Lezen

De laatste tijd verslind ik boeken alsof het chocola is. Ik ben lekker op dreef! Wat las ik onder meer de laatste tijd?

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is vrouwvanboekbinder-1.jpg

De vrouw van de boekbinder – Belinda Starling
Helaas schreef deze auteur maar een boek, vlak na het verschijnen van ‘De vrouw van de boekbinder’ overleed ze. Dat is heel jammer want het smaakte naar meer. In dit boek volgen we Dora Damage die in 1859 de boekbinderij van haar vader van de ondergang probeert te redden. Na het overlijden van haar vader heeft haar man het bedrijf overgenomen maar door zijn reuma heeft hij steeds meer problemen om zijn beroep uit te oefenen. Ze raken klanten kwijt en lopen inkomsten mis. Om te voorkomen dat ze naar het armenhuis moeten, neemt Dora stiekem het bedrijf over. Ongehoord in deze tijd waarin het voor vrouwen verboden was dit beroep uit te oefenen. Voor de buitenwereld lijkt het alsof haar man nog het bedrijf runt en de boeken bindt maar achter de schermen doet zij al het werk.

Het feit dat zij een vrouw is en eigenlijk helemaal niet het vak van boekbinder mag uitoefenen, maakt haar kwetsbaar en al snel komt ze in de greep van een groepje aristocraten dat verboden werken wil laten binden. Omdat het goed betaalt gaat ze hierin mee maar meer en meer raakt ze verstrikt in intriges en complotten en is haar situatie eigenlijk nog meer kwetsbaar dan voorheen. De drang naar lijfsbehoud en eten is groter dan haar normbesef.

Mooi en spannend boek met geweldige beschrijvingen van het Victoriaanse Londen. Wel vond ik af en toe de beschrijvingen van het bindproces wat té uitgebreid en daardoor langdradig. Maar zeker een aanrader. In mijn bieb was het helaas niet meer, daarom heb ik dit boek op mijn Kerstmisverlanglijst gezet en gekregen.

Björnstad – Fredrik Backman
Toen ik hier twee weken geleden jubelde over ‘Een man die Ove heet’, de debuutroman van Backman, kreeg ik vanaf meerdere kanten de reactie dat andere boeken van Backman niet dat niveau bereikten. Nu kan het toeval zijn maar het volgende boek dat ik van hem las was ‘Björnstad’, zijn zesde boek en ik vond het fenomenaal en véél beter dan Ove. Ove was een tussendoortje, een paaseitje waar je vrolijk van wordt. ‘Bjornstad’ is een chocoladetaart met noten én chocoladesaus.

Eerlijk is eerlijk, het was wel even moeilijk in het verhaal te komen door het voortdurend wisselende perspectief. Er is namelijk niet één hoofdpersoon. Als er al een hoofdpersoon is, dan is het Bjornstad, de stad waar alles zich afspeelt. Het is een klein Zweeds stadje diep in de bossen. Leven is daar meer overleven. Er is niet veel. Winkels zijn gesloten, er is nu alleen nog maar een grote supermarkt en een kroeg waar de ontslagen fabrieksarbeiders rondhangen. De fabriek staat op het punt van omvallen want er is niet voldoende werk. Maar een ding heeft Bjornstad nog wel en dat is ijshockey. Alles staat in het teken van de club.

Als het juniorenteam van de club kans maakt om landskampioen te worden, komt alles en iedereen in het stadje in een soort ketel terecht waarna gebeurtenissen al snel naar een soort kookpunt leiden. Centraal staat de hoop dat als het juniorenteam wint, de stad betere tijden gaat kennen. Want een winnend team trekt investeerders. De teamleden worden op handen gedragen, er is een cultuur die uitdraagt dat alles wat goed is voor de club, goed is voor iedereen. Grensoverschrijdend gedrag wordt getolereerd, want de club gaat voor. Tot iemand het niet meer pikt en tegen de stroom inzwemt.

