Lezen: De Bruggenbouwer

Toen ik ontdekte dat er een nieuw boek van Markus Zusak was verschenen, kreeg ik zowat hartkloppingen. Dat moest en zou ik hebben! Gelukkig lag het niet lang na die ontdekking onder de kerstboom. Een paar jaar geleden las ik van Zusak De Boekendief. Ik kan niet in normale bewoordingen vertellen wat dat boek met mij deed, dus doe ik het ook niet. Ik zeg alleen maar: lees dat boek!

De verwachtingen voor De Bruggenbouwer waren dus ietwat hoog gespannen en dat is zacht uitgedrukt. Vaak is dat misschien niet zo’n goed voorteken, want ga dát maar eens waarmaken als auteur. Dat deed Zusak wat mij betreft dus ook niet. Ik had in ieder geval al op de eerste pagina een hmmm-ik-weet-niet-of-ik-dit-leuk-ga-vinden-gevoel en dat zette een ondertoon die me het hele boek vergezelde, die twee weken lang dat ik me er doorheen worstelde. 

Nou is dat niet geheel terecht want ik vond het bij vlagen ook prachtig en ontroerend. Het is het verhaal van de vijf Dunbar-jongens die alleen achterblijven als hun moeder overlijdt en hun vader na de begrafenis verdwijnt. De oudste zoon, Matthew – tevens verteller van dit verhaal – probeert zo goed en kwaad als het gaat zijn jongere broers voor al te veel rampspoed te behoeden. Dat lukt niet of nauwelijks want er gebeurt veel ellendigs. Maar goed, ze hebben een dak boven hun hoofd, geen honger, een uitdijende collectie huisdieren – van goudvis tot muilezel – en de familie verkeert in een staat van voortdurende chaos, soms vrolijk, soms beladen. Als op een dag ineens pa Dunbar het huis inloopt en een vreemd verzoek heeft, gaat alleen Clay, de op één na jongeste broer,  daarop in.

Het verhaal is absoluut aangrijpend en bij vlagen vloog het me naar de strot. In die zin raakte het boek me wel. Maar ik had moeite met de wat ingewikkelde maar zeker unieke schrijfstijl. Ook verspringt het verhaal continu tussen vroeger en nu. Van de jeugd van hun moeder in het communisische Polen en hoe zij daar weg wist te komen, het eerste huwelijk van hun vader en hoe pa en ma elkaar uiteindelijk hebben ontmoet tot vooruitblikken op naderend onheil.

De continu alwetende stem van Matthew die voortdurend verwijst naar al het verschrikkelijks dat nog gaat komen, ging uiteindelijk echt irriteren. Ik sleepte me door het boek heen en vond het achteraf wel een mooi boek maar ook razend irritant om te lezen, al moet ik eerlijk zeggen dat ik om de laatste pagina’s moest huilen.

Nou hoeft kunst natuurlijk niet mooi te zijn om een doel te bereiken en zo is het ook met boeken. Al hoop ik wel dat een volgend boek van Zusak me wat meer positief grijpt. Het wekte in ieder geval wel veel in mij op, dus in die zin vind ik het toch een aanrader. Ik kan me ook voorstellen dat je het een prachtig boek vindt als je niet net als ik van die achterlijk hoog gespannen verwachtingen hebt van De Bruggenbouwer.

Markus Zusak
De Bruggenbouwer
576 pagina’s

 

PS: nav het stuk van gisteren over een stage kreeg ik over de mail weer veel tips. Dank! Inmiddels hebben wij gisteravond te horen gekregen dat S. een stageplek heeft. 

 

Advertenties

Kattentaal

Gerrie vindt het ook een interessant boek

Als ik de overloop oploop, zie ik de buurkat ongegeneerd gapend uit de werkkamer lopen. Dát was een fijne dut. Het mislukt om hem het huis uit te werken want hij gaat net buiten mijn bereik onder het bed zitten. Later rennen we rondjes om de eettafel en om de gitaar van M. heen en dan, nadat ik het heb opgegeven, verlaat hij het strijdtoneel met opgeheven hoofd op een door hem gewenst moment.

Wat dacht ik toch, ik zou beter moeten weten, van een kat verlies je altijd.

Omdat de buurkat ons zo frequent terroriseert, denken onze katten dat het normaal is. Het huis is schijnbaar een doorgangsstation van ongewenste vreemdelingen. Als je als tactiek altijd de andere kant opkijkt, heb je er bijna geen last van. Bijna. Naast deze kat komen er ook twee andere katten af en toe buurten. Echt leuk vinden ze het niet. Maar om nu in beweging te komen en het vreemde volk te verjagen?

