Klaar voor kerst

Momenteel volg ik wat Amerikaanse blogs over zuinig leven en ik ben verbaasd over hoe ervan uitgegaan wordt dat kerst synoniem staat voor honderden dollars uitgeven. Blijkbaar wordt er enorm met geld gesmeten, ook als je frugal leeft. Volgens mij is dat in Nederland toch anders. Nu ik erover nadenk, verbaas ik me ook elk jaar wel over de prijs van de cadeausuggesties die in het Volkskrantmagazine staan. Ik denk bij een cadeautje aan een leuk boek maar veel mensen geven elkaar sieraden of complete apparaten.

Natuurlijk moet iedereen lekker helemaal zelf weten wat hij doet met kerst, met geld smijten of alle cadeautjes zelf maken. Als het maar bij je past en ook bij je budget. Ik ben niet iemand die zelf cadeaus in elkaar gaat knutselen, ik vind cadeaus inpakken al een gedoe. Want ik was dus die kleuter op school die bij een knip- en plaksessie achteraf eruit zag alsof ze in de lijm had liggen rollen. Ik vrees dat sinds die tijd mijn knutselvaardigheden niet echt zijn verbeterd.

Dat geldt voor iedereen hier in de familie – buiten de klustalenten van M. – dus kopen we gewoon voor elkaar wat leuks.  Ieder gezinslid koopt iets voor elkaar en we kopen ook een gezamenlijk cadeau. Dat kan een spel zijn of een dvd, afgelopen jaren waren de Hobbitfilms favoriet. Ook voor gasten die hier met Kerst komen wordt wat gekocht.

Om het betaalbaar te houden bekijk ik elk jaar wat het totaalbudget zal zijn. Dat is afhankelijk van de ruimte die er naar verwachting is. En dat budget verdeel ik dan onder de aanwezige personen. Zo voorkom ik de enorme uitschieters die ik vroeger wel had.

Ik vind op diverse sites de tip dat je vroeg moet beginnen met het kopen van cadeaus omdat er zo vlak voor de feestdagen juist prijsverhogingen zijn. Mijn ervaring is anders, Veel webwinkels hebben in deze tijd hogere kortingen. Dat is dan een kwestie van regelmatig in de gaten houden. Hoe het met gewone winkels is weet ik niet. Ik mijd de stad en dan zeker in deze tijd. Maar op zich zijn de cadeauwensen hier heel suf en zijn het spullen die niet ineens heel veel duurder of goedkoper zijn. Denk aan categorie boeken en muziek en over het algemeen makkelijk aan te schaffen.

Wij hanteren dit jaar een budget van €25 per persoon. Zo blijft het leuk. Soms zijn de verlangens groter dan het budget. Dat was met mij het geval. Ik kon weinig bedenken dit jaar, behalve een Le Creuset grillpan. Dus heb ik met M. de deal gemaakt dat ik het resterende geld aanvul van mijn eigen zakgeld. Weinig verassing natuurlijk wat er voor mij onder de boom ligt maar dat maakt mij niet uit.

De dagen zelf zijn overzichtelijk. Eerste dag zijn we met zijn drietjes en dat zou wel eens een pyjamadag kunnen worden, heerlijk. Tweede kerstdag schuiven de oma’s en opa aan en komt vriendin M. misschien ook even langs. Oma neemt een voorafje mee, Schoonouders nemen twee bijgerechten mee en ik maak dit jaar Marokkaanse kip met saffraan-honingsaus. Een heel makkelijk gerecht maar wel heel feestelijk. Als taart voor in de middag maak ik torta di mais. Een Italiaanse taart van maismeel en anijs, echt heel bijzonder. Ik maakte hem eerder om uit te proberen en in te schatten hoeveel werk het is. En als toet een chocolade-bitterkoekjestaart. Heel makkelijk te maken en echt dodelijk lekker. S. maakt daar wat ijs bij, wellicht wat limoen- of sinaasappelijs.

