalde kleuren. Ik kocht vier shirts die met bijna alle zomerbroeken combineren. Die shirts zijn allemaal van merken die ik in het verleden al eens kocht en waarvan ik weet dat ze redelijk lang mee gaan.

Omdat ik de smaak te pakken had, kocht ik ook een nieuwe bikini en bh’s. Misschien kunnen jullie je het nog herinneren: vorig jaar kreeg ik pijn aan de zijkant van mijn borsten. Daar zaten verdikkingen waar ik wat van schrok en die een behoorlijke uitstralingspijn veroorzaakten, tot in de borsten zelf. Omdat de plek wat verontrustend was, werd ik juni vorig jaar door verwezen naar het ziekenhuis voor een mammogram en een echo. Gelukkig werd er niets gevonden. De conclusie was dat het waarschijnlijk mastopathie is. Dat kan duiden op cystes (die zijn niet gevonden) of bindweefselknobbels. Er is in dat geval niet zoveel aan te doen werd me verteld.

Wat me wel duidelijk werd is dat het veel uitmaakt wat voor BH je draagt. Het lullige is dat ik juist klachten kreeg nadat ik het jaar daarvoor eens had geïnvesteerd in twee loeidure BH’s die me door een zeer kordate dame in een ondergoedwinkel waren aangemeten. Mét beugels. Nooit meer beugels mensen!

Wat ik deed is zoveel mogelijk bh-loos door het leven gaan. Op dagen dat ik thuis ben en niet de deur uit hoef (dat is bij mij 90% van de tijd) loop ik rond met niet ondersteunde wiebelborsten. Ik heb geen cup D dus dat gaat prima. Die momenten dat ik wel de deur uit moet draag ik sport-topjes van de Hema. Die kocht ik vorig jaar.

Dit jaar besloot ik tot een extra investering en kocht ik duurdere bh-topjes met een dun schouderbandje, dat staat net iets beter onder een t-shirt en hemdje in de zomer. Omdat ook mijn bikini nog een beugel had, verving ik die ook meteen voor ‘non padded bandeau’-achtige bikinitops (ja ja voordat ik wist hoe het heet wat ik zocht was ik een paar uur verder).

Buiten dat heb ik het afgelopen jaar telkens als ik onder de douche stond massagebewegingen gemaakt van de zijkant van de borst naar de oksel toe. Dit werd aangeraden op een site die ik vond.

Het gevolg van de aangepaste bh’s en de massages is dat ik geen last meer heb. Toen dacht ik wel weer eens mijn super dure beugel-bh aan te kunnen en binnen een uur was de pijn niet te harden. Dus weg ermee!

Veel uitgaven voor mijn doen aan kleding dus. Maakt niet uit, ik ben er blij mee. Alleen jammer dat die broeken waar ik al die t-shirts die er zo goed bij passen voor kocht, ineens allemaal veel te wijd zitten omdat ik na jaren stilstand, ineens aan het afvallen ben door mijn grotendeels plantaardige dieet. Ik hoop het uit te zingen tot na de zomer en dan ga ik wel weer nieuwe kopen, als dit zo doorzet.

Geld en relaties: geven & nemen en bedragen in perspectief zien

 

afb. Pixabay

Omdat ik niet in mijn eentje in een grot leef – wat ik soms wel eens oprecht betreur maar dát is een ander verhaal – en onderdeel ben van een gezin, ben ik niet altijd baas over mijn eigen geld. Zoveel mensen, zoveel verlangens in dit driekoppige samenlevingsverband dat ik met man en kind vorm. En dat betekent dus ook zoveel verschillende soorten uitgaven.

Ons geld – nou ja, dat van man en mij, niet dat van kind – wordt gebruikt om de vaste en variabele lasten te betalen. Eerst betaal je wat moet – dak boven je hoofd, verwarming, verzekeringen – en wat overblijft is voor de rest: eten, kleding, uitgaan, hobby’s.

Samenleven betekent per definitie dat je compromissen sluit. Je zoekt samen naar manieren om het leven vorm te geven maar soms is het nu eenmaal zo dat de een gelukkig wordt van iets, waar de ander niets of weinig om geeft. Om die reden werken we hier ook met zakgeld en budgetten voor bepaalde uitgaven.

Toen ik vorige week een stukje schreef over ons boodschappenbudget, viel het spaarolifantje op dat wij maar liefst €50 uitgeven aan wijn. Dat is 10 % van het budget!

“50 euro aan wijn in de maand, en dat standaard. Kan je man ook eens proberen, om een maand alcoholvrij te gaan? Voor de gezondheid van zijn lever, in de eerste plaats?”

Ik vond de toon wat veroordelend en de opmerking erg kort door de bocht maar moest er wel om lachen. Want ja, dat is veel geld voor iets wat we van mij niet hoeven te kopen. Ik drink er vrijwel niets van. De laatste keren dat ik dronk was op mijn verjaardag in augustus vorig jaar en op Tweede Kerstdag. Nou moet ik eerlijk zeggen dat alcohol bij mij niet goed valt. Zou dat niet zo zijn, dan zou ik lekker mee drinken en zouden we wellicht nog wel meer uitgeven.

