Smoes en zijn schildklier (of wat er van over is)

Precies een week geleden lag onze Smoes op de operatietafel, waar hij een schildklieroperatie onderging. Het was tot het laatste moment spannend of de operatie door kon gaan. Hij moest namelijk wel in een redelijke conditie zijn.

Maandagochtend rond een uur of 9 vertrokken wij met een nuchtere en daarom zéér verontwaardigde kat richting dierenarts. Indien de bloedtest positief was, zouden we hem daar meteen achter kunnen laten voor de operatie. Die was voor de zekerheid al ingepland voor in de middag.

Bloed werd afgetapt, meneer werd gewogen (iets afgevallen), hartslag gemeten (te snel en te dreunend) en we deden ons verhaal. We mochten op de uitslag wachten in de wachtkamer.

Een klein half uur later kwam de dierenarts de uitslag bespreken. Wat volgde was een best negatief verhaal en daarom zag ik het vonnis niet aankomen: toch opereren ondanks waarden die niet positief zijn. Na 6 weken schildkliermedicatie waren zijn schildklierwaarden weliswaar gedaald maar nog steeds op het randje. Zijn leverwaarden zijn nog schrikbarend hoog. De medicatie verder verhogen was niet mogelijk aangezien hij al op de hoogst mogelijke dosering zat. Opereren leek de enige mogelijkheid om de boel tot rust te brengen.

Het verhaal kwam erg negatief op mij over, zeker omdat ze benadrukte dat we drie weken na de operatie wéér de bloedwaarden moesten laten testen om te zien of vooral de leverwaarden zich dan wel hebben genormaliseerd en de overgebleven schildklier een normale hoeveelheid hormonen produceert. Maar het was wel een beetje van  “ach en wee en maar hopen dat….

Na het kattenkind gedag te hebben gekust vertrokken we richting huis waar ik probeerde me niet al te druk te maken. Een te hoge hartslag in combinatie met een narcose is natuurlijk niet echt prettig.

Eind van de middag mochten we hem weer halen en spraken we C., de dierenarts die hem had geopereerd. Dat was ineens een heel ander verhaal. Ik vertelde eerlijk dat ik wat somber was geworden van het gesprek met Y, de andere arts. C. heeft veel meer ervaring en vertelde dat ze soms wat van zienswijze verschillen. Volgens haar denkt Y, de jongere arts, nog erg vanuit het standaard protocol dat ze op de opleiding heeft geleerd. Maar zij zag geen enkele reden waarom het niet goed zou komen en vond een bloedtest over drie weken alleen nodig als er daadwerkelijk symptomen zijn die te denken geven. Als de stofwisseling te snel gaat dan merk je dat aan de hartslag, zijn gewicht, ontlasting en eetgedrag. Kortom als die allemaal normaal zijn, dan is testen nergens voor nodig. Ze opereert al jaren katten met schildklierproblemen en had eigenlijk nooit mee gemaakt dat het erna niet goed gaat.

Oké, dát klonk veel beter. Smoes was inmiddels voldoende bijgekomen, al ging dat wat moeizaam, maar uiteindelijk mocht hij mee naar huis met een flinke jaap in zijn keel en de belofte een week later terug te komen om de hechtingen te laten verwijderen.

eenmaal thuis wilde hij meteen naar buiten, wat natuurlijk niet mocht

De afgelopen week herstelde hij goed en snel. Zijn eetgedrag is normaal. Zijn ontlasting is dat nog niet, maar dat kan ook door de antibiotica komen en die is inmiddels op. Zijn gewicht is wel stabiel.

Zaterdag hebben wij hem voor het eerst weer naar buiten gelaten. De wond is mooi geheeld en we zagen geen reden hem nog te straffen door hem langer binnen te houden. Het is een senior en zijn gedrag buiten is vooral beetje scharrelen en snuffelen en middagdutjes doen. In de nacht houden we hem nog wel binnen.

Dus daar ging meneer met de staart omhoog, dolgelukkig. Elke struik in de tuin is besnuffeld. Zijn manier van lezen wat er de afgelopen week is gebeurd, zonder hem.

