Vooruitgang

Gisteren vierden we een jubileum: het was precies vier jaar geleden dat Dibbes officieel door ons werd geadopteerd. In die vier jaar heeft hij een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Van een angstige en getraumatiseerde zieke kat werd hij een vrolijke flapuit die intens geniet van zijn leventje. Hij vertrouwt tegenwoordig vrij makkelijk ‘nieuw volk’ en slooft zich erg uit om te laten zien hoe grappig hij is. Hij heeft meer zelfvertrouwen gekregen en wordt daarmee ook wat minder onhebbelijk en jaloers naar de andere katten toe,  al is de beste plek wel nog steeds tegen mijn buik aan in de nacht. Maar ligt daar een keer een andere kat, dan accepteert hij dat en gaat rustig wachten tot de plek vrij komt in plaats van bovenop de ander te gaan liggen met een kop van o pardon, jij ook hier, o nu sta je op, daahaag, opgeruimd staat netjes‘ (of een mep, dat gebeurde ook vaak).

Soms heeft Dibbes nog wel eens een kleine terugval. Door een geluid of een beweging kan hij ineens soms terugvallen op oud gedrag. En als hij naar de dierenarts moet. Veel lezers weten dat ik dat onderdeel al maanden aan het trainen ben. Ik vind het belangrijk hem eens per jaar te laten controleren door een dierenarts. Een kat met zijn verleden heeft gewoon snel klachten, hij heeft bijvoorbeeld een heel slecht gebit. Ook heeft hij een fikse hartruis. Dat heeft niets met zijn verleden te maken maar moet wel in de gaten gehouden worden.

Hem in de mand krijgen was in het verleden een drama en de autorit naar de dierenarts een hel. En dan overdrijf ik niet. Sinds het voorjaar ben ik hem daarom aan het trainen. Van een lieve bloglezer kreeg ik in maart een vervoersmand met het deksel aan de bovenkant en sindsdien train ik hem. Waar staan we nu na 7 maanden trainen?

Hij springt op commando in de mand en ik kan het deksel dicht doen. Daarna loop ik een rondje door de kamer met hem in de mand. Sinds een week kan ik dan ook door lopen naar de gang en de buitendeur opendoen.

Dat was het. Voor jullie misschien niet heel bijzonder maar het is toch wel een echt wonder. Het leukste is nog wel dat Dibbes er van geniet. HIj voelt dat hij iets bijzonders doet. We moedigen hem dan ook enorm aan. Hij krijgt ook lekkers voor zijn prestatie en tijdens het trainen geef ik hem bij elke stap ook een snoepje door de kieren van het deksel heen.

Er zijn nog heel veel stappen te trainen:

  • naar buiten lopen
  • in de auto gaan zitten
  • in de auto zitten en de motor starten
  • in de auto zitten en een paar meter rijden
  • in de auto zitten en een langere rit maken
  • in de auto zitten en naar de dierenarts gaan

Ik ben dus zeker nog een paar maanden bezig. Ik red het dus niet op tijd want de vaccinatieoproep is al binnen. Maar dat geeft niet, dat kan best even wachten, ik ga nu door tot Dibbes zover is. Ik ben in ieder geval heel trots op hem dat we nu al zover zijn gekomen!

 

Advertenties

Zaterdag

Weinig te melden hier. Alles zit nog vast in mijn hoofd en ik voel me daarom niet oké. Het is inmiddels een fikse voorhoofdsholte- en bijholteonsteking. Ik heb neusspray, spoel mijn neus met zout water, slik pijnstillers en lig veel plat. Verder valt er niet veel aan te doen dan gewoon de rit uitzitten.

Ik moest er gisteren wel even uit omdat Moos naar de dierenarts moest voor een ingreep. Er is een kies getrokken. Ik vond het best spannend dat hij onder narcose ging, hij is immers niet meer de jongste. Gelukkig ging alles prima. Hij had ze bovendien helemaal ingepakt bij de dierenarts, ging al kletsend onder narcose en zodra hij weer bij was begon hij meteen weer te miauwen. Dus toen we hem haalden had hij er wat fans bij.

