Op zoek naar Pippi: avondje uit

Een paar maanden geleden kocht ik in een vlaag van verstandsverbijstering kaartjes voor Frederique Spigt. Ze treedt op in de Schouwburg hier, met haar voorstelling ‘The Road’. Ik vind haar een tof mens met een mooie stem en het lijkt me geweldig haar te zien optreden. Ik zag haar eens – in een ander sterrenstelsel jaren geleden – toen ze nog bij I’ve got the bullets zat.

Avondjes uit zijn zeldzaam hier. Een enkele keer gaan we met Zus en Oma naar de plaatselijke Griek al waar de bediening bekend is met mijn gezondheidstoestand en het eten in hoog tempo wordt opgediend. Uit en thuis neemt dan zo hooguit 1,5 uur in beslag.

Echt uitgaan is iets anders. Ik ging een aantal jaar geleden met man en kind naar een optreden van Ibrahim Maalouf. Muziek die mij enorm raakt. Ik moest en zou gaan. Op de avond zelf genoot ik met volle teugen met een zonnebril op. Die zonnebril greep ik vlak voor vertrek en dat was een super idee van mij want ik had enorm last van de podiumlichten, prikkelgevoelige zeikerd als ik ben.

Zo’n avond hakt erin. Dat vraagt om maatregelen vooraf en achteraf en omdat de kosten vaak niet tegen de baten opwegen doe ik het meestal niet. Maar na 10 jaar ziek zijn snak ik naar afwijking van de routines, naar me een avond een ‘normaal’ mens voelen ook al moet ik erna weken bij komen.

Mijn voornemen om me in aanloop naar vanavond héél rustig te houden is niet geheel gelukt. Ik hield me braaf en rustig maar soms komen er toch dingen tussen die ik niet in de hand heb. Zoals de ziekenhuisonderzoeken afgelopen week. Op zich geen drama of nare toestanden (hoop ik dan toch, ik heb nog niet alle uitslagen) maar het kost me natuurlijk wel veel energie van extra ergens naar toe gaan, daar wachten, achter uitslagen aan bellen. Ik voel me natuurlijk niet heel jofel, dat is ook de reden van de onderzoeken, dus heel veel rek is er niet.  Ik verwacht maandag klaar te zijn en alles op een rijtje te hebben.

Daarnaast was er wat consternatie met kind op school. Iets met een vak dat totaal niet lekker gaat (Grieks) en waarvan de consequenties groot kunnen zijn als hij het niet haalt dit jaar. Heb je op het gymnasium buiten Latijn of Grieks geen andere taal dan het verplichte Engels in je pakket en zak je in de vierde voor Latijn of Grieks dan moet je of naar de HAVO of je blijft zitten en je probeert het nog eens of je blijft zitten en gaat naar klas vier van Atheneum met als taal Frans of Duits.

In de vierde wordt Grieks en Latijn ineens veel moeilijker. Daar is voor gewaarschuwd. Om die reden kozen veel klasgenoten er voor om in ieder geval ook Frans of Duits als sluimervak  in hun pakket te nemen. Lukt Latijn of Grieks dan niet, dan kunnen ze dat  zonder problemen in de vijfde laten vallen en overstappen naar het Atheneum.

S. koos een ander sluimervak en heeft die vluchtroute niet achter de hand. En dat was misschien niet zo handig. Dus zijn er veel gesprekken gevoerd deze week om samen met hem te kijken hoe dat kan worden opgelost. Hij neemt nu Duits als sluimervak, moet wel 2,5 maand achterstand inlopen én een tandje extra inzetten voor Grieks want als het even kan wil hij graag op het gymnasium blijven.

We hebben dus zitten lullen als Brugman hier afgelopen week. Alles is nu geregeld en ik ben trots op hem dat hij a) aan de bel trok b) goed heeft nagedacht over wat hij wil en wat zijn opties zijn en c) dat hij het allemaal zelf heeft geregeld met de betreffende docenten, zijn mentor en de afdelingscoördinator. Ook dat is leren. Hij maakte een achteraf gezien foute keuze en doet er nu van alles aan dat recht te breien.

Terug naar Pippi. Die heeft dus zoveel geouwehoerd en gedaan deze week dat ze spontaan gaat huilen van het idee vanavond weg te moeten. Want zo voelt dat nu. Omdat ik doodmoe ben en zwaar overprikkeld. Ook al lag ik grote delen van de week tussen de consternatie door in bed.

Maar ik verdom het om mijn avondje uit in de soep te laten lopen. Misschien niet verstandig maar mentaal denk ik dat het me heel veel goed gaat doen. Dus hoe pak ik dat aan:

  • Ik lig nu nog heerlijk in bed en doet dat tot de namiddag
  • Koken doe ik niet vandaag
  • Ik ga na het eten een half uur achter de daglichtlamp zitten en hoop hiermee mijn brein de bedotten en iets van energie op te wekken
  • We gaan met de auto ook al is het vlak bij
  • Ik neem cash geld mee. Mocht ik echt in elkaar klappen dan neem ik tijdens de pauze een taxi terug naar huis
  • Mijn zonnebril gaat ook nu weer mee
  • Ziet u in de Schouwburg in Hoorn vanavond een vrouw met zonnebril op, zwaai vriendelijk naar haar en laat haar lekker met rust 😉

Dat dus.

 

Advertenties

Op zoek naar Pippi: yoga

Zoals ik eerder schreef wil ik vaker iets gaan doen ‘puur voor mezelf’. Ik noem dat zoeken naar Pippi: wat houdt dat in?

“Meer spontaniteit, minder moeten. Meer doen waar ik blij van word en me minder druk maken om de consequenties van het uitgeven van energie die er niet is. Mezelf de juiste vragen stellen – waar heb ik zin in vandaag – en handelen naar het antwoord. Doen alsof elke dag een vakantiedag is. Als de zon schijnt alles uit mijn handen laten vallen en erin gaan zitten”

Een groot deel van de nu beschikbare energie gaat naar huishoudelijke taken. Het is gewoon handiger dat ik kook dan dat de man het doet, die is immers doordeweeks pas om half 7 thuis. En zo doe ik ook de was, bedden verschonen, opruimen. Alles binnen de grenzen van wat lukt met mijn lijf en meestal in etappes. Op zich is daar niets mis mee. Dat ik deze dingen kan doen na jaren plat liggen geeft me een gevoel van meer zelfredzaamheid. Maar ik snak ook wel naar andere dingen. Gewoon eens iets doen op een andere plek, andere mensen zien.