€50 kan heel veel wijn zijn als je rekent met de goedkoopste flessen uit de supermarkt. Als jij gewend bent wijn te kopen van €3 tot €4 per fles, áls je het al eens koopt, dan hebben we het hier al snel over zo 15 flessen per maand. Ja, dat is veel. Oei. Als we het hier hebben over flessen wijn van gemiddeld een €8 tot €10 per fles, is het ineens heel anders. Het bedrag op zich zegt dus weinig over de hoeveelheid alcohol die er daadwerkelijk achterover wordt geslagen. De werkelijkheid hier is dat die €50 per maand meestal wordt uitgegeven aan één kistje van 6 flessen. Soms redt hij het daar niet mee, qua prijs en legt hij zelf bij van zijn zakgeld.

Het wijnbudget is hier ooit ingesteld omdat ik het vervelend vond dat ik met een bepaald maandbedrag probeerde uit te komen of geld opzij wilde leggen voor een grotere biologische bestelling en dan zag de man een mooie aanbieding voorbij komen en wilde toeslaan. En dan kwam ik dus net niet uit. Dat gaf wat irritatie. Want van mij hoeft die wijn niet en van hem wel. Toen hebben we afgesproken dat er een vast wijnbudget zou komen, dat ik niet meerekende met de rest van de boodschappen. Hij koopt zijn mooie, bijzondere en lekkere wijnen en ik kom gewoon uit met het budget omdat de aanschaf van wijn nu losgekoppeld is. Iedereen tevreden.

Voor ons werkt dit prima. Buiten dat vind ik het belangrijk dat we elkaar iets gunnen. Wordt hij gelukkig van elke maand op zoek gaan naar een kistje lekkere wijn. Ja, blijkbaar. Nou prima toch! Sinds wij zuiniger leven hebben wij erg voor ogen waar we blij en gelukkig van worden of wat wij belangrijk vinden. Wij bezuinigen zeker niet om geen geld uit te geven aan luxe. Ik denk zelfs dat wij bezuinigen op bepaalde zaken om juist wat luxe te kunnen ervaren, zoals een goede wijn, een concert, zomaar een terrasje. En daarbij is het logisch dat we niet altijd op één lijn zitten en ruimte maken voor wat de ander belangrijk vindt. Dat is de gunfactor.

Omdat we goed voor ogen hebben wat het verschil is tussen moeten en willen, weten we ook wat er geschrapt moet worden op het moment dat we niet meer uitkomen. Tot die tijd gaan we gewoon door zoals we nu doen.

Het zou wat anders zijn als de man elke avond dronken zou zijn. Of als die €50 euro ten koste van belangrijkere zaken zou gaan, zoals verse groenten en fruit. Zoals altijd gaat het om het in perspectief zien. We geven bijvoorbeeld gemiddeld per maand €100 uit aan groenten en fruit, €60 aan aan biologisch vlees (en beleg).

Het is ook maar wat je gewend bent. Ik ken mensen die alle avonden bij de avondmaaltijd samen een fles wijn leegdrinken. En mensen die nooit iets drinken maar wel 10 % van hun boodschappenbudget aan vette kaasjes en snoeperijen naar binnen werken. Of die alleen maar koken uit pakjes en zakjes. Wat maakt het uit, zo lang je weet waarom je iets koopt, je maat weet te houden én het geld er is, hoeft er geen probleem te zijn. Laten we elkaar vooral niet de maat nemen. Het is zo makkelijk een oordeel te vellen vanuit je eigen belevingswereld.

Herkenbaar? Of zitten jij en je partner altijd op één lijn met alle wensen en dragen jullie samen hetzelfde glitter trainingspak?

Hoe gaat het met het nieuwe boodschappenbudget?

(afb.Pixabay)

Met ingang van dit jaar heb ik ons boodschappenbudget met ca. €100 per maand verlaagd. Wij gaven meestal zo rond de €600 per maand uit en nu is dit bijgesteld naar € 500. Dat is voor voer voor vier katten, eten & drinken voor drie personen en alle schoonmaak- en drogisterijartikelen. Spullen gekocht bij bijvoorbeeld de Hema, apotheek of inktcartrigdes vallen hier niet onder.

De reden dat ik het verlaagde was tweeledig. Dit jaar hebben wij veel kosten en ik zocht een manier om te besparen. En ik merkte per toeval dat wij minder aan boodschappen uitgaven, sinds ik het merendeel door AH liet brengen. Ondanks de servicekosten van elke week bijna €5, geven we tot mijn verbazing minder uit.

Dat ligt zeker aan de enorme hoeveelheid aanbiedingen van deze winkel. Het is bovendien zó makkelijk in mijn account  te zien wat er in de bonus is.  Ik koop heel veel spullen nu van aanbieding naar aanbieding, Dat scheelt echt veel.

Evengoed is het toch altijd wel wat gepuzzel. Nog steeds koop ik veel biologisch en dat is nu eenmaal duurder. We kopen natuurlijk ook wel wat luxe producten en snoep/chips/frisdrank, maar dat eten we eigenlijk alleen in het weekend. Ik maak een weekmenu aan de hand van wat we nog in huis hebben en de aanbiedingen, ik kook met de seizoenen mee. Maar soms pas ik dat weekmenu dan wel aan als ik tijdens het bestelproces zie dat ik te hoog uitkomt.

De maand maart was een wat duurdere maand. De eerste maanden van het jaar aten we nog van de vleesvoorraad uit de vriezer en nu plaatste ik weer een bestelling (niet bij AH, wij kopen meestal bij Natuurvlees.nl of Schotse Hooglanders). Ook vierden we de verjaardag van S. en dat betekende veel mee-eters en taart die werd gekocht (en voor het eerst niet zelf gebakken wegens energiebesparing).

