Soms zit het mee, soms zit het tegen

Na mijn heerlijke weekend met zeer ontspannen yoga-ervaring, ging ik de week fijn relaxt in. Helaas duurde dat gevoel niet zo lang. Ik voel me niet goed, heb veel buikpijn en ga morgen naar de huisarts. Er zit iets niet goed in mijn darmen of buik. Ik heb daar natuurlijk al jaren last van met ups en downs maar op de één of andere manier escaleert het nu.

Maandag had ik een afspraak bij een diëtist voor een eerste gesprek om te kijken hoe ze mij hiermee kan helpen. Het was een goed gesprek en ik vond het fijn om te horen dat mijn eetpatroon uitstekend is,  ik had voor haar een week lang een voedingsdagboek bijgehouden. Ondanks het feit dat ik glutenvrij, lactosevrij en vegetarisch eet, krijg ik zo op het eerste gezicht alles naar binnen. Ze gaat het wel nog even narekenen naar ze vond mijn eten zeer gevarieerd, met de juiste producten en alternatieven. Dat is natuurlijk fijn om te horen.

We hebben een stappenplan afgesproken wat we kunnen doen om te zorgen dat mijn poep-prestaties verbeteren. (Als dat geen woord is, dan heb ik het bij deze verzonnen). Helaas werden de klachten direct in de loop van dinsdag ineens zoveel erger dat het me beter lijkt nu eerst naar een arts te gaan om andere dingen uit te sluiten.

Wat ik jammer vind is dat ik bijna bang word voor elke hap die ik in mijn mond stop, dat is een drama voor een vreetzak zoals ik. Ik bén eten, ik adem, denk, voel eten. Altijd en overal. Mijn eerste gedachte in de ochtend is wat ik ga klaarmaken en eten die dag. Ik kan uren nadenken over lekkere smaakcombinaties. Maar nu heb ik geen eens trek. Dát is voor mij het signaal dat er iets niet klopt.

Wellicht ligt het helemaal niet aan het eten en heb ik last van een parasiet of een ontsteking. Nou ja, het enige positieve effect is dat afvallen wel heel makkelijk gaat zo.

Dus, dat dus. Wordt vervolgd.

Advertenties

Op zoek naar Pippi: yoga

Zoals ik eerder schreef wil ik vaker iets gaan doen ‘puur voor mezelf’. Ik noem dat zoeken naar Pippi: wat houdt dat in?

“Meer spontaniteit, minder moeten. Meer doen waar ik blij van word en me minder druk maken om de consequenties van het uitgeven van energie die er niet is. Mezelf de juiste vragen stellen – waar heb ik zin in vandaag – en handelen naar het antwoord. Doen alsof elke dag een vakantiedag is. Als de zon schijnt alles uit mijn handen laten vallen en erin gaan zitten”

Een groot deel van de nu beschikbare energie gaat naar huishoudelijke taken. Het is gewoon handiger dat ik kook dan dat de man het doet, die is immers doordeweeks pas om half 7 thuis. En zo doe ik ook de was, bedden verschonen, opruimen. Alles binnen de grenzen van wat lukt met mijn lijf en meestal in etappes. Op zich is daar niets mis mee. Dat ik deze dingen kan doen na jaren plat liggen geeft me een gevoel van meer zelfredzaamheid. Maar ik snak ook wel naar andere dingen. Gewoon eens iets doen op een andere plek, andere mensen zien.

Ik werd getipt over Yoga Nidra, een yogastijl waarbij je al liggend via een geleide meditatie en klankschalen naar ontspanning wordt geleid. Ik heb me aangemeld en gisteren ging ik.

Dat zijn maar een paar woordjes: ‘gisteren ging ik’. Maar het omvat zó veel meer. Gisteren ging ik! Nadat ik ’s ochtends half hysterisch was. Mijn brein was zo gespannen van het vooruitzicht een nieuwe activiteit te doen dat ik zowat ging hyperventileren. Mijn lijf deed bovendien enorm pijn omdat we vrijdag hier een klein stukje hebben behangen. Hoewel mijn taak voornamelijk bestond uit dingen aangeven, hakte dat erin. Daarnaast heb ik een blaasontsteking die veel buikpijn oplevert en die ik met berendruif de kop in probeer te drukken.

En tóch ging ik. Omdat het zaterdag marktdag is en het pand waar de yoga gegeven wordt pal aan de markt lig, moest ik door de drukte lopen. Dat soort dingen los ik op door naar beneden te kijken. Weg met die prikkels! Maak geen oogcontact met mij! Dan het pand naar binnen en een trap op. Daar aangekomen blijk ik niet de eerste te zijn en ik maak kennis met wat mensen.

Even wat achtergrondinformatie. Ik leef als een kluizenaar maar kom ik eens onder de mensen dan gedraag ik me óf compleet contactgestoord óf ik ben je nieuwe beste vriendin. Van het feit dát ik iets doe kan ik heel hyper worden en druk in mijn hoofd en heel veel gaan praten. Dat is dus geen energie maar adrenaline. Dat gebeurde me gisteren. Gelukkig herken ik dit tegenwoordig en heb ik op de rem getrapt. Ook herkende ik succesvol de situatie waarbij een van de deelnemers aan de sessie soortgelijke gezondheidsklachten heeft en het gesprek met haar leek uit te monden op een gezellige uitwisseling van klachten. Maar daar kwam ik niet voor. Ik trok me bijtijds terug uit het gesprek.

Eerder deze week had ik contact gezocht met de yogadocent met de vraag of ze tijdens de sessie de multimic wilde dragen. Dit is een microfoontje dat is gekoppeld aan mijn gehoorapparaatjes en maakte de kans van slagen alles goed te horen in een hoge ruimte veel groter. Dat vond ze geen probleem gelukkig.