Ik werd getipt over Yoga Nidra, een yogastijl waarbij je al liggend via een geleide meditatie en klankschalen naar ontspanning wordt geleid. Ik heb me aangemeld en gisteren ging ik.

Dat zijn maar een paar woordjes: ‘gisteren ging ik’. Maar het omvat zó veel meer. Gisteren ging ik! Nadat ik ’s ochtends half hysterisch was. Mijn brein was zo gespannen van het vooruitzicht een nieuwe activiteit te doen dat ik zowat ging hyperventileren. Mijn lijf deed bovendien enorm pijn omdat we vrijdag hier een klein stukje hebben behangen. Hoewel mijn taak voornamelijk bestond uit dingen aangeven, hakte dat erin. Daarnaast heb ik een blaasontsteking die veel buikpijn oplevert en die ik met berendruif de kop in probeer te drukken.

En tóch ging ik. Omdat het zaterdag marktdag is en het pand waar de yoga gegeven wordt pal aan de markt lig, moest ik door de drukte lopen. Dat soort dingen los ik op door naar beneden te kijken. Weg met die prikkels! Maak geen oogcontact met mij! Dan het pand naar binnen en een trap op. Daar aangekomen blijk ik niet de eerste te zijn en ik maak kennis met wat mensen.

Even wat achtergrondinformatie. Ik leef als een kluizenaar maar kom ik eens onder de mensen dan gedraag ik me óf compleet contactgestoord óf ik ben je nieuwe beste vriendin. Van het feit dát ik iets doe kan ik heel hyper worden en druk in mijn hoofd en heel veel gaan praten. Dat is dus geen energie maar adrenaline. Dat gebeurde me gisteren. Gelukkig herken ik dit tegenwoordig en heb ik op de rem getrapt. Ook herkende ik succesvol de situatie waarbij een van de deelnemers aan de sessie soortgelijke gezondheidsklachten heeft en het gesprek met haar leek uit te monden op een gezellige uitwisseling van klachten. Maar daar kwam ik niet voor. Ik trok me bijtijds terug uit het gesprek.

Eerder deze week had ik contact gezocht met de yogadocent met de vraag of ze tijdens de sessie de multimic wilde dragen. Dit is een microfoontje dat is gekoppeld aan mijn gehoorapparaatjes en maakte de kans van slagen alles goed te horen in een hoge ruimte veel groter. Dat vond ze geen probleem gelukkig.

De sessie zelf was heerlijk. Ik hoefde me niet te concentreren op goed horen, dat ging vanzelf door de techniek en dat alleen al was geweldig. Het diep ontspannen vond ik wat moeilijker. Ik kan erg in mijn hoofd zitten en het feit dát ik daar was, was nogal overweldigend. Maar later thuis merkte ik dat mijn spieren wel enorm ontspannen zijn geraakt en ook nu nog voel ik me erg relaxt.

Yoga Nidra is puur gericht op ontspanning en heling. De docent vertelde dat een succesvolle sessie gelijkstaat aan drie uur slaap. Deze yogavorm wordt eens per maand aangeboden en ik wil dit graag blijven doen. In een later stadium wil ik dat uitbreiden met een andere – niet liggende- vorm van yoga maar eerst maar eens wennen aan eens per maand er uit zijn. Voor je het weet sla ik totaal door, ga een yoga-opleiding doen en richt ik het WestFries YogaCentrum op om daarna totaal in te storten (voorlopers zijn het WestFries BreiCentrum, het WestFries PaleoFoodPalace, het WestFries Massagepaleis en zo kan ik er nog wel een paar uit mijn mouw schudden maar ik denk dat ik het wel duidelijk heb gemaakt).

Voor nu: dit was als ik dit langs de Pippi meetlat leg, zeer geslaagd. Nu weer bijkomen want het heeft er in gehakt. Ik heb een heerlijk dik boek dat leest als een tierelier, de man zorgt voor het eten vanavond dus ik hoef niets anders dan bij te komen en een beetje te lezen.

Fijn weekend allemaal!

 

(afbeelding: Alexas Foto’s/Pixabay)

Zaterdag

Nu de ontstekingen klaar zijn met hun geëtter in mijn hoofd, kan ik weer wat bijtanken. Dat gaat niet heel soepel, ik ben een behoorlijk eind in mogelijkheden gezakt. Ook heb ik veel fysieke symptomen van de ME en één en ander maakt dat ik erg overprikkeld ben. Toch was de week best oké.

Vorige week zondag aten we bij mijn moeder. Zus en nicht logeerden daar en hadden hun herderspup mee genomen. Nu ben ik wegens een incident in mijn kinderjaren flink bang voor herdershonden, maar met een pup zó klein, lukt me het nog wel om er in één ruimte mee te zijn. Ik heb ook de hoop dat als ik hem zo klein heb mee gemaakt, ik hem minder eng vind als hij groot is.

Hij is nu in ieder geval nu nog erg schattig en grappig, hopen dat dit zo blijft.

Kattennieuws: deze week deed ik een bestelling voor diervoer. De webshop waar ik dat altijd doe, geeft bij elke bestelling spaarpunten weg. Omdat ik inmiddels best veel spaartegoed had, bestelde ik wat speeltjes voor de katten. Ik had bij het bestellen niet door dat één van de speelmuizen gigantisch groot is. Maar wat een succes! Gevuld met kattekruid en zó groot dat het omhelsd kan worden. De muis krijgt dagelijks een ‘beurt’ van Dibbes, Moos en Smoes die de vloer werkelijk helemaal onder kwijlen van genot. Gerrie durft niet, die is bang dat de muis hem opeet, in plaats van andersom. 😉

Deze week werd er enorm veel gediscussieerd hier in huis over de te verbouwen zolderkamer van puber. De mannen gingen woensdag kijken bij een showroom en kwam enthousiast thuis over alle mogelijkheden, waarna ik in de stress schoot omdat de prijzen die zij noemden ver boven budget liggen.

Nu is mijn budget wellicht niet heel realistisch. Om echt meer loopruimte te scheppen is een dakkapel van 3,5 meter nodig. Bij het bedrijf waar ze keken kwam dat neer op ca. €7000. Ja daar schiet ik volledig van in een kramp.