Over katten gesproken, ik lees een interessant boek nu: I love happy Cats. Handleiding voor een gelukkige kat, van kattengedragstherapeut Anneleen Bru. Het boek werd me aangeraden door onze dierenartsassistente die ook kattengedragstherapeut is, toen we het hadden over het gedrag van Dibbes en Gerrie. Je kunt weinig verwachten van katten die zo lang op straat hebben geleefd. En vooral Gerrie begrijp ik soms niet. Hij laat zich nog steeds moeilijk benaderen en is regelmatig gestrest en ongelukkig. Ik zou graag willen weten hoe ik hem zich veiliger kan laten voelen.

De huiskat van tegenwoordig stamt af van de Noord-Afrikaanse wilde kat, een solitaire jager. Deze wilde kat ontwikkelde een heel scala aan gedragingen en manieren van communiceren om te overleven in verschillende omstandigheden. De huiskat beschikt nog steeds over ditzelfde pakket aan gedragingen en overlevingsmogelijkheden en daar heb je dus meteen het probleem. De van oorsprong alleen levende kat, leeft tegenwoordig op een oppervlak dat veel kleiner is dan wat zijn voorouder tot zijn beschikking had én vaak in een groep, omdat baasjes denken dat het gezellig is voor Flip als hij een vriendje krijgt. Dat levert dus stress op.

Katten zijn sowieso stressgevoelig. Ze zijn klein, kwetsbaar en daarom meestal conflictvermijdend. Sociaal contact anders dan paren zit niet echt in het genenkoffertje. Een kat voelt zich snel bedreigd en veel van hun gedrag komt daaruit voort. Uit voorkomen dat ze ontdekt worden, denk aan het begraven van de poep, zodat een vijand die niet ruikt. Denk aan het schrapen rond de etensbak, dat een verwijzing is naar het begraven van eten, om dezelfde reden. Katten zijn om dezelfde reden enorme routinedieren: elke dag of zelfs meerdere malen per dag hetzelfde loopje doen, om te scannen of alles nog wel klopt. Om die reden zijn ze ook snel gestrest als iets afwijkt of verandert, want dat betekent vanuit hun genenpakket bedreiging. En dat laatste is natuurlijk nogal eens het geval in een huishouden met mensen en meerdere katten want daar verandert regelmatig iets.

Om zich veilig te voelen moet een kat zoveel mogelijk keuzes hebben. Keuze waar hij slaapt, eet, jaagt, speelt. Meerdere verstopplekken in een huis. Er moet veel keus zijn want de plekken wisselen voortdurend, afhankelijk van de gevoelde bedreigingen. Zeker als er andere katten in huis zijn. Door middel van geursporen communiceren ze met elkaar, verdelen ze de plekken om de harmonie te bewaren. Zo zie je hier vaak dat ze om en om in hetzelfde kistje liggen te slapen, dan ligt Dibbes er in de ochtend in en Smoes in de middag. En zeggen ze met hun achtergelaten geuren als het ware ‘ik was hier vanmorgen, doe jij dan nu je ding, dan kom ik vanavond weer terug’.

Er staan veel leuke feitjes in het boek. Dat bijvoorbeeld kont aan kont liggen niet betekent dat ze elkaars gezelschap opzoeken, maar dat ze beiden op dezelfde plek willen liggen en elkaar dus om wille van de plek tolereren. Liggen ze met de koppen naar elkaar toe, dan hebben ze elkaar wel opgezocht. Dan gaat het niet om de plek maar om het gezelschap.

Niet alles is logisch in mijn ogen. Bru schrijft meerdere malen dat katten het vaak niet plezierig vinden om geaaid te worden. Een kattenvacht het is extreem gevoelig en het zou pijnlijk aanvoelen. Nu heb ik in de 30 jaar dat ik katten heb blijkbaar alle uitzonderingen getroffen want ik heb aaiverslaafde katten. Mits ik het doe op een door hen gewenst moment.

Of ik Gerrie nu beter begrijp weet ik niet. Het probleem met Gerrie is dat hij zelf de onderlinge signalen ook nooit heeft leren interpreteren. Dus hij benadert de andere katten vaak op de verkeerde manieren en vangt de signalen niet op dat contact niet gewenst is.

Andersom is hij naar mij toe extreem aanhankelijk maar o wee als ik hem verkeerd aanhaal. Of nies. Of kuch. Hij blijft ook na 4 jaar nog extreem schrikkerig. En ik geloof dat het beste wat we kunnen doen, is hem accepteren zoals hij is. Binnen de mogelijkheden die hij heeft, is hij best gelukkig.

