Ik deed het!

Weten jullie nog dat ik een tijdje geleden schreef over mijn verlangen er eens uit te breken. Een appartement via Airbnb boeken en naar Londen gaan, of Barcelona?

Wat zou het me fijn lijken! Struinen door een buitenlandse stad. Terrasjes. Wijntje drinken. Musea. Mensen kijken. Op zoek gaan naar fijne plekjes om te eten. Zonder me druk te maken over mijn glutenvrije lactosevrije dieet.  

Dit schreef ik nog geen twee weken geleden. En raad eens? Ik boekte! Huh?

Niet naar Barcelona, niet naar Londen maar naar Gent! Dat is immers ook buitenland, aan te rijden, in geval van miserabel voelen zijn we zó weer thuis en belangrijker: in Gent heb ik iets te doen.

In december werd ik door iemand benaderd naar aanleiding van mijn blog Wat jij niet ziet. Of ik interesse heb om mee te doen aan een expositie op 12 mei in Gent rond ME. Meerdere kunstenaars dragen hieraan bij in beeld en woord.

Of ik zin had om ook mee te doen? Nou, eigenlijk wel! Ik sprak af zelf wat teksten uit te zoeken die ik goed genoeg vind en dat was het.

Natuurlijk stak er daarna een storm in mijn kop op. Die teksten moet daar immers gepresenteerd. Ik kan niet een lullig A4tje ophangen met tekst. Het moet wel een beetje de blik vangen natuurlijk, zeker als ik daar met mijn woorden hang tussen echte kunstenaars die schilderijen en foto’s en zo hebben gemaakt.

Bovendien moet ik niet alleen iets maken, maar ook daar zien te krijgen. De expositie wordt 11 mei opgebouwd, dus dan moet het daar zijn. Opsturen kan maar het is natuurlijk ook een idee als M. dat daar de 11e aflevert en erbij kan zijn als het wordt opgebouwd/opgehangen.

Toen telde ik 1 en 1 op, ging op zoek en vond een allerschattigst huisje via Airbnb, niet te ver van de expositieruimte vandaan. We rijden zaterdagochtend naar Gent, M. gooit mij in het huisje en gaat mijn bijdrage brengen. We eten gewoon in het huis zelf, want er is een keuken en de volgende dag hoop ik zelf heel even naar de expositie te gaan en wellicht (met de rolstoel) even door Gent te wandelen.

Nou is dat leuk of is dat leuk! Natuurlijk kan het zijn dat het niet lukt maar voor nu ga ik ervan uit dat het wel lukt. We zijn met eigen vervoer en in het ergste geval rijden we naar Gent, duik ik daar in bed en rijden we de volgende dag terug zonder dat ik er iets van mee heb gekregen. Dat zien we dan wel weer.

Moet ik me voorlopig eerst druk maken om hoe ik mijn teksten ga presenteren. Ik overweeg het te laten afdrukken op textiel of plexiglas maar wil er ook niet al te veel geld aan uitgeven. Leuk vind ik het zeker. Het geeft me een grote mentale boost en het is ook fijn om hieraan bij te dragen. Ik zie mezelf toch een beetje als een ME-activist die strijdt voor meer begrip en een betere zorg.

Buiten de expo verheug ik me er zeer op om voor het eerst in – geloof ik -14 jaar met M. samen een weekend weg te gaan. We zaten terug te denken, ons laatste uitje samen was waarschijnlijk in 2005 naar Barcelona, toen een vriend van mij 40 werd. Daarna had ik het druk met een opleiding waardoor ik twee weekenden per maand weg was, kreeg ik twee keer achter elkaar een nieuwe baan, verhuisden we en werd ik ziek in 2008. Het kwam er dus niet meer van.

Dus. Op naar Gent.

Advertenties

Dromen

Tijd voor een bekentenis. Steeds meer is het me duidelijk dat ik hier (als in onze huidige woning) niet wil blijven. Best vreemd eigenlijk als ik me bedenk dat ik 4 jaar geleden nog wakker lag omdat we de hypotheek nauwelijks konden betalen en ik dit huis niet absoluut kwijt wou. Op zich wil ik het nu nog steeds niet kwijt alleen ik zou wel graag ergens anders willen wonen.