De boom staat ook al, alle cadeaus zijn binnen, het menu is bedacht en goed voor te bereiden en te behappen. Zo blijft het voor iedereen leuk, qua kosten en qua energie. Zoals jullie merken is Kerst voor mij niet verbonden aan een tijd van bezinning. Ik ben niet gelovig en grijp deze tijd ook niet aan om de boel te klaren of mezelf te heruitvinden. Dat doe ik eigenlijk altijd al wel wanneer het zo uitkomt en is voor mij niet gebonden aan een bepaalde tijd in het jaar. Ik hobbel gewoon wat mee met het feit dat het nu eenmaal een feestdag is. Ik geniet er tegenwoordig ook wel van vooral omdat we het vieren op een manier die bij ons past. Wat zijn jullie plannen?

ps: modereren van reacties staat weer aan, gezien het feit dat sommige mensen geen eigen leven hebben en zich uitleven met stompzinnige reacties. Begin zelf een blog joh!

Advertenties

Nu!

Voornemens maken
heeft weinig zin,
heb ik geleerd.
Voor je het weet
is ‘het moment’ 
om te beginnen
voorbij, weg, foetsie.
Voor je het weet
is ‘het moment’
dáár waar je
nog net niet bent.
De tijd stilzetten
om dát te doen
wat ik had moeten doen
lukt niet meer
De tijd vooruit zetten,
om daar te komen
waar ik al jaren wil zijn,
lukt me nog steeds niet
De tijd negeren
is een goede,
dát wil en kan ik
nog wel leren.
Dat lukt me wel,
vast.
Nu 
is hét moment,
vandaag, 
als in heden,
thans,
momenteel 
en op dit ogenblik.
Nu, 
dat wens ik 
jou ook toe.
Meer nu.
Héél véél nu.
Zóveel nu 
dat je gisteren vergeet
en je niet meer druk maakt 
om morgen.
Nu,
een heel jaar lang! 
Veel plezier in het nu!
afbeelding afkomstig van omdenken.nl

Alleen met kerst

Ja dat klinkt wel hè, is een goeie binnenkomer. Wellicht dat je bij het lezen van de titel nu denkt, ‘nee hoor Min of Meer, je kan me wat, geen zielig verhaal over alleen zijn met kerst’. Maar het is geen zielig verhaal hoor. Ik ben ziek maar niet zielig maar toch zeer zeker wel alleen op deze tweede kerstdag. Nou ja alleen….alleen met 4 viervoeters. De menselijke huisgenoten hebben het pand verlaten. Dat is natuurlijk anders alleen zijn dan de situatie van anderen die alleen zijn met kerst omdat ze altijd alleen zijn. Niet dat die per se zielig zijn, zo bedoel ik het niet. Er zijn ook mensen die bewust alleen zijn met kerst en daarvan genieten. Nou, ik heb mezelf lekker klem geschreven, maar t is ook zo’n beladen onderwerp vinden jullie ook niet: alleen zijn, eenzaamheid en voor je het weet trap je onbedoeld op tenen, nou hè hè: terug naar het eigenlijke onderwerp: ziek.

Eigenlijk lag ik al de hele week plat, ziek te zijn met hier en daar wat koortsbubbels. Zaterdag en zondag was ik als een dweil, maandag ging het wel weer. Dus even naar de fysio en daarna blokkie om. Dinsdag volgde de algehele instorting. Plannen veranderden van minuut tot minuut, al naar gelang hoe ik me voelde maar uiteindelijk bleek mijn moeder bereid te zijn hier een uitgebreid kerstdiner te komen koken, nadat we eerder naar haar toe zouden gaan en nóg eerder haar hier uitnodigden alwaar wij zouden koken. Niets is zo veranderlijk als de mens. Zeker dit mens met een luchtweginfectie.

Gisteren dus hier kerst gevierd met Oma. Dat was heel gezellig. Ik gooide me vol met paracetamol, zette mezelf onder de douche en redde het zo net met cadeautjes uitpakken en daarna het heerlijke eten van mijn moeder inclusief toet naar binnen werken. We zijn flink verwend.