Meer details kan ik niet prijsgeven want anders ga ik de clou vertellen. Maar wat een prachtig boek! Over hoop en moed om tegen de stroom in te zwemmen en geheimen aan het licht te brengen.

Ik las dat er een vervolg is verschenen op dit boek, ‘Wij tegen jullie’, dat heb ik natuurlijk meteen gereserveerd bij de bieb.

Meisje met de parel – Tracy Chevalier
Niet alles wat ik las, vond ik mooi. Een grote teleurstelling vond ik ‘Meisje met de parel’ van Tracy Chevalier. Haar boek ‘De onschuld’ heb ik verslonden (ik schreef er hier over). Dat boek gaat over een familie die na een persoonlijke tragedie naar Londen verhuist om als meubelmakers voor een circus te gaan werken. Prachtig boek met geweldige beschrijvingen van het 18e eeuws Londen. Ik reserveerde ‘Meisje met de parel’ en sloeg het vol verwachting open. En viel in slaap, sorry.

Ik las over Griet die als dienstbode in Delft gaat werken in het huis van de beroemde schilder Johannes Vermeer. Gaandeweg krijgt ze steeds meer het vertrouwen van deze schilder en dat zorgt voor spanningen in het huis.

Ik vond het saai en langdradig en waar ik de beschrijvingen in ‘De onschuld’ prachtig vond en Londen echt tot leven kwam, deed dit boek me helemaal niets. Het geeft wel een mooi tijdsbeeld van de Gouden eeuw maar ik vond met name Johannes Vermeer heel vlak beschreven. Het blijft mij volstrekt onduidelijk waarom hij nu zo gecharmeerd is van Griet en haar zoveel verantwoordelijkheid geeft. Maar goed, ik ben dus die ene persoon in Nederland die dit een stom boek vond. Kan gebeuren toch?

Advertenties

100 jaar eenzaamheid’

Lees ik net op NRC.nl dat ‘100 jaar eenzaamheid’ van Gabriel García Márquez, sinds lang een van mijn favoriete auteurs, een Netflix-serie wordt! Hoe ze dát gaan aanpakken? Ik ben heel benieuwd of dat verhaal zich überhaupt laat verfilmen.

‘100 jaar eenzaamheid’ verhaalt over de geschiedenis van de familie Buendia in het stadje Macondo en de gebeurtenissen in die familie zijn krankzinnig, vol met geesten, opstanden, geweld, visioenen, vrouwen die ten hemel stijgen, een man die continu omringd wordt door gele vlinders. Het genre van Márquez wordt magisch realisme genoemd en het zal duidelijk zijn waarom, als je zijn boeken leest.

Mijn eerste kennismaking met ‘100 jaar eenzaamheid’, vergeet ik nooit meer. Ik zat in de 6e klas van de middelbare school en ging met drie vriendinnen een weekend naar Parijs. Ik had voor onderweg voor in de bus dit aan mij onbekende boek in mijn rugzak gestopt. Misschien dat ik het van mijn vriendje had gekregen, die een boekenfanaat was?

In ieder geval, ik begon te lezen en de rest van dat weekend wilde ik daarmee doorgaan. Ik kon het nauwelijks opbrengen sociaal te doen en mee te doen aan de activiteiten die je nu eenmaal doet op die leeftijd. Dus gingen we naar een discotheek, terwijl ik eigenlijk alleen maar wilde lezen. Nog nooit eerder was lezen zo’n overrompelende ervaring geweest. Dat kwam geheel door de stijl van Márquez, die een magische sfeer wist te scheppen.

Ik denk dat ik alle boeken van Marquez heb gelezen en mooi vind, maar ‘100 jaar eenzaamheid’ is samen met ‘Liefde in tijden van cholera’ toch wel mijn favoriet. En net als dat veel mensen huilen als hun favoriete popartiest overlijdt, liet ik toch wel een flinke emmer vol tranen na het overlijden van Márquez in 2014. In 2012 was al bekend gemaakt dat hij aan dementie leed en dat raakte me zo mogelijk nog meer. Dat zo’n begenadigd verteller zo’n aandoening moest krijgen!