Contact gestoord als ik ben, levert contact met buurtgenoten me niets op. Natuurlijk maak ik wel eens een praatje met buurvrouw links of rechts, maar veel vaker dub ik hoe ik ongezien de steeg door kan  komen zonder aanspraak. Dan hoor ik buurvrouw rommelen in de tuin en denk ik ‘hier-heb-ik-zó-geen-zin-in.’

Ligt niet aan buurvrouw, ligt aan mij. Ik  ben veranderd van een wezen dat altijd elke dag mensen over de vloer had naar iemand die het liefst alleen is, buiten het eigen gezin. Ik stoor me aan omgevingsgeluiden en dan woon ik nog in een redelijk rustige straat. Even naar de stad gaan doe ik nooit. Ik doe functioneel boodschappen en klaar. Ik plof niet neer op een terrasje om bij te praten met een vriendin, ik ga ook nooit zomaar op de bonnefooi even lopen in het centrum hier.

In Hoorn heb ik ook niet echt een sociaal leven (dat heb ik überhaupt niet echt). Toen we hier kwamen wonen speelde mijn sociale leven zich af in Amsterdam. Dat werd minder door de verhuizing en ik bouwde hier in Hoorn geen nieuw sociaal leven op. Ik werkte veel, ons kind was klein en ik had weinig tijd om me met andere zaken bezig te houden. Toen S. naar school ging, leerde ik wel andere ouders kennen maar doordat ik tegelijkertijd ziek werd, bleef dat contact ook heel beperkt. Het meeste contact is er nog met de moeders van de beste vrienden van S., maar hoe leuk ook, dat is niet een contact als in ‘we spreken af om iets leuks te gaan doen’. Er wordt af en toe samen een bakkie gedaan maar daar blijft het wel bij. Zij hebben ook hun eigen leven met eigen vrienden en dat is prima zo, mijn energie is toch te beperkt en te grillig om iets te kunnen opbouwen nu.

Wat mij betreft zijn we dus niet aan Hoorn gebonden en gaan we ergens wonen waar we nog meer privacy hebben. Iets kleiner wellicht en met meer tuin. Doen we gewoon één keer in de week samen de boodschappen en inkopen, net als dat we nu ook al doen.

M. wil dit ook. Ook hij is veranderd. Toen ik hem leerde kennen was het bij hem thuis net de zoete inval. Zaten wij straalverliefd op de bank, klaar voor stomende sex, werd er weer eens aangebeld. Niet zelden was dat vriend A. die zo’n bord voor zijn kop had dat als er niet open werd gedaan, hij door de brievenbus naar binnen ging roepen. Was zelf blijkbaar nooit verliefd geweest en enig inlevingsvermogen voor de verliefde medemens ontbrak.

De omstandigheden waren bij ons de afgelopen 7 jaar zo dat ons leven heel rustig is geworden. Geen huis vol visite, weinig reuring anders dan het gewone dagelijkse leven. En we vinden het wel prima zo, er is weinig behoefte aan meer drukte nu we zo gewend zijn geraakt aan de rust. Wel hebben we nu meer behoefte een dingen ondernemen nu ik iets opknap, maar dat heeft niets te maken met hoe of waar je woont natuurlijk.

Voorlopig blijven we nog wel hier wonen. Het plan nu (maar dat kan ook weer veranderen natuurlijk) is om te blijven tot S. klaar is met school en eventuele studie, ervan uitgaand dat hij gaat studeren en dat hij dan thuis blijft wonen (iets anders gaan we niet bekostigen voor hem). We wonen nu voor hem ideaal, vlak bij school en vlak bij een station, dus goed te bereizen in geval van toekomstige studie. Minimaal 10 jaar dus nog. Is dat een straf? Nee, absoluut niet. Ik woon hier niet met tegenzin, het is meer dat ik droom van iets nog prettigers.

Die tien jaar geven ons bovendien de tijd om af te lossen. Tegen de tijd dat we zover zijn, hebben we hopelijk een zo goed als afgelost huis en geeft dat ons veel vrijheid om te kiezen voor wat we echt willen. Maar goed, tien jaar is nog natuurlijk nog absurd ver weg en wie weet wat er in de tussentijd nog gebeurt of verandert.  Tot die tijd spiek ik soms op Funda, kijken  naar ‘wat als en dat is ook mooi maar van binnen valt het wat tegen maar wat als je nu dat muurtje wegbreekt‘…zo dus.

dit is natuurlijk niet haalbaar, maar toch hè….

Voldoet jouw huis aan de wensen die je op woongebied hebt?