De sessie zelf was heerlijk. Ik hoefde me niet te concentreren op goed horen, dat ging vanzelf door de techniek en dat alleen al was geweldig. Het diep ontspannen vond ik wat moeilijker. Ik kan erg in mijn hoofd zitten en het feit dát ik daar was, was nogal overweldigend. Maar later thuis merkte ik dat mijn spieren wel enorm ontspannen zijn geraakt en ook nu nog voel ik me erg relaxt.

Yoga Nidra is puur gericht op ontspanning en heling. De docent vertelde dat een succesvolle sessie gelijkstaat aan drie uur slaap. Deze yogavorm wordt eens per maand aangeboden en ik wil dit graag blijven doen. In een later stadium wil ik dat uitbreiden met een andere – niet liggende- vorm van yoga maar eerst maar eens wennen aan eens per maand er uit zijn. Voor je het weet sla ik totaal door, ga een yoga-opleiding doen en richt ik het WestFries YogaCentrum op om daarna totaal in te storten (voorlopers zijn het WestFries BreiCentrum, het WestFries PaleoFoodPalace, het WestFries Massagepaleis en zo kan ik er nog wel een paar uit mijn mouw schudden maar ik denk dat ik het wel duidelijk heb gemaakt).

Voor nu: dit was als ik dit langs de Pippi meetlat leg, zeer geslaagd. Nu weer bijkomen want het heeft er in gehakt. Ik heb een heerlijk dik boek dat leest als een tierelier, de man zorgt voor het eten vanavond dus ik hoef niets anders dan bij te komen en een beetje te lezen.

Fijn weekend allemaal!

 

(afbeelding: Alexas Foto’s/Pixabay)

Lezen: tips en tegenvallers

Al weer een behoorlijk lange tijd geleden dat ik voor het laatst schreef over boeken. Niet dat ik niet lees maar ik kan me op dit moment erg slecht concentreren dus veel boeken worden terzijde gelegd om het later nog eens te proberen. Maar van welke boeken haalde ik wél het einde en welke zijn de moeite waar of zwaar overschat (volgens mijn geheel subjectieve mening)?

De Wezens/ Matt Haig
Dit boek is echt van alles door elkaar: hilarisch, ontroerend, fascinerend. Als wiskundige Andrew Martin op het punt staat een grote doorbraak in zijn onderzoek te bereiken, voelen buitenaardse wezen zich ernstig bedreigd omdat ze vrezen als gevolg van deze doorbraak ontdekt te worden. Eén van hen wordt naar aarde gestuurd om in de huid van de wiskundige te kruipen en zo de doorbraak te boycotten voordat deze wereldkundig wordt gemaakt. De kennismaking met de aarde en zijn bewoners loopt anders dan voorzien en het wezen krijgt te maken met emoties als liefde, mededogen, frustratie, verlangen. Allemaal onbekend op zijn planeet. Ik ben absoluut geen SF-liefhebber maar deze aanrader van Ogma was echt een schot in de roos. Het is geen standaard SF roman maar meer een ontdekkingstocht over wat het betekent om mens te zijn.

Montana/ Smith Henderson
Prachtige debuutroman over maatschappelijk werker Pete die al struikelend over de ellende in zijn eigen leven, toch op zijn eigen manier probeert op te komen voor zijn cliënten. De ellende druipt soms van de pagina’s af en tóch blijf je doorlezen. Rode draad in het boek is de poging van Pete om Benjamin Pearl te helpen, een zwaar ondervoede jongen die samen met zijn vader Jeremiah in de wildernis van Montana woont. Jeremiah leidt aan achtervolgingswanen en gelooft in complottheorieën en wantrouwt iedereen die werkzaam is bij een regeringsinstantie. Toch weet Pete langzaam het vertrouwen van Jeremiah te winnen, terwijl zijn eigen leven een steeds grotere puinhoop wordt. Prachtig, een aanrader!

De Koffiedief/ Tom Hillenbrand
Roman over oplichter Obadiah Chalon die door de VOC uit de gevangenis wordt gehaald en kan kiezen: terug het gevang in of koffiebonen stelen, zodat het monopolie van het Ottomaanse rijk op de koffiemarkt kan worden doorbroken. Omdat op het smokkelen van koffie de doodstraf staat moet Chalon in het geheim voorbereidingen treffen en een team van specialisten samenstellen: een meesterdief, een wetenschapper, een avonturier, iemand met kennis van botanica en een specialist in vermommingen. Prachtige historische avonturenroman vol spanning met kleurrijke hoofdpersonen.

 Niemandsland/ Simon Tolkien
Dit boek kreeg enorm veel aandacht in de pers. Niet zo vreemd als je bedenkt dat deze auteur de kleinzoon is van de wereldberoemde Tolkien. Net als zijn grootvader heeft Simon een talent om een verhaal te vertellen, al is de schrijfstijl heel anders.
Niemandsland is een roman over het Engeland van begin 20e eeuw. Na het overlijden van zijn moeder vertrekt Adam Raine met zijn vader uit Londen en verhuist naar een kolenmijnstadje in Yorkshire. Zijn vader, een voormalig vakbondsleider, heeft daar familie wonen en maakt zich sterk voor de verbetering van de positie van de mijnwerkers. Adam probeert uit alle macht uit de greep van de mijnen te blijven, hij wil meer in het leven, hij wil studeren en een goede positie bereiken. De oorlog komt er tussendoor waarna hij in de hel van de loopgraven belandt. Prachtige roman over vriendschap, liefde, oorlog en opoffering. Maakte veel indruk.