En dat gaan ze in een serie proppen. Arme makers. Want maak maar eens iets wat op kan tegen de beelden die Márquez in mijn hoofd (en dat van zoveel anderen) heeft gebeiteld.

Nu ik het er over heb, ik ga het snel herlezen. Doei!

Lezen: De Bruggenbouwer

Toen ik ontdekte dat er een nieuw boek van Markus Zusak was verschenen, kreeg ik zowat hartkloppingen. Dat moest en zou ik hebben! Gelukkig lag het niet lang na die ontdekking onder de kerstboom. Een paar jaar geleden las ik van Zusak De Boekendief. Ik kan niet in normale bewoordingen vertellen wat dat boek met mij deed, dus doe ik het ook niet. Ik zeg alleen maar: lees dat boek!

De verwachtingen voor De Bruggenbouwer waren dus ietwat hoog gespannen en dat is zacht uitgedrukt. Vaak is dat misschien niet zo’n goed voorteken, want ga dát maar eens waarmaken als auteur. Dat deed Zusak wat mij betreft dus ook niet. Ik had in ieder geval al op de eerste pagina een hmmm-ik-weet-niet-of-ik-dit-leuk-ga-vinden-gevoel en dat zette een ondertoon die me het hele boek vergezelde, die twee weken lang dat ik me er doorheen worstelde. 

Nou is dat niet geheel terecht want ik vond het bij vlagen ook prachtig en ontroerend. Het is het verhaal van de vijf Dunbar-jongens die alleen achterblijven als hun moeder overlijdt en hun vader na de begrafenis verdwijnt. De oudste zoon, Matthew – tevens verteller van dit verhaal – probeert zo goed en kwaad als het gaat zijn jongere broers voor al te veel rampspoed te behoeden. Dat lukt niet of nauwelijks want er gebeurt veel ellendigs. Maar goed, ze hebben een dak boven hun hoofd, geen honger, een uitdijende collectie huisdieren – van goudvis tot muilezel – en de familie verkeert in een staat van voortdurende chaos, soms vrolijk, soms beladen. Als op een dag ineens pa Dunbar het huis inloopt en een vreemd verzoek heeft, gaat alleen Clay, de op één na jongeste broer,  daarop in.

Het verhaal is absoluut aangrijpend en bij vlagen vloog het me naar de strot. In die zin raakte het boek me wel. Maar ik had moeite met de wat ingewikkelde maar zeker unieke schrijfstijl. Ook verspringt het verhaal continu tussen vroeger en nu. Van de jeugd van hun moeder in het communisische Polen en hoe zij daar weg wist te komen, het eerste huwelijk van hun vader en hoe pa en ma elkaar uiteindelijk hebben ontmoet tot vooruitblikken op naderend onheil.

De continu alwetende stem van Matthew die voortdurend verwijst naar al het verschrikkelijks dat nog gaat komen, ging uiteindelijk echt irriteren. Ik sleepte me door het boek heen en vond het achteraf wel een mooi boek maar ook razend irritant om te lezen, al moet ik eerlijk zeggen dat ik om de laatste pagina’s moest huilen.

Nou hoeft kunst natuurlijk niet mooi te zijn om een doel te bereiken en zo is het ook met boeken. Al hoop ik wel dat een volgend boek van Zusak me wat meer positief grijpt. Het wekte in ieder geval wel veel in mij op, dus in die zin vind ik het toch een aanrader. Ik kan me ook voorstellen dat je het een prachtig boek vindt als je niet net als ik van die achterlijk hoog gespannen verwachtingen hebt van De Bruggenbouwer.

Markus Zusak
De Bruggenbouwer
576 pagina’s

 

PS: nav het stuk van gisteren over een stage kreeg ik over de mail weer veel tips. Dank! Inmiddels hebben wij gisteravond te horen gekregen dat S. een stageplek heeft. 