 

Ben je een kattenliefhebber dan is het boek aan te raden. Minpunten vind ik de beroerde opmaak (een absurd groot lettertype afgewisseld met blokken tekst in hele kleine iele lettertjes in lichtgroen of lichtoranje vind ik echt niet leesbaar) en het feit dat Bru uit België komt en ik wel wat moeite had met het Vlaams. Dat is natuurlijk wel jammer aangezien mijn vader in Antwerpen geboren is, maar verder dan de centrifuge een droogzwieper noemen ging de Zuid-Nederlandse taalopvoeding niet.

Review: De onschuld

Tracy Chevalier is een voor mij tot nu toe onbekende auteur. De hype rond ‘Meisje met de parel’ is mij niet ontgaan en ik wist ook wel dat ze historische romans schrijft maar op de één of andere manier kwam het er maar niet van. Volgens mij was het Ogma’s Mirjam die een tijd geleden iets schreef over ‘De onschuld’, ook van Tracy Chevalier en toen ik bij haar de woorden circus, Londen en 18e eeuw in één zin las, rende ik als het ware meteen naar de bieb toe. Dat moest ik lezen! Dus las ik het en nu wil ik alles van Chevalier lezen.

De familie van Jem Kellaway laadt na een groot verlies in het gezin hun boedel op een kar en vertrekt naar Londen. De vader van Jem kan daar aan de slag als stoelenmaker en timmerman voor Philip Astley, de eigenaar van een groot circus. De overgang van het rustige dorpje waar ze woonden naar het grote Londen is groot. Al snel leert Jem Maggie kennen, in alles zijn tegenpool, ze is wereldwijs, brutaal, heel ondernemend en de twee kinderen, bijna pubers, raken bevriend met elkaar én met de buurman van Jem, de dichter William Blake.

De familie Kellaway vindt langzaam haar weg in de nieuwe leefomgeving maar de revolutie in Frankrijk laat ook zijn sporen na in Engeland. Verhoudingen worden op scherp gezet en mensen worden gedwongen loyaliteitsverklaringen aan de koning te tekenen. De stemming wordt steeds grimmiger en grijpt in op het dagelijks leven van Jem en Maggie.

Wat grote indruk maakte was de geweldige sfeerbeschrijving van het dagelijks leven en de leefomgeving van de mensen. Maggie werkt in de mosterdfabriek en is na een dag werken geel van de mosterd en snuit bloed. De straten van Londen zijn op koude dagen altijd mistig, niet zozeer door het weer maar door de walm van de kolen die verstookt worden en de ogen van de mensen zijn om die reden rood en betraand. De wereld is grauw en ellendig en het circus van Philip Astley biedt mensen de broodnodige afleiding.

Mooi, heel mooi.

Tracy Chevalier
De onschuld

382 pagina’s

Tijden van vuur

Eén van mijn favoriete boeken is Het verborgen labyrint van Kate Mosse. Een prachtige roman over een hedendaagse archeologe die een geheim ontdekt uit 1209. Een spannend verhaal over religie, de heilige graal en veel mystiek. De boeken die erna volgden konden mij iets minder boeien maar toen mijn moeder onlangs  Tijden van Vuur meenam, ook van Mosse, zei ik er natuurlijk geen nee tegen. Je weet maar nooit. 

In deze nieuwste roman van Kate Mosse staat de strijd tussen de katholieken en hugenoten in het Frankrijk van de 16e eeuw centraal. De hugenoten krijgen steeds meer aanhang, er worden hugenootse tempels gebouwd, vaak buiten de stadsgrenzen van steden omdat de katholieke kerk het niet accepteert. De spanning loopt op en er zijn steeds meer gewelddadige aanvaringen.

Voor wie het niet (meer) weet: de hugenoten (of calvinisten) waren pleitbezorgers van een eenvoudiger dienst en geloofsbetuiging. Ze streden bijvoorbeeld voor het recht om de dienst in het Frans (of een andere eigen taal) te mogen houden in plaats van in het Latijn en verafschuwden de katholieke verering van relieken.

Te midden van dit alles krijgt Minou Joubert, dochter van een boekhandelaar uit Carcasonne, een brief met een voor haar onbegrijpelijke inhoud. Voordat ze tijd krijg om te ontdekken wat deze brief betekent, escaleert de sfeer in haar stad en ze wordt samen met haar broertje naar familie in Toulouse gezonden. Daar raakt ze bij toeval betrokken bij de hugenootse opstand doordat ze in Toulouse opnieuw in aanraking met Piet Reydon komt, een jonge hugenoot die ze eerder heeft ontmoet in Carcasonne. Hoewel alle aandacht eerst gaat naar de escalatie van het geweld in Toulouse, blijkt de brief die ze eerder ontving, van groot belang te zijn.