De man vond later ook wel lagere prijzen bij andere aanbieders maar €5500 tot €6000 zijn we toch zeker wel kwijt. Hier loop ik flink tegen mijn zuinige aard aan. Ik snap heel goed de meerwaarde van een dakkapel, dat het woongenot oplevert en blabla. Maar tering hé, ik krijg hier buikpijn van.

Dát leverde dus flinke discussies op. Ook bedacht ik een alternatief plan zoals het doorbreken van de muur van twee kamers (logeer- en werkkamer) op de eerste verdieping, waardoor je daar ook een mooie grote ruimte zou krijgen, geschikt voor puber. De zolderkamer zou dan werk- en logeerkamer worden. Het voordeel is dat deze optie veel goedkoper is. Het nadeel is dat het logistiek nóg veel meer gedoe oplevert (niet alles wat nu in de logeerkamer en werkkamer staat past op zolder) én meer klusdagen.

Afijn, de kogel is nu wel door de kerk: toch een dakkapel maar niet voorjaar 2018. We schuiven het gewoon een jaar op zodat we langer kunnen door sparen. Kan ik ook wat langer wennen aan het bedrag.

Het nadeel van al dat geouwehoer is dat ik er flink van in de stress schoot. Ik schiet makkelijk in de stress want alles genereert stress bij mij sinds ik ME heb. Contact met mensen, geluiden, beweging. Mijn brein slaat van alles op hol en dat leidt dan ook weer tot andere symptomen, waaronder darmproblemen.

Omdat ik nu al weer langer flinke last heb, heb ik besloten hier toch weer naar te kijken met een diëtist. De vrouw bij wie ik vier jaar geleden was hielp me goed op weg. Ik eet sindsdien glutenvrij en lactosevrij, waarna het heel lang stabiel was.  Sinds ik overgestapt ben op vegetarisch eten, rommelt het toch weer en ik krijg er maar geen grip op. Het lijkt me goed om daar nu weer met een frisse blik  naar te kijken. Verschuiven de voedselintoleranties, is het stress? Of heb ik ‘gewoon’ PDS? Of een lekke darm?

Omdat de dame waar ik toentertijd was van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen, heb ik een andere diëtist benaderd. Een nog heel jonge meid, net afgestudeerd en sinds 3 jaar werkzaam in haar eigen praktijk. Ik vind het vaak een voordeel als iemand nog in opleiding is of net begonnen, ik heb daar goede ervaringen mee. Mensen zijn dan nog heel erg gemotiveerd en zitten vol met verse kennis. Het viel mij bijvoorbeeld erg op dat de huisarts in opleiding die ik een paar keer heb gesproken, veel meer weet van ME dan mijn eigen huisarts. Ik heb nu voor maandag 6 november een afspraak gemaakt, best spannend. Ik heb wel duidelijk gemaakt dat ik niet open sta voor medicatie. Dat heb ik jaren geslikt en lost niets op. Ik wil liever samen zorgvuldig uitzoeken wat me nu triggert en welke combinaties ik beter kan laten staan en hoe ik die darmen kan laten herstellen, indien mogelijk. Ik ken het GAPS dieet en heb daar ook alle informatie over in huis, alleen ontbreekt de moed zoiets aan te pakken in mijn eentje.

Nou ja, wordt vervolgd.

Verder nieuws. Waar is Pippi? Die heb ik al heel lang niet gezien. Hoewel het mentaal redelijk gaat met mij, sta ik toch al maanden op standje overleven en is er weinig ruimte voor pret. De activiteiten die ik doe zijn meestal noodzakelijk. Ik wil nu toch proberen of ik regelmatig iets kan doen waar ik blij van word of heel ontspannen. Een kennis wees mij op yoga nidra dat een keer in de maand hier in Hoorn wordt gegeven. Ik hoop dit volgende week uit te proberen. Dit is een yogastijl waarbij je liggend – met behulp van in dit geval klankschalen en begeleiding van een yogadocent – in een (hoop ik ) diepe staat van ontspanning raakt.

Dat wil ik wel! Meer ontspanning is beter. Ik zag dat er ook doordeweeks in de ochtend lessen ‘relax en restore-yoga’ worden aangeboden, waarbij het tempo wat lager ligt dan bij ‘normale’ yogalessen. Ik hoop dat dit me lukt. Ik zou graag mijn spieren op een hele milde manier iets meer willen trainen. Revalidatie via fysiotherapie is te hoog gegrepen momenteel maar misschien lukt dit wel.

Veel voornemens dus om iets meer relaxtijd voor mezelf te hebben. Ga ik nu een middagdut doen, óók belangrijk. Fijn weekend allemaal!

Op zoek naar Pippi: ook wanneer er weinig kan

Wat vooraf ging:
Op zoek naar Pippi, wat houdt dat in?  Meer spontaniteit, minder moeten. Meer doen waar ik blij van word en me minder druk maken om de consequenties van het uitgeven van energie die er niet is. Mezelf de juiste vragen stellen – waar heb ik zin in vandaag – en handelen naar het antwoord. Doen alsof elke dag een vakantiedag is. Als de zon schijnt alles uit mijn handen laten vallen en erin gaan zitten. Schijt hebben aan wat anderen van mij denken zolang ik mezelf maar in de spiegel aan kan kijken.

In april schreef ik dat ik in tijden van minder energie me erg focus op dat waar ik erg van geniet en wat ook lukt in ‘slechtere’ tijden. Lezen en bloggen dus. Ik heb redelijk voor ogen waar ik blij van word en mijn tijd is heel kostbaar. Niet omdat ik er te weinig van heb – eerder te veel – maar omdat de accu heel snel leeg is. Na jaren van frustraties omdat ik merkte dat ik het weinige dát ik had veel te makkelijk uitgaf aan anderen of aan activiteiten die moeten, heb ik inmiddels geleerd prioriteiten te stellen. Wil ik energie uitgeven aan boodschappen doen? Nee, dus wordt alles eens per week aan huis bezorgd. Heb ik puf om veel contacten live te onderhouden? Nee, dus heb ik een schifting gemaakt. Veel houd ik af. Deelnemen aan feesten en partijen? Nee, ook dat doe ik vrijwel niet, een enkel uitzondering daargelaten.

