Leestip: Leven tot elke prijs

Als ik mijn aangevraagde boeken haal bij de bieb, kijk ik ook altijd even bij de tafel met ingeleverde boeken. Meestal lees ik volgens een leeslijst. Ik noteer de titel op een verlanglijstje wanneer ik iets lees over een boek dat me interessant of leuk lijkt . En vraag eens in de zoveel tijd wat van deze titels aan bij de bieb. Maar soms stuit ik op onverwachte parels waar ik niets over hoorde. Zoals het boek ‘Leven tot elke prijs’ van Kristina Sandberg. Dat gaat niet over het overwinnen van een depressie of een ziekte, zoals de titel doet vermoeden maar de depressie druipt soms wel van de pagina’s af.

In het boek lezen we over het leven van huisvrouw Maj in de jaren 50 en 60. Getrouwd met Tomas met wie zij twee kinderen heeft, dochter Anita en zoon Lasse die bij aanvang van het boek pubers zijn. We volgen haar in haar dagelijkse routines die bestaan uit het huishouden doen, zorgen voor man en kinderen en het toe werken naar alle hoogtepunten, zoals verjaardagen en feestdagen. Alles wordt vers gemaakt en gebakken en het huis is piekfijn op orde, tot aan de franje van de vloerkleden aan toe die de juiste richting op worden geveegd.

Deze routines geven haar leven een richting en een reden van bestaan. Maar gaandeweg wordt het een houvast. Zonder weet ze niet wat te doen. De contacten met man en kinderen zijn oppervlakkig. Niemand in het gezin lijkt in staat tot waarachtig contact. Maj voelt veel maar maakt niets bespreekbaar ook al is er alle reden om eens met het mes op tafel een gesprek te voeren. Alcoholisme, affaires, faillissement van het familiebedrijf, depressies. Er gebeurt voldoende om je er flink onder te krijgen. Maar Maj gaat gewoon door onder het motto dat het ‘allemaal nog veel erger zou kunnen zijn’.

Het boek grijpt om die reden flink naar de strot. Hoewel ik Maj wel door elkaar kon rammelen met haar passiviteit, is ze ook in en in zielig en eenzaam. Ik denk ook dat de passiviteit wel heel erg bij de tijdgeest past. De man wist het beter en de vrouw voegde zich daarnaar. Zolang alles bij het vertrouwde blijft, voelt zij zich redelijk veilig en stelt daarom maar weinig ter discussie, wellicht uit angst voor de antwoorden.

Maj heeft dan ook weinig op met de veranderende tijdgeest. Kinderen die samenwonen zonder te trouwen, zij vindt dat maar moeilijk en ongepast en maakt zich druk over of ze dan wel haar mooie geborduurde lakens kan geven als cadeau aan de vrouw die niet officieel haar schoondochter is. Stel dat de relatie overgaat, dan is zij haar lakens kwijt. Dat haar dochter kan gaan studeren wekt wel wat trots op in haar maar er zijn toch meer zorgen over het vinden van de juiste man.  Want daar gaat het toch om in het leven volgens Maj.

Zo kabbelt het maar door in een stijl die eerst wat moeilijk door te komen is en dan ineens heel verslavend blijkt te zijn. Echt een prachtig boek en een indringend beeld van de jaren 50 en 60.

‘Leven tot elke prijs’ blijkt het derde deel van een trilogie te zijn, waarvan het eerste deel, ‘De komst van een kind’ in oktober in een Nederlandse vertaling beschikbaar zal zijn. Het tweede deel, ‘Zorgen voor het gezin’ is al verkrijgbaar. De delen zijn los van elkaar te lezen.

Leven tot elke prijs

  • auteur: Kristina Sandberg
  • Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
  • 480 pagina’s
  • ISBN 9789046819159
  • ook verkrijgbaar als e-boek
Advertenties

Lezen: Olivia Rönning & Tom Stilton

Voor het Netflixtijdperk kocht ik de dvd-serie ‘Springvloed‘ en was verkocht. Een serie van 10 afleveringen over een oude moord op een jonge hoogzwangere vrouw op een klein eiland voor de Zweedse kust. Politieacademie studente Olivia Rönning krijgt als als zomeropdracht om te kijken naar deze nooit opgeloste moord. Hebben de toenmalige rechercheurs wellicht iets over het hoofd gezien? Olivia ontdekt al snel dat haar vader één van de rechercheurs was die zich met deze moord bezighielden. Omdat hij inmiddels is overleden spoort ze een oud-collega van hem op, de aan lager wal geraakte Tom Stilton, die bepaald niet op haar zit te wachten.

Mooie serie, spannend en een goede verhaallijn. Gebaseerd op het eerste boek uit een serie van het Zweedse schrijversduo Cilla & Rolf Börjlind. Dat ging ik natuurlijk ook lezen.

Ik ben dol op thrillerseries met dezelfde hoofdpersonen, vooral vanwege de ontwikkeling die ze doormaken. In deze serie komen Olivia en Tom telkens terug in wisselende verhoudingen tot elkaar. Is er in eerste instantie sprake van achterdocht en een enigszins scheve verhouding (die van wijsneuzige studente tegenover mentaal getroebleerde dakloze) later komen ze meer nader tot elkaar en gaan ze steeds meer samenwerken.

Inmiddels zijn er vier delen verschenen en ik heb ze allemaal verslonden. Voor mij bijna gelijkwaardig aan de Wallander-serie van Henning Mankell en dát wil wat zeggen.

Geen echt recensie dus, maar meer dat ik jullie hierop wil attenderen.