 

Review: De onschuld

Tracy Chevalier is een voor mij tot nu toe onbekende auteur. De hype rond ‘Meisje met de parel’ is mij niet ontgaan en ik wist ook wel dat ze historische romans schrijft maar op de één of andere manier kwam het er maar niet van. Volgens mij was het Ogma’s Mirjam die een tijd geleden iets schreef over ‘De onschuld’, ook van Tracy Chevalier en toen ik bij haar de woorden circus, Londen en 18e eeuw in één zin las, rende ik als het ware meteen naar de bieb toe. Dat moest ik lezen! Dus las ik het en nu wil ik alles van Chevalier lezen.

De familie van Jem Kellaway laadt na een groot verlies in het gezin hun boedel op een kar en vertrekt naar Londen. De vader van Jem kan daar aan de slag als stoelenmaker en timmerman voor Philip Astley, de eigenaar van een groot circus. De overgang van het rustige dorpje waar ze woonden naar het grote Londen is groot. Al snel leert Jem Maggie kennen, in alles zijn tegenpool, ze is wereldwijs, brutaal, heel ondernemend en de twee kinderen, bijna pubers, raken bevriend met elkaar én met de buurman van Jem, de dichter William Blake.

De familie Kellaway vindt langzaam haar weg in de nieuwe leefomgeving maar de revolutie in Frankrijk laat ook zijn sporen na in Engeland. Verhoudingen worden op scherp gezet en mensen worden gedwongen loyaliteitsverklaringen aan de koning te tekenen. De stemming wordt steeds grimmiger en grijpt in op het dagelijks leven van Jem en Maggie.

Wat grote indruk maakte was de geweldige sfeerbeschrijving van het dagelijks leven en de leefomgeving van de mensen. Maggie werkt in de mosterdfabriek en is na een dag werken geel van de mosterd en snuit bloed. De straten van Londen zijn op koude dagen altijd mistig, niet zozeer door het weer maar door de walm van de kolen die verstookt worden en de ogen van de mensen zijn om die reden rood en betraand. De wereld is grauw en ellendig en het circus van Philip Astley biedt mensen de broodnodige afleiding.

Mooi, heel mooi.

Tracy Chevalier
De onschuld

382 pagina’s

Review: De verloren familie

De Duits joodse Peter Rashkin overleeft als enige van zijn gezin de Tweede Wereldoorlog en de concentratiekampen. Hij emigreert na de bevrijding naar Amerika, waar hij familie heeft wonen en probeert daar een leven op te bouwen, maar wordt voortdurend achtervolgd door de schimmen uit het verleden.

Hoewel hij op zo het eerste oog heel succesvol is, hij heeft een goed lopend restaurant, is hij niet in staat echt te leven en contact te maken met anderen. Desondanks trouwt hij met June, samen krijgen ze een dochter. Zijn verleden hangt als een donkere wolk boven het huwelijk want wie kan concurreren met een dode vrouw en twee schattige dode dochtertjes? June niet.

Het boek bestaat uit drie delen. Het eerste deel is geschreven vanuit het perspectief van Peter, in de andere delen voeren June en de dochter het woord en zien we hoe de oorlog doorwerkt in het huwelijk van Peter en June en het leven van hun dochter beïnvloedt. Die opzet vind ik een beetje jammer want ik vind Peter véél boeiender en de delen van zijn Amerikaanse vrouw en dochter grijpen me een stuk minder aan.

Desalniettemin vind ik ‘De verloren familie’ een mooi boek over liefde, oorlog en loslaten. Het biedt ook een interessante kijk op het naoorlogse Amerika, waar de maatschappij razendsnel verandert. Ondanks het zware onderwerp, voelt het niet zwaar. Aanrader.

