Leestips

Het lijkt wel alsof er nooit een eind aan komt aan de stapel boeken die ik wil lezen. Mijn leeshonger doet me voortdurend boeken reserveren bij de bieb en die staan daar dan sneller klaar dan me lief is, omdat de stapel die ik nog moet lezen en die al in huis is, al torenhoog is. Leesstress die iedere lezer zal herkennen. Wat las ik de afgelopen tijd wat de moeite waard was?

Wij tegen jullie – Fredrik Backman

In dit vervolg op ‘Björnstad‘ is het opnieuw een schokkende gebeurtenis die de stad verdeelt. Het boek gaat verder waar het eerste deel eindigt. Na de ontknoping van de verkrachting door een sterspeler van een stadsgenoot, is het ijshockeyteam van Björnstad geminimaliseerd. De meeste spelers zijn overgestapt naar het team van de naburige stad Hed en het voorbestaan van de ijshockeyclub in Björnstad is onzeker. Door de manipulatie van een plaatselijke politicus lukt het om een sponsor voor de club te vinden en wordt er een nieuw team samengesteld. Een team samenstellen is één ding, daar een sterteam van te maken is een grotere uitdaging. Zeker omdat nog voor de selectie van start gaat opnieuw een gebeurtenis de stad in tweeën splijt.

Dit tweede deel is los te lezen van het eerder verschenen deel. Ook dit vond ik een prachtig boek. En ook dit is geschreven vanuit steeds wisselend perspectief. Dat maakt in het begin een beetje een rommelige indruk maar went snel. Omdat Backman er overduidelijk voor heeft gekozen dat dit deel los te lezen moet zijn van het eerder verschenen Björnstad wordt er wel erg veel uitgelegd, iets te veel naar mijn zin.

Zeker een aanrader. Al hoop ik wel dat Backmann hierna iets schrijft met een andere stad in de hoofdrol, want dit tweede deel voelt wel een beetje als een herhaling van hetzelfde trucje: een verdeelde stad na de onthulling van heftige gebeurtenissen.

De onsterfelijken – Chloe Benjamin
Dankzij Instagram werd ik op dit boek gewezen. Ik kende de auteur niet maar wat een schrijftalent! In ‘De onsterfelijken’ volgen we vier broers en zusters uit het gezin Gold die voor de lol in hun jeugd naar een helderziende gaan. Tijdens een individueel consult krijgen zij hun sterfdatum te horen. Eenmaal thuis houden ze die datum allemaal voor zich en proberen het naast zich neer te leggen. Toch heeft die kennis over hun sterfdatum grote invloed op hun levens en alle keuzes die ze maken.

We volgen de levens van Simon, Klara, Daniel en Varya in de volgorde van hun sterfdata. Een beetje luguber maar heel fascinerend uitgangspunt en een prachtige roman over familie en lot en wat je kunt doen om je lot te ontlopen. Ga je juist riskant en op het randje leven, probeer je elk risico te vermijden om aan je lot te ontsnappen, probeer je het lot te bedotten door degene die je het voorspelt de mond te snoeren of zoek je afleiding in een magische wereld?

Ik vond niet elk personage even interessant, met name Daniel vond ik erg vlak en er wat bekaaid van afkomen maar het boek leest als een trein. Bovendien vind ik de vraag of het vooraf weten van je sterfdatum werkt als een selffulfilling prophecy erg interessant. Chloe Benjamin gaat op mijn lijst van auteurs waar ik alles van wil lezen.

De verdwijning van Stephanie Mailer – Joel Dicker
Dit derde boek van Joel Dicker deed me wat aan het werk van Agathie Christie denken: er is een moord (in dit geval een viervoudige moord van jaren geleden), de detective stuit op een probleem (de moord blijkt anders in elkaar te zitten dan gedacht) en tijdens het oplossen vallen er opnieuw doden en maak je als lezer kennis met alle verdachten en personages en kun je zelf aan het puzzelen tot er op het laatst iets uit de grote hoed wordt getoverd en het toch allemaal heel anders in elkaar steekt dan je dacht.