         

Lezen: Het boek van de Baltimores

Een paar jaar geleden las ik ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert‘ van de Zwitsere schrijver Joël Dicker. Een boek over Marcus Goldman, een jonge schrijver met een writers block. Als er in de tuin van zijn mentor en collega-schrijver Harry Quebert een lijk van een vrouw wordt gevonden, probeert Marcus uit te zoeken wat zijn betrokkenheid is. Heeft Quebert het gevonden meisje vermoordt of wordt hij erin geluisd? Een heerlijk boek dat voor mij in de categorie ‘vreetlezen’ viel. Goed geschreven, spannend en binnen een dag uit.

Toen opnieuw een roman van Joël Dicker verscheen, met andermaal Marcus Goldman in de hoofdrol reserveerde ik dat natuurlijk meteen bij de bieb.

In ‘Het boek van de Baltimores‘ duiken we in de familiegeschiedenis van Marcus Goldman. Door zijn familie blijkt een scherpe scheidslijn te lopen: die van de succesvolle rijke Goldmans uit Baltimore en de ‘mislukte’ tak uit Montclair waar Marcus toebehoort, een echte middenklasse familie. Zo lang als hij zich kan herinneren kijkt Marcus op tegen de ‘Baltimores’, zoals de Goldmans uit Baltimore worden genoemd. Alles in het gezin van zijn oom, tante en neef Hillel lijkt magisch. Dat wordt nog versterkt als zijn oom en tante Woody, de vriend van hun zoon, opnemen in hun gezin. Dan is er ook nog een woest aantrekkelijk buurmeisje dat iedereens hormonen op hol doet slaan. Marcus gaat jarenlang elk weekend en elke vakantie richting Baltimore en alles lijkt perfect tot op een dag alles in elkaar stort. De neergang van de Goldmans uit Baltimore wordt ingezet en alles leidt naar Het Grote Drama.

Wat het drama is, wordt pas aan het eind duidelijk en vertel ik natuurlijk niet. Marcus is inmiddels een succesvolle schrijver en publiceerde eerder een boek over de omgang met zijn neven. Acht jaar na het drama werkt hij in zijn tweede huis aan een nieuwe roman. Als er op een dag een hond bij hem komt aanlopen, komt hij per toeval weer in contact met het oude buurmeisje van de Goldmans uit Baltimore. Dat maakt veel bij hem los, na het drama had hij het contact met haar verbroken.

Langzaam probeert hij met haar weer een vriendschap op te bouwen terwijl we tegelijkertijd door flashbacks meer zicht krijgen op het idyllische verleden en zijn omgang met zijn neven.  Al snel wordt duidelijk dat er meer rivaliteit en jaloezie speelde dan Marcus toentertijd door had.

Wat vond ik ervan? Nou, ik had het in twee dagen uit. Dat wel. Maar het haalde het voor mij niet bij ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert‘. Hoewel het zeker goed in elkaar zit en hij de spanning over wat het drama nu precies is, tot bijna de laatste pagina weet te verbergen, vond ik het bij vlagen zelfs wat saai. De grenzeloze bewondering van Marcus voor zijn familie uit Baltimore gaat maar door en werd voor mij zelfs wat irritant. Het constante verspringen in tijd maakte het ook niet echt leesbaarder.

Ik denk zeker dat het deels komt door mijn enorme verwachtingen na het eerste boek van Dicker, dat dit wat tegenviel. Absoluut geen slecht boek, maar ik had er gewoon meer van verwacht. Beide boeken zijn trouwens los van elkaar te lezen.

Aanrader? Ja, toch wel. Gewoon een lekker tussendoortje dit boek.

 

Het boek van de Baltimores

  • auteur: Joël Dicker
  • Uitgeverij: De Bezige Bij
  • 448 pagina’s
  • ISBN 9789023496113
  • ook verkrijgbaar als e-boek

 

Lezen: De kattentafel

 

Toen mijn oog op een boek viel met de titel ‘De kattentafel’, werd ik natuurlijk meteen getriggerd. Helemaal toen ik zag dat de auteur Michael Ondaatje is, je weet wel, die van ‘The English Patiënt’ . Wie heeft het droog weten te houden bij het boek en de film? Ik niet!

Behalve de titel kwam er geen kat in het hele boek voor (wel één hond), maar het was wel de moeite waard. De naam kattentafel verwijst naar de minst gewilde tafel aan boord van een cruiseschip. Zit je tijdens de maaltijden aan de kapiteinstafel, dan zit je goed. Zit je aan de kattentafel, dan moet je je zorgen maken over jouw plek in de pikorde, want lager kun je niet zakken.

In 1954 maakt een 11-jarige jongen – Mynah – in zijn eentje een reis per schip – de Oronsay , een monsterlijk groot schip van 7 verdiepingen hoog – van Sri Lanka naar Engeland. Na de scheiding van zijn ouders werd hij opgevoed door zijn oom en tante maar nu reist hij nu in zijn eentje richting zijn moeder in Engeland, die hij al jaren niet heeft gezien. Nou ja, in zijn eentje. Een ‘tante’ die eerste klas reist, heeft beloofd een oogje in het zeil te houden en voert af en toe een verplicht gesprekje met hem. En hij kent Emily, een iets ouder meisje waarmee hij samen is opgegroeid. Maar zowel tante als Emily gaan hun eigen gang en Mynah moet zelf zijn weg zien te vinden aan boord. Dat lukt goed, hij vermaakt zich geweldig tijdens de 21 dagen dat de reis duurt.

