Bericht van Gerrie

Hoi,

Nu eens een bericht
van mij, Gerrie.
Want ik heb
ook wat te vertellen.
Dat zit zo.

Er stond al heel lang
een reismand
in de huiskamer.
En dan zei de vrouw
dingen als
stap er maar in.
Echt niet!
Wat denkt ze wel!

Dus veranderde
ze van plan.
Lokte me met brokjes
en lekkere hapjes.
Daar ben ik dol op
maar niet als ze
in de mand liggen.

Dat ging maanden door.
Heel soms
toonde ik
mijn goede wil.
Maar alleen
zonder mijn broers
in de buurt
en als het lekkers
precies
op de juiste plek lag
en ik er zin in had.

En toen
(het is te grof
voor woorden
maar ik zal proberen
te omschrijven
wat mij is aangedaan)
lag  ik een dut te doen
en probeerde zij me
in de mand te stoppen!
Dus ging ik ervandoor.
Met de rest van de troep
verstopte ik me
onder het bed.

Ze kreeg me toch
te pakken.
En zei dingen als
ach schatje,
dit moet even,
sorry,
ik blijf bij je.

(*&%(&T^(&
Wat vind je daar nu van!

En toen
(ja, het wordt nóg erger)
gingen we
met de auto
naar een enge plek
met allemaal geurtjes
en vreemde mensen.
Ik kreeg een prik!
En werd gewogen.
Er werd gepraat
over mijn hartruis.
Die schijn ik te hebben
maar ik heb er
geen last van.
Wél van een gebroken hart.
Door dit gedoe.
Dat begrijpen jullie wel.

Gelukkig
mocht ik gewoon
weer mee naar huis.
Ik liet even zien
hoe erg het is
wat mij is aangedaan
door in paniek het huis
uit te stormen,
tot wel een meter
buiten het huis,
me meteen
om te draaien
en naar binnen te staren.
Met een diep ongelukkige blik.

Toen de vrouw
me riep
rende ik jammerend
naar binnen.
Ik denk
dat ik mijn punt
wel voldoende
heb gemaakt.

Nu houden we weer
van elkaar,
de vrouw en ik.
Alleen de man
vind ik nu wat eng.
Niet dat hij me
in de mand stopte
of me iets aandeed.
Of ook maar iets
deed wat ik erg vond.
Maar toch.
Ik moet toch iemand
straffen voor dit gedrag.

Groetjes,

Gerrie

Advertenties

Standje normaal en kalmerende middelen

Het regent buiten, het huis is leeg, de puber is vandaag voor het eerst weer naar school, de man is aan het werk en ik zit op de bank. Hé, we zijn weer overgegaan op standje normaal. ;-).

Hoewel ik wel genoot van de vrije dagen vind ik het ook altijd een opluchting als het normale leven weer begint en er weer meer ritme in de dagen zit. Het is natuurlijk niet meer zo met een puber dat ik er continu achteraan moet lopen voor verzorging, maar ik vind het wel altijd weer fijn als het huis door de weeks een paar dagen achter elkaar overdag leeg is. Dat is mijn bijkom- en oplaadtijd als het ware.  Ik kan me voorstellen dat dit voor veel van jullie ook geldt, daar sta ik vast niet alleen in.

Wat staat er op de agenda deze week. Donderdag komt er een vriendin even langs, ik ga twee keer de deur uit voor het B12 prikken (de eerste net gekregen). En tot slot gaan we met Gerrie vrijdag naar de dierenarts voor de enting. Een paar maanden te laat omdat ik hem probeerde te trainen om zelf in de reismand te stappen. Die training is bij Dibbes een doorslaand succes. Inmiddels ben ik zo ver dat Dibbes er in gaat wanneer ik dat vraag, het goed vindt dat het deksel dicht zit en dat ik een paar meter door de huiskamer loop met mand en al. Hij vindt het prachtig en als een kat zou kunnen stralen zou ik zeggen dat hij dat doet. Hij houdt van kunstjes doen en wordt natuurlijk rijkelijk beloond. Eten is de beste motivatie voor een ex-zwerfkat die honger heeft geleden in het verleden. Althans, zo werkt het bij Dibbes.

Maar Gerrie is dus een ander verhaal. Na drie maanden oefenen heb ik hem wel zover dat hij soms in de mand stapt maar net zo vaak ook niet. Het oefenen is eigenlijk alleen succesvol als het huis verder leeg is. Dat is best moeilijk met vier katten. Want zodra de de rest hoort dat ik het lekkers pak komt iedereen aanstormen. Ze herkennen het geluid van de lade waar het uit komt en het geknisper van het zakje, hoe zacht ik ook probeer te doen. Dibbes is totaal gefixeerd op zijn lekkers en doet zijn kunstje, maar Gerrie laat zich enorm afleiden als er andere katten in de buurt zijn. Dat schiet dus niet echt op. Dus stap ik over over plan B. Ik ga door met oefenen maar voeg ook een licht kalmerend middel toe.