In dit geval wordt rechercheur Jesse Rosenberg die op het punt staat met pensioen te gaan, door journaliste Stephanie Mailer gewezen op onvolkomenheden. De eerste door Jesse opgeloste moordzaak ooit twintig jaar geleden, steekt anders in elkaar dan hij dacht. Ze wil niet vertellen wát er aan de hand is maar belooft later contact met hem op te nemen. Een paar dagen later blijkt ze te worden vermist en Jesse neemt contact op met zijn oude partner Derek Scott om opnieuw te duiken in de viervoudige moord op de burgemeester van het stadje Orphea, zijn vrouw en zoon en een toevallige voorbijgangster. Ook proberen ze Stephanie Mailer op te sporen.

Dit is het derde boek van Dicker wat ik las. Over zijn eerste boek ‘De waarheid over de zaak Quebert’ was ik lyrisch. Zijn tweede boek ‘Het boek van de Baltimores‘ vond ik wat tegenvallen en bij vlagen wat saai. En dit? Tja, ik ben wat dubbel. Dicker kan zeker schrijven en ik las het boek in vier dagen uit, dat zegt wel iets want het is meer dan 600 pagina’s dik. Maar tegelijkertijd vond ik sommige personages erg over de top. Bovendien stoorde ik me vaak aan houterigheid van de dialogen, zo praten mensen niet met elkaar!

Neemt niet weg dat het een lekker vreetleesboek is.

Advertenties

Lezen: de koning van Amerika

Soms lees je een boek dat je geweldig vindt. Omdat het leest als een trein, een mooi tijdsbeeld geeft, het spannend is en gewoon ook goed is geschreven. En je kent de auteur niet. Nooit van gehoord. En dat je dan na lezing erachter komt dat de auteur stapels boeken heeft geschreven. Dát beste mensen, is mijn beeld van de hemel.

‘De koning van Amerika’ van R.J. Ellory stond al heel lang op mijn bibliotheekverlanglijst. Zó lang dat ik niet meer wist waarom ik het erop had gezet. Had ik een recensie gelezen? Was ik getipt? Geen flauw idee. Ik reserveerde het, ging lezen en was verkocht.

Als de Ierse bokser Danny eind jaren dertig meedoet aan een IRA-actie, loopt deze gierend uit de bocht. In de nasleep ervan, loopt het nog meer uit de hand en vallen er doden. Hij verlaat hals over kop Ierland, wordt het land uit gesmokkeld onder een valse naam en vertrekt met de boot naar Amerika, onderweg naar een nieuw leven.

Aangekomen in New York, inmiddels heet hij Frank Madden, ontmoet hij broer en zus Nicola en Lucia Mariani. Zij zijn afkomstig van Corsica en op zoek naar geld (Nicola) en roem (Lucia). Om dat te bereiken moeten ze eerst op de juiste plek zijn, Los Angeles. Om het geld te verdienen voor de reis ernaar toe, strikt Nicola Danny om te boksen voor geld. Ook dit loopt uit de hand en Danny/Frank vlucht met broer en zus naar Los Angeles.

Daar proberen zij een leven op te bouwen. Voor Lucia en Frank is dat in de filmwereld terwijl Nicola steeds meer verstrikt in de onderwereld raakt. Hij ontglipt telkens de dans maar de politie in de vorm van inspecteur Hayes zit hem steeds dichter op zijn hielen.

Geen boek met enorme diepgang maar wel goed geschreven en het geeft een mooi tijdsbeeld van het Hollywood van de jaren dertig en de invloed van de Maffia op de filmindustrie. Met op de achtergrond de vraag of je er ooit in slaagt het leven dat je probeerde te ontvluchten, ook daadwerkelijk achter je te laten. Je stapt weliswaar in een nieuw bestaan maar je blijft hetzelfde mens, hebt dezelfde angsten en maakt dezelfde fouten. Soms word je ingehaald door het verleden en herinneringen.

Aanrader. Ik heb de volgende boeken van Ellory al weer in huis gehaald. Dit valt voor mij in de categorie vreetlezen: verstand op nul en doorlezen maar.