De kattentafel waar hij dient aan te schuiven voor zijn maaltijden blijkt een bonte verzameling van vreemde figuren te zijn waaronder twee jongens van zijn leeftijd. Mynah sluit al snel vriendschap met de stoere Cassius en de zachte astmatische Ramadhin. Samen zwerven ze dag en nacht over het schip, eten de voorraden uit de reddingsboten op, observeren de mysterieuze gevangene die ’s nachts wordt gelucht, proberen de amoureuze verwikkelingen te raden tussen verschillende passagiers, leren over het leven en de schunnige liedjes van meneer Mazzappa, ontdekken in het ruim van het schip een botanische tuin en een hondenkennel, verwonderen zich over hun tafelgenote die haar duiven in zakken in haar jas stopt en zo uit wandelen gaat over het dek en geen boek kan lezen zonder het in zee te smijten. En er zijn gevoelens voor de iets oudere Emily die hij niet kan duiden en waar hij geen raad mee weet. Hij kent haar al jaren maar ineens is ze zo spannend.

Heerlijk dit! Het schip leent zich – afgesloten als het is en daardoor een complete samenleving op zich – bij uitstek om mensen te observeren en intense banden te ontwikkelen. De boottocht van Sri Lanka naar Engeland blijkt zeer vormend te zijn voor Mynah, die de rest van zijn leven deze reis als ijkpunt beschouwt. De reis is een soort overgang van kind naar volwassene.  In eerste instantie maken we de boottocht vooral  door de ogen van de 11-jarige Mynah mee,  maar gaandeweg verschuift dit naar de oudere Mynah/ Michael die schrijver  is geworden en terugkijkt op die voor hem zo belangrijke drie weken. Gebeurtenissen die hij nog altijd niet begrijpt, knagen aan hem en hij blijft zoeken naar antwoorden.

De auteur Michael Ondaatje schijnt zelf als 11-jarige jongen ook een dergelijke reis te hebben gemaakt en waarschijnlijk lopen feit en fictie hier flink door elkaar heen. Ik vond het een betoverend mooi boek en had zin om zelf net als Mynah over het schip te zwerven en 100 lepels in het zwembad te smijten en die dan weer op te duiken. Aanrader!

De kattentafel

  • auteur: Michael Ondaatje
  • uitgeverij: Prometheus
  • 97890446177962
  • 253 pagina’s
  • ook verkrijgbaar als e-book

Lezen: Vrouwen op de vlucht

Heel toevallig haalde ik twee boeken uit de bibliotheek die zich rond 1900 afspelen en over een vluchtende vrouw gaan. Zowel  in ‘Onder de grond’ van Courtney Collins als in ‘De weduwe’ van Gil Adamson volgen we de vlucht van twee jonge vrouwen die na het vermoorden van hun man de wildernis invluchten van Australië en Canada.

‘Onder de grond’ is gebaseerd op het leven van de Australische Jessie Hickman, die rond 1920 na de moord op haar man op de vlucht sloeg en faam maakte als struikrover en paardendief. De verteller is de overleden baby van Jessie die het verhaal vertelt vanuit haar graf.  Het boek is natuurlijk wel een denk ik flink geromantiseerde versie van de werkelijkheid.

Jessie groeit op met een enorm talent om met paarden om te gaan. In eerste instantie voelt ze zich geborgen in het gezin maar als haar vader overlijdt komt daar een einde aan. Wanneer er een reizend circus voorbij komt, geeft haar moeder haar mee aan het circusgezelschap. Daar blijft ze een paar jaar maar na het faillissement van het circus slaat ze aan het zwerven.  Om in leven te blijven steelt ze paarden en dat leidt tot haar gevangenschap. Na twee jaar in de gevangenis mag zij vertrekken als ze onder de hoede wordt genomen van een ‘voogd’. Vol verwachting en wat angstig vertrekt ze – met de zeepjes die haar mede gevangenen voor haar hebben gemaakt in haar tas – maar haar voogd blijkt een bullebak te zijn.   Ze kan geen kant op als ze bij paardenhandelaar en dief Fitz terecht komt, die haar al snel begint met mishandelen en tot een huwelijk dwingt.

Omdat ik hierdoor wel gefascineerd werd, ging ik daar één en ander over opzoeken, Het blijkt dat dit een normale gang van zaken was in het Australië. Als vrouw kon je zo rond 1917 alleen vrij komen als iemand buiten de gevangenis zich over je ‘ontfermde’ en bereid was als voogd op te treden of je een vak te leren. Dat dit in de praktijk leidde tot seksuele uitbuiting, mishandeling, gedwongen huwelijken en een vorm van slavernij, voel je natuurlijk op je klompen aan.

Het boek start wanneer zij op de vlucht slaat na het doden van Fitz. Al snel wordt ze achtervolgd door politiebrigadier Barlow en  Brown, de aboriginal knecht van Fitz én een hele schare gelukszoekers die, omdat er inmiddels een prijs op haar hoofd staat, zo een centje hopen te verdienen.

‘Onder de grond’ begint enorm heftig en dat maakte even dat ik niet wilde doorlezen maar ik ben blij dat ik toch de moeite nam. Wel vind ik het jammer dat de korte hoofdstukken van telkens hooguit drie pagina’s zorgen voor zoveel onderbrekingen. Het verhaal zelf is verdomd heftig en Collins weet goed hoe ze de lezer bij de strot moet grijpen. Ik las het boek in een ruk uit en vind het een enorme aanrader. De enorm aanwezige natuur, haar liefde voor haar paard Houdini, haar overlevingsinstinct en de spanning of ze wel of niet gepakt wordt,  maken het tot een weergaloos verhaal.