Het tweede deel van kerst zou de dag na tweede kerstdag worden gevierd, bij schoonouders. Dát ging het niet worden voor mij, beter eerst echt goed uitzieken. Een lange autorit heen en terug zie ik nu niet zitten. Maar gezien de snert weersvoorspellingen voor zaterdag veranderden ook deze plannen en vertrokken man en kind vandaag al richting schoonouders (de mijne niet die van man, het zijn gewoon zijn ouders en dus de grootouders van kind).

Dus zit ik hier alleen en vind het eigenlijk wel best zo. Ik heb niets te doen anders dan een beetje bijkomen van afgelopen week en ga zo liggen op de bank, beetje lezen en  misschien zelfs al een aflevering van de serie kijken die ik cadeau kreeg. Niets belet mij bovendien om zomaar onbespied een reep chocola naar binnen te werken. Want dat heb ik wel verdiend, zo ziek met kerst, vinden jullie ook niet? Bovendien is chocola gepast in elke situatie, vind ik dan toch. Trouwens, voor het geval jullie nog niet overtuigd zijn van de noodzaak van chocola: ik ben ongesteld, dus ik heb er recht op!

Met de stroom mee

Wie hier vaker komt weet dat Kerstmis niet mijn favoriete feest is. Dit jaar besloot ik echter dat met de stroom mee zwemmen beter is voor mijn humeur. Dus stelde ik vorige week woensdag al voor om een kerstboom te gaan halen, M. was toch vrij, dus hup met die boom in de auto. We zijn nog nooit zó voortvarend geweest.

Vervolgens heb ik me niet meer met de boom bemoeid. Hij stond twee dagen met één bal en één piek uit te stralen dat er iets heel erg onaf was, maar dit weekend hebben de mannen dan toch de boel verder versierd.  Ik vind kerst weliswaar niet leuk maar geniet nu toch van de boom. Van het feit dat kat Smoes er meteen onder ging liggen. Van de zoete houten engeltjes en zo, die er in hangen.

Met de stroom mee zwemmen dus. Dat is sowieso aan te raden. Hoewel ik me stiekem wel een beetje druk maak over wat ik vanmiddag in het ziekenhuis te horen ga krijgen, heb ik dat er laten zijn door het niet weg te drukken. Ik maak me een beetje druk en klaar.

Dat me een beetje druk maken is niet zozeer over de bult zelf, dan wel over hoe de komende tijd verloopt. Met weinig energie in het lijf wordt hier al jaren elk uitje, activiteit of artsenbezoek ingepland en voorbereid door vooraf maatregelen te nemen of mijn dagindeling aan te passen. De afgelopen week ben ik een keer bij de huisarts geweest én twee keer in het ziekenhuis. Bovendien volgt dus wellicht op korte termijn een kleine ingreep zelf. En dat vlak voor Kerst en Oud & Nieuw, dagen die al meer vragen door het familiebezoek, een tijd waarin ik me normaal gesproken om die reden extra rustig houd.

Maar ik ben natuurlijk niet voor één gat te vangen! Omdat ik heb geleerd dat je de druk van de ketel kunt halen door maatregelen te nemen, heb ik me afgevraagd wáár ik me nu precies druk om maak. Vreetzak als ik ben, heeft dat vooral te maken met eten ;-). Hebben we voldoende in huis om op te vangen dat ik wellicht even niet kan koken? Ik had juist flink alle voorraden opgemaakt de laatste tijd, gewoon lekker de vriezer leeg gegeten. Dat is nu niet echt handig want er is niets om op terug te vallen. Natuurlijk kan M. dat wel – hij kookt zelfs heel lekker – maar als hij om half 7 uit zijn werk komt, is het voor hem prettiger als er gewoon al eten is.

Dáár maakte ik me dus druk om en daar is natuurlijk heel makkelijk iets aan te doen. Ik maakte een mega pan soep, een ovenschotel, een pastasaus, rode kool met appeltjes en een nasi. Verdeeld over porties en zo de vriezer ingeschoven, dan is er in ieder geval weer iets achter de hand voor ‘als’. Ik draafde wel wat door want bij thuiskomst uit zijn werk trof M. een volledig doorgedraaide vrouw aan in een keuken met allemaal gevulde bakken die stonden uit te dampen. Maar hé, de vriezer is nu vol en het doel is bereikt.