Ragdoll/ Daniel Cole
Als er een lijk gevonden wordt tegenover het appartement van politieman William Fawkes bijgenaamd Wolf, start de zoektocht naar de dader. Het lijk blijkt te bestaan uit de aan elkaar genaaide lichaamsdelen van 6 personen en de moordenaar wordt daarom de lappenpop-moordenaar genoemd.
Al snel zijn er verwijzingen naar de rechtszaak van de ‘crematiemoordenaar’ uit het verleden, die voor Wolf grote invloed heeft gehad op zijn leven. Via de media deelt de moordenaar een lijst met namen van nieuwe slachtoffers en hun sterfdatum en die van Wolf staat onderaan. Het wordt een race tegen de klok.
Tja, wat zal ik ervan zeggen. Dit debuut werd zo’n beetje door iedereen die ik sprak de hemel in geprezen. Maar ik vond het over de top, rommelig, ongeloofwaardig en vooral weinig origineel. Waarom dat laatste? Op het wel origineel bedachte detail na van de aan elkaar genaaide lichaamsdelen, bevatte het boek alle thrillerclichés: de getroebleerde politieman die te solistisch werkt, de ex die loopt te klieren, de rol van de media bij de zoektocht. Een overload aan namen, niet bijzonder goed geschreven (al kan dat aan de vertaling liggen) en te ongeloofwaardig voor woorden. Misschien oordeel ik zo hard omdat ik naar aanleiding van alle verhalen over dit boek hoog gespannen verwachtingen had.

Nou, eigenlijk ben ik nog niet klaar met mijn leesverslagen, maar de rest doen we wel een andere keer. Nu snel verder lezen! Voor wie weten wil wat ik nu lees: Duizend kleuren blauw van Nina George (o.a. van de boekenapotheek aan de Seine), aanrader!

Chef kopstoot

Hoi,
Ik ben het,
Gerrie.
Ik wil graag
iets vertellen
over mezelf.

Vroeger was ik
een zwerfkat.
Dat weten jullie wel.
Nu niet meer.
Ik woon nu
bij mijn mensen,
samen met
drie andere katten.

In dit huis
heeft iedereen
een eigen taak.
De vrouw bijvoorbeeld
is het voedseluitgiftepunt
en dient als
kussen/ondergrond,
schuilplek en verzamelplaats.

Mijn broer Dibbes
is de clown.
Smoes doet alsof hij een hond is
en kauwt op pennen en vingers
(of een mobiele telefoon).
Moos speelt de baas.
Doet alsof hij de Chef is.

Maar ik heb ook een taak.
Ik ben óók een chef.
Ik ben  Chef Kopstoot.
Ja, je leest het goed.
Dát word je niet zomaar.

Ik heb er veel aanleg voor.
Eerst maak ik
lokkende geluidjes.
Prrr prrr.
Dan weet de vrouw
dat het tijd is.
Dan komt ze
bij mij zitten.
Ik neem een aanloop
en gooi me
tegen haar aan.
Mijn kop
tegen haar hoofd.
En dat minuten lang.
Teruglopen en een kopstoot.
En weer een,
en wéér een.

Soms ga ik voor variatie.
Dan kop ik
tegen haar neus aan,
of tegen haar mond.
Als ik dat goed doe,
dan peutert ze soms
haar lip los van die
ijzeren dingen
op haar tanden.
Echt gaaf.
Knap hè.

Ik weet dat ik het
héél goed doe
want dan zegt ze
dingen als
o Gerrie toch,
wat doe je dat goed,
en dat voor een kat
die geen
menselijk contact
gewend was.

Omdat het tijd
voor promotie was
mag ik
de andere mensen
in dit huis
ook kopstootjes geven.
Dat vinden ze
hartstikke leuk,
al vind ik het
nog een beetje eng.
Veel oefenen dus.
Als ik het
niet meer eng vind
ga ik harder koppen.
Zodat zij ook
AU kunnen roepen.
Dat is hard werken hoor!
Maar veel fijner
dan op straat
mijn eten bij elkaar
moeten scharrelen.

Nou dat was het weer,

Kopjes van mij,
Gerrie
Chefkopstoot@minofmeer.wordpress.com

 

 

Zaterdag

Nu de ontstekingen klaar zijn met hun geëtter in mijn hoofd, kan ik weer wat bijtanken. Dat gaat niet heel soepel, ik ben een behoorlijk eind in mogelijkheden gezakt. Ook heb ik veel fysieke symptomen van de ME en één en ander maakt dat ik erg overprikkeld ben. Toch was de week best oké.

Vorige week zondag aten we bij mijn moeder. Zus en nicht logeerden daar en hadden hun herderspup mee genomen. Nu ben ik wegens een incident in mijn kinderjaren flink bang voor herdershonden, maar met een pup zó klein, lukt me het nog wel om er in één ruimte mee te zijn. Ik heb ook de hoop dat als ik hem zo klein heb mee gemaakt, ik hem minder eng vind als hij groot is.

Hij is nu in ieder geval nu nog erg schattig en grappig, hopen dat dit zo blijft.

Kattennieuws: deze week deed ik een bestelling voor diervoer. De webshop waar ik dat altijd doe, geeft bij elke bestelling spaarpunten weg. Omdat ik inmiddels best veel spaartegoed had, bestelde ik wat speeltjes voor de katten. Ik had bij het bestellen niet door dat één van de speelmuizen gigantisch groot is. Maar wat een succes! Gevuld met kattekruid en zó groot dat het omhelsd kan worden. De muis krijgt dagelijks een ‘beurt’ van Dibbes, Moos en Smoes die de vloer werkelijk helemaal onder kwijlen van genot. Gerrie durft niet, die is bang dat de muis hem opeet, in plaats van andersom. 😉

Deze week werd er enorm veel gediscussieerd hier in huis over de te verbouwen zolderkamer van puber. De mannen gingen woensdag kijken bij een showroom en kwam enthousiast thuis over alle mogelijkheden, waarna ik in de stress schoot omdat de prijzen die zij noemden ver boven budget liggen.