Maar goed, een lager budget dus. Als ik kijk naar wat wij aan eten en drinken uitgeven, zitten wij evengoed zo’n beetje op de Nibudnorm (€445 voor drie personen eten en drinken) terwijl er dus veel biologisch ingeslagen wordt. Als je slim inkoopt en alles zelf maakt, hoeft biologisch eten zeker niet duurder te zijn.

Het overzicht tot nu toe:

2017 bs kattenvoer wijn totaal
jan 436,84 34,47 50,00 521,31
feb 324,12 42,65 50,00 416,77
maart 517,26 36,45 50,00 603,71
gemiddeld 426,07 37,86 50,00 513,93

Wijn wijkt nooit af van het budget zoals jullie zien. Alles wat de man meer uitgeeft dan het afgesproken budget, betaalt hij van zijn zakgeld. Ik zit iets boven het bedachte gemiddelde van €500. Ik ga ervan uit dat dit nog wel rechtgetrokken wordt.  En als ik kijk naar dezelfde periode vorig jaar, dan zie ik dat we beduidend minder uitgeven. Dus zijn we wel op de goede weg!

2016 bs kattenvoer wijn totaal
jan 487,01 43,52 50,00 580,53
feb 520,72 62,65 50,00 633,37
maart 514,02 51,29 50,00 615,31
gemiddeld 507,25 52,49 50,00 609,74

In april ben ik losgegaan. Ik merk dat ik door de overgang naar meer veganistisch eten, iets meer investeer in producten die bij de AH erg duur zijn:  zoals noten en zaden.  De keus is dan elke week iets kopen in een kleine hoeveelheid en per kilo veel meer betalen of een keer elders een grotere aankoop doen waar ik langer mee door kan. Dat deed ik dus en kocht zo voor €100 extra aan noten en zaden, waar ik naar verwachting wel een flinke tijd mee kan doen. Ik vlieg dus gierend uit de bocht deze maand qua boodschappenuitgaven. Waarbij mij weer duidelijk is dat toen ik eenmaal bezig was, ik dacht ‘nu maakt het toch niet meer uit’ 😉 (iets waar ik eerder over schreef)

Hoe deden jullie het in maart?

Wie is de baas over jouw portemonnee?

Besparen/consuminderen en goede voornemens maken om je daaraan te houden zijn soms te vergelijken met een lang elastiek. Dat rekt uit en rekt uit en dat gaat heel lang goed en dan ineens heb je meerdere uitgaven achter elkaar, knapt het elastiek en lukt het niet meer. De kunst is dan te kijken in de begroting waar er nog iets valt te schuiven om toch die maand uit te komen. Want dat wil je of dat moet je. Misschien omdat je schulden hebt of omdat je geen inkomen hebt. Óf omdat je de hypotheek wilt aflossen of je keuken wilt gaan verbouwen.

Veel uitgaven moeten en zijn onontkoombaar. Je kunt dan zoeken naar oplossingen zoals overstappen naar een andere energieleverancier of verzekeraar, korter douchen of stoppen met vlees eten. Uitgaven op het gebied van wonen, verzekeren maar ook van huishoudelijke aard, zijn weliswaar niet te vermijden maar de hoogte van deze uitgaven is door slimme keuzes en gedragsaanpassing wel beheersbaar.

Moeilijker is het in contact met anderen. De sociale druk om mee te doen met etentjes, cadeaus en uitjes kan hoog zijn. In De Volkskrant van een paar weken terug stond in de dilemmarubriek een ingezonden brief van iemand die schreef (even in mijn geheugen graven, de precieze details weet ik niet meer) dat er vanuit zijn werk 6 x per jaar een uitje was, dat per keer zo’n €50 kostte. Dat vond hij veel geld en om die reden wilde hij niet of minder mee gaan. Hij vroeg tips om dit bespreekbaar te maken.

€50 is ook veel geld. Als jij enorm op je geld let om redenen die alleen jou aangaan en je daarom ook niet ‘zomaar’ uit eten gaat met vrienden of familie, dan is 6 x per jaar met collega’s meegaan natuurlijk van de pot gerukt, zeker als je je enigszins gedwongen voelt. De meeste reacties van lezers waren duidelijk: eerlijk duurt het langst. Zeg gewoon hoe het ervoor staat, mensen doen veel minder moeilijk als ze eenmaal weten waarom je niet meegaat.

Het kan ook zo zijn dat je een vast budget hebt voor variabele uitgaven zoals uitjes. En dan ‘ineens’ overschrijd je dat budget omdat je je (schoon)ouders met alle broers en zussen een weekendje weg hebt aangeboden, je beste vrienden vragen of je mee uit eten gaat, op je werk heb je een lunch buiten de deur en als klap op de vuurpijl heb je ook nog een bruiloft, zoals Bewuster Consumeren onlangs op haar blog schreef. Ze vroeg om tips om dat een beetje handiger aan te pakken want ze baalde ervan dat door de hoeveelheid uitjes aan de ene kant de eerdere besparingen door het zuinige leven teniet worden gedaan.

Nu ligt het natuurlijk aan de situatie waarin je zit wat mogelijk is. Iemand die het water aan de lippen staat op geldgebied, zal niet eens overwegen om de ouders een weekendje weg aan te bieden of uit eten te gaan. Maar er zijn natuurlijk wel oplossingen te bedenken.