Dat geeft veel duidelijkheid en rust. Daardoor blijft er ruimte over voor wat voor mij belangrijk is. Natuurlijk klinkt het misschien wat verwend. Er zijn weinig mensen die alleen dat kunnen doen wat ze willen doen. Maar ik moet nu eenmaal enorm uitkijken. Spontaan over de schutting ouwehoeren met de buurvrouw kan er al voor zorgen dat het in de namiddag niet meer lukt om te koken.

De marges zijn nog wat nauwer geworden sinds er hier geklust wordt. Natuurlijk niet permanent maar het kwam er toch wel op neer dat sinds eind april bijna elk vrij moment van de man er hier werd geklust, dan wel gepraat over klussen. Want klussen is ook keuzes maken. En hoewel ik hem een verbod heb opgelegd om nog na 8 uur in de avond mij vragen te stellen als “zullen we deze tegels doen of deze” waar hij zich meestal aan houdt, komt het in de praktijk natuurlijk neer op heel veel onrust.

Dus bloggen werd het ook niet meer. En lezen lukte ook niet meer goed. Elk boek dat ik oppakte vond ik stom en langdradig. Totdat ik me realiseerde dat ik een hele slechte aandachtsspanne had. Geen minuut aandacht voor hetzelfde kunnen hebben wegens zwaar overprikkeld zijn.

Waar is Pippi dan, in tijden zoals nu, wanneer ik het gevoel heb dat er niets kan? Nog minder kan dan eerst. Ze is er toch wel merk ik.  De vraag ‘waar heb ik zin in vandaag’ helpt natuurlijk niet als het antwoord ‘rust’ is en ik continu zaag- en boorgeluiden hoor. Maar mezelf verplaatsen (letterlijk het huis uit), verwachtingen bijstellen, de boel nóg meer de boel laten,  helpt wel. Schijt hebben aan wat anderen van mij denken, zoals hier boven te lezen is, kan ook één op één worden vervangen door schijt hebben aan mezelf of liever gezegd de enorme verwachtingen die ik heb over hoe ik moet leven.

Dus haalden we zo vaak eten afgelopen maand dat ik het maar niet meer heb bijgehouden. Niet heel gezond, jammer dan. Ik denk dat mezelf forceren om zonder energie toch te koken uiteindelijk ook niet gezond is. En ik vertrok een paar keer naar mijn moeder op de klusdagen hier. Dan maar geen catering spelen voor de klussers, (wat ik de eerste paar keer wel deed) onder het motto “zoek het maar uit, ik probeer hier gewoon zo goed mogelijk doorheen te komen, hier is een pak koek, tot straks, bel maar als je geen herrie meer maakt en het water weer is aangesloten.”

Het geeft aan dat ik best veranderd ben. Ik kan makkelijker switchen. Als de omstandigheden veranderen, hoeft niet alles door te lopen. Het gaat om de insteek, de mentaliteit. Niet om wat ik doe of kan doen maar de manier waarop ik iets beleef. Iets is pas een feit als ik me daarnaar gedraag. En gedrag kan ik aanpassen. Die insteek geeft ruimte.

En de keuken? Nog een paar klussen te gaan. Nog één laatje, de frontjes moeten nog wat beter worden afgesteld, de afzuigkap wordt vandaag geleverd en binnenkort opgehangen en de tegels worden vervangen, zodra we erover uit zijn welke tegels we kiezen. Maar, we zijn al een heel eind. En tot die tijd blijft het hier gewoon nog steeds wat stiller dan jullie van mij gewend zijn.

Van dit

Naar dit. Het wordt al wat!

Op zoek naar Pippi: keuzes maken

989be-blijOp zoek naar Pippi, wat houdt dat in?  Meer spontaniteit, minder moeten. Meer doen waar ik blij van word en me minder druk maken om de consequenties van het uitgeven van energie die er niet is. Mezelf de juiste vragen stellen en handelen naar het antwoord. Doen alsof elke dag een vakantiedag is. Als de zon schijnt alles uit mijn handen laten vallen en erin gaan zitten. Schijt hebben aan wat anderen van mij denken zolang ik mezelf maar in de spiegel aan kan kijken.

Zoals ik eerder schreef heeft de vraag ‘waar heb ik zin in vandaag’ veel ruimte opgeleverd. Ik word me meer bewust van behoeften die soms wel, soms niet ingevuld kunnen worden. Vaak is er in een aangepaste vorm toch veel mogelijk dan. Ik had de afgelopen weken zelfs weer wat afspraken met vriendinnen. Op dagen dat dit niet lukt is er Netflix, veel te lezen en app ik met vriendinnen en dat is ook fijn.

Het antwoord op de vraag ‘Waar heb ik zin in?’ hoeft niet altijd te betekenen dat ik in contact met anderen iets doe of dat ik een activiteit buitenshuis plan. De energie is nog beperkt en dus gebeurt het meeste toch hier in huis. De laatste maand heb ik vooral heel veel gelezen en geschreven.  Dat zijn toch de activiteiten waar ik het meest blij van word. De overstap van Blogger naar WordPress betekende een enorme boost voor mijn inspiratie en daar geniet ik van.

Doordat ik nu door de B12 injecties over meer energie beschik, kan ik ook weer vaker naar de bibliotheek gaan om boeken te halen. Zodoende ben ik minder afhankelijk van wat ik op mijn e-reader heb staan of wat er als e-boek beschikbaar is bij de bibliotheek. Sinds jaar en dag houd ik lijstjes bij van boeken die ik graag wil lezen (die lijst is wat onhanteerbaar geworden door Ogma). Veel van die boeken zijn helaas niet als e-boek beschikbaar bij de bieb en ik kan natuurlijk niet alles kopen. Maar de gewone bieb heeft bijna alles en zo niet dan kan ik het aanvragen bij een andere vestiging.

Tegenwoordig kijk ik snel even op mijn verlanglijstje voor ik naar de huisarts ga voor de B12-injectie. Zo zie ik wat er op de plank staat bij de bibliotheek. Na die prik in mijn kont twee keer in de week om 8.50 in de ochtend, fiets ik door naar de bieb, loop daar stipt om 9 uur naar binnen als de deuren opengaan, pluk de boeken van de plank die ik heb uitgezocht en om 9.10 ben ik weer thuis. Dát is nog eens een efficiënte prikkelarme actie waar ik blij van word ;-).

Meer Pippi betekent ook weer meer koken. En dan vooral nieuwe recepten uitproberen. Nieuwe smaken, combi’s, recepten, dit uitwerken en erover schrijven. Ik publiceerde na een jaar stilte deze maand ineens weer recepten op mijn kookblog en genoot.