Eenmaal thuis wenste hij onmiddellijk een gevulde bak wegens een té lege buik maar hij moest helaas een paar uur wachten op aanraden van de arts. Die paar uur heeft hij doorgebracht naast zijn etensbak, zodat hij zeker wist dat er geen tijd verloren zou gaan tussen het vullen van de bak en de start van zijn diner.
Helaas ontdekte hij toen het eindelijk zover was dat het eten  bestond uit wat theelepeltjes met een armzalig beetje nat voer. Het bewijs dat dit nodig was bestond uit een ferme kotspartij maar toch werd dit voorzichtige voeren me niet in dank afgenomen.

Vanmorgen bleek dat de ellende nog niet over was want hij mag nog niet naar buiten. Hij moet een paar dagen binnenblijven. Het is toch een open wond en wie weet wat hij buiten oploopt. Hij krijgt ook nog een week antibiotica om infecties tegen te gaan en dat is geen succes. We hebben gisteren met zijn twee-en het arme beest in de houdgreep genomen en geprobeerd drie pillen naar binnen te werken. Afijn, drie pillen later was de relatie tussen mens en kat grondig verstoord, liep het zweet zo mijn bilnaad in en werd ik door kind op een pil gewezen die op de vloer lag, waarschijnlijk slinks uitgespuwd door een razende Moos. Die derde pil hebben we door het eten geprakt en dat is redelijk naar binnen gewerkt.

Wie toch bedenkt dat een kat na een ingreep aan zijn mond drie pillen per dag moet slikken die vies zijn en waarbij je hem pijn doet, want om de bek open te krijgen moet je druk op de kaken uitoefenen! Ik heb al jaren katten en weet goed hoe ik pillen moet toedienen maar bij Moos is dat nooit een succes. Hij klemt zijn kaken echt hermetisch op elkaar. Hij gaat ook meestal rechtop staan op zijn achterpoten met zijn voorpoten helemaal de lucht in. Daar was hij gisteravond te zwak voor maar desondanks lukte het dus niet alle pillen te geven. Ik verheug me nu al op vanavond, als we weer een poging mogen wagen 😦

De pijnstilling ging er beter in vanmorgen, dat is een vloeistof die we in zijn bek spuiten.  Maar als de antibiotica niet lukt moeten we terug naar de dierenarts voor een dagelijkse injectie.

Gerrie reageerde nogal panisch op het feit dat we Moos weg brachten en terugkwamen zonder kat. Hij verschanste zich bovenaan de trap, zeer verontrust. Je zag hem denken: dat klopt niet hoor, je gaat weg met een kat en komt terug zonder kat, denk je dat ik niet kan tellen! Die was dus de rest van de dag geagiteerd en op zijn hoede.

 

Dibbes daarentegen….:-)
Opgeruimd staat netjes! Een kat minder is meer tijd voor Dibbes! Je hoorde het hem denken.  Al moet ik zeggen dat hij in de avond heel voorzichtig en lief tegen Moos deed. Sowieso, Moos lag op bed en alle katten lagen om hem heen, half tegen hem aan. Ze zorgen toch wel voor elkaar.

 

Nou dit was weer de wekelijkse kattenspam. Fijn weekend allemaal!

 

Wangmassages en overgewicht

Sinds een jaar masseer ik dagelijks de wangen van alle vier de katten. Dit stimuleert de doorbloeding van het tandvlees en kan zo ontstekingen voorkomen. Daarnaast geef ik ze extra grote droge brokken en over het nat voer dat ze krijgen strooi ik dagelijks een tandpoeder dat goed is voor het gebit.

Dit masseren doe ik vanaf de buitenkant. Ideaal zou zijn om echt te poetsen. Ik heb ooit daarvoor een speciale vingertandenborstel aangeschaft, maar dat lukt me met geen enkele kat hier. Masseren gaat wel. Door de massage wordt ook de speekselproductie getriggerd waardoor het zelfreinigende vermogen van de mondholte wordt bevorderd. Het masseren vonden ze eerst niet leuk maar nu zijn ze er aan gewend. Ze moeten bijna allemaal niezen als ik het doe. Blijkbaar bevordert het ook een niesreflex. 😉

Toen Moos gisteren voor zijn enting naar de dierenarts moest, bleek dan ook dat zijn tandvlees keurig in orde was. Alleen, hij heeft op een plekje helaas een gaatje in een tand. Dat zag er heel pijnlijk uit. Hier merk ik niets van als ik hem eten geef, hij werkt alles naar binnen (iets te veel) maar katten hebben dan ook een hoge pijngrens. Over twee weken brengen we hem weer naar de dierenarts en dan wordt de tand onder narcose getrokken.