Lezen

De laatste tijd verslind ik boeken alsof het chocola is. Ik ben lekker op dreef! Wat las ik onder meer de laatste tijd?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is vrouwvanboekbinder-1.jpg

De vrouw van de boekbinder – Belinda Starling
Helaas schreef deze auteur maar een boek, vlak na het verschijnen van ‘De vrouw van de boekbinder’ overleed ze. Dat is heel jammer want het smaakte naar meer. In dit boek volgen we Dora Damage die in 1859 de boekbinderij van haar vader van de ondergang probeert te redden. Na het overlijden van haar vader heeft haar man het bedrijf overgenomen maar door zijn reuma heeft hij steeds meer problemen om zijn beroep uit te oefenen. Ze raken klanten kwijt en lopen inkomsten mis. Om te voorkomen dat ze naar het armenhuis moeten, neemt Dora stiekem het bedrijf over. Ongehoord in deze tijd waarin het voor vrouwen verboden was dit beroep uit te oefenen. Voor de buitenwereld lijkt het alsof haar man nog het bedrijf runt en de boeken bindt maar achter de schermen doet zij al het werk.

Het feit dat zij een vrouw is en eigenlijk helemaal niet het vak van boekbinder mag uitoefenen, maakt haar kwetsbaar en al snel komt ze in de greep van een groepje aristocraten dat verboden werken wil laten binden. Omdat het goed betaalt gaat ze hierin mee maar meer en meer raakt ze verstrikt in intriges en complotten en is haar situatie eigenlijk nog meer kwetsbaar dan voorheen. De drang naar lijfsbehoud en eten is groter dan haar normbesef.

Mooi en spannend boek met geweldige beschrijvingen van het Victoriaanse Londen. Wel vond ik af en toe de beschrijvingen van het bindproces wat té uitgebreid en daardoor langdradig. Maar zeker een aanrader. In mijn bieb was het helaas niet meer, daarom heb ik dit boek op mijn Kerstmisverlanglijst gezet en gekregen.

Björnstad – Fredrik Backman
Toen ik hier twee weken geleden jubelde over ‘Een man die Ove heet’, de debuutroman van Backman, kreeg ik vanaf meerdere kanten de reactie dat andere boeken van Backman niet dat niveau bereikten. Nu kan het toeval zijn maar het volgende boek dat ik van hem las was ‘Björnstad’, zijn zesde boek en ik vond het fenomenaal en véél beter dan Ove. Ove was een tussendoortje, een paaseitje waar je vrolijk van wordt. ‘Bjornstad’ is een chocoladetaart met noten én chocoladesaus.

Eerlijk is eerlijk, het was wel even moeilijk in het verhaal te komen door het voortdurend wisselende perspectief. Er is namelijk niet één hoofdpersoon. Als er al een hoofdpersoon is, dan is het Bjornstad, de stad waar alles zich afspeelt. Het is een klein Zweeds stadje diep in de bossen. Leven is daar meer overleven. Er is niet veel. Winkels zijn gesloten, er is nu alleen nog maar een grote supermarkt en een kroeg waar de ontslagen fabrieksarbeiders rondhangen. De fabriek staat op het punt van omvallen want er is niet voldoende werk. Maar een ding heeft Bjornstad nog wel en dat is ijshockey. Alles staat in het teken van de club.

Als het juniorenteam van de club kans maakt om landskampioen te worden, komt alles en iedereen in het stadje in een soort ketel terecht waarna gebeurtenissen al snel naar een soort kookpunt leiden. Centraal staat de hoop dat als het juniorenteam wint, de stad betere tijden gaat kennen. Want een winnend team trekt investeerders. De teamleden worden op handen gedragen, er is een cultuur die uitdraagt dat alles wat goed is voor de club, goed is voor iedereen. Grensoverschrijdend gedrag wordt getolereerd, want de club gaat voor. Tot iemand het niet meer pikt en tegen de stroom inzwemt.

Meer details kan ik niet prijsgeven want anders ga ik de clou vertellen. Maar wat een prachtig boek! Over hoop en moed om tegen de stroom in te zwemmen en geheimen aan het licht te brengen.