In het verleden gebruikte ik vetranquil. Dat kalmeert niet maar is een spierverslapper en een vrij heftig middel. Toen was dat de enige optie, zie anders maar eens een achterdochtige zwerfkat in een reismand te krijgen.  Daarna ben ik tijdens stressmomenten overgestapt op zylkène. Dat is veel milder en kan langdurig gebruikt worden. Dibbes reageert daar goed op maar Gerrie niet. Ik merk geen verschil in gedrag, hij is net zo nerveus als anders. Dus heb ik nu iets anders besteld, relax compositum. Een middel dat kortdurend gebruikt kan worden. Ik ben benieuwd. In het verleden heb ik ook andere middelen geprobeerd, bijvoorbeeld Feliway. Dat hielp hier vooral om de spanning tussen de vier katten weg te halen. In het begin was er erg veel onrust door de komst van de zwervers. Maar Feliway helpt hier niet bij dierenartsbezoek helaas. Daarnaast gaf ik ook bach rescue remedie, had totaal geen effect. Een laatste optie die ik nog wil proberen als de relax compositum niet werkt is CBD-olie, Dat is ook verkrijgbaar in doseringen voor katten.

Natuurlijk kan ik de dierenarts aan huis laten komen. Dat hebben we in het verleden geprobeerd maar dat was geen succes. Ze herkennen de dierenarts (ik denk aan de geur) en gaan er meteen vandoor. Ook denk ik dat het fijn is om thuis thuis te laten zijn en niet een plek waar ze ineens gegrepen worden en dan geprikt. Ik vind het belangrijk dat mijn katten die door hun verleden geen optimaal  werkend immuunsysteem hebben, geënt worden en ook jaarlijks even worden bekeken door een arts. Ik las gisteren nog dat er nu weer ergens een uitbraak van kattenziekte is (ik dacht omgeving Den Bosch) en dat die veel slachtoffers maakt omdat veel katteneigenaren hun katten niet laten enten. Hopen dus dat het vrijdag allemaal lukt.

En hoe zit het met mijn eigen hysterische buien/overgangsperikelen?  Ik slik nu op aanraden van het Rijke Wijf sinds een week rode klaver capsules.  Ik had haar gevraagd per mail wat zij slikte maar ze schreef er toevallig de dag erna ook een post over. Toeval of niet, ik heb de afgelopen week geen krijspartijen gehad of andere momenten dat ik de huisgenoten in vieren wilde hakken of meegeven aan vreemden. Ook heb ik me niet zo misdragen de afgelopen dat ze een ander huisje voor me gaan zoeken. Dus dat is hoopgevend.

Fijne dag allemaal!

De stille wereld: telefoonclip

let niet op t verlepte hoofd

Afgelopen maandag ontving ik mijn laatste hulpstuk. Naast de gehoorapparaatjes en een multimic om tv- en omgevingsgeluiden te streamen (ik hoor het dan rechtstreeks in mijn oor) heb ik nu ook een telefoonclip en daar ben ik super blij mee!

Met de multimic kan ik gewoon tv kijken, ook samen met het gezin (in plaats van met een koptelefoon op), wel zo gezellig. En telefoneren gaat nu heel makkelijk. Als de telefoon overgaat hoor ik het in mijn apparaatjes aan een aantal piepjes. Ik kan via de telefoonclip opnemen en praten, daar hoef ik mijn mobiel niet eens bij te gebruiken. Op zich kijk ik wel altijd even op mijn mobiel want ik zie anders niet wie er belt en dat wil ik wel graag weten (dit om mijn beste vriend ‘anonieme beller’ wat dwars te zitten).

Het enige waar ik wel alert op moet zijn is dat de clip en de telefoon niet meer dan 5 meter uit elkaar kunnen zijn. Dus als ik boven ben en de clip draag, kan ik wel opnemen maar als mijn telefoon beneden ligt, wordt de verbinding weer verbroken.

Via bluetooth worden de clip en de apparaatjes met elkaar verbonden. Ik kan buiten telefoneren ook muziek luisteren via mijn mobiel en de clip. En tot slot, ik kan meerdere apparaten koppelen. Dus als ik via de multimic tv kijk, hoor ik het evengoed als de telefoon gaat. Als ik dan opneem wordt het geluid van de tv tijdelijk weg gedrukt.

Je hoort best vaak verhalen van mensen die een gehoorapparaatje hebben en nog steeds moeite hebben met geluiden. Ben je in een rumoerige omgeving dan heb je gewoon niet heel veel aan gehoorapparaatjes omdat alles dan versterkt binnenkomt en je zit er dan al snel voor spek en bonen bij.  Sommige geluiden gaan namelijk erg snel overheersen en het is dan moeilijk om een gesprek te kunnen volgen. Bovendien hoor ik soms wel de geluiden goed, maar maakt mijn brein er geen verstaanbare woorden van. Om die reden keek ik graag een serie op de laptop met een koptelefoon op en telefoneerde ik ook met een koptelefoon op.  Omdat ik het dan wel hoor. Iets wat vaak best onpraktisch was, want als de telefoon overging moest ik eerst mijn apparaten uitdoen en de koptelefoon inpluggen. De clip levert me veel gemak op.