Een blogvriendin vroeg mij of het wellicht beter met mij gaat door de Pippi-acties.  Dat weet ik niet. Ik denk niet dat het zo is dat ik de huidige energie-opleving daaraan te danken heb. Die wordt veroorzaakt door het effect van de B-12 en het mooiere weer. Maar, het versterkt elkaar wel. Dingen doen waar je blij van wordt, geeft óók energie, al is dat een andere energie. Ik voel me mentaal heel erg goed momenteel en daar geniet ik van.

Het maakt ook dat ik me steeds meer kan voorstellen deze zomer wél mee te gaan op vakantie met de mannen. Duimen jullie voor me? Zodat ik van onderstaand uitzicht kan genieten?

 

 

Over hoog vliegen in laag tempo

slak

Oplettende lezers hebben vast gezien dat ik een ondertitel aan mijn blog heb toegevoegd. Niet omdat ik denk jullie wel eens te gaan vertellen hoe dat moet, hoog vliegen in laag tempo, maar als herinnering aan mezelf dat het dát is waar ik naar toe moet wil. In de categorie ‘ook een slak komt op zijn bestemming’ heb ik inmiddels wel door dat het tempo vertragen goed is voor alle onderdelen van het leven. Een trager tempo jaagt het zenuwstelsel niet op, voelt een stuk prettiger, put minder uit én je hebt tussendoor nog tijd om even bij te sturen en te genieten van wat je aan het doen bent.

Dat vergeet ik nog wel eens namelijk. Dat eerste deel hoogvliegen gaat me van nature goed af. Hard vallen ook ;-).  Het nadeel van keer op keer hard vallen,  is dat je niet meer durft te vliegen. Zo lang ziek zijn heeft me erg gematigd en voorzichtig gemaakt. Dat is op zich niet verkeerd, het is goed om te voelen waar mijn grenzen liggen, maar echt leuk is het natuurlijk niet. Ik ga daarom graag op zoek naar de kunst van het vliegen maar dan in een aangepast tempo. Om bijvoorbeeld meer Pippi-momenten te kunnen beleven.

Dat dit niet zonder slag of stoot gaat blijkt weer uit mijn eigen manische gedrag van deze week. Ik besloot over te stappen van Blogger naar WordPress en dat moet dan meteen. En ook al neem ik mezelf in eerste instantie voor het rustig aan te doen – Relax! Niemand weet dat je hiermee bezig bent. Je hebt alle tijd – gaandeweg word ik overgenomen door een idioot met een zweep in haar hand die van geen ophouden weet. Tot die baksteen uit de lucht komt vallen, ik er een eind aan brei en door mijn rug ga.  Tja eigen schuld, dikke bult zeg ik dan. Die zagen we van een kilometer afstand aankomen.

Een plezierig tempo aanhouden lukt goed als de omstandigheden voorspelbaar zijn. Dan is het makkelijker op routine te varen en heb je tijd en aandacht voor hoe je het doet. Maar nieuwe dingen doen en vooral leuke nieuwe dingen doen, dat is een heel ander verhaal.  Dat is precies ook de reden waarom ik een paar jaar geleden na de aanvankelijke enorme vooruitgang in gezondheid met de behandeling van Ashok Gupta, toch weer terugzakte toen ik mijn activiteiten wilde uitbreiden.

Maar daar heb ik wel van geleerd. Dus ben ik nu op herhalingstournee. Mét B12-injecties, meer besef voor de valkuilen en een ondertitel van mijn blog die me dagelijks herinnert aan hoe het ook zou kunnen. Op sommige dagen moet ik niet eens in beweging willen komen. En andere keren kom ik verder dan verwacht. Als ik maar dat tempo in de gaten houd.

Hoe houd jij jezelf in bedwang qua enthousiasme en overdrijven?

evenwicht

(bron afbeeldingen: Pixabay)

Op zoek naar Pippi: wat er allemaal mogelijk is

Wat vooraf ging:
Mijn voornemen voor dit jaar is meer Pippi Langkous in mijn leven. Waarbij Pippi staat voor pret en vooral meer genieten.  Speelsheid ontbreekt volledig in mijn leven waar elke energie-uitgave vooraf gebudgetteerd moet worden. 9 jaar ME heeft mij heel voorzichtig en behoudend gemaakt. Maar ik word er niet beter van. Het gevaar bestaat dat ik namelijk nu alleen de dingen doe die moeten gedaan worden (douchen, koken) en dat dit ten koste gaat van de leuke dingen in het leven. Daar wil ik juist meer van na 9 jaar bankzitten! Door te denken ‘Waar heb ik zin in’ in plaats van ‘wat moet ik doen vandaag’ voel ik een ruimte die ik eerst niet zag. De behoefte die naar boven komt drijven kan soms wel,  soms niet vervuld worden.  Of worden aangepast naar wat wel kan, en dat voldoet ook….
 

De vraag ‘waar heb ik zin in’ leverde telkens weer op dat ik graag Tai Chi wil doen. Ik schreef er vorig jaar al eens over. Jaren geleden heb ik dit twee jaar gedaan en ik vond het heerlijk. Voor die mensen die het niet kennen: Tai Chi is een Chinese bewegingsvorm die ook wel een meditatie in beweging wordt genoemd. Ronde zachte harmonieuze bewegingen die vloeiend in elkaar overgaan, bijna als een dans. Er zijn verschillende vormen en stijlen maar allemaal hebben ze effect op lichaam én geest. Van oorsprong is het gekoppeld aan de vechtsport, een soort verheven boksen of vechten. Meer gericht op goed omgaan met energie en balans. Omdat als dat goed zit, de spierkracht vanzelf volgt. Een echte Tai Chi kenner wordt het waarschijnlijk zwart voor de ogen met deze uitleg maar het gaat even om een beeld schetsen.

Oké, Tai Chi in mijn leven dus. Het plan was al tijden om als ik me iets beter voel aan Tai Chi te gaan doen, ik heb al een docent uitgezocht. Maar me iets beter voelen gebeurt maar niet. En dat is zo tegenstrijdig want ik weet uit ervaring dat het doen van Tai Chi een enorm gunstig effect heeft op lichaam en geest. Maar ik kan niet zomaar de grenzen van mijn lijf negeren, die zijn er wel degelijk en als ik dat forceer, riskeer ik een terugval die weken kan duren. Een gekmakende cirkel dus want om het te kunnen doen moet ik me iets beter voelen en juist als ik het ga doen ga ik me iets beter voelen.  Pippistijl is dan dus gewoon maar beginnen met behulp van Youtube!

