Dure maand

De boekhoudkundige maand is nog maar net begonnen en er zijn nu al veel meer kosten dan verwacht. Kat Smoes had een abces in zijn wang. Dus konden we voor de vierde keer dit jaar met hem onverwacht naar de dierenarts. Eerder had hij ook een abces en heel recent een fikse keelontsteking. Het beest heeft flinke pech dit jaar. Hij stormt nogal enthousiast op alle katten af – ook exemplaren die buiten de eigen kattengroep staan – en niet elke kat is daar van gediend. Hij wil gewoon spelen maar ontvangt in plaats daarvan nogal eens een mep, waarschijnlijk met de nagels uit en dat gaat etteren.

Verder was de geiser kapot. Ontdekte ik toen ik onder de douche stond. Jullie weten wellicht dat ik koud afdouche maar ik begin wel met warm water. En dat kwam maar niet. Dus toen maar een volledig koude douche genomen en dat is niet fijn als je net griep hebt gehad. Omdat aan en uitzetten van de geiser geen effect had, lieten we de monteur komen. Het bleek de windvaanschakelaar te zijn.

Daarnaast hebben we extra benzinekosten deze maand door onze toer van Hoorn-Nijmegen-Capelle aan den IJssel-Hoorn door de begrafenis van Oma Fientje.

Buiten deze onverwachte uitgaven zijn er ook geplande extra uitgaven. De mannen gaan dit weekend op verjaarvisite bij Schoonouders in Zuid-Holland, dus weer een lange autorit. We waren weliswaar vergeten dat de auto ook weer voor onderhoud naar de garage moet maar op zich is dat natuurlijk niet onverwacht. Alleen ben ik helaas vergeten daar geld voor klaar te zetten. Het zou kunnen zijn dat de banden moeten worden vervangen, dus dat kan dan best een dure grap worden. Bovendien moeten drie van de vier katten deze maand worden ge-ent. Moos heeft zijn enting al gehad, die mocht meteen mee toen Smoes zijn abces werd doorgeprikt. Smoes moet nu eerst wat herstellen en dan gaat hij over 2 weken tegelijk met Dibbes op voor de enting. Tot slot deed ik een aanbetaling op de zomervakantie van volgend jaar.

Op zich allemaal helemaal niet erg, maar het is wel een beetje veel zo alles bij elkaar. Alles komt altijd tegelijk hier, bij jullie ook?

Advertenties

De verleidingen van april

In januari schreef ik er voor het eerst over. Wie herkent het niet: de impulsen die je voelt om iets te kopen, terwijl je het vaak niet eens echt nodig hebt. Of misschien heb je het wel nodig maar niet nu en voor dit geld. Misschien kom je tot een andere oplossing als je er eens over nadenkt. Wat kunnen we een geweldige gesprekken in onszelf voeren om goed te praten waarom deze uitgave toch echt noodzakelijk lijkt. Ik bespaar nu al zo lang en tóch blijven die impulsen nog steeds komen, weliswaar veel minder dan vroeger, maar toch.

Wat kocht ik allemaal niet in april:

In een vlaag van acute verstandsverbijstering meende ik deze stoel te moeten hebben. Wat zeg ik, niet 1 maar 2 exemplaren voor in de tuin. Mijn oog was

er al vaker op gevallen en nu waren we bij een bouwmarkt waar ze stonden, heel veel op een rij, je kon er ook niet omheen. Bijna had ik M. overtuigd van de noodzaak van deze stoel tot hij bij zinnen kwam en een krachtig veto uitsprak. We doen alle uitgaven altijd in overleg en ik was binnen 10 seconden zó blij dat hij op de rem had getrapt. Wat bezielde me? We hebben tuinstoelen zat en we hadden bovendien nota bene net 2 oude rieten tuinstoelen weggebracht wegens kapot en verheugden ons op de extra ruimte in de tuin die zo was ontstaan.

Dit was nu echt een gevalletje hebberigheid, onvervalste kooplust die helemaal nergens op slaat en nergens goed voor was!

Verder viel het reuze mee. Ik kan met enige trots melden dat ik in april geen enkele impuls voelde tot het kopen van een tas. Ik liep elke tassenwinkel zo voorbij en verlaagde mezelf ook niet tot het tassen-surfen waarin ik mezelf eerder zo heb weten te bekwamen.

Waren die koopimpulsen van onzinnige nutteloze dingen soms minder omdat we in april wel veel geld uit gaven wegens kapot gaan van veel apparaten?

Wat kocht ik wel in april?