Op een ander continent (Canada) wordt er rond dezelfde tijd ook een echtgenoot vermoord.  In ‘De weduwe’ van Gil Adamson volgen we Mary Boulton als ze op de vlucht slaat de wildernis in. Ze is paniekerig, heeft last van hallucinaties en wordt achtervolgd door de broers van haar man, een roodharige tweeling. Ze is totaal niet voorbereid op het leven in de wildernis. Haar overlevingsinstinct is ruim aanwezig maar de vaardigheden die ze tot dan toe heeft geleerd – naaien, borduren, herstelwerk – helpen niet als je met een lege maag niet weet welke bessen giftig zijn en hoe je een klein dier kunt vangen om op te eten.

Mary groeit op als kind van een dominee die van het pad raakt na het overlijden van zijn vrouw, haar moeder. Een eenzaam kind dat al op jonge leeftijd stemmen hoort en geen aansluiting vindt bij leeftijdgenoten. Opgelucht dat een oudere man interesse toont weet pa niet hoe snel hij van haar af moet komen en voor ze het weet zit Mary met haar verse echtgenoot in de trein onderweg naar het beloofde landgoed. Wat in de praktijk een tent blijkt te zijn waar ze het beste van de situatie probeert te maken al heeft ze snel door dat ze van haar man niets hoeft te verwachten, goklustig en overspelig als hij is. Het escaleert na het overlijden van hun baby en voor het eerst kiest ze voor zichzelf.

Ze maakt een ontwikkeling door van naïef meisje tot zeer zelfstandige vrouw. De mensen die ze op haar tocht ontmoet zijn behoorlijk kleurrijk. Een woudloper/dief met een groot hart, een boksende dominee die niet gehinderd door enig talent voor timmerwerk zijn eigen kerk bouwt, een dwerg die in de bush een winkel neerzet waar mijnwerkers hun voorraden komen inslaan, komen drinken en badderen, een reus die niet kan praten, een groep van 7 allemaal niet op elkaar lijkende paardenstelende broers. Het is allemaal wel heel wonderlijk en veel en kleurrijk. Maar wat een boek. Echt heerlijk om te lezen.

De Weduwe:

  • auteur: Gil Adamson
  • uitgeverij: Cargo
  • 9789023428046
  • 394 pagina’s

 

 

 

Onder de grond:

  • auteur: Courtney Collins
  • uitgeverij: Meulenhoff
  • 9789029089371
  • 272 pagina’s
  • ook verkrijgbaar als e-book

Lezen: hap-slik-wegthrillers

Vandaag aandacht voor twee hap-slik-weg-thrillers, zoals ik dat noem. Geen enorme diepgang, wel lekker leesvoer om snel te lezen zonder dat je over elke zin moet nadenken.

Neem mijn ziel

1001004010953185

  • auteur: Yrsa Sigurdardottir
  • uitgeverij: The House of Books
  • 9789044330052
  • 416 pagina’s
  • verkrijgbaar als e-boek

Veel ervaring heb ik niet met IJslandse auteurs. Ik ken eigenlijk alleen Arnaldur Indriðason en de boeken die ik  van hem las, allen met rechercheur Marion Briem in de hoofdrol, vond ik erg fijn leesvoer. Ik dacht in eerste instantie dat Neem mijn ziel ook van deze schrijver was, ik was er met mijn hoofd niet helemaal bij.  Toen ik begon te lezen, ‘klopte’ de schrijfstijl niet.

Nee, logisch want Neem mijn ziel is van Yrsa Sigurdardottir. Ook een IJslandse thrillerauteur, maar daar houden de overeenkomsten dan ook wel op. Hoofdpersoon van het boek is advocaat Thóra die door haar cliënt Jonas gevraagd wordt een onderzoek te doen. Als eigenaar van een wellnesshotel voelt hij zich belazerd. Het hotel staat op een stuk land met oude gebouwen en hij kocht dat van een oudere broer en zus. Jonas beweert dat het er spookt – gasten en werknemers horen regelmatig een huilend kind – en vraagt Thóra dit te onderzoeken. Was dit bekend bij de verkopers? Zo ja, dan wil hij ze aanklagen aangezien de geesten ervoor zorgen dat de gasten wegblijven. Tijdens haar onderzoek vallen er doden en Jonas wordt als snel verdacht door de politie. Thóra gaat op onderzoek uit en verdiept zich in de streek en de geschiedenis van de boerderijen in de omgeving.

Thóra wordt bij bol.com omschreven als een “alleenstaande moeder van twee kinderen en een intelligente, geestige en innemende speurder van wie nog veel zullen horen!” Nou, zo geestig en innemend vond ik haar niet maar ze is wel een eigenaardig mens. Ze gaat op eigen houtje op zoek naar de moordenaar, breekt in, jat een agenda van één van de slachtoffers. Het verhaal kent vrij veel personages – gasten, hotelwerknemers, haar kinderen én de vriend van Thóra, de Duitser Matthew die weinig aan het verhaal toevoegt – en soms wat vergezochte wendingen.

‘Duister, diep en ijzig’ staat er op het omslag. Dat wekt verwachtingen maar die worden niet waargemaakt. Ik vond het vaak wat langdradig en geen moment echt spannend. Het leest wel lekker makkelijk weg.  Een nadeel vond ik dat de e-boekversie die ik las op elke pagina minstens twee keer woorden op volledig verkeerde plekken afbrak om op de volgende regel verder te gaan. Het was geen illegale download (ik betaal altijd netjes voor boeken)  en ik vond het behoorlijk storend.