Schrap op andere posten
Allereerst: als dit een terugkerend patroon is voor jou en je enorm geniet van sociale activiteiten dan moet je daar misschien helemaal niet op willen bezuinigen. Pak je begroting erbij en zoek alternatieven. Gooi het budget van je uitjes omhoog en verlaag elders iets. Als je al een doorgewinterde consuminderaar bent, zal dat misschien moeten komen door offers. Weeg zaken tegen elkaar af. Sportschool of uitjes? Krant of uitjes? Toen wij jaren geleden vanwege een inkomensdaling zuiniger gingen leven was dit onder meer om bepaalde zaken juist door te kunnen laten gaan. Net die zaken die wat sjeu aan het leven geven, volgens ons.  En daarom gaven we heel bewust andere dingen op.

Dit is natuurlijk niet voor iedereen mogelijk. En misschien merk je dat je het bezuinigen telkens verknalt juist door dit soort situaties, niet omdat je die zo super belangrijk vindt, maar omdat je de ruggengraat van een weekdier hebt. Troost je, volgens mij worstelen heel veel mensen hier mee. Wat kun je dan doen?

Spreid het beter
Is het geld er eigenlijk niet en moet je toch vasthouden aan een vast budget dan is het zaak beter te spreiden. Dat kan op twee manieren:

  • door bijvoorbeeld in dit specifieke geval het etentje met vrienden te verplaatsen. Dat is namelijk niet aan een datum gebonden. Leg uit dat je deze maand al veel kosten hebt en graag volgende maand wilt gaan. Of nodig ze thuis uit om te komen eten.
  • door te sparen voor de uitgaven die er zo in hakken. Ik neem namelijk aan dat een weekendje weg cadeau geven aan de ouders best wat geld kost en dat is vast niet in een opwelling bedacht. Zo bedacht ik een paar jaar geleden dat ik M. voor zijn verjaardag ook een weekend weg cadeau wilde doen. Ik heb toen 10 maanden lang geld opzij gelegd om de benodigde €750 bij elkaar te sprokkelen. Toen we daadwerkelijk in mei weg gingen, drukte dat niet op het maandbudget.

Doe niet met alles mee of verander de spelregels
Werk kan echt klauwen met geld kosten. Collega’s zijn jarig, bevallen, worden ziek, vertrekken, jubileren en krijgen dus cadeaus. Zeker in een groter bedrijf moet je soms meerdere keren per week je portemonnee trekken. Vraag je af of je dat echt wilt en of het niet anders kan. Mijn ervaring is dat als je het bespreekbaar maakt, heel veel mensen ook zeggen dat ze het wat veel vinden worden.

Zo ook dus met etentjes met collega’s of tijdens het werk buiten de deur lunchen. Hoeveel noodzaak is er om dit te doen? Hoeveel plezier haal je daaruit en is het dat waard? Ben je een sociale paria als je eerlijk zegt liever gewoon in de kantine te lunchen met je meegebrachte bammetjes? Ook in deze situatie is het niet vreemd als je aangeeft deze maand al heel veel uitjes te hebben en dat de bodem van je portemonnee in zicht is.

Consuminderen gaat ons vaak prima af tot een ander voorstelt om iets te gaan doen wat geld kost. Veel sociale situaties maken dat jij je gedwongen voelt om mee te doen omdat je het gevoel hebt dat je geen nee kunt zeggen. Maak dit in je omgeving bespreekbaar. Veel mensen vinden het ook zonde geld uit te geven aan sociale verplichtingen. Alleen het woord al – verplichtingen – geeft aan dat er weinig vrijheid gevoeld wordt om nee te zeggen. Maar dat je daar niet onderuit kunt komen is maar een aanname. Mensen zijn misschien juist opgelucht als hier een einde aan komt of als je het ter discussie stelt. Laat je niet verrassen en laat een ander niet de baas zijn over jouw portemonnee. Stop met gezamenlijke cadeaus als het budget per persoon jou groen van ellende doet uitslaan. Geef in je directe omgeving gewoon eerlijk aan dat je je aan een budget moet houden en dat je dus keuzes moet maken. Probeer mensen niet te bekeren maar laat je aan de andere kant ook niet het geld uit je portemonnee kletsen.

Nog aanvullende tips?

De keukenrenovatie – we gaan van start

Zoals jullie weten, gaan wij onze keuken opknappen. Dat is hard nodig. Het aanrecht is op een paar plekken kapot, het folie van de keukenfrontjes laat los, een paar deurtjes hangen helemaal scheef, één deurtje is er sowieso helemaal uit gelazerd, de afzuigkap hangt achterlijk laag. Om het ding aan te zetten moet je de kap naar je toe trekken, maar doe je dat, dan zie je niet meer wat er in de pannen zit. Echt te suf voor woorden. Andere afzuigkap dus. Een lade gaat niet meer dicht. De elektriciteit in de keuken doet het niet goed, nieuwe lampen indraaien heeft geen zin, na een week klappen de lampen weer. Ik kook dus met twee op het aanrecht staande lampen.

Omdat de basis van de keuken nog wel goed is én om de kosten te drukken, kiezen wij voor een renovatie. De eerste contacten met keukenrenoveerders waren wat moeizaam maar inmiddels zijn wij in zee gegaan met G., een kennis van M. die hij via de voetbalclub kent. Deze man heeft een timmerbedrijf gehad, doet nu iets heel anders maar vindt het leuk om nog af toe te klussen. G. gaat nu samen met M. de keuken opknappen.

G. is hier nu een paar keer geweest om te praten over wat wij willen. Over de deurtjes waren wij het snel eens. Die worden van berken of beukenhout plaatmateriaal gemaakt en afgelakt. M. is met G. langs geweest bij mensen waar hij net een keuken heeft geplaatst en met vergelijkbare frontjes, om te laten zien hoe deze deurtjes uitpakken. En dat is helemaal onze smaak. We kochten er ook al greepjes voor.