Ik las dat er een vervolg is verschenen op dit boek, ‘Wij tegen jullie’, dat heb ik natuurlijk meteen gereserveerd bij de bieb.

Meisje met de parel – Tracy Chevalier
Niet alles wat ik las, vond ik mooi. Een grote teleurstelling vond ik ‘Meisje met de parel’ van Tracy Chevalier. Haar boek ‘De onschuld’ heb ik verslonden (ik schreef er hier over). Dat boek gaat over een familie die na een persoonlijke tragedie naar Londen verhuist om als meubelmakers voor een circus te gaan werken. Prachtig boek met geweldige beschrijvingen van het 18e eeuws Londen. Ik reserveerde ‘Meisje met de parel’ en sloeg het vol verwachting open. En viel in slaap, sorry.

Ik las over Griet die als dienstbode in Delft gaat werken in het huis van de beroemde schilder Johannes Vermeer. Gaandeweg krijgt ze steeds meer het vertrouwen van deze schilder en dat zorgt voor spanningen in het huis.

Ik vond het saai en langdradig en waar ik de beschrijvingen in ‘De onschuld’ prachtig vond en Londen echt tot leven kwam, deed dit boek me helemaal niets. Het geeft wel een mooi tijdsbeeld van de Gouden eeuw maar ik vond met name Johannes Vermeer heel vlak beschreven. Het blijft mij volstrekt onduidelijk waarom hij nu zo gecharmeerd is van Griet en haar zoveel verantwoordelijkheid geeft. Maar goed, ik ben dus die ene persoon in Nederland die dit een stom boek vond. Kan gebeuren toch?

Lezen en kijken

Onlang las ik twee boeken van Willy Vlautin, ‘Laat me niet vallen’ en ‘De ruwe weg’ en genoot daar enorm van. Een paar maanden geleden had ik al ‘Noordwaarts’ gelezen, ook van hem. De boeken van Vlautin gaan over het moderne Amerika waar bepaalde lagen van de bevolking volledig buiten de boot vallen. Kinderen worden in de steek gelaten door ouders, worden zwanger en het huis uit geschopt, hebben geen perspectief op een beter leven maar proberen er toch iets van te maken. Omdat ze een droom hebben, of koppig zijn. Eigenlijk is dat wat de boeken die ik tot nu toe van hem las, bindt. Prachtige romans, enorm intens en rauw en zeker ‘Laat me niet vallen’ liet me volkomen onthutst achter.

Na die verpletterende leeservaring was het tijd voor iets luchtiger literatuur. Ik ben nu bezig in ‘Een man die Ove heet’ van Fredrik Backman. Een soort tragikomedie die heerlijk vlot leest. Ove is eind vijftig, een mopperkont met het hart op de juiste plek en een sterk gevoel voor hoe het hoort. Dus loopt hij elke ochtend in zijn woonwijk een inspectieronde om te controleren of er geen onrechtmatigheden zijn, poetst één keer per jaar zijn aanrechtblad op met olie en elke twee jaar legt hij de tuintegels opnieuw. Of dat nu nodig is of niet.

Na een persoonlijke tragedie besluit Ove dat het welletjes is. Het hoeft allemaal niet meer van hem. Maar al zijn pogingen te ontsnappen aan het aardse bestaan lopen stuk op de buren die een bord voor hun kop hebben en hem lastig vallen omdat ze ladders willen lenen, hem eten komen brengen en hem het leven weer in sleuren. Dan is er ook nog een vervelende zwerfkat die niet weg wil gaan en voordat Ove het weet heeft hij, die elke minuut van zijn leven heeft gepland, niets meer in de hand. Heerlijk boek! ‘Een man die Ove heet’ is het eerste boek van Fredrik Backman maar verscheen al in 2013 en ik zag dat hij inmiddels heel wat daarna heeft geschreven. Dat ga ik natuurlijk allemaal lezen, fijn vooruitzicht!