Jenna Blum
De verloren familie
368 pagina’s

Review: Moeder van glas

Een tijdje geleden kreeg ik ‘Moeder van glas’ cadeau, het boek dat journalist Roos Schlikker over haar bipolaire moeder Emma schreef. Zelden zo’n mooie liefdesverklaring van een dochter aan haar overleden moeder gelezen. Niet dat al die liefde die ook zo overduidelijk tijdens het leven van haar moeder aanwezig was, iets van het lijden van Emma wist te verzachten. Laat staan dat professionals ook maar iets wisten te doen.

De moeder van Roos kwam op een hele lullige manier aan haar einde, een val van de trap maakte een eind aan een leven vol helse momenten. Emma werd pas laat gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis en het afstemmen met de juiste medicatie lukte niet of nauwelijks. Voor die diagnose leidde Emma jarenlang een leven van perfectionisme om de barsten die ze in zichzelf voelde, niet te laten zien aan de buitenwereld.

Een dappere ridder maar breekbaar als glas

Na het overlijden van haar moeder duikt Roos in haar herinneringen en in de dagboekfragmenten van haar moeder in een poging de vrouw die zo lang de schijn wist op te houden, beter te leren kennen.  Bijzonder pijnlijk om te lezen want wat een eenzaamheid, kracht en liefde tegelijk.

Ik kan niet goed duidelijk maken wat dit boek bij mij teweeg bracht, het raakte me enorm. Het is prachtig geschreven, héél indringend, zeker ook door de handgeschreven briefjes van de moeder die door het hele boek heen staan die eens te meer duidelijk maken hoe verschrikkelijk het lijden kan zijn als je moet leven met een bipolaire stoornis.

Ergens in het boek omschrijft Roos haar moeder als ‘een dappere ridder maar breekbaar als glas’. En zo is het, prachtig verwoord. ‘Moeder van glas’ is een mooi portret van een dochter over haar moeder, een schrijnend verhaal over bipolariteit en een indringende schets van hoe het is voor een dochter te leven met een chronisch ziek familielid.

Tijden van vuur

Eén van mijn favoriete boeken is Het verborgen labyrint van Kate Mosse. Een prachtige roman over een hedendaagse archeologe die een geheim ontdekt uit 1209. Een spannend verhaal over religie, de heilige graal en veel mystiek. De boeken die erna volgden konden mij iets minder boeien maar toen mijn moeder onlangs  Tijden van Vuur meenam, ook van Mosse, zei ik er natuurlijk geen nee tegen. Je weet maar nooit. 

In deze nieuwste roman van Kate Mosse staat de strijd tussen de katholieken en hugenoten in het Frankrijk van de 16e eeuw centraal. De hugenoten krijgen steeds meer aanhang, er worden hugenootse tempels gebouwd, vaak buiten de stadsgrenzen van steden omdat de katholieke kerk het niet accepteert. De spanning loopt op en er zijn steeds meer gewelddadige aanvaringen.

Voor wie het niet (meer) weet: de hugenoten (of calvinisten) waren pleitbezorgers van een eenvoudiger dienst en geloofsbetuiging. Ze streden bijvoorbeeld voor het recht om de dienst in het Frans (of een andere eigen taal) te mogen houden in plaats van in het Latijn en verafschuwden de katholieke verering van relieken.

Te midden van dit alles krijgt Minou Joubert, dochter van een boekhandelaar uit Carcasonne, een brief met een voor haar onbegrijpelijke inhoud. Voordat ze tijd krijg om te ontdekken wat deze brief betekent, escaleert de sfeer in haar stad en ze wordt samen met haar broertje naar familie in Toulouse gezonden. Daar raakt ze bij toeval betrokken bij de hugenootse opstand doordat ze in Toulouse opnieuw in aanraking met Piet Reydon komt, een jonge hugenoot die ze eerder heeft ontmoet in Carcasonne. Hoewel alle aandacht eerst gaat naar de escalatie van het geweld in Toulouse, blijkt de brief die ze eerder ontving, van groot belang te zijn.