Als snel bleek Tai Chi nog echt te hoog is gegrepen voor mijn lichaam. Het is bovendien niet eenvoudig te leren (de kennis die ik had is behoorlijk weggezakt) en de bewegingen zijn soms best ingewikkeld. Over naar een alternatief: Qi Gong. Ook een Chinese bewegingsvorm die ik eerder deed. Is anders dan Tai Chi niet gekoppeld aan vechtsport maar ‘gewoon’ gericht op meer ontspanning en gezondheid en een betere doorstroming van energie. Het is net als Tai Chi een hele langzame bijna gracieuze manier van bewegen. Ook Qi Gong kent allerlei gezondheidsbevorderende effecten. Het is goed voor de motoriek, maakt je bewuster van je ademhaling, kalmeert het zenuwstelsel en nog meer andere dingen die heel fijn zijn. En, belangrijk in dit geval, het is net wat makkelijker te doen voor mij.

Qi Gong dus, lang leve Youtube! Ik doe het nu om de dag, heel rustig aan. Ik doe dan meestal een sessie van 7 minuten maar kan als ik meer aan kan zoeken naar uitgebreidere sessies. Jullie kunnen je wellicht voorstellen hoe blij ik hiermee ben! 

Naast de Qi Gong was er ruimte voor nog meer fijne dingen. Maandagmiddag gingen M. en ik naar de middagvoorstelling van Lion. Een prachtige film die je half jankend achterlaat maar wel enorm de moeite waard. En gisteren maakte ik een wandeling langs het IJsselmeer.


Voor mij is dat eigenlijk iets te hoog gegrepen op dit moment (wegens te ver weg) maar ik heb een tactiek die mijn brein bedot: ik loop langzaam. Zó langzaam dat mijn brein volgens mij niet doorheeft dat ik beweeg ;-).  Ik sta tussentijds veel stil en ben niet zozeer aan het lopen om mijn conditie te verbeteren maar gewoon om daar te zijn. Ik wilde namelijk het kruiende ijs zien. Dat is elk jaar áls er ijs ligt toch weer spectaculair. Ik was net iets te laat, denk dat er dit weekend meer te zien was  maar evengoed was het prachtig. De foto’s van het ijs zijn allemaal jammerlijk mislukt maar de boom komt goed uit vind ik ;-).

Na nu bijna een maand meer Pippi is de conclusie dat dit goed gaat. Ik moet niet zomaar mijn grenzen negeren maar ik merk dat het heel erg uitmaakt hoe ik iets doe. De manier waarop is cruciaal, zoals het bijvoorbeeld het hele langzame lopen om toch ergens te komen. Omdat niet alleen lichamelijke inspanning maar ook leuke dingen doen mij te veel prikkelt met als gevolg een lichamelijke reactie (pijn, niet slapen, moeheid), heb ik wel weer een behandeling opgepakt die goed is voor een overprikkeld brein. Nu vanuit de intentie om meer pret te kunnen hebben en niet zozeer om beter te worden. En die relaxtere invalshoek maakt een wereld van verschil merk ik. Waarover een volgende keer meer!

Op zoek naar Pippi: stel de juiste vraag (2)

Wat vooraf ging:
Mijn voornemen voor dit jaar is meer Pippi Langkous in mijn leven. Waarbij Pippi staat voor pret, het onverwachte, spontaniteit,genieten.  Als ik kijk naar wat ik nu wel kan gebruiken, dan is het wat sjeu, wat spontaniteit, wat speelsheid. Dat ontbreekt volledig in mijn leven waar elke energie-uitgave vooraf gebudgetteerd moet worden. 9 jaar ME heeft mij heel voorzichtig en behoudend gemaakt. Maar ik word er niet beter van. Het gevaar bestaat dat ik namelijk nu alleen de dingen doe die moeten gedaan worden (douchen, koken) en dat dit ten koste gaat van iets afwijkends. En dat afwijkende, daar wil ik juist meer van!

Eerder legde ik uit waarom. De enorme focus op gezond leven en het zoeken naar meer gezondheid zorgt ervoor dat alles wat ik doe langs een meetlat wordt gelegd. Zorgt het voor meer of minder gezondheid? De behoefte aan wat meer sjeu en laat maar waaien gevoel is hiermee overweldigend groot geworden inmiddels.

Inmiddels heb ik ook wel door dat al mijn goede bedoelingen soms averechts werken. Alles wat ik mezelf tot doel stel, wordt levensgroot in mijn brein en heeft daardoor soms verkeerde gevolgen. Dat zal vast voor sommige lezers herkenbaar zijn. Bij mij werkt dat op verschillende manieren.

  • Als ik iets voornemens ben bijt ik me er soms zó in vast dat ik nog voor ik ben begonnen al op apegapen lig.
  • Ik ben gek op lijstjes maar word er ook heel kinderachtig recalcitrant van. En bestaat het gevaar dat ik het tegenover gestelde ga doen. Dus lekker extra lang heel warm douchen tijdens de cool challenge (ik weet het, het is te triest voor woorden).
  • Ik kan me heel erg enthousiast ergens in verdiepen maar heb ook de aandachtsspanne van een eendagsvlieg. Dat is echt een karaktertrek, ik kan me snel vervelen.

Zo bezien is het een wonder dat ik soms nog iets wel voor elkaar krijg. Dat komt zeker doordat ik ook wel over discipline beschik. Dat heft het bovenstaande soms wel op maar is vooral handig om andere doelen te bereiken, zoals op financieel gebied. Maar iemand die juist behoefte heeft aan ‘meer los dan vast’ heeft niet zoveel aan de eigenschap zich ergens in te willen vastbijten. Het moet juist andersom.

Een ander obstakel – ik denk nu even heerlijk in beperkingen merken jullie het ook – is dat ik natuurlijk wel degelijk enorm beperkt word in wat ik kan. En wát ik kan wisselt per dag. Deze week ging ik op maandag lekker met kind naar de haven en dronk ergens een kopje thee en lag dinsdag en woensdag vooral plat. (waarschijnlijk natuurlijk omdat ik maandag op stap ging).