Morgen laten we de hechtingen verwijderen en 6 augustus is dan een nacontrole, waar we dus al of niet nog een bloedtest laten doen. Afhankelijk van de uitslag ga ik wel of niet mee op vakantie. Op zich heb ik goede hoop maar je weet maar nooit. Hij geeft nu toevallig al een paar dagen achter elkaar over. Kan door de hitte komen, kan iets anders zijn. Even afwachten maar weer. Ik ben er nog niet helemaal gerust op. Een combinatie van mijn gewone zwartgalligheid met nog wat oververmoeidheid van de afgelopen tijd.

Nou ja voor Smoes is in ieder geval het ergste nu achter de rug. En voor ons ook. Want een kat binnenhouden met die hitte en dus alle ramen en deuren dicht moeten houden, was niet echt fijn.

 

 

Advertenties

Smoes

De operatie ging goed. En vanmorgen was hij weer helemaal zijn springerige zelf. Ik helaas nog niet, dus jullie houden een uitgebreidere update van me tegoed. Eerst even bijtrekken.

Hier net bijgekomen, nog heel slaperig maar wel helemaal klaar om weer naar buiten te gaan. Wat voorlopig nog niet mag.

Stilte (voor de storm)

Tevreden kat en nog onwetend over de ellende die we morgen over hem uit gaan storten….

Dit weekend geniet ik van stilte. De mannen zijn sinds vrijdagmiddag op stap, naar Nort Sea Jazz, en komen pas vannacht weer thuis. Toen ze vertrokken deed ik iets waar ik me al weken op heb lopen verheugen: ik plugde mezelf uit en houd dat lekker het hele weekend vol.

Wat een zaligheid! Ik heb nu precies één jaar mijn gehoorapparaten, zou niet meer zonder kunnen en willen maar tering, wat is het fijn om even in een stille wereld te leven (als ik de tinnitus in mijn rechteroor niet meereken). De buurvrouw kwam even een praatje maken maar er is met mij niet meer echt een gesprek te voeren zonder apparaatjes en ik was niet van plan ze in te doen – sorry buuf, ze liggen boven en ik heb geen goede dag dus ga niet heen en weer lopen naar boven, wat zeg je, ik versta je niet, ja doei. Zo ging dat.

Ik had vooraf wel plannen dit weekend. Vriendin D. zou zaterdag komen eten (en dan zou ik vanzelfsprekend wel even inpluggen) maar aangezien ik donderdag en een deel van de vrijdag in bed lag wegens een terugslag, heb ik haar afgezegd.

Die terugslag was helaas wat heftig en het gevolg van een uitje, maar was het wel meer dan waard. Ik ben even gaan knuffelen met een heleboel kittens die worden opgevangen door mijn vriendin M. Wie mij een beetje kent weet dat dit voor mij ongeveer het equivalent van het paradijs is. Er zat van alles tussen: een cypertje, een schildpadpoes, een zwart katje, drie rode en een maine coon. Zo lief! Sommigen waren nog niet heel erg gesteld op menselijk gezelschap (aantal is in het wild geboren) maar er waren een paar die me wel goed genoeg vonden om overheen te rennen of me aan te tikken met hun pootjes.

Zwaar verliefd weer naar huis dus. Omdat de terugslag zo heftig was besloot ik dus dit weekend zo goed als niets te doen en ook zo veel mogelijk los te laten van wat ik van mezelf verwacht. Ik liet mijn eigen ritme los wat eten en rusten betreft en deed het gewoon wanneer het uitkwam of ik behoefte voelde. Wat een stuk makkelijker is als je eens even geen rekening met een gezin hoeft te houden.

Dit weekend is ook de stilte voor de storm. Morgen gaan we met Smoes naar de dierenarts en worden zijn schildklier- en leverwaarden weer getest. Zijn die goed genoeg dan gaat hij morgenmiddag onder het mes. Ik heb er een goed gevoel over. Zijn eetgedrag is een stuk verbeterd, hij is veel minder vraatzuchtig en sneller verzadigd, zijn hart bonkt niet meer zo achterlijk hard, zijn ademhaling is heel rustig nu en zijn ontlasting zo goed als normaal. Allemaal tekenen dat de medicatie nu goed zijn werk doet.

De dagen na de operatie is het wel afzien want hij moet vanwege de hechtingen iets van 10 dagen binnen blijven en dat is bij Smoes echt wel een dingetje. De deur moet dus dicht en op slot want hij is echt mega goed in uitbreken en heel snel. Ook mag hij natuurlijk niet aan die hechtingen komen en een kap zal denk ik niet kunnen, gezien de plek van de hechtingen (op zijn keel). Dus maar even kijken hoe het loopt maar echt veel rust ga ik niet krijgen denk ik. Wat niet uitmaakt want ik hoop dat hij goed opknapt en na de operatie door het leven kan gaan zonder 2 x per dag pillen in zijn strot te duwen. Want zowel Smoes als ik zijn dat nu wel zat.