Dan keek ik ook nog twee series op Netflix die allebei zeer goed bevielen. Bij de tragikomedie ‘After Life’ van Ricky Gervais heb ik letterlijk zitten janken van het lachen maar ook soms wat traantjes weg gepinkd. Zo goed. Zes afleveringen van hooguit 25 minuten en elke scene was de moeite waard. Het gaat over Tony die recent zijn vrouw verloor en het leven niet meer ziet zitten. Maar omdat niets meer lukt, lukt zelfmoord ook niet. Hij besluit verder te leven maar alleen nog op zijn voorwaarden: hij zegt alles wat in hem opkomt tegen iedereen die het wil horen of niet horen. Met tenenkrommende scene’s die zó gênant zijn dat je soms vergeet adem te halen, en daarom juist zo goed.

Na After Life keek ik het tweede seizoen van de Australische serie ‘Secret City’ over Harriet Dunkley die net als in het eerste seizoen ineens weer betrokken wordt bij allerlei politieke complotten. In dit seizoen is ze geen journalist meer maar media-adviseur van een politica maar verder speelt ze nog dezelfde rol: die van onvoorstelbaar nieuwsgierig aagje met een neus voor wat niet klopt. Leuke serie voor wie van politieke thrillers met een vleugje cyberspionage houdt.

100 jaar eenzaamheid’

Lees ik net op NRC.nl dat ‘100 jaar eenzaamheid’ van Gabriel García Márquez, sinds lang een van mijn favoriete auteurs, een Netflix-serie wordt! Hoe ze dát gaan aanpakken? Ik ben heel benieuwd of dat verhaal zich überhaupt laat verfilmen.

‘100 jaar eenzaamheid’ verhaalt over de geschiedenis van de familie Buendia in het stadje Macondo en de gebeurtenissen in die familie zijn krankzinnig, vol met geesten, opstanden, geweld, visioenen, vrouwen die ten hemel stijgen, een man die continu omringd wordt door gele vlinders. Het genre van Márquez wordt magisch realisme genoemd en het zal duidelijk zijn waarom, als je zijn boeken leest.

Mijn eerste kennismaking met ‘100 jaar eenzaamheid’, vergeet ik nooit meer. Ik zat in de 6e klas van de middelbare school en ging met drie vriendinnen een weekend naar Parijs. Ik had voor onderweg voor in de bus dit aan mij onbekende boek in mijn rugzak gestopt. Misschien dat ik het van mijn vriendje had gekregen, die een boekenfanaat was?

In ieder geval, ik begon te lezen en de rest van dat weekend wilde ik daarmee doorgaan. Ik kon het nauwelijks opbrengen sociaal te doen en mee te doen aan de activiteiten die je nu eenmaal doet op die leeftijd. Dus gingen we naar een discotheek, terwijl ik eigenlijk alleen maar wilde lezen. Nog nooit eerder was lezen zo’n overrompelende ervaring geweest. Dat kwam geheel door de stijl van Márquez, die een magische sfeer wist te scheppen.

Ik denk dat ik alle boeken van Marquez heb gelezen en mooi vind, maar ‘100 jaar eenzaamheid’ is samen met ‘Liefde in tijden van cholera’ toch wel mijn favoriet. En net als dat veel mensen huilen als hun favoriete popartiest overlijdt, liet ik toch wel een flinke emmer vol tranen na het overlijden van Márquez in 2014. In 2012 was al bekend gemaakt dat hij aan dementie leed en dat raakte me zo mogelijk nog meer. Dat zo’n begenadigd verteller zo’n aandoening moest krijgen!

En dat gaan ze in een serie proppen. Arme makers. Want maak maar eens iets wat op kan tegen de beelden die Márquez in mijn hoofd (en dat van zoveel anderen) heeft gebeiteld.

Nu ik het er over heb, ik ga het snel herlezen. Doei!

Lezen: De Bruggenbouwer

Toen ik ontdekte dat er een nieuw boek van Markus Zusak was verschenen, kreeg ik zowat hartkloppingen. Dat moest en zou ik hebben! Gelukkig lag het niet lang na die ontdekking onder de kerstboom. Een paar jaar geleden las ik van Zusak De Boekendief. Ik kan niet in normale bewoordingen vertellen wat dat boek met mij deed, dus doe ik het ook niet. Ik zeg alleen maar: lees dat boek!