Op zich is dit niet vreemd voor een oudere kat. Moos is nu 11 jaar en gebitsproblemen komen helaas vaak voor bij oudere katten. Of bij katten met een verleden.  De staat van het gebit van exzwerfkatten Dibbes en Gerrie is vergelijkbaar met dat van een oude kat hoewel ze nog best jong zijn.

Buiten de tand is er ook een ander probleem. Moos is te zwaar. Het is een grote kater maar met zijn 5,93 kilo toch echt te zwaar. Een paar jaar terug was hij nog 4,9 zag ik in zijn dierenpaspoort. Hij is dus op dieet gezet. Samen met Gerrie die ook veel te zwaar is. We werken nu toe naar een gewicht van 5,3 kilo voor Moos en 5 kilo voor Gerrie.

Met vier katten is het best moeilijk in de gaten te houden wie wat eet en hoeveel. Het is hier af en toe net een kleuterklas. Ook omdat er regelmatig buurkatten hier bakken komen leegeten en de katten hier onderling ook bij voorkeur eerst de bak van een ander leeg vreten, is het moeilijk zicht te houden.

Daarnaast heb ik het afgelopen jaar Dibbes en Gerrie getraind om in de reismand te stappen en dat gebeurde met kattensoepjes. Hoe voorzichtig ik die snoeppakjes ook openmaak en hoe diep de slaap ook is, iedereen komt altijd aanstormen, ook de katten die niet getraind hoeven te worden, zoals Moos. Die dan beloond werd zonder dat hij wat dan ook trainde. Want Moos stapt altijd zonder problemen in de mand, mits je hem beleefd uitnodigt.

oude foto van toen het gewicht nog acceptabel was

Maar goed, dat moet dus veranderen. Overgewicht is nooit goed. En kan ook een risico zijn. Gerrie heeft (net als Dibbes) een hartruis wat een mogelijke indicatie is voor hartproblemen in de toekomst en dan is een goed gewicht heel belangrijk.
Dibbes was ook best lang iets te zwaar wegens een overfixatie op eten, maar inmiddels is hij wat relaxter geworden, minder met eten bezig en erg speels. Zijn gewicht is inmiddels passend bij zijn grootte.

We zijn met voeren dus over gegaan op afgepaste hoeveelheden. Het nat voer is gehalveerd voor alle katten. En de droge brokken worden gewogen. Gerrie en Moos krijgen voorlopig 50 gram per dag (in overleg met de dierenarts). Dibbes en Smoes krijgen meer en gewoon naar behoefte aangezien zij een goed gewicht hebben. Maar wat ik dus niet meer doe is een paar keer per dag de bakken vol gooien als ik zie dat ze leeg zijn.

Dus heb ik een nieuwe hobby. Brokjes uitdelen. Verbijsterde blikken negeren. Brokjes terugdoen in de juist voorraadbakje van de betreffende kat als ze niet meteen worden opgegeten omdat anders een andere kat het opvreet. 2 minuten later toch maar weer geven omdat de kat in kwestie zich heeft bedacht. Wellicht moet ik wat strenger worden. Maar ik ben een watje, dat wisten jullie al.

Ongepast en niet goed behandeld

Goedemorgen,
u allen tezamen.
Ik spreek tot u.
Na de ongepaste aandacht
op dit blog
voor ex-zwerfkatten
en zelfs een buurkat,
die zijn zegje mocht doen,
wordt het hoog tijd,
dat de leider van de troep
eens een boekje open doet.

Want het lijkt hier wel oké.
Dat is het niet.
Niet iedereen begrijpt
hoe een kat van stand
behandeld moet worden.

Eerst was ik alleen
met Smoes, de neuroot.
Dat was goed te doen.
Hij gedroeg zich
met gepaste eerbied
en was altijd in
voor een potje
broertjes knokken.

