Motivatie: waar doen we het voor

Dit jaar hebben we nogal grootse plannen qua geld uitgeven. Op stapel staan een renovatie van de keuken en de plaatsing van een dakkapel. Samen goed voor naar schatting €6500. In de autopot willen we dit jaar € 3600 inleggen. En we willen € 3500 extra aflossen op de hypotheek. We hebben voor de verbouwingen al €2800 bij elkaar gespaard (niet sinds dit jaar hoor, we zijn vorig jaar begonnen met sparen hiervoor). Maar evengoed moet er dus nog flink gespaard gaan worden want we leggen ook wat in voor studie, afschrijvingen en pech.

Het plan nu is

  • eerst de keuken renoveren
  • dan de dakkapel laten plaatsen
  • zodra dat gedaan is alles op alles zetten om de €3600 voor de autopot bij elkaar te sparen
  • en dan de laatste maanden van het jaar de extra aflossing van € 3500 bij elkaar sparen. In december krijgt M. zijn 13e maand dus verwachten we met wat we dan ook al opzij hebben gezet, meteen voldoende te hebben voor de aflossing, die we qua naar verwachting dan in één keer gaan doen.

Tussendoor sparen we wel per maand wat kleinere bedragen voor studie, pech en afschrijvingen.

Het plan is best ambitieus en ik merk dat ik enorm gemotiveerd ben om het te halen. Grote doelen versterken blijkbaar mijn motivatie. Wel merk ik dat ik er iets meer rekening mee houd dat de gewone buffer voor afschrijvingen en pech ook moet worden onderhouden. Twee jaar geleden losten wij €10.000 extra af maar omdat er natuurlijk wel eens iets kapot gaat en moet worden vervangen/gerepareerd was onze buffer wel fors gedaald na dat jaar. Het heeft even geduurd voordat dit weer op orde was en daar voelde ik me niet prettig bij.

Maar goed, een dakkapel en een keukenrenovatie, dat zijn prachtige doelen en ook grote wensen die gaan uitkomen. Omdat ik al langer dan vandaag bezig ben met geld omgaan en weet wat onze zwakke punten zijn, houd ik mezelf zoveel mogelijk onze doelen voor. Natuurlijk door uit te zoeken wat we met de keuken willen en door met elkaar te praten hoe de kamer van S straks moet worden met dakkapel en al.  Ik houd onze wensen dus zo levend mogelijk.

Daarnaast is het vooral een kwestie van goed met geld omgaan en ons houden aan de budgetten. We geven op een aantal gebieden minder uit dan vorig jaar (zorgverzekering, woonhuisverzekering, krant, boodschappen) en dat geld gaat linea recta naar de spaarrekening. En vooral ook: niet zwichten voor nieuwe plannen. Hoe vaak die bij ons op komen ploppen is echt verbazingwekkend. De man en ik zijn in staat om tijdens het tandenpoetsen naar het badkamerkastje te kijken en van daaruit in een gesprke terecht te komen

  • dat het huidige kastje wat sjofel is (folie laat los)
  • dat het best gepimpt kan worden
  • dat pimpen wellicht geen gewenst effect heeft aangezien het kastje toch al niet zo mooi was
  • dat zo’n kastje natuurlijk heel snel zelf te maken is, kind kan de was doen
  • hup naar de houthandel voor hout

Dat gaat heel makkelijk bij ons. Natuurlijk kan er geklust worden maar dan wel van resthout. Ik ben net zo’n langspeelplaat die blijft hangen en zeg voortdurend dat als we alle doelen willen bereiken dit jaar dat we ons dan wel aan onze plannen moeten houden en niet zomaar geld moeten uitgeven aan een kastje/ding/geval/blabla.

Het één is op zich niet belangrijker dan het ander. Maar het is wel beter om eerst het één af te werken voordat we doorgaan naar het volgende. Dan lekt er minder geld weg en het is ook nog eens veel beter voor mijn energie.

Doe maar zo’n keuken en dan sta ik de hele dag jodelend taarten te bakken… ach dromen mag, niet waar? (afb. van pinterest)

Stap 1 is gezet: we hebben eind januari een afspraak met een man die eventueel onze keuken gaat renoveren. Hij is onderdeel van een bedrijf dar gespecialiseerd is in het opknappen van oudere keukens en doet ‘onze’ regio. Hij komt hier thuis inventariseren wat we willen, neemt voorbeelden mee van frontjes en bladen en zo en als de offerte oké is, kunnen we aan de slag. Of liever gezegd deze man. Ik vlucht dan een paar dagen het huis uit ;-). Maar toch, ik heb er zin in!