Wat volgt is een mooi verhaal over liefde, verraad, religie en godsdienstwaanzin. Het geeft een denk ik redelijk accuraat beeld van de burgeroorlogen die er in die periode zijn geweest. Dit eerste boek uit een reeks van drie start in 1562 als de hertog van Guise hugenoten vermoordt die voor gebed in hun tempel bijeen zijn gekomen. Het eindigt in 1572, vlak voor de Bartholomeusnacht, dat ongetwijfeld in het volgende deel aan de orde komt.

Voor liefhebbers van historische romans zeker een aanrader.

Lezen: tips en tegenvallers

Al weer een behoorlijk lange tijd geleden dat ik voor het laatst schreef over boeken. Niet dat ik niet lees maar ik kan me op dit moment erg slecht concentreren dus veel boeken worden terzijde gelegd om het later nog eens te proberen. Maar van welke boeken haalde ik wél het einde en welke zijn de moeite waar of zwaar overschat (volgens mijn geheel subjectieve mening)?

De Wezens/ Matt Haig
Dit boek is echt van alles door elkaar: hilarisch, ontroerend, fascinerend. Als wiskundige Andrew Martin op het punt staat een grote doorbraak in zijn onderzoek te bereiken, voelen buitenaardse wezen zich ernstig bedreigd omdat ze vrezen als gevolg van deze doorbraak ontdekt te worden. Eén van hen wordt naar aarde gestuurd om in de huid van de wiskundige te kruipen en zo de doorbraak te boycotten voordat deze wereldkundig wordt gemaakt. De kennismaking met de aarde en zijn bewoners loopt anders dan voorzien en het wezen krijgt te maken met emoties als liefde, mededogen, frustratie, verlangen. Allemaal onbekend op zijn planeet. Ik ben absoluut geen SF-liefhebber maar deze aanrader van Ogma was echt een schot in de roos. Het is geen standaard SF roman maar meer een ontdekkingstocht over wat het betekent om mens te zijn.

Montana/ Smith Henderson
Prachtige debuutroman over maatschappelijk werker Pete die al struikelend over de ellende in zijn eigen leven, toch op zijn eigen manier probeert op te komen voor zijn cliënten. De ellende druipt soms van de pagina’s af en tóch blijf je doorlezen. Rode draad in het boek is de poging van Pete om Benjamin Pearl te helpen, een zwaar ondervoede jongen die samen met zijn vader Jeremiah in de wildernis van Montana woont. Jeremiah leidt aan achtervolgingswanen en gelooft in complottheorieën en wantrouwt iedereen die werkzaam is bij een regeringsinstantie. Toch weet Pete langzaam het vertrouwen van Jeremiah te winnen, terwijl zijn eigen leven een steeds grotere puinhoop wordt. Prachtig, een aanrader!

De Koffiedief/ Tom Hillenbrand
Roman over oplichter Obadiah Chalon die door de VOC uit de gevangenis wordt gehaald en kan kiezen: terug het gevang in of koffiebonen stelen, zodat het monopolie van het Ottomaanse rijk op de koffiemarkt kan worden doorbroken. Omdat op het smokkelen van koffie de doodstraf staat moet Chalon in het geheim voorbereidingen treffen en een team van specialisten samenstellen: een meesterdief, een wetenschapper, een avonturier, iemand met kennis van botanica en een specialist in vermommingen. Prachtige historische avonturenroman vol spanning met kleurrijke hoofdpersonen.

 Niemandsland/ Simon Tolkien
Dit boek kreeg enorm veel aandacht in de pers. Niet zo vreemd als je bedenkt dat deze auteur de kleinzoon is van de wereldberoemde Tolkien. Net als zijn grootvader heeft Simon een talent om een verhaal te vertellen, al is de schrijfstijl heel anders.
Niemandsland is een roman over het Engeland van begin 20e eeuw. Na het overlijden van zijn moeder vertrekt Adam Raine met zijn vader uit Londen en verhuist naar een kolenmijnstadje in Yorkshire. Zijn vader, een voormalig vakbondsleider, heeft daar familie wonen en maakt zich sterk voor de verbetering van de positie van de mijnwerkers. Adam probeert uit alle macht uit de greep van de mijnen te blijven, hij wil meer in het leven, hij wil studeren en een goede positie bereiken. De oorlog komt er tussendoor waarna hij in de hel van de loopgraven belandt. Prachtige roman over vriendschap, liefde, oorlog en opoffering. Maakte veel indruk.