Wat volgt is een mooi verhaal over liefde, verraad, religie en godsdienstwaanzin. Het geeft een denk ik redelijk accuraat beeld van de burgeroorlogen die er in die periode zijn geweest. Dit eerste boek uit een reeks van drie start in 1562 als de hertog van Guise hugenoten vermoordt die voor gebed in hun tempel bijeen zijn gekomen. Het eindigt in 1572, vlak voor de Bartholomeusnacht, dat ongetwijfeld in het volgende deel aan de orde komt.

Voor liefhebbers van historische romans zeker een aanrader.

Netflix: tips en flops

Omdat ik momenteel met lezen de aandachtspanne van een eendagsvlieg heb, kijk ik meer TV dan normaal. De tijd dat het plafond bestuderen een plezierige bezigheid blijft, is toch vrij kort vind ik. Dus kijk ik nu best veel Netflix. Geen uren per dag maar wel zo tussen het dingen doen door.

Ik heb een dagindeling die heel voorspelbaar is. Rust en regelmaat, daar gedijen niet alleen baby’s op, maar ook ME-patiënten. De ochtend gaat meestal op aan opstarten/aankleden, ontbijten, ontbijtboel opruimen, krant, stukje schrijven en lunch voorbereiden. Als ik douche, skip ik iets uit de lijst. Tussendoor rust ik.

De middag wordt afgewisseld met TV kijken, lezen (als dat lukt), weer eten bereiden, rusten, met de katten knuffelen en hangen. Soms een activiteit als de vaatwasser leegruimen of de was opvouwen. Op een goede dag loop ik sinds kort ook wel eens even buiten. Bij alles wat ik wil doen moet ik erna een rusttijd inbouwen. Even douchen en aankleden duurt bij mij dus zo een uur. Ja, zo komt de dag wel vol 😉 .

Sick Note

Netflix is voor mij een uitkomst. Kijken wanneer ik wil naar wat ik wil. De keus is enorm. Mijn voorkeur gaat meestal uit naar spannende series maar een komedie tussendoor vind ik ook leuk. Dus besloot ik Sick Note te proberen, een komedie met Rupert Grint in de hoofdrol (die we allemaal kennen als Ron Wemel van de Harry Potter films). Hij speelt een gameverslaafde nietsnut die per abuis de diagnose kanker krijgt en daarmee ziet dat de kwaliteit van zijn leven aanzienlijk toeneemt. Zijn omgeving behandelt hem namelijk ineens een stuk plezanter. Veel foute humor, ik heb één aflevering kunnen aanzien en toen haakte ik af. Te flauw en tenenkrommend.  Maar kijk vooral als je benieuwd bent hoe Don Johnson er nu uit ziet.

Safe

Nadat wij van de zomer alle seizoenen van Dexter hebben doorgewerkt – voor M. was het volgens mij de derde keer dat hij de complete serie zag – hadden wij een ernstige Michael C. Hall verslaving. Daarom kwam het natuurlijk geweldig uit dat net nadat wij klaar waren met Dexter, de serie Safe op Netflix kwam. Hierin speelt hij de arts Tom, een weduwnaar met twee dochters. Zijn oudste dochter raakt vermist en hoewel de politie er bovenop zit, gaat hij zelf ook op onderzoek uit. De serie bestaat uit 8 afleveringen en is gebaseerd op een boek van Harlan Coban.

Hoewel ik de serie zeker een aanrader vind, zou ik hem niet bloedstollend noemen. Die term kwam ik wel tegen op internet. Wat denk ik meespeelt dat ik niet heel erg werd meegezogen in het verhaal, is omdat ik niet Tom zag maar Dexter die ineens twee tienerdochters heeft en geen moordende psychopaat is. Ook stoorde het Engelse accent me mateloos. Ik dacht de hele tijd ‘Wat doet Dexter toch raar!’ Dit ligt geheel aan mij, ik had een gepaste Dexter afkickperiode moeten inlassen voordat ik Safe ging kijken. Dus zeker kijken als je van thrillers houdt!

American Odyssey
In deze serie ontdekken een vrouwelijke soldaat op een speciale missie in Mali, een jurist en een activist bijna tegelijkertijd dat een Amerikaans bedrijf terroristische activiteiten financiert. Deze ontdekking heeft grote gevolgen voor hun levens en veiligheid. Het is een al wat oudere serie – uit 2015 – en de reviews waren niet heel lovend. Maar ik vond het zeker de moeite waard.

Anna Friel speelt de rol van Odelle Ballard, de vrouwelijks soldaat en zij speelt fenomenaal goed vind ik. Ik zag haar eerder in de serie Marcella, waar zij de hoofdrol speelde. Andere mij bekende acteurs spelen er ook in mee, zoals Gregory Fitoussi (Pierre uit Engrenages, een zeer smakelijk hapje die man, die mag wel eens bij mij op de bank komen zitten) en Dar Salam (die ik ken van de series Borgen, Dicte en The Bridge).