Nu is mijn budget wellicht niet heel realistisch. Om echt meer loopruimte te scheppen is een dakkapel van 3,5 meter nodig. Bij het bedrijf waar ze keken kwam dat neer op ca. €7000. Ja daar schiet ik volledig van in een kramp.

De man vond later ook wel lagere prijzen bij andere aanbieders maar €5500 tot €6000 zijn we toch zeker wel kwijt. Hier loop ik flink tegen mijn zuinige aard aan. Ik snap heel goed de meerwaarde van een dakkapel, dat het woongenot oplevert en blabla. Maar tering hé, ik krijg hier buikpijn van.

Dát leverde dus flinke discussies op. Ook bedacht ik een alternatief plan zoals het doorbreken van de muur van twee kamers (logeer- en werkkamer) op de eerste verdieping, waardoor je daar ook een mooie grote ruimte zou krijgen, geschikt voor puber. De zolderkamer zou dan werk- en logeerkamer worden. Het voordeel is dat deze optie veel goedkoper is. Het nadeel is dat het logistiek nóg veel meer gedoe oplevert (niet alles wat nu in de logeerkamer en werkkamer staat past op zolder) én meer klusdagen.

Afijn, de kogel is nu wel door de kerk: toch een dakkapel maar niet voorjaar 2018. We schuiven het gewoon een jaar op zodat we langer kunnen door sparen. Kan ik ook wat langer wennen aan het bedrag.

Het nadeel van al dat geouwehoer is dat ik er flink van in de stress schoot. Ik schiet makkelijk in de stress want alles genereert stress bij mij sinds ik ME heb. Contact met mensen, geluiden, beweging. Mijn brein slaat van alles op hol en dat leidt dan ook weer tot andere symptomen, waaronder darmproblemen.

Omdat ik nu al weer langer flinke last heb, heb ik besloten hier toch weer naar te kijken met een diëtist. De vrouw bij wie ik vier jaar geleden was hielp me goed op weg. Ik eet sindsdien glutenvrij en lactosevrij, waarna het heel lang stabiel was.  Sinds ik overgestapt ben op vegetarisch eten, rommelt het toch weer en ik krijg er maar geen grip op. Het lijkt me goed om daar nu weer met een frisse blik  naar te kijken. Verschuiven de voedselintoleranties, is het stress? Of heb ik ‘gewoon’ PDS? Of een lekke darm?

Omdat de dame waar ik toentertijd was van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen, heb ik een andere diëtist benaderd. Een nog heel jonge meid, net afgestudeerd en sinds 3 jaar werkzaam in haar eigen praktijk. Ik vind het vaak een voordeel als iemand nog in opleiding is of net begonnen, ik heb daar goede ervaringen mee. Mensen zijn dan nog heel erg gemotiveerd en zitten vol met verse kennis. Het viel mij bijvoorbeeld erg op dat de huisarts in opleiding die ik een paar keer heb gesproken, veel meer weet van ME dan mijn eigen huisarts. Ik heb nu voor maandag 6 november een afspraak gemaakt, best spannend. Ik heb wel duidelijk gemaakt dat ik niet open sta voor medicatie. Dat heb ik jaren geslikt en lost niets op. Ik wil liever samen zorgvuldig uitzoeken wat me nu triggert en welke combinaties ik beter kan laten staan en hoe ik die darmen kan laten herstellen, indien mogelijk. Ik ken het GAPS dieet en heb daar ook alle informatie over in huis, alleen ontbreekt de moed zoiets aan te pakken in mijn eentje.

Nou ja, wordt vervolgd.

Verder nieuws. Waar is Pippi? Die heb ik al heel lang niet gezien. Hoewel het mentaal redelijk gaat met mij, sta ik toch al maanden op standje overleven en is er weinig ruimte voor pret. De activiteiten die ik doe zijn meestal noodzakelijk. Ik wil nu toch proberen of ik regelmatig iets kan doen waar ik blij van word of heel ontspannen. Een kennis wees mij op yoga nidra dat een keer in de maand hier in Hoorn wordt gegeven. Ik hoop dit volgende week uit te proberen. Dit is een yogastijl waarbij je liggend – met behulp van in dit geval klankschalen en begeleiding van een yogadocent – in een (hoop ik ) diepe staat van ontspanning raakt.

Dat wil ik wel! Meer ontspanning is beter. Ik zag dat er ook doordeweeks in de ochtend lessen ‘relax en restore-yoga’ worden aangeboden, waarbij het tempo wat lager ligt dan bij ‘normale’ yogalessen. Ik hoop dat dit me lukt. Ik zou graag mijn spieren op een hele milde manier iets meer willen trainen. Revalidatie via fysiotherapie is te hoog gegrepen momenteel maar misschien lukt dit wel.

Veel voornemens dus om iets meer relaxtijd voor mezelf te hebben. Ga ik nu een middagdut doen, óók belangrijk. Fijn weekend allemaal!

Wat gaven we uit aan de keuken?

Inmiddels zijn we een paar maanden verder sinds de keuken werd verbouwd. Klaar zijn we nog niet, er moet nog steeds één en ander afgerond worden maar het komt er maar niet van. Eerst gingen we op vakantie, toen was ik beroerd en bleef ik beroerd, het nieuwe schooljaar begon, we werden ziek en snotterig en zo kwam er telkens iets tussen. Maar als het goed is gaat het binnenkort dan echt gebeuren. Het aanrecht moet nog worden afgekit, deurtjes strakker afgesteld en hier en daar moet nog iets weg gewerkt aan randjes.