Wat zijn jouw trucjes om heel erg gefocust te blijven bij het bereiken van je doelen?

Jaardoelen

En ik maar zoeken naar de jaardoelen van 2016 op dit blog. Meestal schrijf ik wel ergens een duidelijke opsomming van zo en zo veel willen we aflossen maar nu vond ik het niet. Misschien omdat ik het nergens heb neergezet. En is dat misschien de reden waarom we niet zo ver kwamen met het realiseren van de doelen. Eén van de manieren waarop je ze haalt is toch wel dat je ze formuleert, kuch.

Helemaal mistig was het niet. Ik weet wel dat ik bij aanvang van het jaar ongeveer dit van plan was:

  • € 6000 aflossen (niet gelukt)
  • de buffer opkrikken. Die stond op €6000 en dat vond ik te weinig (gelukt)
  • € 3600 per jaar sparen voor een vervangende auto in 2020 (gelukt)
  • € 1800 sparen voor studie kind (gelukt)

Het aflosdoel werd snel losgelaten. Enerzijds doordat ik wat minder gemotiveerd was en bedacht dat ik niet altijd het onderste uit de kan hoef te halen. Anderzijds omdat ik merkte dat het aflossen van het jaar ervoor (in 2015 hebben we €10.000 afgelost) de buffer toch wel erg had aangetast. Want apparaten blijven toch kapot gaan en moeten worden vervangen, er waren wat extra dierenartskosten, kosten voor de beugel en dat hebben we allemaal uit de buffer gehaald. Ik werd er echt wat onrustig van. Zoals ik al eens eerder schreef is de ketel van de hete lucht verwarming heel oud en het geld ter vervanging moet altijd klaar staan. Dat alleen al gaat ca. €4000-€4500 kosten.

Het aflosdoel werd dus losgelaten. Gaandeweg kwamen er ook andere verlangens naar boven drijven, zoals een dakkapel. Die zal ook zo rond de € 4000 gaan kosten, wellicht iets meer, dat weet ik nog niet. Na wat getut van mijn kant besloten we uiteindelijk tijdelijk te stoppen met aflossen om het sparen prioriteit te geven. Ook ging er flink wat geld naar een spullen/ apparaten voor in huis zoals een wasdroger,  een daglichtlamp, robotstofzuiger en huisonderhoud, bijvoorbeeld schilderwerk. Alles bij elkaar toch wel €3000.

Dat maakt de eindstand op:

  • €2000 afgelost
  • €6000 gespaard (dan heb ik gekeken naar de hoogte van alle spaarrekeningen aan het begin van het jaar ten opzichte van nu, eind 2016)

Op de gewone buffer staat het geld klaar voor eigen risico zorgkosten. Dat gaat zeker op bij mij want ik heb in februari gehooronderzoeken en ik verwacht dat ik gehoorapparaten moet aanschaffen. Dat zal mijn eigen risico opslokken en ik verwacht daarnaast dat de verzekeraar niet alles vergoed maar dat er een eigen bijdrage betaald moet worden. Hoeveel dat zal zijn kan ik niet inschatten. Dat is afhankelijk van het advies. En ik zie dat de prijzen voor apparaten erg uiteen kunnen lopen.

Buiten dat krijgt kind dit jaar een andere fiets. De huidige wordt te klein. Dat zal zijn verjaarscadeau gaan worden. Het zal een tweedehands fiets worden en hopelijk leggen de grootouders ook verjaarsgeld bij. Aan mijn beugel heb ik zeker nog kosten in 2017. De reguliere controles kosten zo rond de €400 per jaar maar wellicht worden er nog foto’s gemaakt en krijg ik als ik klaar ben een retentiebeugel. Als ik kijk naar de offerte kan ik nog zo’n €800 aan kosten verwachten.Verder verwacht ik geen grote uitgaven. Zaken als koelkasten/wasmachines/tv’s en zo zijn allemaal nog niet al te lang geleden vervangen en zouden het nog geruime tijd moeten blijven doen.