Ik ben er dolblij mee en het is de forse investeringen die ik heb gedaan meer dan waard. Ik kan op deze manier gewoon veel meer uit de gehoorapparaten halen. Mijn buurman heeft ook apparaatjes maar geen extra hulpstukken en ik merk dat hij alleen maar moppert op dat ding. Hij verstaat nog steeds niet wat er op tv wordt gezegd en telefoneren doet hij nooit meer. Jammer want zijn kleinkinderen zijn straks in de leeftijd dat ze vast graag soms met opa willen bellen.

Ik heb nu gemerkt hoe belangrijk het is om als je naar een audicien gaat, door te spreken welke situaties je opgelost wilt hebben en of er een overgevoeligheid voor geluiden is. Dat kan in principe allemaal afgesteld worden. Het apparaat van mijn buurman kan aan en uit, meer niet, en hij heeft er bijna niets aan. Ik heb buiten de hulpstukken ook verschillende programma’s op de apparaten zelf en ik kan de geluiden ook harder en zachter stellen.

Toen de audicien me voorstelde dat ik naar het audiologisch instituut zou gaan voor verder onderzoek en advies, zag ik dat eerst niet zitten. Maar achteraf ben ik zo blij dat ik het wel gedaan heb. Want mijn buurman kreeg ook die doorverwijzing naar datzelfde instituut en ging niet. Met als gevolg dat hij nu iets heeft waar hij niet blij mee is en wat hem nauwelijks ondersteuning geeft.

Natuurlijk blijven het  hulpstukken en hulpmiddelen maar ik merk wel dat ik nu echt een stuk minder beperkt wordt in mijn sociale contacten en minder misverstanden heb in het dagelijks leven. En het is ook gewoon heerlijk dat ik het gesprek aan tafel weer kan volgen.

 

Zomerse groentestoof met maispannenkoekjes

Dan maar de keuken induiken als het weer niet mee werkt. Een heerlijke zomerse maaltijd waarbij ik de zon er maar bij denk.

Nodig (beetje uit de losse pols hoor):

Aubergine,  courgette, 2 knoflooktenen, ui, peper, zout, 1thl kaneelpoeder, 1 thl paprikapoeder, 2thl gedroogde munt (of verse als je hebt!),1/2 thl chilipoeder, snuf cayennepeper, 1 blikje tomatenpuree, 1 tomaat, olie om te bakken, evt verse kruiden als koriander of peterselie

Bereiding:

  • snij alle groenten in stukjes en snipper de knoflook en ui
  • bak de ui en de knoflook een paar minuten in een scheutje olie in de pan
  • doe de aubergineblokjes erbij én alle kruiden. Bak even op half hoog vuur, doe dan de tomatenpuree er bij en een scheutje water. Deksel op de pan, laat een kleine tien minuten pruttelen
  • voeg de courgette toe en laat weer een tijdje garen
  • maak af op smaak met peper en zout.
  • lekker met verse koriander, peterselie of munt en afgemaakt met pijnboompitten of geroosterd amandelschaafsel

Voor de pannenkoekjes heb je nodig (zo om en nabij): ca 200 gram maïsmeel, 200 ml sojamelk of amandelmelk ( of gewone, als je dat verdraagt), 2 eieren, peper, zout

  • mengen alles met een garde. Het moet zo dik zijn als normaal pannenkoekenbeslag. Dus voeg wat vocht toe als ’t te dik is.
  • verhit een beetje olie in een kleine koekenpan en bak de pannenkoekjes aan beide zijden goudbruin. Het zijn kleine pannenkoeken, denk aan formaat taco
  • Dit is bij mij voldoende voor 8 pannenkoekjes
  • klap ze dubbel en vul ze met de groente
  • dit kan natuurlijk ook met een klassieke tomatengehaktsaus. Ik eet geen vlees maar gebruik dan sojabrokken. Beetje sla en kaas erbij, mmmm
  • van pannenkoekjes die ik overhoud maak ik soms heerlijke tosti’s: in de pan, kaas erover, nog een pannenkoekje erover heen en kaas laten smelten. Dat wordt natuurlijk nog lekkerder als je de pannenkoeken even bestrijkt met knoflookolie en er ook wat gegrilde paprika bij doet

Dit gerecht is vegetarisch maar je kunt er natuurlijk heel makkelijk wat kip bij serveren of balletjes gehakt. Houd je het wel vegetarisch dan kun je er evt. wat kikkererwten aan toevoegen mocht je je zorgen maken om een acuut eiwittekort.

Snode plannen

Hoi,

Kennen jullie mij nog?
ik ben het, Eddie,
de new cat on the block.
Ik dacht dat een update
misschien wel leuk is
voor jullie.
Ik ben ten slotte
ontzettend grappig
en aandoenlijk.
Wie wil nou niet weten
hoe het met mij gaat!
Wel toch, niet dan?