Ragdoll/ Daniel Cole
Als er een lijk gevonden wordt tegenover het appartement van politieman William Fawkes bijgenaamd Wolf, start de zoektocht naar de dader. Het lijk blijkt te bestaan uit de aan elkaar genaaide lichaamsdelen van 6 personen en de moordenaar wordt daarom de lappenpop-moordenaar genoemd.
Al snel zijn er verwijzingen naar de rechtszaak van de ‘crematiemoordenaar’ uit het verleden, die voor Wolf grote invloed heeft gehad op zijn leven. Via de media deelt de moordenaar een lijst met namen van nieuwe slachtoffers en hun sterfdatum en die van Wolf staat onderaan. Het wordt een race tegen de klok.
Tja, wat zal ik ervan zeggen. Dit debuut werd zo’n beetje door iedereen die ik sprak de hemel in geprezen. Maar ik vond het over de top, rommelig, ongeloofwaardig en vooral weinig origineel. Waarom dat laatste? Op het wel origineel bedachte detail na van de aan elkaar genaaide lichaamsdelen, bevatte het boek alle thrillerclichés: de getroebleerde politieman die te solistisch werkt, de ex die loopt te klieren, de rol van de media bij de zoektocht. Een overload aan namen, niet bijzonder goed geschreven (al kan dat aan de vertaling liggen) en te ongeloofwaardig voor woorden. Misschien oordeel ik zo hard omdat ik naar aanleiding van alle verhalen over dit boek hoog gespannen verwachtingen had.

Nou, eigenlijk ben ik nog niet klaar met mijn leesverslagen, maar de rest doen we wel een andere keer. Nu snel verder lezen! Voor wie weten wil wat ik nu lees: Duizend kleuren blauw van Nina George (o.a. van de boekenapotheek aan de Seine), aanrader!

Leestip: Leven tot elke prijs

Als ik mijn aangevraagde boeken haal bij de bieb, kijk ik ook altijd even bij de tafel met ingeleverde boeken. Meestal lees ik volgens een leeslijst. Ik noteer de titel op een verlanglijstje wanneer ik iets lees over een boek dat me interessant of leuk lijkt . En vraag eens in de zoveel tijd wat van deze titels aan bij de bieb. Maar soms stuit ik op onverwachte parels waar ik niets over hoorde. Zoals het boek ‘Leven tot elke prijs’ van Kristina Sandberg. Dat gaat niet over het overwinnen van een depressie of een ziekte, zoals de titel doet vermoeden maar de depressie druipt soms wel van de pagina’s af.

In het boek lezen we over het leven van huisvrouw Maj in de jaren 50 en 60. Getrouwd met Tomas met wie zij twee kinderen heeft, dochter Anita en zoon Lasse die bij aanvang van het boek pubers zijn. We volgen haar in haar dagelijkse routines die bestaan uit het huishouden doen, zorgen voor man en kinderen en het toe werken naar alle hoogtepunten, zoals verjaardagen en feestdagen. Alles wordt vers gemaakt en gebakken en het huis is piekfijn op orde, tot aan de franje van de vloerkleden aan toe die de juiste richting op worden geveegd.