M. en ik zijn daarnaast ook op stap gegaan om te kijken naar voorbeelden van keukenbladen. Dat ging wat minder vloeiend. M. is erg gecharmeerd van graniet. Ik vind dat snel te druk. Composiet bladen zoals G. voorstelde vinden we allebei niet echt mooi. Het is wel onderhoudsvriendelijk en heel strak. Maar dat vinden we niet zo passen in ons jaren dertig huis.  Rvs vinden we allebei wel heel mooi maar dat krast enorm en elke watervlek zie je (echt, let maar eens een paar dagen op je gasfornuis). De prijs van al dat soort materialen is ook wel een punt dat meespeelt. Wij hebben best een grote keuken en veel aanrechtblad nodig. Aan de ene kant is een hoekopstelling en aan de andere kant van de keuken een recht aanrecht. We hebben flink wat offertes opgevraagd van graniet, Rvs én composiet en het komt – afhankelijk van het materiaal – al snel neer op een bedrag tussen de  €2000 en € 2500 voor iets waar we allebei niet echt enthousiast van worden.

Deze kast maakte M. een paar jaar geleden, de bovenkant en zijpanelen zijn van meranti.

Wat wij wel allebei mooi vinden is merantihout, teak of mahonie. Dat is erg sterk en heeft een warme uitstraling. Dat willen we graag want nu is onze keuken erg koud en kil om te zien.  De combinatie van een donker aanrecht met lichte keukendeurtjes lijkt ons erg mooi en warm. Hout is daarnaast ook goedkoper dan stenen bladen of graniet / marmer / composiet.  Iets wat mij enorm verbaasde. Kunststof hebben we niet in overweging genomen, dat hebben we nu en willen we niet meer.

De eerste voorbereidingen zijn gedaan. De muren zijn een paar weken geleden door M. geschilderd in zacht blauw, we hebben zelf de kleur gemengd uit een paar potten die we nog hadden staan. En M. heeft een plank gemaakt in een kastje waar die al jaren ontbrak. Alles is inmiddels opgemeten en het materiaal voor de frontjes en het aanrecht is afgelopen zaterdag gekocht. Helaas ging halverwege de zaagsessie voor de keukenfrontjes de zaagmachine van de houthandel kapot. Dus het restant wordt later opgehaald. Het merantihout voor het blad is wel al gezaagd en wordt de komende tijd door G. verlijmd en bewerkt.

Als alles klaar is gaan we kijken of er nog geld over is voor een eventuele betegeling van de keuken. We vinden de huidige tegels erg lelijk, vooral vanwege de grijze voegen) en het is een mogelijkheid om er gewoon overheen te tegelen. Maar misschien als de rest al gedaan is, dat die tegels geen issue meer zijn.

Voor mij is het een voordeel dat we niet met een bedrijf in zee gaan maar met iemand die het gewoon in zijn vrije tijd erbij doet. Het is dus niet een paar dagen knallen en veel herrie in huis maar af en toe gebeurt er iets. Dat is goed te behappen voor mij. G. weet dat ik ziek en snel overprikkeld ben en wil zo klussen dat het voor mij minimaal overlast oplevert. Heel fijn vind ik dat.

Mijn eigen bijdrage aan het geheel – buiten aanmoedigen en oh en ah roepen – bestaat eruit dat ik wat minder ruim inkoop en wat meer uit voorraad kook. Als de kasten eventueel leeg moeten straks, is dit wat minder werk.

Even wat voorbeelden van de keuken zoals het nu is en let vooral niet op de troep, ik ben géén minimalist ;-):

      

       

Veel werkruimte zoals jullie zien. Zo van een afstand lijkt het nog wel wat maar kijk je dichterbij dan zie je overal loslatend folie en beschadigde plekken. Het is wel hoog tijd dat we gaan beginnen. Een dag na het maken van bovenstaande foto’s gebeurde er dit toen ik de was in de machine wilde stoppen:

Ik kan me nu al  verheugen op het eindresultaat. Het is voor het eerst dat we een keuken gaan opknappen helemaal naar onze eigen smaak. Ik voel me enorm rijk dat dit zomaar kan.

Besparen: maak van niets iets

restjesmaaltijd, weet niet eens meer wat dit was, ik denk kip met een frittata…

Natuurlijk worden we dood gegooid met tips over goedkoper boodschappen doen. Maak een weekmenu en een boodschappenlijstje, eet mee met de seizoenen, ga niet met een lege maag winkelen, koop een aanbieding alleen als het een echte aanbieding is (tip: reken om naar de kiloprijs), werk met een vast budget, bla bla.

Wie op zoek is naar tips, ziet ze overal. Maar uiteindelijk hangt het succes van besparen op de boodschappen altijd samen met je gedrag. Houd jij vast aan je plan/lijst of ben je impulsief?

Gedrag kan ook op een andere manier doorslaggevend zijn. En dan niet  het “beschik je over wilskracht en negeer je lekkere trek of de drang tot het doen van een impulsaankoop” maar een ander soort gedrag. Ben jij creatief met restjes, bewaar je alles en ben je in staat om van niets iets te maken?