Toen kwamen die scharminkels.
Sukkels zijn het.
Snapten in het begin niets.
Totaal geen besef
van sociale interactie
of wat een goede
kattenknipoog betekent.
Aangezien ware grootsheid
bestaat uit het tolereren
van de minder bedeelden,
streek ik over mijn hart
en gaf toestemming
aan het personeel
dit straatvolk binnen te laten.

Veel tijd
en kostbare energie
ging  zitten
in het onderricht
van normen en waarden.
Een complete heropvoeding
en die energie
had ik ook
aan iets anders
kunnen besteden.
Maar deed ik dat?
Nee.

Dáár heb ik
wel eens spijt van.
Niet altijd meer
is de beste plek
op bed
voor mij.
Ik probeer
uit beleefdheid
conflicten te vermijden
maar omdat die sukkels
niet begrijpen
wat beleefdheid is,
loopt dat toch vaak
verkeerd af.

En omdat die sukkels
zich bovendien
niet in weten
te houden
met eten
zitten we nu
op een dagrantsoen.

Nu vraag ik je!
Op rantsoen!
Ik ben perfect!
Niets mis met mij!
Al zegt de vrouw
dat er iets te veel
van mij is.

Dat bestaat niet.
Meer Moos
is Altijd Goed.

Wat zal ik doen?
Wat raadt u mij aan?
Kotsen tijden het avondeten?
Iets kapot krabben?
Niet langer toestaan
dat ze me aanraken?
De buurkat in elkaar meppen?
De mogelijkheden
tot straffen
zijn legio
en dienen zorgvuldig
overwogen te worden.

Ik trek me terug,
ga me bezinnen
en laat t.z.t.
mijn beslissing weten.
Tot die tijd
lijd ik in stilte.
En doe ik een dut.
Of twee dutjes.
Iemand moet het doen.

Hoogachtend,

Moos

Bericht van Gerrie

Hoi,

Nu eens een bericht
van mij, Gerrie.
Want ik heb
ook wat te vertellen.
Dat zit zo.

Er stond al heel lang
een reismand
in de huiskamer.
En dan zei de vrouw
dingen als
stap er maar in.
Echt niet!
Wat denkt ze wel!

Dus veranderde
ze van plan.
Lokte me met brokjes
en lekkere hapjes.
Daar ben ik dol op
maar niet als ze
in de mand liggen.

Dat ging maanden door.
Heel soms
toonde ik
mijn goede wil.
Maar alleen
zonder mijn broers
in de buurt
en als het lekkers
precies
op de juiste plek lag
en ik er zin in had.

En toen
(het is te grof
voor woorden
maar ik zal proberen
te omschrijven
wat mij is aangedaan)
lag  ik een dut te doen
en probeerde zij me
in de mand te stoppen!
Dus ging ik ervandoor.
Met de rest van de troep
verstopte ik me
onder het bed.

Ze kreeg me toch
te pakken.
En zei dingen als
ach schatje,
dit moet even,
sorry,
ik blijf bij je.

(*&%(&T^(&
Wat vind je daar nu van!

En toen
(ja, het wordt nóg erger)
gingen we
met de auto
naar een enge plek
met allemaal geurtjes
en vreemde mensen.
Ik kreeg een prik!
En werd gewogen.
Er werd gepraat
over mijn hartruis.
Die schijn ik te hebben
maar ik heb er
geen last van.
Wél van een gebroken hart.
Door dit gedoe.
Dat begrijpen jullie wel.

Gelukkig
mocht ik gewoon
weer mee naar huis.
Ik liet even zien
hoe erg het is
wat mij is aangedaan
door in paniek het huis
uit te stormen,
tot wel een meter
buiten het huis,
me meteen
om te draaien
en naar binnen te staren.
Met een diep ongelukkige blik.

Toen de vrouw
me riep
rende ik jammerend
naar binnen.
Ik denk
dat ik mijn punt
wel voldoende
heb gemaakt.

Nu houden we weer
van elkaar,
de vrouw en ik.
Alleen de man
vind ik nu wat eng.
Niet dat hij me
in de mand stopte
of me iets aandeed.
Of ook maar iets
deed wat ik erg vond.
Maar toch.
Ik moet toch iemand
straffen voor dit gedrag.