Zojuist maakte ik al de logeerkamer in orde waar hij rustig bij kan komen zonder dat hij van de trap af klettert of wordt belaagd door de andere katten. Soms zijn ze na een narcose natuurlijk wat misselijk, of nog erg draaierig en een aparte rustige ruimte om bij te komen is dan echt prettig weet ik inmiddels uit ervaring.

Ga ik nu even buiten lezen en proberen de stoel terug te claimen waar de hoofdpersoon van morgen nu in zalige ontwetendheid een tukje ligt te doen.

Fijne dag allemaal!

Katrien

Sinds 2010 blog ik. En met het hebben van een blog, krijg je als je geluk hebt, lezers erbij. Sommige lezers ken ik persoonlijk inmiddels, anderen niet. Met een aantal lezers ben ik bevriend geraakt. En met sommigen heb ik sporadisch contact via mail. Omdat één van mijn stukken hen heeft geraakt en ze mij hun verhaal willen vertellen. Vaak mail ik dan terug, vaak ook niet. Regelmatig krijg ik zoveel mail dat ik niet op iedereen kan reageren. Maar ik lees alles.

Sommige lezers blijven meer onbekend. Die liken alleen regelmatig een bericht maar laten geen reactie achter. Toch is dan hun naam wel een vertrouwde constante voor mij. En sommige lezers die wél vaak reageren zijn heel attent. Dan krijg ik ineens een berichtje dat ze heel vaak reageren maar nu even niet want ze gaan op vakantie en hebben daar geen wifi. Dan willen ze niet dat ik me ongerust maak.

Ook verdwijnen mensen ‘ineens’ van de radar. Dan weet ik natuurlijk niet wat er aan de hand is. Dat houdt me wel eens bezig. Is er iets gebeurd? Of is de persoon in kwestie gewoon gestopt met Social Media of specifiek met het lezen van mijn blog? Dat kan natuurlijk. Ik schreef voorheen altijd over consuminderen en besparen en niet alle lezers zijn met mij mee gegaan toen ik over andere onderwerpen ging schrijven. Dat begrijp ik goed. Maar ik schrijf in eerste instantie voor mezelf en niet om de bezoekersaantallen constant te houden.

Katrien was zo’n lezeres die voor mij een constante op de achtergrond was. Reageerde zelden maar gaf wel heel vaak een like aan mijn berichten. Als ze reageerde dan was dat meestal op een berichtje over de katten. Zelf was zij poezenmoeder van twee katten. Eerder dit jaar heeft zij een nieuw huisje voor ze moeten zoeken omdat ze niet langer voor ze kon zorgen. En precies een week geleden is zij overleden aan de gevolgen van ME. Ze is 53 jaar geworden.

In een jaar waarin er wereldwijd grote ontwikkelingen zijn op het gebied van ME en veel patiënten daardoor weer meer hoop op genezing krijgen, kwam deze ontwikkeling voor Katrien te laat.

En hoewel er dus veel gebeurt, gaat het traag. Omdat je jarenlange vooroordelen niet in een paar maanden tijd ombuigt. Omdat het onbegrip over wat de aandoening inhoudt in stand wordt gehouden door de achterlijke naam Chronisch Vermoeidheidssyndroom, die de lading niet dekt en die een uitnodiging lijkt om alle soorten moeheid op één hoop te gooien. Die naam voorkomt dat de aandoening serieus wordt genomen. Sinds 1969 is ME door de Wereldgezondheidsorganisatie erkend als een neurologische aandoening maar door het kiezen voor de naam CVS in 1988 werd vermoeidheid an sich blijkbaar gezien als belangrijkste criterium.

Het gevaar bestaat daarmee dat andere vaak veel meer overheersende symptomen zoals Post Exertionele Malaise (PEM), niet worden gezien, erkend of geloofd. En vermoeidheid kan ook snel worden gepsychologiseerd. En dat is dus precies wat er gebeurde, CVS werd het vakgebied van psychiaters, psychologen en gedragstherapeuten.