Vuurkind

  • auteur: S.K. Tremayne
  • uitgeverij: Prometheus
  • ISBN:9789044631869
  • 349 pagina’s
  • verkrijgbaar als e-boek

Over het eerste boek van deze auteur –  ‘IJstweeling’ –  schreef ik een tijdje geleden deze recensie, ik was er overduidelijk nogal van gecharmeerd. Zijn tweede boek vond ik een stuk minder goed. Al nam dat niet weg dat ik door het verhaal heen vloog want ook dit boek  is goed geschreven en hij weet als geen ander een lekker grimmig sfeertje op te roepen met zijn taalgebruik.

Het verhaal zelf vond ik wat minder boeiend en in eerste instantie deed het nogal boeketreekserig aan (als dat een woord is). Dat komt ook zeker door de flaptekst: “Alles lijkt Rachel voor de wind te gaan wanneer ze trouwt met de geheimzinnige, knappe David. Ze laat haar bestaan als single in Londen achter en verhuist naar het prachtige Cornhallow House in Cornwall. Hier vindt ze de liefde en de rijkdom die ze jarenlang zocht en neemt ze de zorg voor haar stiefzoon Jamie op zich. Eindelijk heeft Rachel het leven waar ze zo naar verlangd”.

Toen ik deze tekst las had ik het boek bijna laten liggen. Ik had het na lezing van zijn eerste boek ‘IJstweeling’ gereserveerd en werkelijk waar die 50 cent aan betaalde reserveringskosten zorgde ervoor dat ik het toch las. 😉

De man van Rachel is weduwnaar. Toen ik begon met lezen was de vergelijking met ‘Rebecca’  snel gemaakt (naar het boek van Daphne du Maurier en verfilmd door Hitchcock). Ook dat is een verhaal over een jongere vrouw met een oudere weduwnaar, zich afspelend op een landgoed in Cornwall en leidend naar een daverende finale, vol suggestieve wendingen en wel of niet geestverschijningen. Het is wel duidelijk waar Tremayne zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

Niets is wat het lijkt en zeker niet in dit boek. Rachel gaat vrij snel na de start van haar nieuwe leven twijfelen over het verleden van haar nieuwe gezin. Haar stiefzoon vertelt haar over het overlijden van zijn moeder en die versie klopt niet met wat haar man haar heeft verteld. Liegt haar stiefzoon of haar man? Of heeft Rachel ze niet allemaal op een rijtje?

Tremayne heeft blijkbaar een voorkeur voor verhalen over mensen aan wiens geestelijke gesteldheid moet worden getwijfeld. Ook in dit boek ga je je afvragen of de hoofdpersonen worden gemanipuleerd of dat ze hallucineren. Leuk, maar een derde boek mag van mij wel een ander thema hebben want het lijkt wel snel op het toepassen van trucjes om het wat spannend te maken.

Ik vond het einde wat onbevredigend en ongeloofwaardig. Buiten dat leest het wel heerlijk weg (in een dag uitgelezen) en droegen de omschrijvingen van de omgeving bij aan het lekkere dreigende sfeertje. De inmiddels buiten werking zijnde koper- en tinmijnen in Cornwall en de geschiedenis daarvan spelen een grote rol in dit boek en voegen echt wat toe aan het verhaal. Al met al wel vind ik dit boek zeker een aanrader voor wie zoekt naar wat pretentieloos leesplezier.

Het lezen van dit boek was blijkbaar niet voor iedereen een prettige ervaring. Ik las een exemplaar uit de biobliotheek en iemand had de moeite genomen om elk woord dat niet door de beugel kon, door te strepen. En aangezien er best wat werd gevloekt in het boek, kon ik geen pagina lezen zonder doorgestreepte ‘godverdommes’ te zien. Nou ja, ieder zijn ding…

Op zoek naar een draak: Jamrach’s menagerie

 Op  boekenblog Ogma werd onlangs ‘Scapegallows’ van Carol Birch de hemel in geprezen. Carol Birch? Nooit van gehoord! De recensie wekte leeslust op.  Ik lees wel vrij makkelijk kortere teksten in het Engels maar een heel boek in het Engels kan mijn mistige hoofd niet meer aan. Helaas kon ik niet de hand leggen op een vertaling van Scapegallows maar wel op een ander boek van haar, ‘Jamrach’s menagerie’. Gaan we dat gewoon proberen!

En ik was om, wat een auteur en wat een schrijfstijl! Het boek is één grote avonturenroman over de belevenissen van Jaffy Brown, een jochie van 8 dat op een dag letterlijk in botsing met een tijger komt. De tijger in kwestie is van meneer Jamrach, een handelaar in exotische dieren in het Londen van rond 1850, en die probeert deze toch wellicht wat traumatische ervaring goed te maken door Jaffy de volgende dag een rondleiding te geven. Voor Jaffy valt er niet veel goed te maken. Arm als hij is en met weinig vooruitzichten, is de dierenverzameling van Jamrach een waar paradijs voor hem en hij hoeft niet lang na te denken als Jamrach hem vraagt daar te komen werken.

Na jaren van dieren verzorgen, poep scheppen en de goede zorgen van Jamrach, vertrekt Jaffy op een dag samen met zijn vriend Tim en  zeeman Dan naar zee. Op verzoek van een rijke klant van Jamrach gaan ze op zoek naar een draak in de Indische archipel. Ze varen mee op een walvisvaarder en zo worden er naast een draak ook hier en daar wat walvissen gevangen.