Wij gooien hier niets weg van wat overblijft van de avondmaaltijd.  Ik at vroeger wel eens bij mensen die werkelijk waar, zó een halve pan met eten in de vuilnisbak flikkerden, zonder na te denken over de verspilling. Alles gaat hier in bakjes en in de vriezer. Ik noteer wat de vriezer ingaat op een lijst met vermelding of het een hele maaltijd is en voor hoeveel personen. Eens in de zoveel tijd in geval van weinig energie, tijd of geld duik ik de vriezer in en kan zo heel makkelijk maaltijden samenstellen. Wij vinden het geen enkel probleem om alle drie iets anders te eten bij dezelfde maaltijd. Soms hebben we een duidelijke voorkeur (kind vindt niet alles lekker) en delen we ons eten niet en soms vindt iedereen alles lekker en scheppen we op uit alle bakken die dan op tafel staan. Regelmatig lukt het zo om boodschappen doen een hele week uit te stellen, op wat basis spullen als zuivel en brood na.

Buiten dat kook ik graag met restjes. Restjes groenten die liggen te verleppen in de la van de koelkast. Als je een paar basisrecepten hebt die lekker met alles combineren, hoef je nooit meer iets weg te gooien. Curry is zo’n recept. Met bijvoorbeeld garam massalakruiden, knoflook, sambal, wat limoenblaadjes, kerrie en kokosmelk of santen maak je van zowat elk denkbare groente een heerlijke en gezonde maaltijd. Wij aten vorige week maandag zo’n curry met wat ik opdook uit de groentelade: een halve stronk broccoli, een halve courgette, een halve ui en één rode paprika. In de vriezer had ik nog wat spinazie en van de dag ervoor was wat vlees overgebleven van de hele kip die in de oven was klaargemaakt. Dit was geen geplande maaltijd maar samengesteld op basis van wat ik aantrof. Het karkas wat ik overhield van de kip werd gebruikt om bouillon te trekken.

Die kip van de dag ervoor was weliswaar wel gepland maar die vergeten perssinaasappel die ik zondag in de groentelade vond, had geen concrete bestemming. Kip met citroen in zijn donder is heerlijk, dus dat kan vast ook met een sinaasappel. Beestje insmeren met knoflookolie en bestrooien met wat tijm, de sinaasappel in stukjes erin duwen, in de oven schuiven en 1.5 uur later zaten we te smullen.

Het loont te moeite om eens wat basisrecepten te verzamelen die je makkelijk met restjes kunt maken. Denk aan een bepaalde combinatie van kruiden zoals bij een curry maar ook aan soepen, pizza, een frittata, rijstgerechten.  Een paar uitgelopen aardappels worden heel makkelijk aardappel-mosterdsoep of een frittata. Pizza kan alles zijn: elk denkbare groenten smaakt lekker met wat tomatensaus en Italiaanse kruiden op en bodem van bloem of zelfs bloemkool, wat Parzemaanse kaas er over en klaar. Wil je toch wat vlees of vis erbij, ik heb om die reden altijd blikjes ansjovis en tonijn in huis. Pasta met tomatensaus (van gezeefde tomaten) combineert ook met alles, dus heb je dat in huis dan flikker je die vergeten halve knolselderij / bataat / bloemkool of pompoen er gewoon bij. Tot slot heb ik ook meestal wel pitabroodjes of wraps (klik hier voor een glutenvrije variant) in huis en dat is ook heerlijk met restjes, wat kaas erover, eventueel wat linzen erbij (die liggen altijd afgekookt in de vriezer) en klaar

Wat is jullie favoriete restjesgerecht?

Opvoeden kan op zoveel manieren.

Kop uit Nrc Next, maandag 20 maart 2017

Sinds kort hebben wij een abonnement op  Nrc Next. Een abonnement aangegaan uit pure vrekkigheid want deze krant is de helft goedkoper dan De Volkskrant, die we hiervoor hadden. Ik las met veel plezier De Volkskrant en met bijna evenveel plezier Nrc Next. Ik zeg bijna want ik ben nog niet heel erg gecharmeerd van de columnisten van mijn nieuwe krant. Het mag van mij allemaal wel wat scherper en ik mis de scherpzinnige stukjes van Grunberg en de venijnige humor van  Witteman. Nrc columnist Youp van het Hek vind ik een kwal en zijn stukjes  zijn wel vaak venijnig maar zonder humor of kwinkslag en dat spreekt mij niet echt aan. Ach, ieder zijn ding.

Een regelmatig terugkerende rubriek in Nrc Next is ‘verdienen en uitgeven’. Dit biedt een kijkje in het uitgavenpatroon van mensen die je niet kent maar die daar wel over willen praten. Ze delen wat ze willen delen en het biedt zeker geen compleet overzicht maar ik vind het wel interessant leesvoer, niet in de laatste plaats omdat ik me vaak verbaas over wat ik lees.

Dan blijkt maar weer dat wij hier in Blogland regelmatig in onze eigen bubbel leven. Als blogger van een blog dat voorheen vooral over besparen en geld ging word ik ook nog steeds bezocht door mensen die dit ook belangrijk vinden. En ik lees ook nog steeds heel veel blogs over dit onderwerp. Je zou bijna gaan denken dat de hele wereld inmiddels wel bewust met geld omgaat. Maar net als dat in je Facebooktijdlijn vooral berichten verschijnen die je wereldbeeld bevestigen, is het ook zo met de blogwereld. Het is helemaal niet zo normaal om heel spaarzaam te leven ook al vind ik van wel. En de gedachte dat spaarzaamheid normaal is, getuigt ook van een enorme vooringenomenheid van mijn kant.