Met ernstige gevolgen: In Denemarken besloot de regering recent tegen de stroom in te zwemmen en cognitieve gedragstherapie weer de enige erkende behandelvorm voor ME te maken. Met als gevolg dat de patiënten daar gedwongen worden een therapie te volgen die gericht is op het erkennen dat de patiënt ziekmakende gedachten heeft. Ik schreef het al vaker: ik ben niet tegen gedragtherapie in het algemeen maar wel tegen gedragstherapie voor ME-patiënten die in een speciaal voor hun ontwikkelde therapievorm leren dat ze signalen van hun lichaam moeten negeren.  Ik ben er tegen dat deze therapie als methode wordt ingezet met de claim dat deze vorm geneest, terwijl deze claim gebaseerd is op vervalste gegevens. Ik ben er ook tegen dat patiënten vaak alleen maar deze therapie aangeboden krijgen en geen behandeling die gericht is op het genezen of verlichtingen van hun fysieke klachten.

Een medepatient kreeg  deze week te horen dat zij in het Zuyderland ziekenhuis niet welkom was voor ernstige klachten die zij had als gevolg van ME/CVS. Zodra het woord CVS viel, werd duidelijk gemaakt dat ze wel kon worden opgenomen op de psychiatrische afdeling aldaar.

Hoewel ik nu even behoorlijk somber ben, een combinatie van een slechte week en een opeenstapeling van stressvolle dingen, ben ik er van overtuigd dat we het tij weten te keren. Dat er iets uit al die biomedische onderzoeken gaat komen die van start zijn gegaan dit jaar. Dat we ooit de zorg krijgen die we zo hard nodig hebben. Dat we niet langer uitgelachen worden door artsen, dat we niet langer gestigmatiseerd worden in de media en dat ME ooit een aandoening zal zijn die heel goed te behandelen is.

Maar voor Katrien is het te laat. En dat raakt mij enorm.

Genieten

Al geruime tijd ben ik op zoek naar meer Pippi in mijn leven. Ik snak naar wat afwisseling, spontaniteit en gekkigheid. Niet zo raar als je al 10 jaar thuis zit met veel beperkingen. Maar zomaar er op uit gaan wordt steeds ingewikkelder, lijkt het. Ik besef dat ik zelf mijn grootste vijand word. Ook vanwege de continu afweging: is dit een terugslag  waard? Durf ik het risico te nemen dat ik hiermee een terugslag van dagen of weken krijg? 

Want erop uit gaan, daar zitten haken en ogen aan. Juist afwisseling en spontaniteit vergroten de kans dat ik mezelf een terugslag bezorg. Tegelijkertijd zorgt het ook voor kunnen (na)genieten. En het gevoel te hebben dat ik weer een stukje van de buitenwereld heb kunnen zien, en de buitenwereld weer een stukje van mij.

Pippi vinden gaat niet heel soepel. Ik vind het een grote uitdaging  (lees retemoelilijk) om uit de overlevingsstand te komen en keuzes te maken voor spontaniteit. Inmiddels heb ik toch echt wel een beweegangst en activiteitenangst. Ik blijf worstelen met het kunnen doen van de dagelijkse dingen en elk afwijkend iets is dan vaak gewoon te veel. Zowel fysiek als mentaal.

Ook worstel ik met het bewaken van mijn energie. Die vervliegt nog veel merk ik. Ik geef nog veel te vaak de energie weg. Op dit moment heb ik een groot energielek waar ik omwille van privacy niet op in wil gaan omdat er een ander bij betrokken is.

Het is me hierdoor wel duidelijk dat zelfs na zó lang thuis zijn zonder vaste verplichtingen ik nog steeds niet echt de baas ben over mijn eigen tijd. Ik kan in principe douchen, eten, rusten wanneer ik wil. Maar word hier toch vaak in belemmerd door de toestand van mijn lijf of de aandacht die er naar het energielek gaat.

Ook zijn er andere energielekken. Zoals het laten plaatsen van een nieuwe meter. Wat hooguit een uurtje zou duren werd een urenlange toestand omdat na het plaatsen van de nieuwe meter het gasfornuis het niet meer deed. En de ketel niet meer aanging. Dus lag ik met de meterman op mijn knieën voor het fornuis en voor de ketel in de schuur. Belde ik de man een paar keer op kantoor met vragen als ‘weet jij of er een beveiligingsklep op het gasfornuis zit en zo ja waar zit dat ding’.