De reis is een groot en meeslepend avontuur. De stukken over de walvisjacht vond ik erg heftig om te lezen, de omschrijving van de stank en de slachtpartij stonden wel heel erg op mijn netvlies. Maar buiten dat vond ik het een prachtig verhaal over volwassen worden, dromen, vriendschap, keuzes maken en moed en de drang uit die tijd om onbekende natuur en dieren te ontdekken.  Het verhaal begint wat ongeloofwaardig met de ontmoeting van de tijger, maar de rest ging erin als koek bij mij. Ik heb letterlijk op het puntje van mijn stoel zitten lezen en toen ik het boek dichtklapte was de wereld niet meer hetzelfde. Dus Tineke, wat let je om Scapegallows te vertalen ;-).

Jamrach’s menagerie:

  • auteur: Carol Birch
  • uitgeverij: Prometheus
  • 9789044621075
  • 352 pagina’s
  • ook verkrijgbaar als e-boek

Lezen: Judas

judas

Hoewel ik dol ben op thrillerboeken  en misdaadseries  sla ik misdaadartikelen in de krant meestal over. En tv-programma’s zoals van Peter R. de Vries kijk ik ook niet. Het interesseert me matig. In de wereld van de misdaad lichten mensen andere mensen op en krijgen misdadigers onderling vaak ruzie. Wat kan leiden tot een schietpartij waarbij A. iemand inhuurt om C. neer te laten knallen en dan B. de schuld geeft. Dat heeft veel impact als je het van vlakbij meemaakt maar is voor mij een ver-van-mijn-bed-show.

Eén aspect  hiervan vind ik wel heel interessant en dat is de psyche van een crimineel. Dus toen ik het boek Judas in handen kreeg  dat vanuit het perspectief van de zus van Willem Holleeder is geschreven, zette ik me over mijn desinteresse heen en las het.

In Judas laat Astrid Holleeder zien hoe haar broer Willem zijn misdaden plant en uitvoert en wat voor impact dit heeft op de wereld om hem heen. Het boek begint met zijn vrijlating in 2012 en de verbijstering die Astrid voelt als ze ontdekt dat het publiek hem omarmt alsof hij een beroemdheid is. Zijn optredens in de media maken van hem een ‘knuffelcrimineel’ en dat imago staat in scherp contract met de tiran die de man voor zijn omgeving is.

Vandaar uit gaat het boek verder, we lezen hoe zij zich stap voor stap los maakt van Willem omdat ze geen moment rust kent, zich altijd bedreigd voelt en haar leven – en dat van zus Sonja – 24 uur per dag gedicteerd wordt door wat Willem eist. Ze fungeert als klankbord, vertrouwenspersoon, raadgever en bemiddelaar en nee zeggen is er niet bij vanwege de dreigende gevolgen. Uiteindelijk leggen Astrid, Sonja en Sandra Klepper, de ex-vriendin van Willem, in het geheim verklaringen af bij de politie over de betrokkenheid van Willem bij  5 onderwereldmoorden, omdat ze niet langer hun leven willen leven op de manier zoals dat gaat in de buurt van Willem.

Die stap is enorm en met mogelijk grote gevolgen. In het diepste geheim voert Astrid gesprekken met mensen bij de politie, voortdurend bang dat Willem erachter komt omdat hij mollen bij de politie zegt te hebben.  Dit alles wordt afgewisseld met veel herinneringen aan hun gezamenlijke jeugd in de Jordaan, waarbij al snel duidelijk wordt dat de vader van het gezin een alcoholist was en ook een tiran.

De aanvankelijke verbondenheid en kameraadschap tussen de kinderen van het gezin, wordt langzaam in de kiem gesmoord door het steeds meer criminele en agressieve gedrag van broer Willem. Als Willem en zijn vriend Cor van Hout – later door hem vermoord- , biermagnaat Heineken en zijn chauffeur Doderer ontvoeren is de wereld daarna definitief anders.  Niet alleen voor de ontvoerders Willem en Cor of natuurlijk de slachtoffers maar vooral ook voor hun omgeving. Zoals Astrid schrijft, zij heeft niemand ontvoerd, maar door de naam Holleeder kleeft er een smet aan haar die nooit meer weg gaat en alles heeft beïnvloed, van relaties en keuzes tot mogelijkheden op het gebied van werk. Het voelt als een gijzeling en dat gevoel en de bijbehorende angst escaleert na de moord op Cor van Hout. De twee zussen zijn bang de volgende te zijn op de zwarte lijst van Willem.

Ik vond het een indrukwekkend boek. Geen makkelijk leesbaar boek. Het is bij vlagen erg rommelig en nogal van de hak op de tak. Ik vind het niet goed geschreven, Astrid heeft weliswaar een heftig verhaal te vertellen maar schrijven is duidelijk niet haar vak. Het is onbegrijpelijk dat de uitgeverij hier niet een ervaren redacteur of coauteur op heeft gezet die had kunnen helpen de tekst leesbaarder te maken. Want ik stel me voor dat best veel mensen zijn afgehaakt tijdens het lezen en dat is zonde, ze heeft echt wel iets te vertellen.

Ik denk wel dat het leven in zijn omgeving ook zo was, rommelig en van de hak op de tak en dat illustreert het wel goed. Er komt een enorme hoeveelheid namen voorbij en fragmenten uit stiekem opgenomen gesprekken tussen Willem en Astrid ‘wie wie heeft gedaan en waarom’ en omdat ik meestal de nieuwsberichten in de krant daarover heb genegeerd vond ik het soms bij vlagen niet te volgen.

Het boek is wel een geweldige illustratie hoe een chronische manipulator het leven van zijn omgeving verziekt door het uitoefenen van een constante terreur. Elk probleem weet hij zo te verdraaien dat het vooral het probleem van de ander wordt. Zo heeft Willem geld nodig en denkt hij dat zus Sonja over veel geld beschikt. Haar geld is in zijn beleving geld waar hij recht op heeft. Dat zij hem dat geld niet zomaar uit vrije wil geeft, is een belediging van Sonja aan hem en met gevolgen. Zij ontzegt hem dat geld! Zus Astrid wordt door hem telkens weer op pad gestuurd om dreigementen aan Sonja over te brengen, die steeds banger wordt omdat ze voor haar leven vreest.