Ik ben dolblij met het resultaat en voel me de koning te rijk met onze houten keuken. De onderhoudsmonteur voor de geiser die hier gisteren was, zag het duidelijk niet. Ik had met hem een gesprek over het eventuele vervangen van de geiser. Hij raadde een combiketel aan in combinatie met een indirect gestookte hete lucht verwarming. ‘Ja’ zegt hij ‘ik denk ik zeg dat maar even, want daarvoor moet je leidingen doortrekken en als jullie binnenkort wellicht de keuken gaan opknappen’ – werpt een afkeurende blik op de keuken – ‘dan weet je dat’. Op mijn opmerking dat de keuken nét verbouwd is, volgde nog een blik de keuken door en je zag bij wijze van spreken het denkwolkje boven de man zijn hoofd hangen. Ach ja, ieder zijn smaak. 😉

Maar wat gaven we nu eigenlijk uit? Was het budget een beetje realistisch? Nou nee, daar kan ik duidelijk over zijn. Maar we hebben het budget niet overschreden. Dat dan weer niet. Hoe dat zo, kijk maar mee:

 

BUDGET VERBOUWING 2500
UITGAVEN  
hout aanrechtblad 612
hout frontjes, lak en lijm 528,98
deurgrepen 193,75
klusmaterialen (schroeven, schuurbenodigheden,etc) 173,99
vervanging knoppen gasfornuis 50,08
vervanging verlichting 119,98
vervanging afzuigkap 159
tegels (incl. huur tegelsnijder, voegsel, etc) 445,69
voeren van de klusploeg (diverse keren eten afhalen) 190
totaal 2473,47
over 26,53

Omdat we alles zelf hebben gedaan (lees: M. met hulp van G.) was er veel meer mogelijk dan we vooraf hadden gehoopt. Ik had niet eens durven dromen van een massief houten aanrecht. Als je dat bestelt bij een keukenboer dan ben je de hoofdprijs kwijt. Sowieso betaal je je een ongeluk voor aanrechtbladen. En daarmee begon het. We gingen ons oriënteren, vroegen offertes op en ontdekten dat aanrechtbladen van rvs of beton of graniet allemaal zo uitkwamen op rond de €2000 à €2500, bijna het totale budget!  Het blad dat we hadden was van kunststof. En dát wilde ik niet meer. Ik heb ook een uitgesproken smaak denk ik. Ik word helemaal iebelig van al die nep gemarmerde kunststofbladen. Ik vind ook snel iets te strak of te modern en houd van natuurlijke materialen. Maar alles waar ons oog op viel was ver boven budget, ook omdat het nogal een oppervlakte is aan aanrechtbladen dat vervangen moest worden. En daarbij komt dat we de opties die we vonden niet eens echt mooi vonden. Dat zat ons dwars want dan betaal je duizenden euro’s voor iets waar je niet eens blij van wordt. Natuurlijk is dit verwend. Ik mag al blij zijn dát ik een keuken heb maar toch. Liever iets dat ‘joy sparkelt’ dan iets anders.

M. ging toen eens op onderzoek naar de prijs van hout als je het zelf inkoopt en welke soorten geschikt zijn voor een aanrechtblad en kwam uit op merantihout. Dat kon worden bewerkt in de klusschuur van G, die zijn diensten, kennis en kunde aanbood en de mannen hebben vandaar uit de hele keuken aangepakt. G. wilde absoluut niet betaald worden voor zijn tijd en dat scheelde natuurlijk ook flink.

Wat de bedoeling was van de verbouwing was vervanging van:

  • aanrechtblad
  • verlichting
  • knoppen fornuis
  • deurfrontjes
  • afzuigkap

De insteek was vervangen wat kapot was. Ik ging ervan uit dat ik geen droomkeuken zou krijgen aangezien dat ver buiten ons financiële bereik ligt.

Wat de mannen uiteindelijke deden was de hele keuken slopen tot alleen het geraamte nog stond en zelfs daar werd nog een deel van gesloopt. Ze maakten een massief houten aanrecht en houten deurtjes, vervingen de knoppen van het fornuis, de verlichting, de afzuigkap, vervingen een kast en bouwden in plaats daarvan een ladenkast, maakten van een loze ruimte  een kek smal tussenkastje, betegelden over de oude tegels heen en uiteindelijk maakte de man van resthout ook nog een mooi keukenkrukje voor me. Van ander resthout en gekregen stangetjes maakte M. een kruidenkast.

Het hele proces nam meer tijd in beslag dan verwacht wat logisch is want in plaats van een bedrijf inhuren deed M. alles zelf in zijn vrije tijd met op sommige dagen hulp van G. Het was soms echt trial en error want al doende leer je maar ik ben onvoorstelbaar trots op M dat hij dit heeft gemaakt.

Het grote voordeel van het op deze manier doen is dat er veel meer kon dan we vooraf gedacht hadden. Dat bijvoorbeeld ook de tegels zijn aangepakt is iets waar ik echt heel blij van word. Al heb ik moeten lullen als Brugman om M. ervan te overtuigen dat de keuken nóg mooier zou worden als we iets aan die lelijke witte metrotegels deden. Nu hebben we tegels die doen denken aan een oude Franse keuken en ik word er helemaal blij van, elke keer weer als ik er naar kijk.

Het nadeel was dat de verbouwing véél meer tijd in beslag nam dan verwacht, de benedenverdieping een paar maanden lang een chaos was en dat het in die zin wel een forse aanslag was op mijn gezondheid en energiereserves en ik toch wel volledig doorgedraaid op vakantie ging. Maar ook daar hebben we van geleerd. We hebben nu een keuken die weer jaren mee kan!