De verwachtingen voor De Bruggenbouwer waren dus ietwat hoog gespannen en dat is zacht uitgedrukt. Vaak is dat misschien niet zo’n goed voorteken, want ga dát maar eens waarmaken als auteur. Dat deed Zusak wat mij betreft dus ook niet. Ik had in ieder geval al op de eerste pagina een hmmm-ik-weet-niet-of-ik-dit-leuk-ga-vinden-gevoel en dat zette een ondertoon die me het hele boek vergezelde, die twee weken lang dat ik me er doorheen worstelde. 

Nou is dat niet geheel terecht want ik vond het bij vlagen ook prachtig en ontroerend. Het is het verhaal van de vijf Dunbar-jongens die alleen achterblijven als hun moeder overlijdt en hun vader na de begrafenis verdwijnt. De oudste zoon, Matthew – tevens verteller van dit verhaal – probeert zo goed en kwaad als het gaat zijn jongere broers voor al te veel rampspoed te behoeden. Dat lukt niet of nauwelijks want er gebeurt veel ellendigs. Maar goed, ze hebben een dak boven hun hoofd, geen honger, een uitdijende collectie huisdieren – van goudvis tot muilezel – en de familie verkeert in een staat van voortdurende chaos, soms vrolijk, soms beladen. Als op een dag ineens pa Dunbar het huis inloopt en een vreemd verzoek heeft, gaat alleen Clay, de op één na jongeste broer,  daarop in.

Het verhaal is absoluut aangrijpend en bij vlagen vloog het me naar de strot. In die zin raakte het boek me wel. Maar ik had moeite met de wat ingewikkelde maar zeker unieke schrijfstijl. Ook verspringt het verhaal continu tussen vroeger en nu. Van de jeugd van hun moeder in het communisische Polen en hoe zij daar weg wist te komen, het eerste huwelijk van hun vader en hoe pa en ma elkaar uiteindelijk hebben ontmoet tot vooruitblikken op naderend onheil.

De continu alwetende stem van Matthew die voortdurend verwijst naar al het verschrikkelijks dat nog gaat komen, ging uiteindelijk echt irriteren. Ik sleepte me door het boek heen en vond het achteraf wel een mooi boek maar ook razend irritant om te lezen, al moet ik eerlijk zeggen dat ik om de laatste pagina’s moest huilen.

Nou hoeft kunst natuurlijk niet mooi te zijn om een doel te bereiken en zo is het ook met boeken. Al hoop ik wel dat een volgend boek van Zusak me wat meer positief grijpt. Het wekte in ieder geval wel veel in mij op, dus in die zin vind ik het toch een aanrader. Ik kan me ook voorstellen dat je het een prachtig boek vindt als je niet net als ik van die achterlijk hoog gespannen verwachtingen hebt van De Bruggenbouwer.

Markus Zusak
De Bruggenbouwer
576 pagina’s

 

PS: nav het stuk van gisteren over een stage kreeg ik over de mail weer veel tips. Dank! Inmiddels hebben wij gisteravond te horen gekregen dat S. een stageplek heeft. 

 

Review: De onschuld

Tracy Chevalier is een voor mij tot nu toe onbekende auteur. De hype rond ‘Meisje met de parel’ is mij niet ontgaan en ik wist ook wel dat ze historische romans schrijft maar op de één of andere manier kwam het er maar niet van. Volgens mij was het Ogma’s Mirjam die een tijd geleden iets schreef over ‘De onschuld’, ook van Tracy Chevalier en toen ik bij haar de woorden circus, Londen en 18e eeuw in één zin las, rende ik als het ware meteen naar de bieb toe. Dat moest ik lezen! Dus las ik het en nu wil ik alles van Chevalier lezen.

De familie van Jem Kellaway laadt na een groot verlies in het gezin hun boedel op een kar en vertrekt naar Londen. De vader van Jem kan daar aan de slag als stoelenmaker en timmerman voor Philip Astley, de eigenaar van een groot circus. De overgang van het rustige dorpje waar ze woonden naar het grote Londen is groot. Al snel leert Jem Maggie kennen, in alles zijn tegenpool, ze is wereldwijs, brutaal, heel ondernemend en de twee kinderen, bijna pubers, raken bevriend met elkaar én met de buurman van Jem, de dichter William Blake.