Astrid Holleeder vind ik een dappere vrouw en ik vind het onvoorstelbaar wat zij heeft bereikt ondanks haar broer. Ze heeft jaren gewerkt als strafrechtadvocaat maar kan haar beroep niet meer uitoefenen nu bekend is geworden dat zij met de politie heeft gepraat.  Deze vrouw vreest voor haar leven maar komt daar toch mee naar buiten. Om met hem af te rekenen wellicht, om de wereld duidelijk te maken wat voor psychopaat hij is en als testament zoals zij zelf zegt, omdat zij ervan uit gaat niet lang meer te leven.

Ik hoop voor haar dat ze 100 jaar wordt en met de opbrengst van dit boek (al meer dan 385.000 exemplaren verkocht) ergens riant en veilig mag gaan leven zonder tiran die dicteert wat mag en niet mag.

Judas. Een familiekroniek

  • auteur: Astrid Holleeder
  • Uitgeverij Lebowski
  • 576 pagina’s
  • ISBN  9789048825028
  • ook verkrijgbaar als e-boek

 

 

Lezen: IJstweeling

ijstweelingNa een paar slechte leeservaringen achter elkaar, dacht ik even dat het niet meer ging lukken, lezen. Nou ja, overdrijven is ook een vak maar ik had serieus in een paar weken tijd  regelmatig dat ik in een boek begon en dat het echt niets bleek te zijn. Niets voor mij, wegens te ingewikkeld, langdradig, overdaad aan details, slechte dialogen, harkerige hoofdpersonen, ongeloofwaardige plots, bla bla.

Tot ik IJstweeling in handen kreeg. Een fascinerend boek over het stel Angus en Sarah Moorcroft dat worstelt met de dood van hun dochter, die deel was van een identieke tweeling.  Vanwege een grote behoefte aan een frisse start wordt de overgebleven dochter Kirstie onder de arm genomen en ze verhuizen vanuit Londen naar een bijna onbewoonbaar huis op een slecht te bereiken eilandje voor de Schotse kust.

Het ongeluk blijft ze achtervolgen want Kirstie gedraagt zich steeds eigenaardiger en beweert dat zij Lydia is, de overleden dochter. Is dit omdat de tweeling zo’n hechte band had of is er een beoordelingsfout gemaakt op de dag dat Lydia overleed?

Meer vertel ik niet, want de clou verklappen doe ik natuurlijk niet. Maar het is wel echt een aanrader, een heerlijke psychologische thriller die je voortdurend op hrt verkeerde been zet. Eenmaal begonnen kon ik niet meer stoppen met lezen. Goed geschreven, spannend, lekker duister, een geïsoleerd eiland met woest landschap, wat wil je als lezer nog meer.

Van de auteur S.K. Tremayne had ik nog nooit gehoord. Het schijnt volgens Wikipedia een pseudoniem te zijn van auteur en journalist Sean Thomas die eerder onder de naam Tom Knox ook thrillers publiceerde maar zelf niet duidelijkheid verstrekt of hij het boek heeft geschreven of niet.  Ach, wat maakt het uit. Onder de naam S.K. Tremayne verscheen ook een ander boek, Vuurkind, en dat heb ik natuurlijk meteen bij de bieb gereserveerd. Echt een aanrader als je net als ik van psychologische thrillers houd.

IJstweeling:

  • auteur: S.K. Tremayne
  • Uitgeverij Prometheus  
  • 349 pagina’s
  • ISBN 9789044631869
  • ook verkrijgbaar als e-boek

 

 

Lezen en boeken en e-readers

Mijn e-readerprobleem is opgelost! Hoewel de problemen tussen Windows 10 en Kobo e-readers inmiddels blijkbaar tot het verleden behoren, wist ik dat niet toen ik een vervanging zocht. Omdat ik in het verleden goede ervaringen had met de Sony prs t3 ging ik daar naar op zoek, op Marktplaats. Want die Sony e-readers zijn echt fijn. Ze worden om onbegrijpelijke redenen helaas niet meer geproduceerd maar zijn makkelijk in het gebruik. Hebben een veegmogelijkheid maar ook vaste knoppen. En je kunt er echt weken op lezen zonder dat het ding leeg raakt. Dat is wel iets anders dan de Kobo e-reader die ik had, die was na een dag lezen al weer leeg. Op zich geen ramp maar wel onhandig als je bijvoorbeeld een dagje naar het strand gaat.

Via Marktplaats zocht en vond ik de door mij begeerde Sony e-reader, die nog nieuw was ook. Een zaak in electronica apparatuur deed een magazijnopruiming en dit was een vitrinemodel geweest en verder nooit gebruikt. Ik ben er helemaal blij mee. Hoewel ik ook graag fysieke boeken lees, vind ik een e-reader in bed ideaal. Lekker op mijn zij liggen lezen met een echt boek gaat niet fijn maar met een e-reader wel. Ik lees dus vaak twee boeken tegelijk: een overdag en een e-book voor in bed voor het slapen gaan. Tenzij één van de twee boeken te spannend is om weg te leggen, dan wijk ik hiervan af.

Gisteren stuurde Bol.com trouwens via het contactformulier op mijn blog een bericht naar mij. Ze hadden mijn blogjes over de falende kobo-reader gelezen. Wat uit dat contact voortkwam, lezen jullie binnenkort hier.