Een dag uit het leven

Als ik wakker word, voelt mijn hoofd goed. Dat is positief! Geen snot dat vastzit maar alleen de gewone ochtendmist die hopelijk optrekt. Ik moet er redelijk vroeg uit want vandaag krijg ik mijn B12-injectie van de huisartsassistente. Omdat ik daarna even door wil gaan naar de HEMA sla ik het douchen over. Ik heb wat spulletjes nodig en hoewel kind altijd zonder morren gaat als ik het hem vraag vind ik het soms gewoon fijn om zelf mijn spullen te kunnen kopen. Even door een winkel lopen. Mensen zien. Door fietsen naar de HEMA en daar de benodigdheden kopen kost me hooguit 10 minuten extra bovenop het bezoek aan de huisartsenpraktijk.

Thuisgekomen wil ik de was erin doen. Maar ik bedenk me dat er nog een was boven klaar ligt om op te vouwen. Eerst dat maar doen. Maar nu niet. Even zitten. Ik drink koffie en lees de krant. Schrijf op mijn blog. Scharrel wat met de katten.

Na een uur besluit ik dat de was opvouwen vandaag niet gaat lukken, laat staan er een was indoen. Beiden is fysiek iets te hoog gegrepen nu. Ik ga even bankbangen terwijl ik op Netflix een aflevering van Dicte kijk.

Rond het middaguur staat kind ineens op de stoep. Tussenuur. Veel geklets, boeken worden uit de tas gegooid, zoen zoen en weg is hij weer.

Ik besluit dat de was doen weliswaar niet lukt maar muffins bakken kan wel, dat is fysiek niet zwaar en hooguit 5 minuten werk. 250 gram amandelmeel, 2 eieren, scheut havermelk, beetje vet, bakpoeder, handje dadels, koekkruiden, staafmixer erop. Dan wat nootjes en rozijnen er door, in de oven schuiven, 40 minuten op de bank liggen en dan zijn ze klaar. Heerlijk. Hebben kind en ik wat lekkers als hij straks uit school komt.

Tijdens het wachten tot de muffins gaar zijn app ik met een kennis uit Frankrijk. Ik hoop haar deze zomer in de Dordogne te zien. Ondertussen kletsen we elkaar wat bij over onze levens.

Dibbes zit klaar in zijn mand. Hij wil trainen (lees: heeft trek in snoepjes). Nee, Dibbes vandaag niet, ik kan de mand niet optillen met jou erin. Hij legt zich erbij neer en gaat een tukkie doen in de mand.

Tijd om te lunchen, ik maak twee boterhammen klaar en schuif die naar binnen.  Ik voel aan mijn lijf dat het niet goed gaat, de pijn begint vanuit mijn tenen omhoog te trekken. Pijnstiller dan maar? Hmmm. Ik slik al tijden zó veel pijnstillers met als gevolg dat mijn darmen inmiddels weer volledig ontregeld zijn. Dus besluit ik de pijn te negeren en een uurtje in bed te gaan liggen.

Na het uurtje verleng ik het uurtje. En na de tweede verlenging accepteer ik dat dit een ligdag is geworden. Kind komt thuis, ik roep dat er muffins zijn maar hij loopt door naar boven en ik eet mijn muffin op in bed. Ik ga wat lezen in mijn boek. Later haal ik de laptop naar boven en lees wat blogs.

Izerina schrijft iets interessants, over PEA, een natuurlijke pijnstiller. Zou dat ook iets voor mij zijn? Ik duik op het net en ben geboeid. Al lezende bedenk ik dat dit iets is voor mijn vriendin die helse pijnen heeft vanwege een onvoorstelbare klote aandoening en stuur haar de informatie door. Al lezende ontdek ik ook dat het wel wat meer is dan een natuurlijke pijnstiller. Het werkt ook ontstekingsremmend en stimuleert het zelf herstellend vermogen van het lichaam.

Is dit onzin of is dit echt wat?  Ik word er onrustig van. Ga ik weer geld uitgeven aan iets dat niet werkt? Ik zou dit toch niet meer doen? Maar toch. Ik ben toch ook verder gekomen door het uitproberen van alles wat op mijn pad komt. Ik ben nu duizenden euro’s verder, maar ook wel veel beter dan een paar jaar geleden.

Elke keer die hoop. Dat is moeilijk. Ik probeer er meestal neutraal in te gaan. Dat lukte aardig met de B12-injecties (die mij heel veel goed doen) en de THC-olie (waarmee ik geweldig goed slaap). Lukt het hiermee ook, ik hoop het! Ik mail naar de man op zijn werk en hij zegt ook meteen doen! Dus vooruit, ik plaats een bestelling. Mocht dit werken dan is dit een kostenpost van 45 euro per maand waarvoor ik dan even in de begroting moet zoeken. Voor de zekerheid stuur ik de linkjes die ik vond, even door naar een paar bloglezers waarvan ik weet dat ze ook ME/CVS hebben.

Ineens staat mijn moeder in de slaapkamer. Ik heb mijn apparaatjes niet in en heb haar niet horen roepen. Op dinsdag komt ze altijd voor ons koken. Tot wederzijds genoegen. Naast de gezelligheid ontlast ze ons hiermee enorm. Meestal zorg ik ervoor dat ik aangekleed ben als ze komt, maar omdat ik A)de tijd was vergeten en B) me slecht voelde lag ik nog in bed met mijn lingerie , euh degelijke pyjama met rendierafbeelding.