Een ander deel van het druk maken was een kwestie van afspraken veranderen. Eerste Kerstdag zou ik uitgebreid gaan koken voor ons en mijn moeder. Nu gaan we naar haar toe. Dat geeft mij ruimte in mijn hoofd, niet meer dagen vooraf gaan bedenken wat ik wanneer wil gaan voorbereiden – wat ik overigens als voormalige kok heel leuk vind mensen – maar gewoon rust hebben en op de dag zelf naar mijn moeder gaan. Voor hetzelfde geld is de ingreep pas in januari maar zo handelen geeft me nu rust. Mijn brein kan maar een paar dingen tegelijk aan en ik maak zo ruimte.
 
Om nog meer ruimte te krijgen heb ik braaf het mediteren opgepakt, mooie muziek geluisterd, lekker gelezen en een paar leuke detectives gekeken en dat hielp wonderwel. Ook lukte het wandelen afgelopen week weer, ik liep vier keer mijn vaste rondje. Dat voelt goed! Nu ik vaker buiten ben, klaart mijn humeur ook meteen weer op.

Staat bij jou de kerstboom al?


Slim inkopen voor Kerstmis

Nog ruim een maand tot kerst mensen! Door het zachte weer lijkt het veel vroeger in het jaar maar voor je het weet is het ‘ineens’ volgende week kerst. Wie hier al langer leest, weet dat ik niet echt iets vier met kerst. Wij zijn niet gelovig, hebben wel een boom (het is 2 tegen 1 wat de boom betreft in dit gezin), geven elkaar wel cadeaus (ook hier weer 2 tegen 1) en eten wel net iets lekkerder en uitgebreider tijdens de feestdagen (iedereen voor) gewoon, omdat het lekker is. We vieren dat we bij elkaar zijn en dat er extra vrije tijd is voor degenen die in het dagelijkse leven naar school dan wel werk gaan.

Een extra lekkere maaltijd neerzetten wil ik altijd wel maar doe ik vaak niet. Te weinig energie en ik kies meestal voor goedkopere maaltijden. Nu hoeft een hele lekkere maaltijd helemaal niet zoveel duurder te zijn, maar het is wel leuk om soms eens voor nét wat andere ingrediënten te kiezen. Maar daar kan het misgaan. Het lukt veel mensen om het hele jaar op de centen te letten en dan gaan ze met kerst helemaal los, want ineens moet het allemaal verantwoorder/sjieker of wat dan ook.

Omdat ik paleo/glutenvrij eet en de rest van het gezin niet, besteedde ik even een uurtje aan nadenken over een menu dat iedereen lust en voor mij voldoende paleoproof is. Vervolgens maakte ik een boodschappenlijst voor alles wat nodig is en verdeelde ik dat in ‘lang houdbaar’, ‘in te vriezen’ en ‘vers’.

Het boodschappen doen is hier verdeeld over meerdere winkels en ik kom niet elke week in alle winkels. In excel maak ik altijd weekmenu’s en daarin noteer ik alle boodschappen die bij de menu’s passen. Ik heb nu de in te vriezen en langer houdbare producten in de boodschappenlijsten van de komende weekmenu’s gezet. Het grote voordeel is dat ik nu niet meer hoef na te denken in de week vlak voor kerst. Bovendien spreid ik de extra kosten zo over een aantal weken uit. Dat is ook prettig.