Deze week werd een dame geïnterviewd die aangaf niets te sparen en alles voor haar dochter te betalen. “Ik verwen mijn dochter enorm” was dan ook de kop boven het artikel. De dame in kwestie is een zzp-er die sinds 2012 haar eigen bedrijf heeft. Ze komt op mij over als een echte levensgenieter en een bevlogen mens.  Ze helpt graag mensen, deed vrijwilligerswerk in Ghana, heeft vervolgens via crowdfunding geld ingezameld om ook in  Ghana spullen te kopen voor een ziekenhuis.

Toen ik het interview de eerste keer las, vielen mij vooral de stukken op waarin ze aan geeft haar dochter te verwennen.  “Ik verwen mijn dochter enorm, maar dat vind ik normaal. Zo heb ik een nieuwe scooter voor haar gekocht en betaal het onderhoud, ik betaal haar telefoonrekening, haar kleren en haar studie. Voor dat soort zaken zet ik altijd geld opzij, zodat ik het heb wanneer het nodig is. Dat geeft wel een luxe gevoel, dat we daardoor dingen kunnen doen die we graag willen.” (nNrc Next, 2o maart j.l.)

Dat, samen met de kop en het infoblokje over inkomsten/uitgaven wekt een bepaalde suggestie: de vrouw spaart niets (volgens het infoblokje), geeft alles aan haar kind. Het overzicht roept meer vragen op dan dat het duidelijkheid verschaft. Er zit een gat tussen wat ze zegt uit te geven aan uitjes, studie kind en wat erin het overzicht staat.

De reacties op Facebook onder het artikel logen er  niet om. Ze zou haar kind niet tot zelfredzaamheid opvoeden.

Zelf denk ik dat deze vrouw slachtoffer is geworden van een vooringenomen redactie die graag iemand op een bepaalde manier neerzet. Ze eet graag sushi, verwent haar dochter, nou,nou, poeh, poeh…. Maar het ligt wel wat genuanceerder vind ik. In het infoblokje staat weliswaar dat ze niet spaart maar zelf geeft ze in de tekst aan wél  geld opzij te zetten. Dat moet ook wel, anders kan zij niet met het aangegeven inkomen een studie voor haar kind betalen.  Dat wordt niet duidelijk omdat er niet is doorgevraagd.

Natuurlijk heb ik na jaren over geld schrijven een uitgesproken mening over hoe je een kind financieel kunt opvoeden of zelfredzaam maken. Ik denk dat het belangrijk is kinderen de waarde van geld te leren kennen. Maar dat kan op zoveel manieren. Deze vrouw nam haar dochter mee naar Ghana om vrijwilligerswerk te doen, hoe gaaf is dat. Wat voor geweldige les geef je dan wel niet mee.  Ze kookt een keer in de week voor haar zieke zus en geeft aan dat ze niet op de kosten van dat koken let. Maar ze is wel zelfredzaam, inventief, heeft een eigen bedrijf, leert haar kind hun kennis en tijd te delen en daarmee geeft ze haar kind ook veel waardevols mee.

Een goede financiële opvoeding biedt geen garanties. Mijn vader was zeer spaarzaam. Ik kreeg nooit zomaar iets en moest als puber werken voor de racefiets die ik zo graag wilde hebben (wat ik overigens niet vreemd vond/vind). Ik spaarde daar twee jaar voor en toen ik het geld bij elkaar had gesprokkeld kreeg mijn toenmalige beste vriendin zomaar een racefiets van haar ouders. Ja, dat gebeurt. Dat heeft haar niet gemaakt tot een uitzuiger die zichzelf niet kan redden (ze bedruipt zichzelf heel goed).   Ik kreeg zakgeld van mijn ouders en het was mij duidelijk wat ik daarvan moest bekostigen. Heeft dat ervoor gezorgd dat ik financieel héél bewust was toen ik voor mezelf ging zorgen? Nee, niet echt. Slim met geld omgaan ben ik pas gaan doen toen de nood aan de man kwam. Ligt dit aan mij? Aan de financiële opvoeding van mijn vader? Hij legde nooit uit waarom hij iets deed of hoe hij iets deed. Zou ik anders met geld zijn omgegaan als hij dat wel had uitgelegd? Ik betwijfel het. Ben ik er slechter van geworden? Nee, niet bepaald. Ik leer blijkbaar beter als ik val en zelf moet opstaan.

Terug naar het stuk in de Nrc Next. Natuurlijk zou het geen kwaad kunnen de dochter in kwestie aan te moedigen bepaalde uitgaven zelf te bekostigen maar wie weet gebeurt dit al wel? Ik vind het jammer dat deze rubriek vooral een portret maakt en niet doorvraagt. Een oordeel over iemand vellen is zo makkelijk, de werkelijkheid is vaak heel anders. Mij lijkt het een leuke gulle vrouw met het hart op de juiste plek. Iemand die haar dochter laat zien dat je tijd en aandacht kunt geven aan anderen door het doen van vrijwilligerswerk of te koken voor zieke mensen. Dat is weer eens wat anders dan zakgeldcontracten ;-).

Wat vind jij hiervan?

Puberpartijtje

De tijd van kinderpartijtjes ligt ver achter ons. Goddank. Het gevoel dat ik altijd kreeg vlak voor de start van het feestje lag zeer dicht bij paniek. Ik ben geen natuurtalent met kinderen en dan zeker niet met 7 of 8 doorgedraaide jongens. Dat ze doordraaien is volstrekt begrijpelijk natuurlijk. En dat dit bij mij een reactie opwekt, ook. Vind ik dan toch.