Mijn moeder schrikt altijd als ik plat lig. Daarom probeer ik dat te vermijden. Ze weet wel dat ik ziek ben maar ik probeer toch altijd rechtop te zitten als ze komt. Net als dat ik probeer aangekleed te zijn als kind thuis komt uit school. En zo heb ik ook afgeleerd om de man plat liggend te verwelkomen. In vroeger tijden zou dat een uitnodiging zijn geweest voor stomende sex maar nu is dat een indicatie dat het ‘zo’n’ dag is. Na 10 jaar ziek zijn probeer ik een balans te handhaven tussen eerlijkheid en ‘niet alles hoeft gezegd of getoond te worden’. Alleen dat laatste mislukt vandaag.

Mijn moeder loopt naar beneden en ik hobbel er achter aan. Ze warmt het eten op, de man komt thuis, puber komt na drie keer hard gillen ook van zolder af en we eten.  Mijn moeder heeft heerlijk gekookt. Ik eet vegetarisch en de rest niet en ze verzint toch elke keer weer iets smakelijks. Zij aten een rundvleesschotel met appel en ui en ik had hetzelfde maar dan zonder het vlees en met pompoen, zalig.

Ik red het net tot de laatste hap en ga liggen op de bank. Man en kind ruimen af, vullen de vaatwasser en maken het fruit klaar voor de avondtoet, Oma is naar huis vertrokken. De avond begint. Dibbes zit weer klaar in zijn mand. Hij wil nog steeds trainen (lees: heeft trek in snoepjes). Nee Dibbes, we slaan het over vandaag. Ik klets wat met de man over PEA en wat we daarvan vinden en wat we hopen en ik ga naar boven met de laptop voor nog een aflevering Dicte. Daarna neem ik mijn THC druppels en ga lezen. Na een uurtje ga ik slapen.

Alleen dát lukt niet. Ik ben toch wat doorgedraaid in mijn hoofd van die PEA. En moet aan zoveel dingen denken. Volgende week is het herfstvakantie. Zou het lukken om een keer in de middag naar de bioscoop te gaan met kind? En zus en nicht komen naar Hoorn om bij mijn moeder te logeren en ze nemen hun pup mee, die wil ik zien! Ik ben al vier jaar niet bij mijn zus thuis geweest, dat vind ik erg. Zo lig ik te piekeren. Volslagen zinloos natuurlijk. Ik ga nog even met de katten scharrelen en maak een foto van Dibbes die té schattig tegen mij aanligt. Plaats die op Instagram en FB en word meteen boos op mezelf. Houd op met die prikkels. Ga ontprikkelen mens!

Het licht gaat uit en ik val in slaap. Vandaag word ik wakker met overal pijn. Ik las een pyjamadag in en hoop maar dat de postbode daar niet vreemd van opkijkt als hij het pakje met de PEA komt afleveren. Daar heb ik schijt aan. Of doe tenminste alsof. Ach, misschien ben ik over een half jaar wel beter. Hoef ik nooit meer in pyjama de deur open te doen.

 

PS: voor het eerst hier? Zo ziet mijn leven als ME-patiënt er uit. Het goede nieuws is dat wat nu een slechte dag is voor mij – zoals hierboven beschreven –  een paar jaar geleden een goede dag was. Ik ga dus vooruit!

Super tip voor snotkoppen

Onder de vele tips die ik per mail en op het blog ontving naar aanleiding van de voorhoofdsholte- en bijholteontsteking was ook de tip van Hannie die schreef:

Probeer de Rhino horn, wij kunnen niet meer zonder bij bijholte klachten. Eenvoudig te gebruiken en een heerlijk opgefrist gevoel na gebruik .

Ik legde de tip eerst naast me neer. Ik had al neusspray ingeslagen, zinkzuurtableten, cinuforce, andere neusspray, was aan het stomen, toen weer andere neusspray via de huisarts….

Spoelen leek me ook niet echt fijn aangezien ik koortsuitslag in mijn neus had. Toen die verdween, ging ik spoelen met lauw zout water. Gewoon wat zout in water oplossen, neus erin stoppen en snuiven maar. Zo doe ik dat al jaren. Maar dat is elke keer weer een licht traumatische ervaring want echt vervelend omdat het water inclusief losgekomen snot en slijm dan in de keel terecht komt maar het toch niet heel effectief lijkt te zijn. Dus ging ik toch eens kijken naar die Rhino Horn die Hannie aanraadde.

Een Rhino Horn is een neusdouche. Je hebt ze in verschillende soorten. Op internet kwam ik neusdouches tegen als knijpflacon en ook elektrisch. De douche van het merk Rhino Horn ziet er uit als een mini theepotje. Het principe is dat je het vult met water op 37 graden, daar zout aan toevoegt (zonder jodium), even roeren en dan kun je aan de slag. Je buigt voorover, zet de tuit in het ene neusgat, je buigt je hoofd zijwaarts en je giet het water erin via het bovenste neusgat. Dat water loopt zo door alle holten in het hoofd en dan via het andere neusgat komt het er uit, terwijl je ademt met open mond. Het water komt niet in de keel terecht.

Je kunt gewoon kraanwater gebruiken als dat van goede kwaliteit is of het even laten koken en dan laten afkoelen. In plaats van zelf zout toevoegen kun je ook speciaal nasaal zout bij de apotheek kopen en dat toevoegen.

KNO-arsten raadden een neusdouche – of een netipot zoals het ook wel wordt genoemd – aan na operaties aan de neus, omdat het een geweldige manier is om bloedpropjes en korsten los te weken en alles schoon te houden. Daarnaast is het goed bij verkoudheid, bij allergieën en bij voorhoofdsholte- en bijholteontstekingen. Het zout  schijnt de natuurlijke balans in de neus en holten te herstellen. Regelmatig spoelen ook als je niet verkouden bent, kan juist verkoudheden voorkomen.

