Hoe nu verder?

Even minder bloggen en er komt van alles naar boven drijven….Het wordt me steeds meer duidelijk wat maakt dat het blog soms als een blok aan mijn been is. Ik ben altijd en eeuwig op zoek naar de meest effici√ęnte manier van dingen doen. Dit omdat ik eigenlijk hopeloos ongeorganiseerd ben. Al mijn begrotingen, excelsheets, plannen en schema’s zijn om te verhullen dat ik een sloddervos ben. En telkens weer vergeet ik dat ik juist goed gedij bij wat slordigheid en ‘laatmaarwaaien’.

Al te grootse plannen zijn bij mij valkuilen waar ik keer op keer in donder. De laatst paar maanden probeerde ik het blog in een stramien te krijgen, voor mij lekker overzichtelijk en voor de lezers ook. Die weten dat ze voor een aflosverhaal op maandag kunnen langskomen en dat ze op zaterdag kattepraat om de oren krijgen.

Zeker de aflosverhalen en de portemonneeverhalen vragen veel van mijn energie. Gewoon omdat er contact met anderen vooraf is en omdat er een hele planning aan vasthing. Niet voor jullie als lezer of voor de deelnemers maar wel voor mij, in mijn hoofd. En dat is nu net waar het misgaat.

Wil ik niet, doe ik niet, is niet goed. Zo dus. Wat dan wel? Ik weet het niet. Ik ga gewoon maar schrijven zoals het komt. Met soms een aflosverhaal maar soms ook niet. Mijn plan is dat ik geen plan meer maak. Dat ik niet meer bedenk dat ik over geld moet schrijven omdat dit een geldblog is. Misschien is dit wel een gewoon blog, zonder thema. Waar ik soms over geld, soms over gedrag, soms over mezelf en soms over katten schrijf. Misschien is mijn eigen leven wel boeiend genoeg om over te schrijven? Misschien gaat het me wel om het schrijven alleen en misschien kunnen jullie als lezers het ook wel waarderen als ik er geen vooraf bedacht thema aan vastplak?

Veel misschiens dus voor iemand die altijd het hoe en het waarom wil weten. Zo, als dat geen glad ijs is ūüėČ

Advertenties

Applaus voor ons allemaal!

Vorige week kreeg ik van Vlasleeuwenbekje¬†een award. Ze schrijft: ‘Hierbij de taak om hem weer door te geven en voor mij is Spaarcentje een hele grote inspiratie. Ze is eerlijk, komt met goed geschreven tips en adviezen en kookt volgens mij heerlijk.

Dank je wel voor de erkenning en de strelende woorden! Eerder deze maand kreeg ik al 2 awards en 2 maanden geleden ook één. Blijkbaar doe ik iets goed. Ik heb alleen een probleem dat jullie misschien wel herkennen. Het is de bedoeling dat ik hem doorgeef. Alleen heb ik het gevoel dat veel van mijn inspiratiebronnen al (meerdere) malen zijn genoemd. Dat we in hetzelfde kringetje awards doorgeven. Hoe leuk dat ook is, nu weet ik even niet meer aan wie ik hem moet doorgeven. Aan Natuurlijk Zuinig die me telkens weer verrast met haar stukjes en recepten? Aan Mevrouw Jee, in wie ik zoveel herken? Aan Zena, omdat ze eerst ging stoppen en nu toch maar niet? Aan De Kleine Wereld omdat hij minder schrijft maar als hij schrijft is het raak? Aan Theo van Tijm en Suikerbiet, omdat hij telkens schandalig lekkere recepten plaatst, die maken dat ik een bak onder mijn mond moet hangen om het kwijl op te vangen? Aan Eet Goed, Voel je Goed, omdat ze zo creatief is met het bedenken van super gezonde en lekkere alternatieven die je helpen met een gezonde leefstijl? Aan Valhalla omdat ze zo droogkomisch is? Aan Kniepertie? Spaarmoeder? Een Beetje Groener? Izerina?

Aaargghh, ik weet het niet! Iedereen schrijft op eigen wijze en inspireert mij en anderen. We helpen elkaar en geven elkaar tips. We proberen duidelijk meer uit ons leven te halen met minder middelen. We dagen elkaar uit en proeven van een andere manier van tegen dingen aan kijken. Brengen mij op idee√ęn, zonder Julia van Natuurlijk Zuinig zou ik bijvoorbeeld nooit herbruikbare groentezakjes hebben gekocht en zonder Vlasleeuwenbekje zou ik nooit mijn supersonische en wendbare zadelkruk hebben besteld.

De blogcommunity leeft! Meer dan ooit vinden we elkaar op het net en kunnen we het beste uit elkaar naar boven halen. Daarom buig ik diep voor jullie allen, koester mijn awards en geef niet door. Niet omdat ik niemand waardeer maar omdat ik niet in herhaling wil vallen.

Voor mij persoonlijk is het schrijven van dit blog √©n mijn receptenblog een heerlijke uitlaatklep die me ook helpt mijn gedachten te ordenen. Ik geniet van het schrijven en ben dolblij met de reacties. Ik ben ronduit verbijsterd over het nog steeds groeiende aantal bezoekers, rond de 500 tot 600 per dag en met regelmatig¬† uitschieters daarboven. Soms word ik daar wat nerveus van want met groeiende aantallen groeit ook bij mij het besef dat er een verwachting is bij anderen. En dat ik daaraan moet voldoen. Het is moeilijk om geen druk te voelen. Ook daar schreven sommigen al over, de druk van het elke dag een stukje plaatsen. Kan ik daar ontspannen mee omgaan? Vaak wel en soms niet, dan wordt het te druk in mijn hoofd omdat ik alles wat ik denk, vertaal in een stukje. Soms vergeet ik dat ik geen Nobelprijs hoef te winnen met mijn blog en dat ik ook best¬†wel af en toe wat gedachten die nergens over gaan¬†het net op¬†mag slingeren. Zoals dit stukje…..

Daarom, een fijne maandag allemaal, bedankt voor de erkenning en “keep up the good work”!