Een andere truc om de kosten binnen de perken te houden is denken in vervangingen. Pijnboompitjes zijn reuze lekker maar ook behoorlijk prijzig terwijl (zelf) geroosterde zonnebloempitten ook lekker en veel goedkoper zijn. Zo kun je menu’s samenstellen met producten die je misschien ook nog wel in de kast hebt staan. En een simpele tomatensoep ziet er al snel ‘poep de la sjiek’ uit door een scheutje room en een blaadje basilicum. De soep kost verder geen drol, is wel lekker en het ziet er door dat kleine beetje extra hartstikke presentabel uit. En je kunt natuurlijk peperduur noten-crumble-caramelijs kopen maar je kunt ook bolletjes ijs rollen door kokosrasp en gehakte ongebrande nootjes. Dat ziet er ook mooi uit en is ook lekker, alleen wel veel goedkoper als je net als ik toch altijd kokosrasp en nootjes in huis hebt,

Verder heb ik in de loop der jaren geleerd niet te veel hoogstandjes op tafel te zetten. Vraag jezelf vooral af wat je wilt en wat je kunt. Denk goed na over wat je passend en nodig vindt. Is het echt noodzaak een hele kalkoen aan te schaffen als je de rest van het jaar nooit een kalkoen naar binnen werkt? Het ligt natuurlijk aan je tafelgezelschap maar die twee van mij zijn al blij als er ijs toe is en er kaarsjes zijn aangestoken. Het hoeft allemaal niet zo spectaculair. Dus maak ik dingen die makkelijk de dag ervoor zijn voor te bereiden of à la minute te bereiden zijn. Maar de hele dag in de keuken staan zodat ik tegen de tijd dát we aan tafel gaan zó moe ben dat ik alleen nog maar wil slapen, doe ik niet meer. Herkenbaar? Maak iets wat binnen jouw kennis, kunde, energie en portemonnee ligt.

Heb je een gebrek aan energie/kunde/geld maar wel gasten? Kijk of je het menu kunt verdelen. Dus iemand maakt een voorafje, een ander het hoofdgerecht en weer een ander een toet. Zo is het misschien net wat beheersbaarder op alle niveaus. Toen ik een paar jaar geleden nog behoorlijk ziek was, vierden we gewoon kerst op één dag. Mijn moeder en schoonouders kwamen hier voor een kerstlunch waarbij iedereen iets meenam. Vooraf was er overleg wie wat maakte en meenam en de dag erop aten we met zijn 3tjes de restanten of bakten we pannenkoeken.

Als kerst voor jou een tijd is om uit je dak te gaan en je kiest voor gemak, dan negeer je gewoon bovenstaand verhaal en rent net als mijn oude buurvrouw de dag voor kerst de winkel in en je koopt alles voorgesneden en kant en klaar (en klaagt dan later over dat alles zo duur is).  Kan ook . Ik doe dat dus niet. Eén en ander zo nauwgezet voorbereiden druist natuurlijk helemaal in tegen mijn plannen om te leren los te laten. Maar deze aanval kon ik niet tegenhouden en bespaart geld en bovendien tijd. Kan ik de week voor kerst gewoon lekker volledig relaxt lekker los leven en dan op het laatste moment in paniek opzoeken wat ik ook al weer wou maken de keuken in duiken.

Kerstcadeaus

Hoewel het nog lang geen kerst is, was ik toch al wat aan het snuffelen en voorbereiden. Ik kocht de cadeaus voor onze ouders alvast en die liggen nu klaar om te worden ingepakt. Maar soms heb je wel eens pech en valt het gekochte tegen. Het boek voor mijn schoonmoeder zag er beschadigd uit na ontvangst. Het is niet tweedehands maar het was door de verkoper nogal provisorisch ingepakt. Ik baalde er flink van, want het omslag zag er niet goed uit. Wat kleine beschadigingen op de hoeken. Op zich geen ramp maar het is bedoeld als cadeautje en ik vond de prijs van het boek behoorlijk pittig. Dan hoort het onbeschadigd te zijn.

In het verleden liet ik het er dan maar bij zitten maar tegenwoordig niet meer. Ik stuurde een mail waarin ik eerlijk vertelde dat het boek als cadeau bedoeld is en dat ik dit niet voor die prijs zou hebben gekocht als ik vooraf had geweten dat het beschadigd zou zijn. Een paar dagen hoorde ik niets en nu werd ik ongeduldig. Ik wou eigenlijk al een boze mail naar B.ol sturen, aangezien het via hen is gekocht en door een andere partij/winkel is geleverd. Hoewel ik in eerste instantie niet echt boos was, werd ik dit wel door het uitblijven van een reactie. Curieus, maar zo werkt dat.