Natuurlijk vierden we hier wel jaar in jaar uit de verjaardagen van kind en kreeg hij elk jaar een partijtje waar hij met volle teugen van genoot. Maar het zal jullie dus niet verbazen dat er na groep 8 bij mij weinig heimwee was naar die tijd. Want op de middelbare school is het klaar met de partijtjes. Althans, wel op die van onze puber.

Ik was dan ook best verbaasd toen hij ineens aangaf toch iets te willen doen buiten het vieren van zijn verjaardag voor familie en het vaste clubje. Wat dat iets moest zijn wist hij niet zo goed. Omdat vage plannen heel goed kunnen eindigen in een middag gamen hier in huis met gillende pubers (prima, maar dat gebeurt al regelmatig en is weinig feestelijk) stelde ik voor dat hij buiten de deur iets zou gaan doen met een paar vrienden. Had hij geen zin om naar de film te gaan en daarna een patatje en hamburger eten?

Ja, dat had hij wel. Hij nodigde drie vrienden uit waarvan er eentje niet kwam omdat die nooit komt als er sprake is van een vooraf geplande activiteit in het bijzijn van meer dan een persoon. En dat is prima natuurlijk, niet iedereen is op zijn gemak in groepen. De andere twee reageerden wel heel enthousiast en dus gingen de heren op een zondagmiddag naar Kong: Skull Island.

Qua kosten voor een partijtje had ik vroeger meestal een budget van €75 à €100 en daar kwam het dit keer ook op neer. De film, daar wat drinken en even eten bij de Mac (o horror) kostte €80.  Ik wilde eigenlijk nog even vooraf plagen en vragen of ze bij de Mac wel even wilden vragen naar de herkomst van het vlees, maar liet dat maar even zitten ;-). Wij eten nooit bij de Mac of een Burger King maar ik snap best dat pubers dit wel af en toe willen doen en dat ik niet aan kinderen van die leeftijd op zo’n moment dwingend kan voorschrijven dat ze alleen maar biologisch vlees naar binnen werken of een kikkererwtenburger als alternatief voorstel.

Rond een uur of 6 werd ik gebeld door de moeder van een van de jongens met de vraag of ze al het vlees kon aanbraden. Euh, nee, de heren waren ergens wat eten. Dát wist ze niet. Pubers zijn pubers en de communicatie gaat niet altijd vloeiend. Gelukkig was het geen probleem. Voorheen communiceerden we dat als ouders vooraf, of werd het op de uitnodiging gezet. Maar nu regelen de kinderen dat onderling en vertellen ze het soms wel en soms niet en soms lopen de meningen daarover uiteen of het wel of niet gezegd is ;-). Ook dat is loslaten.

Wij zijn af en toe ook best sloom. Zo vroegen wij ons om een uur of 8 in de avond ineens af of we hem eigenlijk geen tijd hadden moeten meegeven (het was de volgende dag een gewone schooldag). De film draaide om 4 uur, daarna gingen ze even eten. Hij zou toch wel hebben begrepen dat hij niet pas om 10 uur in de avond thuis moest komen? Ook wij communiceren blijkbaar niet optimaal. Gelukkig stapte het kind in kwestie 5 minuten later stralend naar binnen. En weet ik dat ik voortaan weer in het budget rekening ga houden met een jaarlijks partijtje/feestje.

Saldo bankrekening

sparen

(bron afbeelding Pixabay)

Onze financiële administratie werk ik regelmatig bij. En daarmee bedoel ik dat ik toch zeker wel één keer per dag of om de dag  inlog op de site van internetbankieren en dan die af- en bijschrijvingen die er zijn, bijwerk. Omdat ik vorige week nogal werd opgeslokt door het omzetten van mijn blog naar WordPress en het onder de knie krijgen van  een heel nieuwe sitehosting (noem je dat zo?), had ik 5 dagen niet gekeken op onze rekening.

Dat was even schrikken. De laatste keer dat ik keek was het saldo €2550 en ‘ineens’ was het nog maar €750. Gelukkig was het allemaal goed te verklaren. Veel afschrijvingen zijn zo gepland dat ze na uitbetaling van de uitkering en het salaris vallen. Ook was de hypotheek afgeschreven, dat alleen slaat een gat van €980. Als ik net als normaal alle dagen had gekeken, zou de schrik veel minder zijn geweest.

Vorige maand konden we niet veel sparen door een heleboel extra kosten maar deze maand hoopte ik wel flink geld opzij te zetten. Ik heb daarom in ieder geval na de uitbetaaldagen meteen €900 naar de spaarrekening voor de dakkapel en renovatie keuken overgemaakt. Want zodra het daar staat geparkeerd word ik meestal toch wat voorzichtiger met geld uitgeven is mijn ervaring. Ik heb namelijk weinig zin om het terug te boeken. Maar  nadat ik dat geld naar de spaarrekening had overgemaakt, deed M. de mededeling dat de auto voor onderhoud naar de garage gaat komende vrijdag dus grote kans dat ik het toch weer moet terug boeken. Zoals jullie merken is de communicatie hier optimaal 😉

Qua verkopen verwacht ik niet heel veel deze maand, ik ben bijna door mijn te verkopen dvd-series heen. Er staat nu nog voor €26 aan betalingen uit. Dat is niet heel veel natuurlijk, maar alle beetjes zijn meegenomen. Dat geld maak ik ook over naar de spaarrekening voor de dakkapel/keuken. Doe ik dat niet dan verdwijnt het op de grote hoop en dat vind ik zonde. Er staat nu € 3865 op deze spaarrekening. Het doelsaldo is  €6500, dus we moeten nog even flink door sparen.

Hoe vaak controleer jij het saldo van je bankrekening?