Ik werk hard,
héél hard.
Mijn dag bestaat
uit gluren
en natuurlijk
het voorbereiden
van het gluren.
Het bestuderen
van alle gewoontes
van de troep.
Het bewerken
van de troep
door regelmatig
neusjes te geven
of ze aan te staren
met soms een knipoog
als blijk van goede wil.
Vlak naast een kat liggen
of er pal achter
werkt helaas niet.
Dus dat laat ik
nu maar achterwege.

Zorgvuldige bestudering
van patronen en routines
leverde op
dat de troep
elke ochtend gevoerd wordt.
En dat het dan een chaos is.
De troep miauwt,
geeft kopjes aan de vrouw
en aan elkaar.
Zij slaapt meestal nog half
maar gooit wel
vrijwel altijd
de keukendeur open
als het mooi weer is.
Ideaal om toe te slaan!

Dus,
ze kwam naar beneden,
gooide de deur open
en liep naar de koelkast.
In gedachten
oefende ik dit
wel 100 keer
en ik stapte
– al zeg ik het zelf –
héél vloeiend
en nonchalant
de keuken in,
stelde me op
te midden van de troep
en wachtte af.

Die sufkop
had het niet eens door!
Pas toen ze de bakjes
op de plekken neerzette
zei ze
wacht eens,
ho effe,
1
2
3
4
5
!

Ja,
ze kan tellen.
dát had ik niet verwacht .

Dus paste ik
een noodgreep toe
en ging neuzen
met Gerrie.
Die dikke
vindt dat meestal
wel oké.
Maar wat denk je
dat ze toen zei?
Ik heb jou wel door,
dit gaan we dus
niet doen!
En ook:
Je hébt al een huis!
Je hébt al baasjes!

Ik vraag je,
wat heeft dát
er nu mee te maken?
Ziet ze niet
de honger in mijn ogen,
mijn ingevallen bekkie?
Keihard is ze.
Wel in de bioscoop
een documentaire bekijken
over zielige katten
maar oog voor het leed
vlak voor haar neus,
ech nie!

Nou ja,
een tijdelijke tegenvaller.
Gelukkig ben ik
kort van memorie
en heb ik een
plaat voor mijn kop
dus een paar uur later
ging ik gewoon weer gluren
alsof er niets was gebeurd.
Dat werkt altijd goed.

Nou, dat was het weer.
groetjes!
Eddie

 

Zaterdag

de meester aan het werk, daar kan ik nog wat van leren

Deze week was wel oké. Het goede weer maakte dat ik veel in de tuin kon zitten en daar genoot ik volop van. Mijn lijf sputterde nogal tegen deze week en ik had veel pijn. Ik kon daarom helaas niet  mee naar het strand met de mannen woensdag, maar zo in de zon zittend in de tuin was het ook fijn.

Donderdagmiddag ging ik met kind naar Kedi, de kattendocumentaire. Ik vond het een aanrader. Vooral om te zien dat veel zwerfkatten meerdere mensen hadden die zich om hen bekommerden. Heel realistisch vond ik het beeld dat werd gegeven van zwerfkatten overigens niet. Misschien betekent het iets heel anders om een zwerfkat in Istanbul te zijn. Maar mijn beeld van zwerfkatten is dat ze vaak een behoorlijk ellendig bestaan hebben met veel ellende, ziekte en geweld waar ze aan bloot worden gesteld. Toen ik het er met M. over had zei hij dat ze voor deze documentaire wellicht de wat beter benaderbare katten hebben gevolgd. Degenen met een miserabel bestaan en een schuw karakter laten zich natuurlijk niet zomaar zien. Dat zou goed kunnen.

Meer actie was er niet deze week. Volgende week heb ik het beduidend drukker. Ik moet maandag naar de audicien om mijn super telefoonclip op te halen. Die wordt gekoppeld aan mijn mobiel en mijn gehoorapparaten en dan kan ik weer eens gewoon de telefoon opnemen als die overgaat. Dinsdag moet ik even naar de huisarts voor de B12 injectie en aansluitend meteen even een onderzoek in het kader van  het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Vrijdag weer de B12 injectie en dan in de middag met puber naar een orthopedische zolenmaker omdat zijn oude zolen aan vervanging toe zijn.

De voetbaltrainingen van puber zijn ook weer begonnen dus eigenlijk vallen we langzaam al in een regelmatiger ritme van meer verplichtingen en trainingen, ook al is er nog een week vakantie te gaan. Op zich vind ik dat wel fijn. Ik merk dat het me nu ook weer lukt om bepaalde routines op te pakken. Iets wat me maanden niet lukte door het rommelige van de verbouwing.

Nu ik weer mijn normale dagroutines oppak zit ik ook weer beter in mijn vel. Ik ben nog niet helemaal uit het zwarte gat geklommen maar wel een heel eind. Al wordt een deel ook zeker veroorzaakt door hormonen en de overgang. Ik heb wel wat ‘anger issues’ momenteel om het maar netjes te zeggen en kijk soms met verbazing naar de heks die in mij schuilt. Nou ja, waait ook wel weer over tot die tijd moeten de mannen maar een helm op doen en vaak tot 10 tellen ;-).