  • Vorige maand schreef ik al dat allerlei apparaten uit de keuken de geest gaven, waaronder de staafmixer. Ik zocht daarom een andere uit – eentje van Kenwood – en wachtte geduldig af. En zie, een paar dagen later was hij in de aanbieding en scheelde het me € 9 op de oorspronkelijke prijs. Kosten: € 28,99.
  • Een tuinhaard, die werd hier al eerder vermeld en ook planten voor in de tuin. Kosten:  €120.
  • Een Le Creuset (toe maar!) fluitketel, kosten €59.
  • Ik durf het bijna niet op te schrijven, maar ik kocht een kruimeldief. En blij dat ik daarmee ben. Kan ik makkelijk zelf de kattenharen opzuigen. M. doet de stofzuigklussen hier in huis maar met 4 katten en kleden op de grond moet er eigenlijk dagelijks wel iets gedaan worden. Die kruimeldief is heel licht en dus makkelijk te hanteren. Het voelt als de truttigste aankoop ooit, maar wel een waar ik heel blij mee ben. Het ding is zo licht te hanteren dat het zelfs voor mij goed te doen is. Kosten: €29,-. 

Hoe was jouw aprilmaand op het gebied van kooplust, hebberigheid en absoluut noodzakelijke niet te missen spullen?

De verleidingen van maart

In januari schreef ik er voor het eerst over. Wie herkent het niet: de impulsen die je voelt om iets te kopen, terwijl je het vaak niet eens echt nodig hebt. Of misschien heb je het wel nodig maar niet nu en voor dit geld. Misschien kom je tot een andere oplossing als je er eens over nadenkt. Wat kunnen we een geweldige gesprekken in onszelf voeren om goed te praten waarom deze uitgave toch echt noodzakelijk lijkt. Ik bespaar nu al zo lang en tóch blijven die impulsen nog steeds komen, weliswaar veel minder dan vroeger, maar toch.

Wat kocht ik allemaal niet in maart?

Tas, een tas!
Het wordt echt gênant (ik schrijf er elke maand over) maar ik vond mezelf weer eens terug nadat ik uren op internet had gezocht naar een mooie tas. Bijna had ik er één besteld maar ik kwam gelukkig op tijd bij zinnen. Want leek die tas niet heel erg op een tas die ik al heb? Ja, krijg nou wat, die ligt onderin de kast! En waarom gebruik ik die niet? Omdat het slot telkens los laat. Het is er één met drukknop en een gesp en die drukknop laat telkens los en valt dan zo op de grond. De tas kan dus niet goed dicht en daarom durf ik hem niet te gebruiken, want zo kan je wel héél makkelijk bij mijn geld.

kijk, dit slot lazert er telkens van af
aan de tas zelf mankeert niets, vind hem ook nog steeds heel mooi

Dus bracht ik de tas weg om hem te laten repareren. De tas die ik eerder had uitgezocht was € 120, de reparatie was € 6,50.

Blijft over de verwondering wat er toch mis is in mijn hoofd dat ik elke maand zó veel tijd verspil aan het zoeken naar tassen die ik toch niet koop. Wat is er mis met mij en wat voor gat denk ik op te vullen met weer een tas? Ik onderdruk de koopimpulsen weliswaar maar ze blijven maar komen, help! Ik moet een tassenslot op mijn computer zetten. Ik pleit ervoor dat de G.oogle zoekfunctie naar ‘bruine leren vintage tas’  me voortaan per direct naar een pagina leidt waarop mij wordt uitgelegd dat een tas niet bijdraagt aan levensgeluk.

Een trui en een broek
We brachten 2 vuilniszakken vol met kleding en een tas met keukenspullen weg naar de kringloop en natuurlijk liep ik even naar binnen. Ik had bij het uitzoeken van mijn oude kleding een goede les geleerd: ik koop – zeker bij de kringloop omdat het zo goedkoop is – vaak kleding die het net niet is qua maat of qua kleur. Wil-ik-niet-meer-moet-ik-gewoon-niet-meer-doen! Dus met die stem in mijn hoofd paste ik een hele mooie warme oranje trui omdat ik dacht dat een goede najaars- en voorjaarstrui zou zijn. Ik zit namelijk goed in de hele warme truien maar niet goed in de iets minder warme truien (heel belangrijk voor een koukleum). Afijn, ik deed het oranje geval aan en wat bleek: het zweet brak me uit, héél erg warm. Ik onderdrukte de impuls (handig voor erbij in de winter) en hing hem terug. Uitgespaard: € 2,50.
Zo ook de broek: een leuke lichtgrijze spijkerbroek. Maar hij zat niet mooi bij de zakken. Normaal denk ik dan ‘ach ik draag er toch een trui overheen’, nu hing ik hem terug. Uitgespaard: € 4,-

Natuurlijk zijn die uitgespaarde kledingbedragen niet groot. Ik had het makkelijk kunnen kopen. Maar ik heb gewoon geen zin meer in een te volle kledingkast waarin kleding ligt die het net niet is. Dát lesje heb ik nu eindelijk wel geleerd.