Het verhaal speelt zich afwisselend in Mali af – waar Odelle Ballard op de vlucht slaat voor belagers die van alle kanten aan komen stormen en in de V.S. waar de jurist en activist proberen te achterhalen wie en wat de terroristische activiteiten financiert. Eén en ander wordt afgewisseld met scènes van de man en het kind van Odelle Ballard die om proberen te gaan met de vermissing en het mogelijke overlijden van hun moeder en vrouw. Ik vond met name die gezinscènes het zwakke aspect aan de serie. De rest was zeker een aanrader. Als je van Homeland houdt, vind je dit zeker leuk. Al kan ik niet beloven dat je net als bij Homeland op het puntje van je stoel zit 6 seizoenen lang. Kan ook niet, want van American Odyssey is maar één seizoen verschenen.

Bodyguard
Deze BBC-serie is nog niet zo lang geleden beschikbaar gekomen op Netflix. Het schijnt de best bekeken BBC-serie ooit te zijn. Hoofrolspeler Richard Madden (bekend van Game of Thrones, ik kende hem niet omdat ik nog een Game of Thrones-maagd ben) speelt David Budd, een veteraan uit Afghanistan die na het verlaten van het leger en het klappen van zijn huwelijk zijn leven weer op de rails probeert te krijgen. Na een heldhaftig optreden wordt hij voorgedragen als bodyguard van de minister van Binnenlandse Zaken, Julia Montague. 

De serie boeit door de afwisseling van terroristische dreiging, gemene politieke spelletjes en het oologstrauma van David Budd. Je wordt als kijker voortdurend op het verkeerde been gezet. Telkens als ik dacht te weten hoe het zat, gebeurde er toch weer iets onverwachts waardoor ik weer anderen ging verdenken van vuil spel. Op Netflix is het eerste seizoen beschikbaar, bestaand uit 6 afleveringen. Een tweede seizoen is in de maak.

Dat was het weer, kunnen jullie nu allemaal richting afstandsbediening rennen! Heeft iemand trouwens nog aanraders voor mij?

Netflix: Dix pour cent

Op zoek naar heel iets anders kwam ik per ongeluk bij ‘Dix pour cent’ terecht, een Franse komische serie op Netflix over ASK, een groot agentschap in Parijs voor acteurs. Nooit van gehoord deze serie, nergens iets over gelezen maar wél een schot in de roos.

Eigenlijk vond ik bijna alles leuk aan deze serie: de arrogantie van de Parijse medewerkers van het bureau ASK, de vaak hilarische verhaallijnen en de onzekerheid en hysterie van de acteurs. Maar het grappigst vond ik toch wel dat er in elke aflevering bekende Franse acteurs meedoen die zichzelf spelen en zichzelf en het leven dat ze leiden heerlijk op de korrel nemen. Denk aan Juliette Binoche (Chocolat) , Audrey Fleurot (Engrenages, Entouchables) en Isabelle Adjani (Camille Claudel).

Het voortbestaan van het agentschap wordt in gevaar gebracht door een onverwachte crisis met grote financiële gevolgen en de vier impressario’s Mathias, Andrea, Gabriel en Arlette halen, daarbij bijgestaan door hun assistenten, alles uit de kast om het agentschap te redden van de ondergang.

Ze hebben elk hun eigen manier van benaderen en omgaan met de acteurs maar gemene deler is toch wel dat er continu wordt verleid, gevleid, gelogen en gekonkeld om de acteurs in contact te brengen met regisseurs, ze aan het werk te houden, moed in te praten of ervan te overtuigen dat ze niet lelijk/ afgedankt/ talentloos zijn. De wensen en grillen van de acteurs zijn hilarisch en soms onverwacht ontroerend en hun agenten zijn niet alleen arbeidsbemiddelaars maar ook kinderoppas/ psycholoog/ manusje van alles en boksbal om alle klappen op te vangen.

Heerlijke inkijk in een wereld die ik niet ken. 
De serie is in 2016 voor het eerst op de Franse TV geweest en heeft nogal wat prijzen in de wacht gesleept, wat ik volkomen begrijp. Er zijn twee seizoenen beschikbaar van elk zes afleveringen van vijftig minuten. Het derde seizoen wordt dit najaar op de Franse TV uitgezonden en staat hopelijk snel daarna op Netflix.