Routines en dingen voor elkaar krijgen met een gammel lijf

Toen ik ziek werd nu bijna 10 jaar geleden, werd het hier in huis al snel een chaos. We zijn hier nooit schoonmaakwonders geweest maar toen gingen we van een huishouden met tweeverdieners die op hun vrije dagen door het huis vlogen en boodschappen haalden, ineens vrij drastisch over op een andere realiteit. Nu waren we ineens een bankligger en een werkende die op zijn vrije dagen alles moest doen in huis en met kind plus alles wat extra er bovenop kwam door mijn ziek zijn, zoals meegaan naar doktersbezoeken /onderzoeken en afspraken met de bedrijfsarts.

Met zoveel wat er gebeurde stond het huishouden op een heel laag pitje en alles is hier jarenlang ad hoc gedaan. Mijn moeder hielp waar ze kon. Ze kwam (en komt nog steeds) een keer in de week voor ons koken. Buiten dat deed ze de was en stofzuigde gemiddeld twee keer per week, haalde boodschappen, haalde boeken voor mij op uit de bieb en zorgde voor kind. Vriendin M. hielp met S. opvangen en naar school brengen&halen en we hadden een oppas aan huis die met hem kwam spelen.

Wij hebben er toen bewust voor gekozen om geen huishoudhulp in huis te halen. Ik ben heel snel overprikkeld en iemand die hier wekelijks over de vloer komt is meer dan ik aankan. Het is erg moeilijk mensen duidelijk te maken waar ik moe van word en niet iedereen begrijpt dat je ook moe kunt worden van contact met mensen.

Sinds een jaar of vier kan ik gelukkig wat meer en heb ik een deel van de taken die mijn moeder deed, weer naar me toe gehaald. Ik doe wat ik kan en wat er binnen mijn fysieke mogelijkheden ligt. En dat is best veel. Stofzuigen is een brug te ver maar rustig vegen lukt bijvoorbeeld wel.

Ik heb geleerd dat ik best veel voor elkaar krijg als ik het in een heel rustig tempo doe zonder veel kracht te gebruiken  en dat routines zorgen dat het hier redelijk opgeruimd is. Dat heeft wel een tijd geduurd voor ik zover was. Hoe vaak ben ik niet in de valkuil getrapt van beginnen met opruimen op een goede dag en ineens stond ik de ramen te lappen. Om tien minuten later weer in te storten en voor dagen naar bed te vertrekken. Ik verkeek me voortdurend op wat ik kon en ook op wat voor tijd een klus in beslag neemt en wat voor fysieke belasting ik aankan. Wat mij in het begin hielp was niet denken in een doel maar in een tijd. De timer zetten op 10 minuten, iets doen en als de timer ging stoppen, ongeacht of de vaatwasser leeg was of niet en die was helemaal opgehangen.

Zo leerde ik dat je best veel kunt doen als je klussen in stukken hakt en de grenzen respecteert die er zijn. Inmiddels heb ik een vast rondje dat ik vrijwel elke dag doe – denk aan aanrecht schoonmaken/opruimen, met lapje door het huis heen (op verschillende dagen verschillende ruimtes), vegen, wc schoonmaken – en af en toe doe ik een wat grotere klus, bijvoorbeeld de oven/koelkast schoonmaken, filters van de droger leegmaken.

Grotere klussen en extra activiteiten gebruik ik als ik ‘wisselgeld’ heb. Bijvoorbeeld op een dag dat ik niet hoef te koken, dan is er ruimte voor iets extra’s, zoals een koelkast schoonmaken. Maar natuurlijk gebruik ik die extra ruimte niet alleen voor huishoudelijke dingen. Mijn moeder kwam hier gisteren koken en dat betekent dat er op een redelijke dag energie over is voor iets anders en ging ik met kind naar de middagvoorstelling in de bioscoop.

Het fijne van deze routine is dat ik gerust een paar dagen kan overslaan. Komt vriendin I. langs voor een kop koffie? Dan doe ik verder niets en sla een dag over zonder dat ik dat merk. Zo is dat ook als ik een paar slechte dagen heb.

Wat nog steeds nodig is, is dat ik in de ochtend bedenk wat ik wil gaan doen op een dag. Ik schrijf het dus op. Zo maak ik inzichtelijk wat ik van plan ben. En nog steeds betekent dit dat ik zeker de helft meteen kan schrappen, omdat ik mezelf overschat. Maar door het op te schrijven zie ik dat en dat helpt me realistisch te zijn. Het helpt me ook te zien of de activiteiten die ik wil gaan doen te prikkelend zijn en ik er meer rustmomenten en ontprikkelmomenten moet inbouwen. Dat is vaak het geval als ik iets buitenhuis plan maar zeer zeker ook als ik iets doe als opruimen of zo. Dat ontaardt bij mij al snel in een uit de hand gelopen activiteit waar mijn geest volledig van doordraait en dat duurt meestal even voordat ik dit door heb omdat ik de adrenaline verwar met een energieaanval.