Groetjes,

Gerrie

Standje normaal en kalmerende middelen

Het regent buiten, het huis is leeg, de puber is vandaag voor het eerst weer naar school, de man is aan het werk en ik zit op de bank. Hé, we zijn weer overgegaan op standje normaal. ;-).

Hoewel ik wel genoot van de vrije dagen vind ik het ook altijd een opluchting als het normale leven weer begint en er weer meer ritme in de dagen zit. Het is natuurlijk niet meer zo met een puber dat ik er continu achteraan moet lopen voor verzorging, maar ik vind het wel altijd weer fijn als het huis door de weeks een paar dagen achter elkaar overdag leeg is. Dat is mijn bijkom- en oplaadtijd als het ware.  Ik kan me voorstellen dat dit voor veel van jullie ook geldt, daar sta ik vast niet alleen in.

Wat staat er op de agenda deze week. Donderdag komt er een vriendin even langs, ik ga twee keer de deur uit voor het B12 prikken (de eerste net gekregen). En tot slot gaan we met Gerrie vrijdag naar de dierenarts voor de enting. Een paar maanden te laat omdat ik hem probeerde te trainen om zelf in de reismand te stappen. Die training is bij Dibbes een doorslaand succes. Inmiddels ben ik zo ver dat Dibbes er in gaat wanneer ik dat vraag, het goed vindt dat het deksel dicht zit en dat ik een paar meter door de huiskamer loop met mand en al. Hij vindt het prachtig en als een kat zou kunnen stralen zou ik zeggen dat hij dat doet. Hij houdt van kunstjes doen en wordt natuurlijk rijkelijk beloond. Eten is de beste motivatie voor een ex-zwerfkat die honger heeft geleden in het verleden. Althans, zo werkt het bij Dibbes.

Maar Gerrie is dus een ander verhaal. Na drie maanden oefenen heb ik hem wel zover dat hij soms in de mand stapt maar net zo vaak ook niet. Het oefenen is eigenlijk alleen succesvol als het huis verder leeg is. Dat is best moeilijk met vier katten. Want zodra de de rest hoort dat ik het lekkers pak komt iedereen aanstormen. Ze herkennen het geluid van de lade waar het uit komt en het geknisper van het zakje, hoe zacht ik ook probeer te doen. Dibbes is totaal gefixeerd op zijn lekkers en doet zijn kunstje, maar Gerrie laat zich enorm afleiden als er andere katten in de buurt zijn. Dat schiet dus niet echt op. Dus stap ik over over plan B. Ik ga door met oefenen maar voeg ook een licht kalmerend middel toe.

In het verleden gebruikte ik vetranquil. Dat kalmeert niet maar is een spierverslapper en een vrij heftig middel. Toen was dat de enige optie, zie anders maar eens een achterdochtige zwerfkat in een reismand te krijgen.  Daarna ben ik tijdens stressmomenten overgestapt op zylkène. Dat is veel milder en kan langdurig gebruikt worden. Dibbes reageert daar goed op maar Gerrie niet. Ik merk geen verschil in gedrag, hij is net zo nerveus als anders. Dus heb ik nu iets anders besteld, relax compositum. Een middel dat kortdurend gebruikt kan worden. Ik ben benieuwd. In het verleden heb ik ook andere middelen geprobeerd, bijvoorbeeld Feliway. Dat hielp hier vooral om de spanning tussen de vier katten weg te halen. In het begin was er erg veel onrust door de komst van de zwervers. Maar Feliway helpt hier niet bij dierenartsbezoek helaas. Daarnaast gaf ik ook bach rescue remedie, had totaal geen effect. Een laatste optie die ik nog wil proberen als de relax compositum niet werkt is CBD-olie, Dat is ook verkrijgbaar in doseringen voor katten.

Natuurlijk kan ik de dierenarts aan huis laten komen. Dat hebben we in het verleden geprobeerd maar dat was geen succes. Ze herkennen de dierenarts (ik denk aan de geur) en gaan er meteen vandoor. Ook denk ik dat het fijn is om thuis thuis te laten zijn en niet een plek waar ze ineens gegrepen worden en dan geprikt. Ik vind het belangrijk dat mijn katten die door hun verleden geen optimaal  werkend immuunsysteem hebben, geënt worden en ook jaarlijks even worden bekeken door een arts. Ik las gisteren nog dat er nu weer ergens een uitbraak van kattenziekte is (ik dacht omgeving Den Bosch) en dat die veel slachtoffers maakt omdat veel katteneigenaren hun katten niet laten enten. Hopen dus dat het vrijdag allemaal lukt.