Over naar boeken en lezen! Wat las ik de afgelopen tijd?

Ik las de nieuwste Elisabeth George, deel zoveel in de inspecteur Lynley-serie: Dag des oordeels. In deze serie wordt telkens een misdaad opgelost door het duo Linley en Havers die zich steeds meer ontwikkelen naarmate de serie vordert. Lynley is de beschaafde aristocraat die niet hoeft te werken maar dat wel doet, als inspecteur bij Scotland Yard. Havers is zijn slonzige assistente die rebels is en dingen op haar eigen manier aanpakt, waardoor ze continu in de problemen komt met haar meerderen. Problemen die Lynley moet oplossen door haar de hand boven het hoofd te houden. Verder is er een liefdeslijn waar ik niet op ingaan zal gaan wegens spoilers als je net bij deel 1 wil gaan beginnen.

Nou dat was in een notendop de achtergrond van deze serie. Het nieuwste boek gaat verder met de bekende thema’s terwijl de dood van twee personen wordt onderzocht, de zelfmoord van een jonge man en de dood van een bekende feministische schrijver.

Ik vond het allemaal iets minder dit keer. Maar dit kan ook aan mij liggen, een zekere Lynley-moeheid heb ik wel na 19 delen in deze serie. Maar, het is op zich wel weer fijn geschreven leesvoer, het leest vlot weg en hoewel niet heel erg spannend, is het wel een goed tijdverdrijf. Voor Lynley-fans is het toch een aanrader als je net als ik gewoon de serie volgt. Ben je een Lynley-maagd dan raad ik je aan om bij het eerste boek (‘Totdat de dood ons scheidt‘) te beginnen en ben – je afhankelijk van je leessnelheid – de komende maanden lekker onder de pannen.

Een andere auteur van wie ik ook vrijwel alles wel lees is Lisa Gardner. Net als Elisabeth George een thriller schrijfster. Haar nieuwste boek ‘Tot op de bodem‘ is het derde boek waarin Tessa Leoni één van de hoofdrollen speelt. Naast het drama dat moet worden opgelost – Nicole Frank overleeft een auto-ongeluk en blijft roepen om Vero, een klein meisje dat echter niet wordt gevonden en in het niets lijkt te zijn opgelost – gaat het over de ontluikende relatie tussen Tessa Leoni en Inspecteur Wyatt.

De zoektocht naar Vero vangt aan maar gaandeweg ontstaat er twijfel of ze überhaupt wel bestaat of dat Nicole haar verzonnen heeft, dan wel ze niet allemaal op een rijtje heeft. Het boek leest makkelijk weg maar ik vond de hele verhaallijn erg ongeloofwaardig en vooral erg warrig door de vele flashbacks. Ik vind het geen aanrader.

Vandaag las ik  ‘Het kleine paradijs’ uit, van Victoria Hislop. Het geeft een prachtig tijdsbeeld van Griekenland vanaf het einde van de Eerste Wereldoorlog tot nu. Omdat ik eigenlijk weinig tot niets weet van de recente Griekse geschiedenis, vind ik het geen eenvoudig boek om te lezen. Historische personages die worden genoemd zeggen me weinig en daarom moet ik soms een bladzijde eens overlezen of terugbladeren om het echt goed te kunnen volgen. Maar het verhaal is schitterend, geschreven vanuit het perspectief van Dimitri, een jongen uit een rijk milieu en Katerina, een meisje dat uit haar dorp Smyrna in Turkije wordt verdreven naar Griekenland en daar als vluchtelinge haar leven weer opbouwt. Tijdens de vlucht raakt ze haar moeder kwijt – in de chaos om bij de boot te komen – en sluit ze zich bij Eugenia aan, een vrouw met twee dochters in de leeftijd van Katerina, op dat moment 6 jaar.

Veel aandacht gaat uit naar de conflicten tussen Turkije en Griekenland aan het eind van WO1 die onder meer een gigantische bevolkingsuitwisseling tussen de twee landen op gang bracht. Moslims werden naar Turkije gestuurd in ruil voor Christenen die naar Griekenland gedwongen werden te verhuizen. Iets waar ik niet van op de hoogte was.

Na de Eerste Wereldoorlog gaat het leven weer verder maar is er een constante dreiging, door hongersnood, agressie van Italie en Duitsland en de erop volgende Wereldoorlog, de jodenvervolging en het verzet van de communisten tegen de bezetter, de conflicten na de oorlog tussen de communisten en de gevestigde orde en de voormalige collaborateurs die alleen maar beter werden van de oorlog, de militaire coup na de oorlog. Dit en nog veel meer komt allemaal voorbij gezien door de ogen van Dimitri en Katerina die hun levensverhaal aan hun kleinzoon vertellen, als hij vanuit Engeland bij hen op bezoek is. Heftig verhaal, mooi geschreven en een echte aanrader.

De volgende op mijn te lezen stapel is ‘Ik heet geen Miriam‘, van Majgull Axelsson. Ook van haar las ik meerdere boeken. Dit boek gaat over een Roma-vrouw die om te overleven in de oolog een andere identiteit aan heeft genomen. Als 85-jarige overlevende van de holocaust blikt zij terug op haar verleden.

Vanavond begin ik – eindelijk – met ‘Pogingen iets van het leven te maken‘ van Hendrik Groen, dat op mijn e-reader staat. Ik ben heel benieuwd, de één vindt het hilarisch en de ander wordt er somber van omdat blijkbaar de staat van ons zorgstelsel wel heel treffend beschreven wordt.

Welk niet te missen boeken lazen jullie de afgelopen tijd?