Dat opschrijven doe ik in Google Keep, op dit spoor gezet door Vlasje. Heel handig omdat je daar verschillende lijstjes in kunt maken. Ik heb daar dus daglijsten, weeklijsten, maandlijsten en weekmenu’s in gemaakt. En alle dagen maak ik een daglijst waarin ik wat dingen van de week- of maandlijst toevoeg indien dit van toepassing is.

Hoe pakken jullie je dagindeling aan?

Leestip: Leven tot elke prijs

Als ik mijn aangevraagde boeken haal bij de bieb, kijk ik ook altijd even bij de tafel met ingeleverde boeken. Meestal lees ik volgens een leeslijst. Ik noteer de titel op een verlanglijstje wanneer ik iets lees over een boek dat me interessant of leuk lijkt . En vraag eens in de zoveel tijd wat van deze titels aan bij de bieb. Maar soms stuit ik op onverwachte parels waar ik niets over hoorde. Zoals het boek ‘Leven tot elke prijs’ van Kristina Sandberg. Dat gaat niet over het overwinnen van een depressie of een ziekte, zoals de titel doet vermoeden maar de depressie druipt soms wel van de pagina’s af.

In het boek lezen we over het leven van huisvrouw Maj in de jaren 50 en 60. Getrouwd met Tomas met wie zij twee kinderen heeft, dochter Anita en zoon Lasse die bij aanvang van het boek pubers zijn. We volgen haar in haar dagelijkse routines die bestaan uit het huishouden doen, zorgen voor man en kinderen en het toe werken naar alle hoogtepunten, zoals verjaardagen en feestdagen. Alles wordt vers gemaakt en gebakken en het huis is piekfijn op orde, tot aan de franje van de vloerkleden aan toe die de juiste richting op worden geveegd.

Deze routines geven haar leven een richting en een reden van bestaan. Maar gaandeweg wordt het een houvast. Zonder weet ze niet wat te doen. De contacten met man en kinderen zijn oppervlakkig. Niemand in het gezin lijkt in staat tot waarachtig contact. Maj voelt veel maar maakt niets bespreekbaar ook al is er alle reden om eens met het mes op tafel een gesprek te voeren. Alcoholisme, affaires, faillissement van het familiebedrijf, depressies. Er gebeurt voldoende om je er flink onder te krijgen. Maar Maj gaat gewoon door onder het motto dat het ‘allemaal nog veel erger zou kunnen zijn’.

Het boek grijpt om die reden flink naar de strot. Hoewel ik Maj wel door elkaar kon rammelen met haar passiviteit, is ze ook in en in zielig en eenzaam. Ik denk ook dat de passiviteit wel heel erg bij de tijdgeest past. De man wist het beter en de vrouw voegde zich daarnaar. Zolang alles bij het vertrouwde blijft, voelt zij zich redelijk veilig en stelt daarom maar weinig ter discussie, wellicht uit angst voor de antwoorden.

Maj heeft dan ook weinig op met de veranderende tijdgeest. Kinderen die samenwonen zonder te trouwen, zij vindt dat maar moeilijk en ongepast en maakt zich druk over of ze dan wel haar mooie geborduurde lakens kan geven als cadeau aan de vrouw die niet officieel haar schoondochter is. Stel dat de relatie overgaat, dan is zij haar lakens kwijt. Dat haar dochter kan gaan studeren wekt wel wat trots op in haar maar er zijn toch meer zorgen over het vinden van de juiste man.  Want daar gaat het toch om in het leven volgens Maj.

Zo kabbelt het maar door in een stijl die eerst wat moeilijk door te komen is en dan ineens heel verslavend blijkt te zijn. Echt een prachtig boek en een indringend beeld van de jaren 50 en 60.

‘Leven tot elke prijs’ blijkt het derde deel van een trilogie te zijn, waarvan het eerste deel, ‘De komst van een kind’ in oktober in een Nederlandse vertaling beschikbaar zal zijn. Het tweede deel, ‘Zorgen voor het gezin’ is al verkrijgbaar. De delen zijn los van elkaar te lezen.

Leven tot elke prijs

  • auteur: Kristina Sandberg
  • Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
  • 480 pagina’s
  • ISBN 9789046819159
  • ook verkrijgbaar als e-boek

geld, sparen, rekeningen en doelen

Wat ik al had verwacht, bleek te kloppen. Ik kreeg een rekening van de zorgverzekeraar van €333. Het betreft de onderzoeken in het audiologisch instituut en een bijdrage voor de multimic, het hulpstuk dat gekoppeld is aan mijn gehoorapparaatjes en wat maakt dat ik veel makkelijker tv kan kijken of in een gezelschap het gesprek kan volgen. Wat mij betreft het geld meer dan waard! Ik gaf nog niet heel veel uit aan vergoede zorgkosten dit jaar (eigenlijk tot nu toe alleen voor de b12 injecties), dus bovenstaande bedragen zijn de eigen bijdrage. Op zich maakte ik natuurlijk wel kosten, zoals een eerdere bijdrage van ruim € 700 voor de gehoorapparaatjes, maar dat viel niet onder de eigen bijdrage maar is gewoon het deel wat niet vergoed wordt.