Dat zijn natuurlijk gewoon de dingen van de dag die kunnen gebeuren. Maar omdat er nul reserve is, trek ik het slecht en voelt mijn lijf erna aan alsof er overal naalden in mijn zenuwen worden geprikt.

Maar dit stuk ging over genieten en niet over klagen. Ik neem me vaak voor meer te genieten. Vreemg genoeg lukt dat in de winter beter. Als het buiten donker is en ik op de bank met thee, kat, boek en kaarsen aan zit, ben ik al snel heel blij en tevreden. In de zomer voel ik me over het algemeen iets beter maar worden verlangens vaak ook groter. Dan wil ik EROP UIT.

Dat is precies de reden dat ik de scooter en de rolstoel heb gekocht, om dat meer mogelijk te maken. Dus toen de man gisteren vroeg of ik zin had op de dijk te toeren, was dat geen vreemde vraag. En toch schoot ik vrijwel meteen in de weerstand. Want ik moest nog koken en weet dan niet hoe ik erna er aan toe ben. En ik moest nog (*&*&^&(&T^())(.

Als je mij zo hoort heb ik een heel druk bestaan maar niets is minder waar. Ik kan gewoon niet meer schakelen. Zomaar zeggen we gaan NU weg, is iets wat ik verleerd ben. Maar afijn, de levenslust was gisteren toch groter dan de stem van de zeurkous in mijn brein en we gingen. En het was goed. Windje, zon er bij, blik op het IJsselmeer, de mannen op hun fiets, ik op de scooter. Zelfs nog op een terrasje gezeten.

Ik besefte dat ik dit bijna nooit doe. Zomaar ergens naar toe gaan. Mezelf uit mijn soms wat deprimerende situatie halen. Ik besef ook dat daar een reden voor is. Wat niet kan, kan niet. Ik kan wel zoveel willen maar heel vaak lukt het gewoon niet. Maar gisteren lukte het wel. En vandaag geniet ik na. En neem ik de pijn voor lief. En hoop ik dat ik snel weer mezelf er toe kan zetten erop uit te gaan.

Voor mezelf kiezen heeft een dubbele lading. Het betekent beter mijn grenzen bewaken – zodat ik de baas over mijn energie ben en niet een energievreter – maar het ook zien wanneer het beter is om eens uit mijn comfortzone te stappen en die grenzen juist wat los te laten.

 

klacht – maak van je hart geen moordkuil

Beste mensen,

Graag wil ik een opmerking maken over uw vervoerder DHL. Eerst kwam DHL niet op de afgesproken dag langs. Wij waren met drie man thuis en toch beweerde de vervoerder dat ze het hebben aangeboden en dat er niemand was.

Vervolgens wordt vanavond de rolstoel in doos op mijn stoep neergekwakt. De doos was gescheurd en van boven open.

Op mijn opmerking dat dit er wel heel erg gebutst uitzag, kreeg ik als antwoord dat dit zojuist was gebeurd.

Dan nog, zo ga je niet met andermans spullen om.

Voordat ik nog wat kon zeggen sjokte meneer al weer weg.

Nu heb ik dit al vaker meegemaakt met DHL. Maar nog nooit eerder zo’n grote dure bestelling gedaan die door DHL werd afgeleverd. Ik wilde hier toch iets van zeggen.

U verkoopt hulpmiddelen waar mensen van afhankelijk zijn, die heel belangrijk voor uw kopers zijn en uw vervoerder gaat daar heel onzorgvuldig mee om.

De rolstoel was wel in goede staat en ik ben er blij mee.

Met vriendelijke groet,

Min of Meer

 

Verraad

Twee keer per dag ga ik naar hiernaast. Dan geef ik de buurkatten eten en doe een knuffel- en speelsessie met ze. Meestal gaan onze buren in de winter op vakantie maar dit jaar hebben ze een weekje extra tussendoor.

Het voordeel van in de winter de buurkatten voeren is dat mijn verraad niet zo opvalt. Onze kattentroep ligt als het buiten koud is graag binnen en heeft niet in de gaten – op Moos na – waarom ik twee keer per dag even weg glip.