De familie Kellaway vindt langzaam haar weg in de nieuwe leefomgeving maar de revolutie in Frankrijk laat ook zijn sporen na in Engeland. Verhoudingen worden op scherp gezet en mensen worden gedwongen loyaliteitsverklaringen aan de koning te tekenen. De stemming wordt steeds grimmiger en grijpt in op het dagelijks leven van Jem en Maggie.

Wat grote indruk maakte was de geweldige sfeerbeschrijving van het dagelijks leven en de leefomgeving van de mensen. Maggie werkt in de mosterdfabriek en is na een dag werken geel van de mosterd en snuit bloed. De straten van Londen zijn op koude dagen altijd mistig, niet zozeer door het weer maar door de walm van de kolen die verstookt worden en de ogen van de mensen zijn om die reden rood en betraand. De wereld is grauw en ellendig en het circus van Philip Astley biedt mensen de broodnodige afleiding.

Mooi, heel mooi.

Tracy Chevalier
De onschuld

382 pagina’s

Review: De verloren familie

De Duits joodse Peter Rashkin overleeft als enige van zijn gezin de Tweede Wereldoorlog en de concentratiekampen. Hij emigreert na de bevrijding naar Amerika, waar hij familie heeft wonen en probeert daar een leven op te bouwen, maar wordt voortdurend achtervolgd door de schimmen uit het verleden.

Hoewel hij op zo het eerste oog heel succesvol is, hij heeft een goed lopend restaurant, is hij niet in staat echt te leven en contact te maken met anderen. Desondanks trouwt hij met June, samen krijgen ze een dochter. Zijn verleden hangt als een donkere wolk boven het huwelijk want wie kan concurreren met een dode vrouw en twee schattige dode dochtertjes? June niet.

Het boek bestaat uit drie delen. Het eerste deel is geschreven vanuit het perspectief van Peter, in de andere delen voeren June en de dochter het woord en zien we hoe de oorlog doorwerkt in het huwelijk van Peter en June en het leven van hun dochter beïnvloedt. Die opzet vind ik een beetje jammer want ik vind Peter véél boeiender en de delen van zijn Amerikaanse vrouw en dochter grijpen me een stuk minder aan.

Desalniettemin vind ik ‘De verloren familie’ een mooi boek over liefde, oorlog en loslaten. Het biedt ook een interessante kijk op het naoorlogse Amerika, waar de maatschappij razendsnel verandert. Ondanks het zware onderwerp, voelt het niet zwaar. Aanrader.

Jenna Blum
De verloren familie
368 pagina’s

Review: Wat het hart verwoest

Al jaren ben ik een groot fan van John Boyne. Zijn boek ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ (ook verfilmd) is wereldberoemd, mooi en hartverscheurend. Ik vond zijn boeken ‘De scheepsjongen’, ‘Het winterpaleis’ en ‘De grote stilte’ minstens zo mooi. Tegenvallers waren er ook, ‘De jongen op de berg’ vond ik saai en langdradig ook al was het een heel dun boekje.

‘Wat het hart verwoest’ is zijn nieuwste roman. Een heftig verhaal over Cyril Avery die in de jaren 50 in Ierland wordt geboren als de bastaard van een ongetrouwd meisje. Dát is al een vloek want bijna een doodzonde in het Ierland van die tijd maar dat hij homoseksueel is, iets wat hij gaandeweg ontdekt nadat hij de charismatische Julian leert kennen, is zo mogelijk een nóg ergere doodzonde en bovendien strafbaar dus iets wat niet onderzocht en in het openbaar beleefd kan worden.