Aldus wat ik vond op internet. Nu de praktijk. Ik bestelde de neusdouche en ging aan de slag. Allereerst viel het me op dat het niet vervelend is om te doen. Het lijkt in de verste verte niet op het zout water snuiven. Meteen na het spoelen voelde ik me al iets beter, gewoon omdat ik meer lucht kreeg en de druk in mijn hoofd minder werd. De eerste week spoelde ik drie keer per dag. Wel voelde ik me nog flink beroerd. Na een week kwam eigenlijk pas alles goed los! Nu spoel ik nog één keer per dag. Ik ben er nog niet, voel nog steeds wat druk op mijn oren maar ik ben duidelijk aan het herstellen van de ontsteking.

Ik vind dit een zeer prettige manier om de boel schoon te houden en het zorgt voor een snelle verlichting bij een verstopte neus. Die houd ik er dus in! Ik kocht dus de Rhino Horn  en er werd een heel handig maatlepeltje voor het zout bijgeleverd. Ook is deze makkelijk schoon te houden, het kan gewoon in de vaatwasser. Maar er zijn veel verschillende neusdouches te koop, Google er maar eens op. Ik betaalde €11,95.

Vooruitgang

Gisteren vierden we een jubileum: het was precies vier jaar geleden dat Dibbes officieel door ons werd geadopteerd. In die vier jaar heeft hij een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Van een angstige en getraumatiseerde zieke kat werd hij een vrolijke flapuit die intens geniet van zijn leventje. Hij vertrouwt tegenwoordig vrij makkelijk ‘nieuw volk’ en slooft zich erg uit om te laten zien hoe grappig hij is. Hij heeft meer zelfvertrouwen gekregen en wordt daarmee ook wat minder onhebbelijk en jaloers naar de andere katten toe,  al is de beste plek wel nog steeds tegen mijn buik aan in de nacht. Maar ligt daar een keer een andere kat, dan accepteert hij dat en gaat rustig wachten tot de plek vrij komt in plaats van bovenop de ander te gaan liggen met een kop van o pardon, jij ook hier, o nu sta je op, daahaag, opgeruimd staat netjes‘ (of een mep, dat gebeurde ook vaak).

Soms heeft Dibbes nog wel eens een kleine terugval. Door een geluid of een beweging kan hij ineens soms terugvallen op oud gedrag. En als hij naar de dierenarts moet. Veel lezers weten dat ik dat onderdeel al maanden aan het trainen ben. Ik vind het belangrijk hem eens per jaar te laten controleren door een dierenarts. Een kat met zijn verleden heeft gewoon snel klachten, hij heeft bijvoorbeeld een heel slecht gebit. Ook heeft hij een fikse hartruis. Dat heeft niets met zijn verleden te maken maar moet wel in de gaten gehouden worden.

Hem in de mand krijgen was in het verleden een drama en de autorit naar de dierenarts een hel. En dan overdrijf ik niet. Sinds het voorjaar ben ik hem daarom aan het trainen. Van een lieve bloglezer kreeg ik in maart een vervoersmand met het deksel aan de bovenkant en sindsdien train ik hem. Waar staan we nu na 7 maanden trainen?

Hij springt op commando in de mand en ik kan het deksel dicht doen. Daarna loop ik een rondje door de kamer met hem in de mand. Sinds een week kan ik dan ook door lopen naar de gang en de buitendeur opendoen.

Dat was het. Voor jullie misschien niet heel bijzonder maar het is toch wel een echt wonder. Het leukste is nog wel dat Dibbes er van geniet. HIj voelt dat hij iets bijzonders doet. We moedigen hem dan ook enorm aan. Hij krijgt ook lekkers voor zijn prestatie en tijdens het trainen geef ik hem bij elke stap ook een snoepje door de kieren van het deksel heen.

Er zijn nog heel veel stappen te trainen:

  • naar buiten lopen
  • in de auto gaan zitten
  • in de auto zitten en de motor starten
  • in de auto zitten en een paar meter rijden
  • in de auto zitten en een langere rit maken
  • in de auto zitten en naar de dierenarts gaan

Ik ben dus zeker nog een paar maanden bezig. Ik red het dus niet op tijd want de vaccinatieoproep is al binnen. Maar dat geeft niet, dat kan best even wachten, ik ga nu door tot Dibbes zover is. Ik ben in ieder geval heel trots op hem dat we nu al zover zijn gekomen!

 

Eénvandaag over ME/CVS

Hoewel er wel wat schort aan de informatie erom heen, ben ik blij dat éénvandaag vanavond aandacht heeft besteed aan ME/CVS en de controverse die er is rond de behandeling ervan.

Jaren lang werden veel ME patiënten gedwongen gedragstherapie en bewegingstherapie te ondergaan terwijl dit juist een averechts effect heeft bij ME patiënten en in veel gevallen tot een ernstige terugslag heeft geleid. Ik ben niet tegen gedragstherapie en ook niet tegen bewegen, alleen het is geen oplossing voor een neurologische aandoening als ME.

We denken ons niet ziek en we lossen het ziekzijn helaas ook niet op met een bewegingschema dat uitgaat van een standaard opbouw. Was het maar zo simpel.

Nu dan eindelijk doordringt dat dit niet werkt, hoop ik zo dat er eindelijk meer geld beschikbaar komt om te onderzoeken wat nu wel de oorzaak is en belangrijker, wat de oplossing is.

Voor wie het interessant vindt, dit is de link naar de uitzending met het item over ME:

https://eenvandaag.avrotros.nl/item/grote-controverse-over-behandeling-chronische-vermoeidheid/