Deze routines geven haar leven een richting en een reden van bestaan. Maar gaandeweg wordt het een houvast. Zonder weet ze niet wat te doen. De contacten met man en kinderen zijn oppervlakkig. Niemand in het gezin lijkt in staat tot waarachtig contact. Maj voelt veel maar maakt niets bespreekbaar ook al is er alle reden om eens met het mes op tafel een gesprek te voeren. Alcoholisme, affaires, faillissement van het familiebedrijf, depressies. Er gebeurt voldoende om je er flink onder te krijgen. Maar Maj gaat gewoon door onder het motto dat het ‘allemaal nog veel erger zou kunnen zijn’.

Het boek grijpt om die reden flink naar de strot. Hoewel ik Maj wel door elkaar kon rammelen met haar passiviteit, is ze ook in en in zielig en eenzaam. Ik denk ook dat de passiviteit wel heel erg bij de tijdgeest past. De man wist het beter en de vrouw voegde zich daarnaar. Zolang alles bij het vertrouwde blijft, voelt zij zich redelijk veilig en stelt daarom maar weinig ter discussie, wellicht uit angst voor de antwoorden.

Maj heeft dan ook weinig op met de veranderende tijdgeest. Kinderen die samenwonen zonder te trouwen, zij vindt dat maar moeilijk en ongepast en maakt zich druk over of ze dan wel haar mooie geborduurde lakens kan geven als cadeau aan de vrouw die niet officieel haar schoondochter is. Stel dat de relatie overgaat, dan is zij haar lakens kwijt. Dat haar dochter kan gaan studeren wekt wel wat trots op in haar maar er zijn toch meer zorgen over het vinden van de juiste man.  Want daar gaat het toch om in het leven volgens Maj.

Zo kabbelt het maar door in een stijl die eerst wat moeilijk door te komen is en dan ineens heel verslavend blijkt te zijn. Echt een prachtig boek en een indringend beeld van de jaren 50 en 60.

‘Leven tot elke prijs’ blijkt het derde deel van een trilogie te zijn, waarvan het eerste deel, ‘De komst van een kind’ in oktober in een Nederlandse vertaling beschikbaar zal zijn. Het tweede deel, ‘Zorgen voor het gezin’ is al verkrijgbaar. De delen zijn los van elkaar te lezen.

Leven tot elke prijs

  • auteur: Kristina Sandberg
  • Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
  • 480 pagina’s
  • ISBN 9789046819159
  • ook verkrijgbaar als e-boek

Lezen: Olivia Rönning & Tom Stilton

Voor het Netflixtijdperk kocht ik de dvd-serie ‘Springvloed‘ en was verkocht. Een serie van 10 afleveringen over een oude moord op een jonge hoogzwangere vrouw op een klein eiland voor de Zweedse kust. Politieacademie studente Olivia Rönning krijgt als als zomeropdracht om te kijken naar deze nooit opgeloste moord. Hebben de toenmalige rechercheurs wellicht iets over het hoofd gezien? Olivia ontdekt al snel dat haar vader één van de rechercheurs was die zich met deze moord bezighielden. Omdat hij inmiddels is overleden spoort ze een oud-collega van hem op, de aan lager wal geraakte Tom Stilton, die bepaald niet op haar zit te wachten.

Mooie serie, spannend en een goede verhaallijn. Gebaseerd op het eerste boek uit een serie van het Zweedse schrijversduo Cilla & Rolf Börjlind. Dat ging ik natuurlijk ook lezen.

Ik ben dol op thrillerseries met dezelfde hoofdpersonen, vooral vanwege de ontwikkeling die ze doormaken. In deze serie komen Olivia en Tom telkens terug in wisselende verhoudingen tot elkaar. Is er in eerste instantie sprake van achterdocht en een enigszins scheve verhouding (die van wijsneuzige studente tegenover mentaal getroebleerde dakloze) later komen ze meer nader tot elkaar en gaan ze steeds meer samenwerken.

Inmiddels zijn er vier delen verschenen en ik heb ze allemaal verslonden. Voor mij bijna gelijkwaardig aan de Wallander-serie van Henning Mankell en dát wil wat zeggen.

Geen echt recensie dus, maar meer dat ik jullie hierop wil attenderen.