Afijn, €333 dus. De auto moet ook in september naar de garage voor de APK en we verwachten dat er in ieder geval nieuwe banden onder moeten worden gezet. Ik weet niet wat we kunnen verwachten, de banden alleen zijn al minstens €350 als ik kijk naar de vorige keer dat we die aanschaften. Ik heb voor de zekerheid €500 opzij gezet. Ook deed ik een aanbetaling voor een vakantie volgend jaar in de Dordogne. Voor wie zich herinnert wat ik vorige week schreef: ik wil graag een vakantiehuis huren in een streek met iets meer kans op zon en mooi weer en een zwembad. Ik vond een geweldig huisje in een prikkelarme omgeving (lees: volgens mij staat het midden in het niets) mét privézwembad. Waar ik dus heerlijk in ga liggen dobberen als de mannen op stap gaan. Het huis is vlakbij Sarlat, een vrij drukke toeristische plaats dus er is wel wat reuring. En er is in deze regio van alles te zien en te ontdekken. Ik hoop dat ik dus een plek heb gevonden die én voor de man en puber fijn is qua activiteiten kunnen ondernemen én voor mij fijn.

Dat ziet er toch blij makend uit?

Natuurlijk ben ik belachelijk vroeg met mijn reservering. De mensen van het huisje hadden nog niet eens nagedacht over de prijzen van volgend jaar. Het punt is dat dit soort pareltjes niet makkelijk te vinden is: prikkelarm, comfortabel, privézwembad, maar wel in een omgeving waar alles te doen en te beleven valt. We betalen er wel wat meer voor dan we normaal gewend zijn. Maar aan de andere kant is het niet eens zo duur als ik kijk wat je betaalt voor twee weken glamping op een vakantieparkje met zwembad in de Dordogne. Dan zijn wij toch goedkoper uit en hebben meer privacy.

Dat dus. Wie vroeg boekt, betaalt ook een aanbetaling vroeger dus dat was even een best groot bedrag waar we niet op hadden gerekend om dit nu al op te hoesten aangezien het nogal ene impulsieve actie was. Omdat we ook een aflossing van €2500 deden afgelopen maand, kun je wel stellen dat het geld er uit vloog en met de komende rekeningen nog steeds uit vliegt.

De komende vier maanden moeten we een aantal spaarpotten even flink aanvullen. De pot voor de vervanging van de hete luchtverwarming &de geiser én het plaatsen van een dakkapel, zou eind van dit jaar op €7000 moeten staan. Hier moeten we nog een kleine €3000 bij sparen.

Het doel voor de autospaarpot is dit jaar €7200. Daar zijn we nog €2183 van verwijderd. Als ik kijk naar de gewone buffer (afschrijvingen, pech) dan moet daar ook nog wel iets van €750 gespaard worden.

In totaal zou er de komende vier maanden een kleine €6000 opzij gezet moeten worden. Best een ambitieus plan. Maar er hoeft dus dit jaar verder niet te worden afgelost en het geld voor de rekeningen van de APK en de zorgverzekeraar staat al klaar. Bovendien hebben we de komende maanden een financiële meevaller (gift van Oma) en ik was vergeten dat we de borg van afgelopen vakantie nog gestort zou worden. Dat was de verhuurder ook vergeten dus daar heb ik gisteren achteraan gemaild.

Na wat gepuzzel in mijn ecxelletje is de conclusie dat het wel moet gaan lukken als we ons verder een beetje inhouden. Hoewel ik nog wel met budgetten werk, is dat meer een richtlijn dan dat ik nu alles tot op de komma na leef, daar heb ik geen zin meer in. Dat dit niet betekent dat je dan meer uitgeeft merk ik aan ons boodschappenbudget. We geven nu bijna €100 minder uit per maand dan de voorgaande jaren.

Liggen jullie een beetje op koers met sparen en aflossen?

Zaterdag

deze gaat niet naar de vuilstort hoor en ook niet naar de kringloop!

Zo, de mannen zijn nu naar de vuilstort en de kringloop en het huis is weer een stukje opgeruimder en leger. Alles stond eigenlijk vorig weekend al klaar maar tegen de tijd dat eindelijk de auto ingeladen was, was de vuilstort al gesloten. Blij dat het nu weg is.

Deze week heb ik ook de computer flink opgeschoond. Hij was erg traag geworden maar nu doet hij het weer als een zonnetje. Ik heb gebruikt gemaakt van het programma CC Cleaner om op te ruimen. En verder even alle bestanden doorgelopen en handmatig oude documenten verwijderd en één en ander verplaatst naar de externe schijf.