Hoe anders is het nu. Na een paar dagen weten ze het allemaal en is er geen ontkennen meer aan. Als ik door de voordeur naar binnen ga, probeert Moos achter mij langs naar binnen te glippen. Dat sta ik niet toe en gooi de deur voor zijn neus dicht. De reactie is een gekerm en gekrijs van hier tot Tokio. Om zijn leed te benadrukken springt hij nog even op de plantenbak buiten, zodat hij met zijn neus tegen het raam het plaatje kan afmaken. Dibbes zorgt voor het achtergrondkoor en ligt rollend van ellende op het tuinpad.

Loop ik snel door naar de keuken om eten te pakken en de deur open te doen. Buurkatten weten het al wanneer ik kom en die zitten vaak in de achtertuin een beetje te wachten en te zonnen. Als ik de keukendeur opendoe, komen niet alleen de buurkatten maar ook Gerrie en Smoes aanstormen.

Als Tommie en Caspar hun eten naar binnen werken is dat onder begeleiding van gekrijs en gejammer van mijn eigen katten. Smoes probeert tegelijk ook door het kattenluik te komen dus hem moet ik telkens terug duwen. En Gerrie, nou er zijn geen woorden om zijn leed te beschrijven. Zijn ogen rollen uit zijn kop, zijn keel is schor van het gillen, de paniek druipt uit zijn vacht. Verraad!

Een kat vergeet meteen dát hij al eten heeft gehad en dat vergeet hij liefst twee keer per dag. Derhalve dient het bedienend personeel continu te worden herinnerd aan lege buikjes.

Een lege bak is gelijk aan een volle bak brokjes minus 3 brokken. Schande als dit niet wordt opgemerkt!

Aandacht die ik schenk aan ander kattenvolk is ongewenst en ongepast. Wat je nu deed! Kan niet! Verschrikkelijk!

Loop ik weer naar ons eigen huis dan is dat onder begeleiding van de kattenfanfare. Alles is weer goed. Behalve voor Gerrie die het niet snapt en in de achtertuin van de buren blijft zitten sippen. Tot ik roep en hij met een rotgang aan komt sjezen, gillend van blijdschap. Je bent er weer! Je houdt nog van me! Eten! Nu!

Tja. Zal blij zijn als de buren weer terug zijn.

 

Van alles wat

Schitterend zomers weer buiten maar ik zit nu helaas binnen omdat ik veranderd ben in een snotbom. S. was vorige week ook verkouden en heeft mij denk ik aangestoken. Alleen hij was er met twee dagen weer vanaf en ik ben nu sinds vrijdag aan het niezen en snuiten.  De vellen hangen er bij aan mijn neus (haha, beeldend genoeg voor jullie?).

Na twee dagen op de bank beneden te hebben geslapen voel ik dat wel in mijn rug. Ik wilde de man niet storen met mijn gesnotter. We hebben wel een logeerbed maar aangezien de logeerkamer een zooitje is en er drie wassen op het bed liggen om opgevouwen te worden, is het makkelijker om maar gewoon op de bank beneden te liggen.

Dat illustreert meteen mooi hoe het hier gaat. Niets geen minimalistisch opgeruimd huis. Ik neem me elke keer voor op te ruimen en op zich doe ik ook echt wel wat maar minimalisme en je huis bijhouden is voor fitte mensen, denk ik wel eens. Ik ben al blij als koken lukt en als wát er op het logeerbed ligt schoon is, zodat we wel het hoognodige uit de stapel kunnen trekken en aan kunnen doen.

We lopen al maanden continu achter de feiten aan te hobbelen. En er lijkt weinig puf te zijn om werkzaamheden gestructureerd aan te pakken. Zelfs de keuken moet nog worden afgemaakt. Vorig jaar juni is er voor het laatst iets aan gedaan en de keuken is voor 90% af. Maar het afwerken moet nog gebeuren. En elke keer zeggen we dat we dat gaan doen als er meer puf en energie is. Want ook de man loopt eigenlijk continu op zijn tandvlees. Ik las ooit in een boek dat geldgebrek tot tunnelvisie leidt en je cognitieve vaardigheden aantast. Dat geldt ook zeker voor gebrek aan energie en stress. Zelfs de kleinste dingen zijn al snel te veel hier.

Dus modderen we gewoon maar door. Er zijn ergere dingen. Als ik andere blogs lees over FIRE en HOT en zuinig leven en goed met je geld omgaan, dan verbaas ik me er wel eens over dat ik ooit zelf een goed bezocht bespaarblog had en anderen op dat vlak inspireerde. Nu doe ik maar wat.