De recensie die ik niet schrijf: Geld en Gedrag

Boeken over de psychologie van geld vind ik geweldig interessant om te lezen. Niets is irrationeler immers dan onze omgang met geld. We denken te weten waar we ons geld aan uitgeven en dat het onze keuzes zijn maar niets is minder waar. We zijn slaaf van onze impulsen, reclametechnieken en onze opvattingen over geld. Onze financiële keuzes zijn vaak helemaal niet zo goed doordacht. En met elke keuze die we maken, blokkeren we de weg naar een ander product of levenswijze. Al zijn we ons daar vaak helemaal niet van bewust.

Het leukste boek dat ik hier tot nu toe over las was Psychologeld, ik heb daar enorm veel van opgestoken. Dan Ariely & Jeff Kreisler schreven onlangs ook een boek over dit onderwerp, ‘Geld en Gedrag. Hoe je de psychologie van geld in je voordeel kan gebruiken‘. Dat reserveerde ik natuurlijk meteen heel enthousiast bij de bibliotheek. Maar liefst zes weken moest ik er op wachten en toen het mailtje kwam dat het klaar lag, stuurde ik een ietwat tegenstribbelende puber op pad om het te halen voor zijn moekie.

En toen? Ja toen, nou, euh. Ik denk dat het heel interessant is. Weet ik eigenlijk wel zeker. Alleen ik kan me nergens op concentreren. Ik kan wél stukjes tikken – beetje ouwehoeren en schrijven doe ik volgens mij ook nog als ik onder een steen lig – maar lezen en informatie verwerken gaat heel moeizaam momenteel. Iets met brainfog mensen.

Dus legde ik het opzij en probeerde het een week later weer. En nog eens. En toen was de inlevertermijn verstreken. Verlengen kon niet want het boek is helaas door een ander gereserveerd.

Dus, bij deze mijn welgemeende tip: heb je geen last van brainfog en ben je geïnteresseerd in hoe je brein een grote rol speelt in je uitgavenpatroon? Lees dan dit boek. Dan kun je mij misschien vertellen waar het over gaat 😉 .

Review: Wanderlust

Een tijd geleden keek ik ‘You, me, her’ op Netflix, een serie over een stel van begin 30 dat een derde persoon binnen hun relatie uitnodigt om de boel wat op te leuken. De contrasten tussen het stel – gezapig en wonend in een buitenwijk – en hun minnares – een studente die nog volop feest en blowt – is groot en geeft dus veel hilarische momenten. Een best grappige serie maar wel wat oppervlakkig, wat op zich natuurlijk niet erg hoeft te zijn.

Toen op Netflix de serie ‘Wanderlust‘ werd aangekondigd, dacht ik dat die ongeveer hetzelfde zou zijn. Gezien het onderwerp: stel besluit wegens ingekakt sexleven hun relatie open te breken en met anderen te gaan daten. Een soort ‘You, me, her’ maar dan met middelbare stellen. Die suggestie werd ook zeker gewekt door de voorstukjes die op Netflix te zien waren.

Niets is minder waar, het is zoveel meer dan dat. Het wordt omschreven als een romantische serie maar ik vond het eerlijk gezegd meer drama dan romantiek. Het gaat over therapeute Joy en haar man Alan, docent op een middelbare school, die hun huwelijk nieuw leven proberen in te blazen. Ze spreken volledige openheid af en hebben sexafspraken met anderen.

Hoewel er natuurlijk uitgebreid wordt ingegaan op de complexiteit van een dergelijke situatie – gevoelens zijn nu eenmaal niet te gieten in een vooraf besproken begrenzing – is het eigenlijk een serie over rouw en verdriet. Het gaat in mijn beleving over hoe mensen omgaan met gevoelens van onmacht en eenzaamheid en wat ze doen om de controle niet te verliezen. Ik vond de aflevering van Joy die een sessie met haar eigen therapeut heeft fenomenaal en knap gedaan. Meerdere malen zat ik met tranen in mijn ogen en een dikke strot van emoties te kijken.

Helaas maar 6 afleveringen. Nu maar hopen op een tweede seizoen!

Aanrader, echt!

Over die broekriem

Eerder schreef ik dat wij hier de broekriem wat aanhalen. Een jaar lang van veel medische kosten en pech maakte dat de buffer angstwekkend leeg is. Er staat nog wel wat geld op de rekening maar dat is voor de eventuele studie van S., een andere auto (naar verwachting over 2 jaar) en een nieuwe hete luchtverwarming.

Eén van de redenen dat het urgent voelt om te sparen is dat de baan van de man op de tocht staat. Dat is niet voor het eerst en zal zeker niet voor het laatst zijn. Maar de signalen zijn zodanig dat het gewoon slim is nu toch weer snel te zorgen voor een goed gevulde buffer.

Dus in plaats van de kaasschaaf zoals ik eerder van plan was, deed ik nu echt rigoureus wat hakwerk met een kapmes, bekeek alles in de begroting kritisch en maakte ook alvast een begin met de begroting voor volgend jaar.