Toen kreeg ik net op dat moment een hele aardige mail. De verkoper had begrip voor mijn onvrede en bood aan om € 5 van de verkoopprijs af te halen. Bovendien zou hij een ander boek over hetzelfde onderwerp naar me opsturen, als extraatje. Of dit een goede oplossing was?

Meer dan dat. Ik was er best verbaasd over. Mijn mail was voorzichtig uitgedrukt en de klacht niet heel zwaar. De reactie is veel beter dan ik had verwacht. Was het boek al beschadigd voor versturing vraag ik me nu af. Stond het al heel lang op de plank of zo? Ik weet het niet maar vind het wel leuk. Nu heb ik 2 cadeaus om te geven over een onderwerp waarvan ik weet dat mijn schoonmoeder het heel leuk vind, en ik heb nog € 5 over voor een kleinigheidje. Best tof.

De dag erop lag het ter compensatie gekregen boek al in de bus, zodanig ingepakt met stootkussens en zachte materialen dat ik even flink bezig was met het uit te pakken. De verkoper had mijn klacht goed begrepen ;-). ‘Kijk eens wat een mooi boek’ riep ik naar M. en rende naar boven. Ik liet het hem zien en we riepen ‘oh’ en ‘ah’. En toen beste mensen wilde ik even wat anders doen en legde ik het boek op de trap. Dacht ik. In werkelijkheid viel het door de open trap naar beneden en landde met een zo’n klap op de grond dat het boek – bijna gelijk als de Philae van de week op de komeet – weer omhoog stuiterde en weer neerkwam. Tja, je bent dom of je bent onhandig…..maar onvoorstelbaar: het boek ziet er nog presentabel uit dus ik kan het met een gerust hart weer inpakken en straks onder de kerstboom leggen.

Kind heeft van de week op ons verzoek een lijstje van gewenste en felbegeerde objecten gemaakt. De lijst van M. is altijd klaar en paraat (en kilometers lang…) en mijn lijstje is ook bijgewerkt. Dus we zijn er klaar voor. Hoewel ik in een eerder stadium (euh vorige maand nog) het cadeaus geven wilde afschaffen, heb ik er nu toch wel weer zin in….

Ben jij al bezig met voorbereidingen?

Wat vieren we?

Op deze plek vandaag geen overpeinzingen over het kerstfeest. Dat ik niet geloof weten jullie wel. En dat ik niet zo dol ben op Kerstmis hebben jullie al vaker kunnen lezen hier, daarom houd ik dit jaar mijn mond over dit onderwerp. Dus geen geklaag over de kerstboom maar genieten dat hij staat, ook al vind ik het een onding. Het leven is vol met tegenstrijdigheden en ik ook.
Wij vieren geen geboorte. Wel vieren we het leven. We geloven niet in een hogere macht, maar we geloven wél in elkaar. We genieten van de vrije dagen, van het samenzijn, van ons gezin dat dit jaar zo fijn werd uitgebreid met de komst van Dibbes, ons eigen wonder.
Fijne dagen, waar je ook bent en hoe je het ook viert of niet viert, alleen, met je gezin of je liefste vrienden. Bedankt voor alle lieve, inspirererende, leuke, motiverende, opbeurende, vrolijke, kritische, zinnige én soms onzinnige reacties die jullie achterlaten. Maar vooral: bedankt voor jullie aandacht en het regelmatig bezoeken van het blog.