Over naar het Pippi gevoel. Ik wil meer genieten en pret hebben. Mezelf verwennen,  doen wat me ingeeft, iets doen omdat ik er zin in heb en niet per se omdat het goed voor me is. Cruciaal daarbij is dat ik de juiste vraag aan mezelf stel in de ochtend.

Sinds jaar en dag stel ik mezelf bij het wakker worden de vraag wat er op stapel staat op een dag. De meeste mensen zullen dat doen denk ik zomaar. Ik heb geleerd met behulp van een ergotherapeut dat wat er moet gebeuren zo in te plannen dat ik mezelf niet volledig uitput. Voorheen deed ik bijvoorbeeld alles wat moest en ging ik daarna plat. Nu draai ik het om: ik begin de dag meestal met rusten of ontspanning en af en toe doe ik iets. Op deze manier red ik het makkelijker tot na het avondeten in plaats dan dat ik om 4 uur jankend van uitputting op de bank lig.

Inmiddels is dat wel een tweede natuur geworden. Ik maak nog wel eens een uitglijder maar over het algemeen gaat het goed. Tijd voor een volgende stap. Als ik bij het ontwaken mezelf de vraag stel waar ik zin in heb die dag, dan levert dat een compleet ander gevoel op. Probeer het maar eens, je merkt het zelf ook meteen.

‘Waar heb ik zin in’ denken geeft ruimte. En de behoefte die naar boven komt drijven kan soms wel,  soms niet vervuld worden. Maar vaak kom je wel dichtbij. Zin in de bioscoop kan vertaald worden in ‘met kind op de bank naar een film op Netflix kijken met voor hem een bak chips en voor mij ook wat lekkers’, als het niet lukt om naar de echte bioscoop te gaan. Zin in buiten zijn kan zijn naar de haven fietsen omdat het zo mooi weer is. Maar ook in de tuin gaan staan en even naar de eenden in de sloot kijken als het lijf niet meer aankan dan dat.

Eerst bedenken waar ik zin in heb in plaats van wat er moet, levert andere prioriteiten op en een heel ander gevoel. En dat is alvast een mooi begin, voor een pretplan dat niet teveel een plan moet worden genoemd omdat het anders een averechts effect heeft. En zo gingen kind en ik maandag dus naar de haven van Hoorn, waar ik al heel lang niet meer was geweest. Strak blauwe lucht, zon, echt super.
Zó super dat ik er hyper van werd en tante adrenaline tegenkwam. Die ervoor zorgde dat ik niet kon slapen ’s nachts. Dus hoe ik voorkom dat ik tante adrenaline een volgende keer tegenkom, daarover een volgende keer meer….maar die maandag was in ieder geval super. Het was als ik het langs de Pippi-meetlat leg (o jee toch een meetlat) onverwacht, we hebben gelachen, het was lekker buiten, we maakten als een echte toerist selfies, ik kreeg er een vakantiegevoel van doordat we ook ergens wat dronken en ik voelde me vooral erg levend.

Op zoek naar Pippi – 1

Hoewel een groot deel van de lezers onmiddellijk begreep wat ik bedoelde toen ik schreef dat ik meer Pippi Langkous in mijn leven wil, was het niet iedereen duidelijk wat mijn intenties zijn. Ik kreeg zelfs bezorgde mails dat ik moest uitkijken niet zomaar over mijn grenzen te gaan.

Wat schreef ik? Als ik kijk naar wat ik nu wel kan gebruiken in mijn leven, dan is het wat sjeu, wat spontaniteit, wat speelsheid. Dat ontbreekt volledig in mijn leven waar elke energieuitgave vooraf gebudgetteerd moet worden. 9 jaar ME heeft mij heel voorzichtig en behoudend gemaakt. Maar ik word er niet beter van. Het gevaar bestaat dat ik namelijk nu alleen de dingen doe die moeten gedaan worden (douchen, koken) en dat dit ten koste gaat van iets afwijkends. En dat afwijkende, daar wil ik juist meer van!

Het is zeker niet de bedoeling dat ik op zijn Pippi’s  zomaar een paard ga optillen of op een andere manier mijn fysieke grenzen ga negeren. Want dat is vragen om moeilijkheden en die heb ik op dat vlak al genoeg. Ik kan best eenmalig iets extra’s doen alleen de essentie van ME is dat het herstel van het lichaam niet goed werkt en dat je overal extreem op reageert. Je moet herstellen van activiteiten die voor anderen juist meestal ontspanning opleveren. Van druk praten (iets wat ik heel goed kan) krijg ik bijvoorbeeld spierpijn. Zo ben ik bijvoorbeeld nu nog flink beroerd van het vieren van Tweede Kerstdag met familie en vrienden, ook al genoot ik met volle teugen

Vlasje verwoordde heel mooi waar ik op doel: niet wandelen om conditie op te krikken, maar slenteren omdat het leuk is te kijken naar mensen, dieren, groen, wolken.

Alles in mijn leven heeft momenteel een doel. Ik ben enorm gefocust. Alles gaat langs de meetlat: kost dit energie of levert het energie op? Omdat er zo weinig speelruimte is, gaat eigenlijk alle beschikbare energie naar overleven. Dat klinkt wat dramatisch maar hiermee bedoel ik het verzorgen van en zorgen voor mezelf (persoonlijke hygiëne, eten,). En daar tussendoor gooi ik er een was in en ruim de vaatwasser in en uit. Een of twee keer per week ga ik naar buiten. Momenteel voor een prik in mijn kont maar daarvoor was het meestal voor een boodschap. Dan was ik er even uit.

Meer energie was er niet. Nu komt daar heel langzaam iets verandering in. Onder meer door de B12 injecties maar ook zeker door hoe ik dingen aanpak. Het loslaten van ‘moeten’ is daar essentieel in. Iets hoeft niet altijd nut te hebben of een noodzaak te kennen. Ik wil meer ‘zomaar omdat ik er zin in heb‘ en minder ‘zo moet ik het doen want dit is goed voor mijn gezondheid‘.

Het zal duidelijk zijn dat ik het dus vooral over intenties heb en over manieren waarop je iets kunt invullen en niet zozeer over activiteiten als bungeejumpen. Ook suffe dingen kun je spannend maken. Pannenkoeken bakken kun je op twee manieren doen:  zoals het hoort en op zijn Pippi’s en alles door de keuken laten vliegen.