Tot slot kochten we een wifi-versterker omdat we boven bijna geen signaal hebben. We hadden er al eerder eentje aangeschaft en dat was geen succes. Maar toen Zuinige Zeeuw schreef over haar wifi-versterker die het naar volle tevredenheid  deed, heb ik haar gevraagd welke zij had en die gekocht. En inderdaad, hij doet het prima (voor wie het weten wil: de TP-Link TL-WPA4530 KIT – Wifi Powerline ).

Het nieuws over de aanslag in Barcelona hakte er goed in, bij veel mensen natuurlijk. Het kwam ook dichtbij want ik heb vrienden wonen in Barcelona. Nu wist ik dat hij er niet was wegens vakantie met hun drie kinderen, maar zij wel. Sterker nog, zij komt bijna alle dagen vlak bij de Ramblas omdat zij daar vlakbij werkt. Meestal mijdt ze het vanwege de drukte maar juist deze week plaatste zij foto’s van de Ramblas omdat het ’s ochtends zo rustig was. Lang leve Messenger, ik had meteen contact met haar en ze was gelukkig ongedeerd.

Op kattengebied kan ik melden dat de kat-in-de-mandtraining met Dibbes een enorm succes is en met Gerrie gaat ’t zo zo. Die wil niet echt. Maar Dibbes wel en gisteren bereikte ik een nieuwe mijlpaal. Na het oefenen met in de reismand springen en het oké vinden dat het deksel dichtgaat, was hij gisteren zover dat ik de reismand met hem erin even kon optillen, zonder dat hij in paniek raakte. Natuurlijk heb ik hem daarna weer uitbundig geprezen.

Dit blijven we even een paar weken herhalen. De volgende stap is dan optillen en even lopen, daarna optillen, lopen en even naar buiten en uiteindelijk in de auto een klein rondje rijden. Ik ben dus nog wel een paar maanden bezig denk ik. Maar ik ben nu al verder met hem gekomen dan ik had verwacht. Het doel is hem zonder zware drugs in de reismand te krijgen voor de dierenartscontrole eind van het jaar. Met Gerrie denk ik eerlijk gezegd dat dit niet goed lukt met het tempo waarin het nu gaat. Daar moet ik nog even wat op gaan verzinnen.

Op dinsdag had ik een spontane Pippi-actie. Het was best mooi weer en vriendin M. appte dat zij in het buitenbad in Zwaag was met haar gezin. Ze is op vakantie in de buurt en we hadden een afspraak staan voor vrijdag. Maar vrij spontaan besloot ik dat S. en ik ook wel even naar het buitenbad zouden komen. Dat is ca. 15 minuten fietsen en voor mij met de e-bike nét te doen.

Zo gezegd, zo gedaan, dus gingen we op weg. Alleen toen we net 5 minuten onderweg waren, zag ik dat de accu bijna leeg was. Een verstandig mens was toen omgedraaid. Maar dat lukte me niet. Ik had al gezegd dat ik er aan kwam, zat me ook lekker te verheugen en door de adrenaline van die spontane actie voelde ik me erg overmoedig.

Dus doorgefietst en heen heb ik het net gered met de accu. We hadden een heerlijke middag in het zwembad en praatten elkaar de oren van het hoofd. We zien elkaar normaal bijna nooit, ik heb haar via het blog leren kennen. Aangezien zij net als ik chronisch ziek is en dus beperkt in wat ze kan doen, hebben we vooral contact via app en mail.

Toen weer op naar huis met een accu die meteen uit ging. Dat ging eigenlijk verbazingwekkend goed vond ik, zeker conditietechnisch. Mijn benen deden wel wat pijn maar verder ging het wel.

Die euforie duurde tot de volgende dag, toen werd ik zwaar verkouden wakker, met lichte koorts, een bezweet en grieperig lijf. Jammer. Eerst dacht ik nog dat het kwam doordat ik het idee heb dat er al een flinke tijd iets sluimert in het lijf, ik had op vakantie ook al een koortslip en keelpijn. Maar toen in de loop van de dag de verkoudheid ineens was verdwenen drong het tot me door dat dit gewoon een ME-reactie was van mijn lijf. Ik heb voor mijn doen een zware fysieke actie gedaan en mijn lijf roept dan de noodtoestand uit met een grieperig gevoel en rare symptomen.

Toen ik net ME had, had ik dit constant. Ik werd elke ochtend wakker met de griep als het ware. Verkoudheden kwamen en gingen in een paar uur tijd, last van keelontstekingen die op kwamen zetten en dan ineens weer verdwenen. Het duurde lang voordat ik begreep wat dit was en dat dit er dus blijkbaar bij hoort.

Spijt dat ik ging? Nee, zeker niet! Het was gewoon zo’n onverwacht leuke middag met een gouden randje. Wel heel jammer dat ik hierdoor onze echte afspraak van vrijdag moest afzeggen. Maar ik hoop dat we die volgende week alsnog kunnen hebben. Het is zoals het is. Voor nu weer even bij tanken en voortaan die accu beter in de gaten houden. Ga ik nu lekker van de zon genieten want het is vrij onverwacht toch heel mooi weer vandaag. Fijn weekend allemaal!