Wijs op woensdag: Kersthater of -kater


En ook op eerste kerstdag een bijdrage van vaste gastblogger Pennie Wijs!
Eindelijk, ’t is zover. Kerstmis. Ik heb er gemengde gevoelens bij. Pas vroeg iemand of ik een kersthater ben. Hè, watte? Een kerstkater? Nee, een kerstHáter. Iemand die de pest heeft aan kerst. Ik moest even nadenken over die vraag. Wie wil er nou aangezien worden voor kersthater? Dat klinkt wel erg zuur, ongezellig en helemaal niet levensgenieterig. Maar ja, een kerstfan kun je me zeker niet noemen. Er zitten sociale verplichtingen verbonden aan de feestdagen, die in de loop van de tijd behoorlijk moeizaam zijn geworden. Zaken waar je niet onderuit kunt zonder dat je de sores op andere familieleden afschuift. Dus hobbelen we altijd braaf mee, zonder dat we in een jubelstemming verkeren van hosanna, gloria en al die dingen meer.
Ik heb werkelijk niks van een keukenprinses, nog geen sprankje, en hoewel iedereen zegt daar het volste begrip voor te hebben – ‘nee, wat geeft dat joh, het gaat om de gezelligheid’ – heb ik toch altijd het gevoel dat er een minimum mate van kokkerellerigheid van me wordt verwacht die ik niet waar kan maken. Dus trillende knieën achter het fornuis en zweet op de rug tijdens het opdienen. Die zweterigheid wordt nog eens versterkt door de feestelijke kleding die je op zo’n dag geacht wordt te dragen. Daar krijg ik altijd stress van. Ik voel me nu eenmaal beter thuis in mijn dagelijkse kloffie, een uitgelubberd joggingpak.
Roep dat beeld even voor je geestesoog, voordat je gaat roepen dat ik vooral lekker mezelf moet durven zijn. Het hele jaar verblijf ik als een lorrebaal in mijn werkkamer achter mijn laptop om stukkies te typen, maar je mag nog zo’n hekel hebben aan glitter en glamour, zo kun je je toch niet aan het kerstdiner vertonen? Dan heb ik het nog niet eens gehad over de aankleding van het huis. Ga ik ook niet doen. Maar ik voel van harte mee met deze collega, die ook last heeft van kerststress.
Allemaal leuk en aardig, zullen jullie zeggen, maar wat heeft dat nu met besparen en consuminderen te maken? Alles! Want nu kom ik op het punt, waardoor ik door derden aangezien word voor kersthater. De kerstpost. Wat heb ik daar een #$%^-hekel aan! Die zoetige, weeïge plaatjes. Of erger: de zogenaamd jolige. De vaste prik van het lijstje. Je weet precies bij wie je in de computer staat. Die adresetiketten! Sommigen werken in alfabetische shifts. De namen die beginnen met A krijgen begin december de kaart (merkte ik bij een vriendin…) En de W van Wijs is dus logischerwijs pas tegen kerstavond aan de beurt.
Het onspontane ervan is wat me het meest tegen de borst stuit. Zelden staat er een persoonlijk berichtje op zo’n kaart. Mijn werkelijke aversie is ontstaan in een jaar waarin we een dramatische gebeurtenis in de familie beleefden. Met kerst ontvingen we precies dezelfde kaartjes als anders. Alsof er niets gebeurd was. Prettige feestdagen! Iedere middag maakte ik met tranen in m’n ogen de post open. Begreep nou niemand dat fijne feestdagen er voor ons voorlopig niet in zaten?
Gelukkig waren er wel uitzonderingen. Mensen die een bemoedigend woordje toevoegden. Of de kaart achterwege lieten en een hartelijke brief schreven. Het meest ontroerende was de reactie van een kennis die op straat naar me toekwam – in een periode dat sommige anderen in de supermarkt juist wegdoken als ze me zagen. Ze keek een beetje verlegen.
‘We hebben je geen kerstkaart gestuurd’, zei ze. ‘Ik had het gevoel dat ik dat niet moest doen. Dat dat niet passend is. Maar ik weet ook niet wat ik wél tegen je moet zeggen.’
Ik heb er begrip voor dat niet iedereen zo attent is als zij. Vroeger wist ik ook nooit wat ik in dergelijke gevallen moest zeggen. Inmiddels heb ik geleerd dat je gewoon kunt zeggen wat je denkt. Dat je iets heel erg vindt voor iemand. Dat je meeleeft. En dat je verder echt niet weet wat je moet zeggen.
Terug naar mijn punt. Ik verstuur in principe geen kerstkaarten. Nou ja, een oude tante uitgezonderd, die niets zou begrijpen van mijn aversie en ieder jaar vrolijk opbelt dat ze m’n kaartje ontvangen heeft. Maar verder krijgt niemand ‘zomaar’ wat. Vandaar die vraag of ik een kersthater was. En liet ik deze mooie traditie soms ook achterwege uit zuinigheid? Was ik te gierig om een postzegel te bekostigen voor mijn vrienden en kennissen?
Verdraaid! Dat argument is nog nooit bij me opgekomen. Wel heb ik me al vaak afgevraagd wat het voor het milieu betekent, dat jaarlijkse heen en weer geschuif over de aardbol van al die kartonnetjes. Maar inderdaad, ook financieel kan deze traditie er aardig inhakken. Ik betrapte me erop dat ik het niet leuk vond om verdacht te worden van knieperigheid in dezen. Kerstknieperigheid. Klinkt niet sympathiek. Evenmin als kersthater. Nee, zo wil ik liever niet te boek staan.
Ik wens jullie dus allemaal oprecht een kerstfeest toe, zoals je het zelf het liefste ziet. In brede familiekring met kaarsen, ballen, jinglebells, bomen, eterijen, Wein, Weib und Gesang en wat dies meer zij. Of een rustig, chic diner met enkele vrienden. Of gewoon in je uppie in je joggingpak op de bank met een bord stamppot. Voor degenen die dit jaar geconfronteerd werden met angst en pijn, verdriet en andere moeilijkheden: scheur al die #$%^-kaarten lekker in duizend snippers. Dat lucht op! Bespaart je een kerstkater. Van mij kreeg je alvast niks, dat scheelt.
PS: er is een mooi troostlied voor wie met kerst alleen is: klik hier.
Bezuinigden jullie dit jaar op kerstpost? Aan wie stuurde je wel en niet? Waarom?