Sommige dingen hebben we helaas niet in de hand. Ik zal nog steeds medische kosten hebben, het traject met de orthomoleculair therapeut is nog lang niet klaar.  Maar op andere gebieden kunnen wel andere keuzes gemaakt worden. Eén groot geldlek hier is bijvoorbeeld kattenvoer. Ik ben eeuwig op zoek naar kwalitatief (biologisch) goed voer, koop dat in bulk in en dan na 3 blikken halen ze ineens allemaal hun neus ervoor op, omdat ze liever gewoon whiskas vreten. Ik zie daar wel een besparing.

Om mezelf te motiveren las ik het boek De Financiële Detox. Hoe je meer geld overhoudt aan het einde van de maand  van Joëlla Opraus en Nathalie van Wingerden. Ik kreeg dit boek vorig jaar van een oud-collega die het via FB weggaf, met daarbij de opmerking dat het niet echt iets voor haar was. Dat had me wellicht moeten triggeren want zij heeft zelf ervaring met budgetcoaching.

Afijn, ik weet nu waarom het niet haar pakkie an was. Ook niet de mijne. Het is een erg ‘hip’ boekje voor mensen die niet weten waar hun geld naar toe gaat en die met een grote boog om de administratiemap heen lopen. Op zich staan er best veel zinnige tips in. Het uitgangspunt is onderzoeken wat je relatie met geld is en door het volgen van de stappen in het boek uitzoeken wat er in komt per maand en wat je kunt uitgeven. Zodat je geld overhoudt en kunt sparen of meer ruimte krijgt voor dingen die je graag wilt in plaats van dat je met een vraagteken op je voorhoofd zit aan het eind van de maand, je afvragend waar al dat geld nu weer naar toe ging.

Na een uur lezen was ik de voorbeelden en het taalgebruik zat. Ik behoor duidelijk niet tot de doelgroep. Ik voel me niet aangesproken door dilemma’s als ‘durf jij nee te zeggen tegen die vriendin die altijd alleen maar naar die dure cocktailbar wil’. Ook stoorde ik mij mateloos aan het taalgebruik. Een gezond uitgavenpatroon heet hier ‘healty spending habits’. En tijdelijk zuinig leven wordt een ‘spending dieet’ genoemd.

Dát soort popi jopi gedoe is niet aan mij besteed. Vooral ook omdat het nergens echt de diepte ingaat. Ze raden een test aan via hun site, waarbij je kunt uitzoeken welk geldtype je bent maar er wordt verder niet echt een vertaalslag gemaakt naar hoe je die kennis kunt inzetten om je geldgedrag aan te passen. Bovendien werkt de link waarnaar ze verwijzen voor die geldtypetest helaas niet, dus valt dat deel van het boek een beetje in het water.

Er staat op zich zeker veel nuttige informatie in, bijvoorbeeld hoe je je administratie moet optuigen of hoe je inzicht krijgt in je uitgaven. Maar hoe je daadwerkelijk kunt bezuinigen of je geldgedrag kunt aanpassen, daar wordt niet echt op ingegaan anders dan ‘denk 24 uur na over een grote uitgave’. Ik heb in dit boek niets nieuws gelezen (waarbij ik eerlijk zeg dat ik in het verleden stapels van dit soort boeken heb gelezen en gerecenseerd en het moeilijk is om mij in die zin echt te verrassen). Het is bekende informatie in een hip jasje.

Kortom ben je nieuw op het gebied van sparen, rond de 30 en vrouw, houd je van boeken met veel Engelse termen en is je favoriete tijdverdrijf cocktails drinken, dan is dit boek een aanrader.

Ben je meer een aardser type dan kun je beter gewoon wat boeken van Marieke Henselmans lezen. Dat gezegd hebbende, die ga ik zelf wel weer herlezen om me weer bij de les te brengen.

Denk je nu na het lezen van deze geweldige review: dit boek MOET ik hebben, ik geef het graag weer door. Wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Reageren kan via mail: aanminofmeer@gmail.com.

 

Zaterdag: wind, boeken en een hondje

Het is echt Sint Maarten weer, onstuimig, nat, winderig. Als kind liep ik ook altijd in de storm en regen met een lampion die na 4 stappen lopen uit elkaar viel van het vocht en nu, al die jaren later, is dat nog steeds zo. Niet meer mijn lampion maar die van kleine verkleumde kindjes die me vanavond gaan toezingen. Deze week was ook de eerste week dat we weer regelmatig de verwarming hebben aangezet. Wel rijkelijk laat, normaal is dat zo half oktober al het geval dus ik ben benieuwd of we iets gaan merken als we de afrekening krijgen.