Cyril groeit op bij nogal kille adoptieouders die elke gelegenheid gebruiken om duidelijk te maken dat hij geen bloedverwant is. Bij zijn vriend Julian vindt hij wel warmte en vriendschap maar geen liefde dus zoekt hij dat elders. In het naoorlogse Ierland is geen ruimte voor ‘afwijkingen’. Hij zoekt liefde maar vindt alleen sex, veel ranzige sex in steegjes, bosjes en bioscopen. Homoseksuele liefde kan niet worden geuit anders dan in het geniep. Als hij 25 is heeft hij honderden sexpartners gehad maar hij kent niemands naam, laat staan dat iemand hem vol liefde heeft aangekeken tijdens de sex.

Het boek biedt een inkijk in bepaalde perioden van zijn leven en de keuzes die hij maakt. Zijn geaardheid en het feit dat daar een straf op staat, dwingt hem tot het bedriegen van mensen van wie hij houdt, iets wat hem op latere leeftijd steeds meer opbreekt. Hij wendt zich zelfs in wanhoop tot artsen en priesters maar dat helpt natuurlijk geen mallemoer. Homoseksualiteit bestaat officieel niet in het Ierland van de jaren 60.

“Er zijn in de hele wereld homoseksuelen. Engeland heeft er veel. Frankrijk zit er vol van. En ik ben nog nooit in Amerika geweest maar ik neem aan dat er ook daar meer dan genoeg zijn. Ik zou niet denken dat het veel voorkomt in Rusland of Australië, maar ze hebben waarschijnlijk als compensatie wel iets ander weerzinwekkends. Hoe dan ook onthoud: er zijn geen homoseksuelen in Ierland. Misschien heb je in je hoofd gezet dat je er een bent, maar je hebt gewoon ongelijk, zo simpel is dat. Je hebt ongelijk.”

Zijn zoektocht naar een eigen leven brengt hem naar Amsterdam en New York waar hij probeert een waarachtig leven te leiden zonder leugens.

Een prachtig vaak beklemmend boek met soms hilarische fragmenten over iemand die ondanks de minachting voor ‘zijn soort’ toch zoekt naar zijn eigen weg in het leven. Soms kon ik Cyril wel door elkaar rammelen, zo passief en lamgeslagen is hij, met al zijn zelfhaat. Maar zo is hij wel gemaakt door de omstandigheden. Absolute aanrader.

John Boyne
Wat het hart verwoest
608 pagina’s

Review: Moeder van glas

Een tijdje geleden kreeg ik ‘Moeder van glas’ cadeau, het boek dat journalist Roos Schlikker over haar bipolaire moeder Emma schreef. Zelden zo’n mooie liefdesverklaring van een dochter aan haar overleden moeder gelezen. Niet dat al die liefde die ook zo overduidelijk tijdens het leven van haar moeder aanwezig was, iets van het lijden van Emma wist te verzachten. Laat staan dat professionals ook maar iets wisten te doen.

De moeder van Roos kwam op een hele lullige manier aan haar einde, een val van de trap maakte een eind aan een leven vol helse momenten. Emma werd pas laat gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis en het afstemmen met de juiste medicatie lukte niet of nauwelijks. Voor die diagnose leidde Emma jarenlang een leven van perfectionisme om de barsten die ze in zichzelf voelde, niet te laten zien aan de buitenwereld.

Een dappere ridder maar breekbaar als glas

Na het overlijden van haar moeder duikt Roos in haar herinneringen en in de dagboekfragmenten van haar moeder in een poging de vrouw die zo lang de schijn wist op te houden, beter te leren kennen.  Bijzonder pijnlijk om te lezen want wat een eenzaamheid, kracht en liefde tegelijk.

Ik kan niet goed duidelijk maken wat dit boek bij mij teweeg bracht, het raakte me enorm. Het is prachtig geschreven, héél indringend, zeker ook door de handgeschreven briefjes van de moeder die door het hele boek heen staan die eens te meer duidelijk maken hoe verschrikkelijk het lijden kan zijn als je moet leven met een bipolaire stoornis.

Ergens in het boek omschrijft Roos haar moeder als ‘een dappere ridder maar breekbaar als glas’. En zo is het, prachtig verwoord. ‘Moeder van glas’ is een mooi portret van een dochter over haar moeder, een schrijnend verhaal over bipolariteit en een indringende schets van hoe het is voor een dochter te leven met een chronisch ziek familielid.