 
Dit jaar zijn de voornemens:

  • €10.000 sparen, waarvan:
    • €3600 voor de auto
    • €1800 voor studie
    • nog €1100 voor de dakkapel
    • ca. €2500 voor de keukenrenovatie (heel ruim genomen, er moeten ook wat apparaten en elektriciteit worden vervangen)
    • €1000 voor afschrijvingen, pech, etc  
  • €3500 aflossen

 Op papier moet dat gaan lukken. Er is wat extra ruimte gekomen door:

  • te veranderen van zorgverzekeraar en de verzekering aan te passen
  • te veranderen van energieleverancier
  • een andere krant te nemen
  • de autoverzekering aan te passen
  • te veranderen van inboedelverzekering
  • het voornemen ca. 100 minder per maand aan boodschappen uit te geven (de laatste drie maanden van 2016 gaf ik € 42 minder per maand uit, als ik dit doortrek en wat extra oplet, kan dit veel meer worden, ik heb het budget nu €100 per maand naar beneden bijgesteld. We zitten nu op ca. €40 kattenvoer (4 katten) en €460 de rest (eten, drinken, wijn, drogisterijartikelen, schoonmaakmiddelen)

Nou, ik ben benieuwd! Ik besef me dat het voor sommige lezers enorme onhaalbare bedragen zijn. En dat anderen in dezelfde situatie misschien juist veel meer kunnen (willen) sparen. Iedere situatie is anders en ook afhankelijk van je gezondheid en je vermogen om meer te kunnen verdienen of extra te bezuinigen door alle koopjes op de fiets te halen. Iemand met een top gezondheid geeft minder uit aan medicatie en zorg maar wellicht meer aan pret en sport. Uiteindelijk gaat het niet om de hoogte van de totaalbedragen maar of je kunt uitkomen met wat er binnenkomt. Het is een grote luxe dat er in onze situatie ruimte is voor niet alleen wat betaald moet worden, maar ook voor wensen en verlangens op het gebied van woongenot en verbetering. Maar, die keuze was er eerder niet. Dit is echt het gevolg van jarenlang zuiniger leven, ruimte scheppen, aflossen en zorgvuldig nagaan wat noodzaak was en wat niet.

Puzzelen, zoveel wensen en hoe dat te realiseren

Dacht ik dat ik de begroting voor 2017 redelijk rond had, komt er toch van alles tussen. In de vorm van enorme discussies hier in huis. De neuzen staan niet met alles dezelfde kant op. De ene partij (geheel mannelijk en met zijn twee-en) wil heel graag een dakkapel laten plaatsen in de slaapkamer van S. De andere partij (me, myself and I) wil liever gewoon zoveel als mogelijk aflossen.

Natuurlijk snap ik de wens heel goed. We hebben een heerlijk maar best onpraktisch huis. De kamers boven zijn allemaal erg klein. De slaapzolder van S. is op zich redelijk groot maar door de schuine wanden is er weinig ruimte die echt effectief kan worden benut. Ik schreef er al eerder over want de wens voor een dakkapel leeft al langer in huis. De kamer van S. kan hierdoor veel groter worden en nu hij ouder wordt is er ook meer behoefte om zich terug te trekken. Waarbij ik niet wil beweren dat meer ruimte altijd maar beter is.

Ik ben meer van kijken wat er is en dan slimmer indelen. En zooi wegdoen. Man wil wel meer ruimte. Zijn argumenten (je huis wordt meer waard, dat is altijd handig voor ‘het geval dat’) doet mij niet zoveel. Ik woon hier immers en ik betwijfel of het echt zoveel fijner wonen wordt door een rechte wand. Dat we er meer voor krijgen als we het van de hand doen levert me nu niet meer woongenot op.

Bovendien moet er nog zoveel gebeuren. Zoals de keuken die nog steeds niet is opgeknapt en steeds gammeler wordt. Dat vind ik meer prioriteit hebben. Het geld is daar op zich al voor bij elkaar gespaard, het moet alleen nog gebeuren. Dat dit nog niet is gedaan komt vooral door mij. Ik zie op tegen het klussen zelf, wacht op een periode dat ik me goed genoeg voel en schuif het dus telkens voor me uit. Waarschijnlijk is het wijsheid gewoon maar een datum te prikken, ik vertrek dan naar een logeerplek (gezocht: stille plek voor een paar dagen voor overgevoelige ME-patiënt) en kom terug als alles weer op zijn plek staat.

Buiten de al bestaande prioriteiten van de hypotheek aflossen en sparen voor een vervangende auto (zo rond 2020) en de studie van kind, blijft er gewoon geen financiële ruimte over om ook nog ergens geld vandaan te toveren voor een dakkapel.