Heel leuk trouwens dat het verlangen naar meer pret door zoveel lezers wordt herkend. Ik ben niet de enige natuurlijk die vast zit in een keurslijf. Bij mij wordt dat vooral bepaald door ziekte (maar ook zeker aanleg en karakter), bij een ander door andere omstandigheden. Iedereen is op zijn manier aan het overleven en kan wel eens wat meer sjeu gebruiken.

Hoe ik dat in de praktijk ga brengen? Ja, dat is de vraag. Ik heb daar nog geen antwoord op maar er zal vast iets naar boven komen drijven. Tot die tijd houd ik mezelf maar voor: minder Annika, meer Pippi.

Loslaten, de comfortzone en hoe nu verder

Vorig jaar heb ik op verschillende gebieden mijn nogal krampachtige dwangmatige neiging om alles te willen controleren losgelaten. Althans, ik heb mezelf wat meer ruimte gegund. Voor een ander zal ik nog heel dwangmatig zijn maar voor mezelf heb ik inmiddels het gevoel dat ik zweef.

En dat is prima. Mijn jaarmotto was (van Vlasje geleend): Is dat zo? En dat bleek toepasbaar op vele vlakken. Door die vraag te pas en te onpas aan mezelf te stellen, kwamen veel dingen die ik al langer deed op losse schroeven te staan. Ik ben veel makkelijker geworden, vooral voor mezelf. Ik hoef niet meer de beste versie van mezelf te zijn, de meest gelezen blogger, de ME-patiënt die het beste kan vertellen wat ME inhoudt, ik hoef niet 24 uur per dag alleen maar verantwoord te eten en interessante dingen te lezen, ik mag iets best wel overboord gooien als het goed is voor de gezondheid maar blijkbaar mijn manische geest te veel stimuleert. Ik ga niet dood van een beetje suiker, weet ik nu ;-).

Tegelijk met dit jaarmotto wist lezer Mark mij te prikkelen ook op financieel gebied meer los te laten. Ik stopte met de reserveringsrekening voor periodieke uitgaven, bracht het aantal spaarpotten terug naar een behapbaar aantal en nam mezelf voor gewoon te gaan betalen wat er betaald moest worden en wat er overbleef zou worden gespaard of voor de aflossing gebruikt. Vaste budgetten voor variabele uitgaven werden geschrapt. Wat ik niet wilde veranderen was het stellen van doelen.

We zijn nu bijna een jaar verder en het is misschien leuk om terug te kijken op hoe dat was en hoe ik nu verder wil gaan.

Het ging prima. Ja dat was het eigenlijk wel. Ik bleek het helemaal niet zo moeilijk te vinden om los te laten. Het gaf ruimte. In mijn hoofd. Niet op geldgebied. Ik werd namelijk wel wat losser. Dit jaar haalden we niet ons aflosdoel. Blijkbaar haal ik een doel makkelijk als ik tijdens de rit ernaar toe strenger de vinger aan de pols houd. Ook wisselde ik nogal eens van doel. Op driekwart van het jaar bedachten we dat we gingen sparen voor een dakkapel en werd het aflossen even geparkeerd.

Is het erg dat we ons aflosdoel niet haalden? Neuh. Net als dat het niet erg is dat we van doel wisselden. Waar het omgaat is dat we niet ineens met geld gingen smijten en dat we aan het eind van 2016 (voor ons is het boekhoudkundige 2017 al begonnen) kunnen zeggen dat we minder uitgaven dan dat er binnenkwam. Dat het geld dát werd uitgegeven goed besteed was. Aan aflossingen, aan verbeteringen aan het huis en aan pret.

Belangrijkste kantelpunt dit jaar was dat ik vaker kies voor gemak in plaats van voor consuminderen. Ik hoef niet langer van mezelf de thermostaat op 17 graden te zetten om geld te besparen. Dat mag iemand doen die lekker actief is in huis, veel heen en weer loopt. Ik lig een groot deel van de dag op de bank onder een deken, 19 graden is prima voor mij. En ik hoef niet naar 4 winkels te gaan om alle boodschappen voordelig in te slaan. Ik laat nu alles een keer per week gewoon afleveren. Vrijwel alles komt nu bij een winkel vandaan en ik vind het prima zo.

Dit komt natuurlijk niet uit de lucht vallen maar is een optelsom van een proces wat al jaren aan de gang is en dit jaar echt begon ‘in te nestelen’.Eigenlijk komt het erop neer dat ik na bijna 9 jaar ziek zijn voor het eerst echt heb gekozen voor mezelf en voor gemak. Al dat moeten wordt steeds meer de laan uit gestuurd. Natuurlijk zijn er wensen en verlangens, maar ik hoef niet langer van mezelf continu op zoek naar die ene behandeling om te genezen van ME. Als die behandeling bestaat, zal hij vast wel op mijn pad komen. Maar ik kies ervoor om voor nu niets meer te ondernemen behalve de dingen die ik nu al doe (mijn brein zo kalm mogelijk houden, niet meer energie uitgeven dan ik heb en twee keer per week een B12 spuit) en verder gewoon te leven. Te genieten van wat kan en wat lukt. En niet te veel stil te staan bij wat niet lukt.

Is een nieuw motto handig voor het nieuwe jaar? Ik denk het wel, want ik heb wel gemerkt dat het doorwerkt in hoe ik dingen aanpak. Als ik kijk naar wat ik nu wel kan gebruiken in mijn leven, dan is het wat sjeu, wat spontaniteit, wat speelsheid. Dat ontbreekt volledig in mijn leven waar elke energieuitgave vooraf gebudgetteerd moet worden. 9 jaar ME heeft mij heel voorzichtig en behoudend gemaakt. Maar ik word er niet beter van. Het gevaar bestaat dat ik namelijk nu alleen de dingen doe die moeten gedaan worden (douchen, koken) en dat dit ten koste gaat van iets afwijkends. En dat afwijkende, daar wil ik juist meer van! Ik wil vaker naar de film, of uit eten kunnen gaan of naar het strand of mijn vriendinnen zien. Dus ik ga op zoek naar meer Pippi Langkous in mijn leven.  En dan bedoel ik niet dat ik overal maar ja op ga zeggen, als mensen iets voorstellen of willen langskomen, maar dat ik zelf voel en kies wat ik met mijn energie ga doen en sociale druk negeer.

Wie kan er nog meer wat extra van Pippi in het leven gebruiken? Doen jullie mee?