En hoe zit het met mijn eigen hysterische buien/overgangsperikelen?  Ik slik nu op aanraden van het Rijke Wijf sinds een week rode klaver capsules.  Ik had haar gevraagd per mail wat zij slikte maar ze schreef er toevallig de dag erna ook een post over. Toeval of niet, ik heb de afgelopen week geen krijspartijen gehad of andere momenten dat ik de huisgenoten in vieren wilde hakken of meegeven aan vreemden. Ook heb ik me niet zo misdragen de afgelopen dat ze een ander huisje voor me gaan zoeken. Dus dat is hoopgevend.

Fijne dag allemaal!

Snode plannen

Hoi,

Kennen jullie mij nog?
ik ben het, Eddie,
de new cat on the block.
Ik dacht dat een update
misschien wel leuk is
voor jullie.
Ik ben ten slotte
ontzettend grappig
en aandoenlijk.
Wie wil nou niet weten
hoe het met mij gaat!
Wel toch, niet dan?

Ik werk hard,
héél hard.
Mijn dag bestaat
uit gluren
en natuurlijk
het voorbereiden
van het gluren.
Het bestuderen
van alle gewoontes
van de troep.
Het bewerken
van de troep
door regelmatig
neusjes te geven
of ze aan te staren
met soms een knipoog
als blijk van goede wil.
Vlak naast een kat liggen
of er pal achter
werkt helaas niet.
Dus dat laat ik
nu maar achterwege.

Zorgvuldige bestudering
van patronen en routines
leverde op
dat de troep
elke ochtend gevoerd wordt.
En dat het dan een chaos is.
De troep miauwt,
geeft kopjes aan de vrouw
en aan elkaar.
Zij slaapt meestal nog half
maar gooit wel
vrijwel altijd
de keukendeur open
als het mooi weer is.
Ideaal om toe te slaan!

Dus,
ze kwam naar beneden,
gooide de deur open
en liep naar de koelkast.
In gedachten
oefende ik dit
wel 100 keer
en ik stapte
– al zeg ik het zelf –
héél vloeiend
en nonchalant
de keuken in,
stelde me op
te midden van de troep
en wachtte af.

Die sufkop
had het niet eens door!
Pas toen ze de bakjes
op de plekken neerzette
zei ze
wacht eens,
ho effe,
1
2
3
4
5
!

Ja,
ze kan tellen.
dát had ik niet verwacht .

Dus paste ik
een noodgreep toe
en ging neuzen
met Gerrie.
Die dikke
vindt dat meestal
wel oké.
Maar wat denk je
dat ze toen zei?
Ik heb jou wel door,
dit gaan we dus
niet doen!
En ook:
Je hébt al een huis!
Je hébt al baasjes!

Ik vraag je,
wat heeft dát
er nu mee te maken?
Ziet ze niet
de honger in mijn ogen,
mijn ingevallen bekkie?
Keihard is ze.
Wel in de bioscoop
een documentaire bekijken
over zielige katten
maar oog voor het leed
vlak voor haar neus,
ech nie!

Nou ja,
een tijdelijke tegenvaller.
Gelukkig ben ik
kort van memorie
en heb ik een
plaat voor mijn kop
dus een paar uur later
ging ik gewoon weer gluren
alsof er niets was gebeurd.
Dat werkt altijd goed.

Nou, dat was het weer.
groetjes!
Eddie

 

De kattenschool

Hoi,

Ik ben Eddie.
The new kid on the block.
Euh, kat.
Ik ben de nieuwe buurkat
en heel nieuwsgierig.

Dat zit zo.
Ik ben net geadopteerd
en niet veel gewend,
zeker geen katten.
Ik heb eigenlijk
geen idee
wat een normale kat doet.
Dus ging ik op zoek
naar andere katten.
Om te leren wat katten doen.
Zodat ik een beetje weet
hoe ik me moet gedragen.