Het gaat dus om keuzes. Hoe gaan we dat invullen? Een vakantie overslaan? Dat kan heel goed. Dan hebben we de dakkapel al bijna bij elkaar gespaard. Alleen zelf vind ik dat niet zo’n fijne keus. Kind is nu 14 en zal niet meer heel vaak meegaan op vakantie, denk ik zomaar. Laten we vooral genieten van de keren dat we nog wel met zijn allen gaan. Een jaar niet aflossen? Dan zijn we ook meteen klaar. Dat is een goede optie. Ik word er alleen wat onrustig van en vind het geen fijn idee het aflossen tijdelijk ‘on hold’ te zetten. M. vindt alles prima, zo lang de uitkomst een dakkapel is. Hoe, linksom of rechtsom, maakt hem niet uit.

Een beetje van dit en een beetje van dat lijkt nu de beste optie. We overwegen de komende twee jaar €350 per maand af te lossen in plaats van de geplande maandelijkse €500 en de €150 die we daarmee uitsparen, opzij te zetten voor een dakkapel. Dat is een haalbaar plan en het aflossen loopt niet een gigantische vertraging op.

Dus zou het kunnen dat we hiervoor kiezen. Iedereen krijgt dan iets: een dakkapel, meer ruimte, toch aflossen. Het lijkt nu natuurlijk alsof dit keuzeproces heel democratisch en gezapig tot stand komt. De werkelijkheid is dat de rede hier pas komt na een krijspartij die in eerste instantie leek te gaan over waar het wasdroogrek moet staan in huis maar feitelijk ging over welke keuzes we maken en hoe we in het leven staan. Het ging om mijn wat rigide manier van omgaan met geld versus de behoefte van de man ook ruim voor het pensioen te kunnen genieten van iets meer ruimte en het huis nu te willen opknappen en verbeteren, in plaats van straks.  Maar goed, na dat gekrijs kwam het gesprek op gang.

Ziet er iemand nog een optie die ik over het hoofd zie?

Geen goede voornemens maar wel een jaarmotto…

De kerstdagen waren erg oké dit jaar. Eerste Kerstdag kwamen Schoonouders, mijn moeder en een huisvriendin hier eten. Iedereen nam iets mee zoals taart, toet en vooraf dus wij hoefden alleen voor het hoofdgerecht te zorgen. Onder de kerstboom stond een mand vol met cadeaus en ik geloof dat iedereen vol gegeten en blij weer naar huis ging. Het was gezellig en relaxt en goed te behappen. Ikzelf ben erg verwend met het laatste boek van Henning Mankell, een prachtig knalrood espressokannetje, de 3e serie van The Bridge en nog wat kleinere frutsels waar ik eens goed van ga genieten de komende tijd.

Tweede Kerstdag deden we niets dan uitslapen, lezen en in pyjama rondlopen totdat M. ineens kluskriebels kreeg en motiveerde waarom hij nu net die dag een kastje moest gaan bouwen voor de kamer van S. Nou ja, als hij daar blij van wordt, dan is het prima. Dus trok hij het luik naar de zolderverdieping dicht om de zaag- en boorherrie tegen te houden en zat ik lekker te lezen op de bank met 4 katten om me heen.

Geheel in stijl en traditie kreeg ik op zondag de terugslag van vrijdag en lag ik de hele dag plat. Ik heb uiteindelijk een groot deel van de middag geslapen terwijl de mannen verder ging met project kastje maken. Na die terugslag wist ik meteen weer waarom ik zo’n moeite met de feestdagen heb. Tegen de tijd dat ik een beetje ben bijgekomen van de kerstdagen, dient het volgende feest zich al weer aan, oudejaarsavond.

We vieren het niet echt, we gaan nergens naar toe, dat gaat niet met mijn slechte gezondheid en 4 katten waarvan er 2 echt heel erg bang zijn voor het geknal. Dus hebben we een rustige avond met zijn 3tjes (eigenlijk 4tjes, oma eet hier mee en gaat daarna richting haar eigen huis), blijven op tot 12 uur, roepen hard hoezee en duiken erna in bed. Dat klinkt wat liefdeloos en zo bedoel ik het helemaal niet. Ik geniet van het bij elkaar zijn maar zie deze periode als een aanslag op de energie terwijl ik al zo slecht het najaar in ging. Ik voel me al maanden niet goed en dat vertaalt zich in wat ik kan doen en in hoe mijn lijf aanvoelt. Daarom was het ook zo stil hier op het blog de afgelopen tijd. De concentratie is slecht en voor mijn gevoel heb ik weinig te vertellen. Toch mis ik het wel dus en ben ik er blijkbaar toch weer ;-).