We geven namelijk heel veel geld uit. Niet dat we het over de balk smijten maar we krijgen gewoon de ene na de andere rekening binnen. Ziek zijn kost geld. En het meeste wordt niet vergoed met een aandoening als ME. Deze week alleen al tikte ik weer €200 af aan supplementen die ik voor mijn darmen moest bestellen (en waar ik erg veel baat bij heb) en ontving ik ook een naheffing van de ontlastingsonderzoeken uit januari van € 200.  Daarnaast reken ik ook op ca. € 700 in totaal voor de onderzoeken en de operatie van kat Smoes en moet de auto naar de garage voor een grote beurt. En dat is dan alleen nog maar het plaatje van deze maand.

Natuurlijk is de grote beurt niet iets onverwachts. En kost een kat (laat staan vier katten) ook geld. Dat zijn uitgaven waarvan je weet dat die jaarlijks terugkomen. Maar de laatste 6 tot 7 maanden lijkt alles tegelijk te komen, er zijn zoveel andere onverwachte onvoorziene uitgaven. Het is nu echt telkens rekenen waar we het nu weer vandaan moeten halen, aangezien veel spaarpotten gewoon leeg zijn.

Op zich maakt dat niet uit, ik ben dolblij dát we in de luxe positie zijn alles te kunnen betalen. Maar er is wel een verschil met een paar jaar geleden. Toen was ik ook vaak aan het rekenen waar we op konden bezuinigen en met wat we bespaarden losten we heel veel af aan onze hypotheek. Dát gaat nu echt niet lukken dit jaar, laat staan dat andere spaarplannen die we hadden, nu doorgang kunnen vinden. Ik vrees dat de dakkapel voor S. voorlopig een droom blijft. Eerste prioriteit nu is gewoon alles kunnen betalen. Dan de noodbuffer weer aanvullen. En dan weer dromen over dakkapellen en extra aflossen.

Als ik vooraf had geweten dat we al deze kosten zouden krijgen, zou ik geen vakantie hebben geboekt voor deze zomer en ook geen tuinset hebben gekocht.  Toch is het fijn dat je niet alles voorziet. Want van die tuinset hebben we wél enorm veel plezier nu met het aanhoudend mooie weer. En die vakantie is een fijne afleiding hoop ik van wat tot nu toe best een pittig en stressvol jaar is geweest voor mij.

Dat dit jaar zijn weerslag heeft merk ik aan veel. Ik kan me slecht concentreren op lezen, maak veel fouten in de administratie, vergeet dingen te noteren, houd de voorraden niet goed bij en grijp daardoor telkens mis van het een terwijl ik andere dingen wel bestel waarvan we al veel te veel op voorraad hebben.  Mijn aandacht gaat nu blijkbaar naar andere dingen.

Het leert me dat ik blijkbaar op standje overleven sta. Toch is er ook veel positiefs te melden. De verkoudheid is over zijn hoogtepunt heen, zo te voelen. Het mooie weer blijft voorlopig aanhouden. En binnen een paar dagen ben ik de trotse eigenaar van een geweldig mooie rolstoel die mij hopelijk veel richting dijk, duinen, terrasjes en andere bezienswaardige dingen gaat brengen. En dat was nu eens geen uitgave voor ons maar een cadeau van oma, die mij dit jaar wel heel erg verwent.

Plannen maken is fijn maar kan vooral als er rust in de tent is. Dit jaar hebben we te maken met een combinatie van een achteruitgang bij  mij, het overschakelen naar een andere realiteit (eentje met meer hulpmiddelen) en moeten we heel veel extra kosten opvangen. Dan ben je eigenlijk al blij als je de dag een beetje normaal doorkomt en je het fijn hebt met elkaar.

Dat gezegd hebbende las ik laatst dit in een boek, mooi en waar:

“Er werd eens aan een wijze man gevraagd wat het belangrijkste uur is dat de mens beleeft, wie de beduidendste  mens is die hij ontmoet en wat het noodzakelijkste is om te doen. (…) Het belangrijkste uur is altijd nu, de beduidendste mens altijd degene die op dit moment tegenover je staat en het noodzakelijkste om te doen is altijd de liefde.” (uit het boek ‘Lycidas’ van Christoph Marzi)

Dus rommel ik door, probeer ik me niet druk te maken om plannen die geen doorgang vinden en neem ik alles maar zoals het komt. Voorwaarts kruip!