Vrijmarkt

Door alle berichtgeving over de kroning van vandaag, raakte de vrijmarkt bijna ondergesneeuwd. Je las er weinig over. Ook mijn gemeente had niets te melden, niet dat het niet doorging, ook niet dat het wel doorging.  Een beetje stress kreeg ik daar wel van, aangezien er onder de trap een ongelofelijk grote stapel staat met troep die mijn huis uit moet euh met spullen die verkocht gaan worden….

Groot was de opluchting toen ik in ons IJsselmeerstadje in het centrum overal afgeplakte en afgebakende verkoopplekken zag. De vrijmarkt gaat door. Het plan is simpel: om half 7 vanmorgen werd die stapel troep het huis uitgedragen en die zien we nooit meer terug. M. bracht met de auto de spullen naar een hopelijk goede plek (dat weet ik nog niet op het moment dat ik dit schrijf) en wat er niet verkocht wordt, blijft in de auto en gaat linea recta naar de vuilstort en kringloop. Dat M deze week niet meer vrij is en dat we als hij vrij is op vakantie zijn, vergeet ik voor het gemak maar even. IK WIL DIE TROEP NIET MEER IN HUIS.

Kijken naar wat er weggaat, is best leerzaam. Nu weet ik bijvoorbeeld dat ik nooit meer waxinelichtjeshoudertjes moet kopen. Want als ik ze koop, staan ze toch in de weg. Ik steek er hooguit in het begin van de herfst drie aan en de overige zestien staan werkeloos in de kast, hopend op betere tijden. Zo weten we nu ook dat we met een gezin van 3 personen met een paar ovenschalen makkelijk uitkomen. Ik moet leren gewoon in de toekomst ferm nee!! te zeggen tegen iedereen die zijn zooi wenst te dumpen in dit huis.

Voor iedereen een fijne dag gewenst, hoe je dit ook viert. Ik hoop op een rustige dag, voor mij geen oranjegekte. Wel vind ik het bijzonder om de kroning van een nieuw staatshoofd mee te maken, dus ik ga wel even kijken.

En jij? Aan de buis geplakt of ga je de vrijmarkt op?