Ik kijk terug op een jaar waarin we onze financiële doelen haalden maar mijn persoonlijke doelen mislukten. De gestage vooruitgang van de afgelopen jaren op gezondheidsgebied stokte en het is moeilijk geweest om daar mee om te gaan. Ik heb mijn verwachtingen flink moeten bijstellen en het duurde even voordat ik die drol wist door te slikken. Want ondanks alle dit jaar gevolgde behandelingen, aangepaste voeding en leefstijlverbeteringen ben ik dit jaar een stuk slechter dan vorig jaar en heb ik weer een stuk van mijn herwonnen vrijheid moet inleveren. Het leven is weer vooral in huis en op de bank. Zo dus. Het is zoals het is en ook dit zal wel weer voorbij gaan.

Ik wil jullie een hele fijne avond wensen en een mooi 2016. Voor mezelf hoop ik op meer gezondheid en meer ruimte voor mezelf door andere keuzes te maken. Geheel in strijd met andere jaren – ik houd niet van goede voornemens want de uitvoering wordt bij mij aangepakt alsof het een militaire operatie is – kies ik dit jaar wel voor een motto of leidraad. Het is een vraag die – zo weet ik omdat ze dat ooit schreef – bij ons aller Vlasje aan de muur hangt.  Een mooi behapbaar motto, toepasbaar op alle grote en kleine levensvragen maar ook geschikt voor kleine huis/tuin/ en keukenperikelen. Want als ik iets heb geleerd dan is het dat het bij mij nooit goed genoeg is. Het kan altijd beter. En juist het loslaten van die enorme verbeterdrang van mij geeft ruimte en rust. Dus mijn motto voor 2016 wordt:
 Is dat zo?

Geen goede voornemens

1 januari! Dat voelt toch bijzonder. Blijkbaar ervaren meer mensen dat want ik zag de laatste tijd veel lijstjes verschijnen, niet alleen op de verschillende blogs maar ook in de krant.

Mijn goede voornemen van dit jaar is dat ik geen voornemens maak. Ik heb mezelf jarenlang een ware dictatuur van lijstjes opgelegd die voornamelijk moesten leiden naar zelfverbetering. Niet meer snoepen, gezonder leven, meer mediteren, meer voor mezelf opkomen. Blijkbaar moest er veel gesleuteld worden aan mij. Dat doe ik niet meer. Ik ben goed genoeg. Ik word alleen maar gefrustreerd van wat ik allemaal moet van mezelf.  Moeten omdat ik dacht dat anderen dit verwachten. Omdat ik vond dat ik beter kon. Omdat als ‘alles onder controle was, alles goed zou komen’. Wat dat ook mag betekenen.
Mensen verwachten veel minder van mij dan ik dacht. Voorheen stond ik uren in de keuken voor Oudejaarsavond en stopte daar al mijn beschikbare energie en ons complete maandbudget in. Nu blijkt dat een sober knolselderijstamppotje met net zoveel plezier naar binnen wordt gesmikkeld. Wat een verrijkende ontdekking, en dan bedoel ik niet alleen de centjes die we overhouden.
Loslaten van verlangens, verwachtingen en dwang voelt bevrijdend. Het consuminderen speelt daar ook een rol in, ik ben zoveel blijer met zo veel minder. Laatst hoorde ik mezelf tegen een vriendin zeggen dat ik best vaak gelukkig ben. Ik ben arbeidsongeschikt, zit praktisch opgesloten in huis omdat ik fysiek weinig kan, ik ben hierdoor niet in de mogelijkheid om sociale contacten te onderhouden, ik kom hooguit één keer per dag een kwartiertje buiten en naar de bibliotheek gaan is voor mij het uitje van de week. Wat de toekomst voor mijn gezondheid brengt weet ik niet, dus financieel blijft het voorlopig ook onzeker. Toch word ik regelmatig overvallen door geluksgevoelens. Ik kan dan weinig bewegen maar wel ruiken, proeven, kijken, visualiseren, voelen. Ik kan niet werken maar wel sparen. Ik kan weinig op stap gaan maar heb hier tussen de 4 muren veel lol met Schatje en Zoon. Ik zie bijna niemand maar gelukkig bestaat het internet en is mailen met vrienden heel makkelijk. Hoe ik me voel, meet ik niet meer af aan wat ik doe. Of wat ik had moeten laten.
Wat is hier aan de hand? Ik ben in balans en voel me vrij. Voor het eerst. Niets meer aan doen en houden zo. Genieten van wat is en kan. Oeps, dat lijkt bijna een voornemen!