Ik vond de perfecte school
met een klasje van vier.
Baas Moos,
Spring in het veld Smoes
en twee kneusjes
Dibbes en Gerrie.
Dat zijn net als ik sukkels,
dat zie je zo.

Elke ochtend meld ik me.
Ik ga zitten wachten
tot de klas naar buiten komt.
Ik heb al veel geleerd.
Neusjes geven ter begroeting.
Op gepaste afstand gaan liggen
en tóch het gevoel hebben
dat ik getolereerd word.

Soms doe ik het niet goed,
dan grijpt Meester Moos in.
Daar schrik ik wel van.
Maar ik kom elke keer weer terug.
Want ik leer heel veel.

Niet alles is leuk.
Als de klas naar binnen gaat,
moet ik buiten blijven.
Lullig hè.
Ik mag van de vrouw
niet naar binnen.
Ook al doe ik
heel erg mijn best
met zielig kijken en zo.
Maar dat werkt niet.
Snappen jullie dat nou?
Ze zegt:
vol is vol,
complet,
je hebt een eigen huis.

Die negeer ik dus.
En ik wacht mijn kansen af.
Tot die tijd,
kijk ik goed naar de klas.
Misschien willen ze wel
met me spelen.
Ik word denk ik
een echte kat.

Groetjes,
Eddie

 

Kat in de mand

Trouwe lezers weten dat het nogal een gedoe is om de exzwerfkatten in de reismand te krijgen, daar schreef ik al vaker over. Dibbes wordt eerst zwaar gedrogeerd en dan nog is het hel, voor hem en ons. De laatste keer heeft hij al zijn nagels kapot gekrabd en was hij dagen erna onbenaderbaar. Gerrie stapte de eerste keer na weken trainen wel braaf in de mand. Na weken van trainen met lekkere hapjes lukte dat. Tot het eindigde in een reis naar de dierenarts waar hij werd gecastreerd en ge-ent en toen was het uit met de pret.

Het is nu weer tijd voor de jaarlijkse controle van Gerrie maar wat ik ook deed vorige week, ik kreeg hem niet in de mand. Beetje doorduwen doe ik niet zoals ik wel met Moos en Smoes doe. Ik pak Smoes meestal vast, rol hem in een handdoek en duw hem dan de mand in. Met Gerrie durf ik dat niet aangezien hij ooit zijn heupen heeft gebroken. Zijn onderlijf is daardoor nog steeds een kwetsbare plek. Bovendien is Gerrie weliswaar heel timide van karakter, op dat soort momenten is hij een tijger die je niet kunt hanteren, net als Dibbes. Niet zo vreemd gezien hun traumatische verleden.

Nu wil ik het nu toch weer gaan trainen, zowel met Dibbes als met Gerrie. Ik moet toch iets. Dan maar wat later naar de dierenarts, nu eerst dit op orde krijgen. Van een lieve lezeres kreeg ik een reismand die een bovenlader is, dus met deksel aan de bovenkant. Daar kan je veel makkelijker een kat in zetten. Dus daarmee begon ik te oefenen.

Dat is voor Gerrie geen succes. Want als ik hem lok met snoepjes en die in de mand gooi, dan snapt hij het niet. Ik gooi het erin en dan kijkt hij me aan. Weg! Waar is het nou? Dat hij in de mand moet springen dringt niet tot hem door. Of wel en dan denkt hij waarschijnlijk ‘bekijk het maar’. Als ik hem erin til wordt hij hysterisch.

Dus oefen ik met hem met een gewone reismand, met zo’n traliehekje aan de voorkant. Alleen heb ik nu even de hele bovenkant eraf gehaald. Hij is nu zover dat hij tot wel halverwege in de mand durft te staan. Dat is een grote overwinning want de eerste dagen rende hij alleen maar hard weg.

Nee, dan Dibbes. Die heeft onvermoede talenten. Door zijn speelse karakter zou hij het uitstekend doen als circusartiest want hij vindt het leuk om stuntjes uit te halen, in dozen te springen en zich te verstoppen. Dus die springt nu braaf in alle manden waar ik iets in verstop. Hij vindt het zo leuk dat hij nu regelmatig alvast klaar gaat liggen. Over conditionering gesproken. Nu heel voorzichtig leren dat het ook nog leuk is als het deksel dicht gaat.

Laat die brokken maar doorkomen!