Deze week sloeg ik weer mijn slag. Onlangs kocht ik via Marktplaats de Boeken van de Zieners. Een trilogie van Robin Hobb. Al vanaf het moment dat ik de hele serie uit had gelezen vorig jaar, wilde ik deze boeken hebben. Zou ik alle boeken willen verzamelen (alles van Fitz en de Nar, maar ook de boeken over de Levende Schepen en de Draken) dan kom ik op geloof ik 16 boeken. Dat is me wat te gortig maar ik wil wel alle boeken over de 6 Hertogdommen hebben (De boeken van de Zieners, de boeken van de Nar en de boeken van Fitz en de Nar). Heb je het evengoed over 9 delen.

Waar het over gaat vertel ik niet want dat is a) niet in een alinea uit te leggen en b) op boekenblog Ogma is (terecht) veel gejubeld over deze serie. Zelfs de hond van Tineke’s Ogma werd naar één van de hoofdpersonen genoemd. Zij heeft een stuk geschreven op Ogma met de titel: Fitz voor beginners en daarin staat alles wat je moet weten om te beginnen

Vreemd genoeg was ik nooit een grote fantasyliefhebber (inmiddels wel) maar de schrijfstijl van Hobb is zo dat je het verslindt, al die vuistdikke pillen voor lief neemt en er doorheen vliegt.

Hebben dus. Vooral de eerste serie is moeilijk te krijgen in Nederlandse vertaling.  Het eerste deel is uit 1995. Er zijn veel herdrukken geweest maar heel lang was deze trilogie niet nieuw verkrijgbaar en moest je het hebben van tweedehands aanbod. Sinds ik dat in de gaten hield, verschoot ik af en toe van kleur van de gevraagde prijzen. Soms werd er €120 gevraagd voor de eerste trilogie. Dan heb je weliswaar een hardcover editie maar toch!

Dus besloot ik te sparen voor de paperback jubileumuitgave die begin november zou uitkomen. €75 voor drie dikke boeken, dat vind ik acceptabel. Ik besloot toch nog een keer te kijken op Marktplaats en vond ze daar in hardcover voor €60.  Als een kind zo blij!

De verwachting dat het weer maanden zou duren voor ik weer een goede deal voorbij zou zien komen bleek niet te kloppen want ik vond De boeken van de Nar deze week tweedehands via Bol. Via drie verschillende kopers voor in totaal €53. Eerder die week had ik met iemand op Marktplaats onderhandeld die per se €75 wenste te ontvangen voor de trilogie en mijn bod van €50 onrealistisch vond. Dan niet hoor. Dat het toch kan bewees ik een dag later (nou ja, met een afwijking van €3). De gekochte delen werden binnen een dag afgeleverd en staan nu in de kast te pronken. Maar goed dat ik de afgelopen jaren zo heb opgeruimd, er is weer ruimte.

Herlezen dus. Maar eerst moet ik me door de bijna 1280 pagina’s heen werken van ‘Het achtste leven (voor Brilka) van Nina Haratischwili, een tip van Mirjams Ogma (lees hier de recensie). Een prachtig boek over het leven van een familie in Georgië tussen 1900 en nu. Nogal overweldigend doordat alles er in zit: politiek, oorlog, liefde, chocola. Ik ben er nog niet doorheen (zit op de helft) maar kan nu al vertellen dat dit een aanrader is. Ik lees de papieren versie en dat is nogal een gewicht dus als je het lezen wilt en je ziet kans het in een e-bookversie te pakken te krijgen, dan moet je dat zeker doen. Aan de andere kant, dit is lezen en gewichtheffen in één, dat heeft ook zijn voordelen.

 

Om toch even bij boeken te blijven nu ik zo lekker op dreef ben: Anna Boom is overleden, de hoofdpersoon uit de biografie die Judith Koelemeijer over haar schreef. Anna was een zeer opmerkelijke vrouw die de conventies van haar tijd ver vooruit was.  In het boek wordt het leven van Anna ontraadseld, ze ging tijdens de oorlog naar Boedapest, sloot zich bij het verzet aan, werkte in een ondergronds ziekenhuis, vermoordde een Rus toen deze een kind verkrachtte, had verschillende liefdes maar vond pas op latere leeftijd het echte geluk.  Ze is 97 jaar geworden.  Judith Koelemeijer schreef op haar Facebook pagina dat Anna tot het laatste moment genoot van haar hondje Sophie. Waarop ik me natuurlijk onmiddellijk druk begon te maken – wáár is Sophie nu? – maar ik kreeg gelukkig antwoord op mijn vraag en de hond is ondergebracht bij een goede vriendin die haar al vaker uitliet. Ja, dáár maak ik me nu druk om mensen. 😉

Fijn weekend allemaal!