En dat was het eigenlijk. Ik had minder onzinimpulsen dan de eerste 2 maanden van het jaar.

Wat kochten we wel in maart?

  • Ik kocht bij de kringloop wel een blauwe zomerbroek die als gegoten zit én een heel mooi vestje met capuchon voor het voor- en najaar of een koude zomeravond. Kosten totaal: €6.
  • Ik kocht wel een nieuwe keukenweegschaal omdat de oude kapot is en ik zoiets dagelijks gebruik. En een nieuwe thermoskan, omdat de oude kan niet meer goed warm hield.  Kosten € 20 voor de kan, €25 voor de keukenweegschaal.
  • Nog meer keukenspullen: een blender! Hier worden dagelijks smoothies gemaakt en dingen fijn gehakt. Voor het groffe werk heb ik een kleine keukenmachine en voor het kleine werk een staafmixer. Maar echt hakwerk als in noten fijnmalen voor bijvoorbeeld amandelmelk, dat lukt niet met een staafmixer. Ik deed het wel, maar de staafmixer was me niet altijd dankbaar. Tijd voor een andere staafmixer, maar wellicht ook voor een blender. Want kind heeft van zijn verjaardagsgeld een ijsmachine gekocht en heeft grootse plannen. Jawel, jullie lezen het goed, heb ik in het kader van ontrommelen zoveel opgeruimd en weg gedaan dat het aanrecht heerlijk leeg is, komt er ineens een gigantische bakbeest mijn huis binnen in de vorm van een ijsmachine. Maar ja, S. heeft het plan opgevat om ijsmaker te worden en wie ben ik om zijn toekomstdromen te verstoren. Dus wordt hier tegenwoordig elke weekend vers ijs gemaakt. Heerlijk. Hij maakte een keer (omdat ik geen zuivel verdraag) speciaal voor mij ijs van banaan en kokosmelk. En voor zichzelf en M. maakt hij het echte werkt, met slagroom. Alleen na het met de staafmixer fijnmaken van pistachenootjes voor pistacheijs, ontwikkelde er zich een rookwalm in de keuken en besloten we dat een blender niet mag ontbreken. Maar dan wel een goeie, want vorig jaar kocht ik een hele goedkope die na een paar maanden kapot was. Dus kochten we dit dotje van Kenwood:
alleen die van ons is (op de kan na) helemaal rood

Kosten € 132, dat werd bekostigd doordat M. en ik onze zakgeldpotten plunderden (bij elkaar €80) en de rest haalde ik van de spaarrekening af.

Dat was het weer! Hoe deden jullie het in maart?

De verleidingen van februari

Vorige maand schreef ik er voor het eerst over. Wie herkent het niet: de impulsen die je voelt om iets te kopen, terwijl je het vaak niet eens echt nodig hebt. Of misschien heb je het wel nodig maar niet nu en voor dit geld. Misschien kom je tot een andere oplossing als je er eens over nadenkt. Wat kunnen we een geweldige gesprekken in onszelf voeren om goed te praten waarom deze uitgave toch echt noodzakelijk lijkt. Ik bespaar nu al zo lang en tóch blijven die impulsen nog steeds komen, weliswaar veel minder dan vroeger, maar toch.

Wat kocht ik allemaal niet in februari?

Na een middagje sauna moest ik me bij het afrekenen echt enorm inhouden niet meteen een 10-badenkaart aan te schaffen. Maar ja: € 215! Het denken hierover begon het laatste uur, in de infraroodsauna. Voordelen van saunabezoek zijn legio: goed voor de afvalstoffen, bloedsomloop, pijnlijke spieren, fijne ontspanning. Maar ja, wel € 215 hè en die hoest ik niet zomaar op aangezien
alles hier tot de €0 wordt gebudgetteerd.

Omdat ik op zich een regelmatig bezoek aan de sauna het geld wel waard vind, maar het niet kon verantwoorden om zo maar even in een impuls meer dan € 200 op te hoesten, besloot ik die kaart aan te schaffen als het vakantiegeld er is. Ook verhoogde ik het spaarbedrag van de reserveringsrekening, zodat ik gewoon elke maand er een klein bedrag voor opzij zet en dan over een jaar er weer een kan aanschaffen. Tot die tijd betaal ik de toegang van mijn zakgeld, want ik wil wel proberen om één keer per maand te gaan.

Dus ik deed geen impulsuitgave, maar maakte in plaats daarvan een financieel plan om toch het begeerde te verkrijgen 😉

Het thema geld willen uitgeven aan ontspanning kwam nog een keer terug wegens een ernstige aanval van dit massageapparaat te willen hebben. Die dingen variëren in prijs van €60 tot €200. Ik ga al drie jaar lang elke week naar de fyiso om mijn spieren te laten masseren. Gewoon kneden wordt afgewisseld met bindweefselmassage, intapen en stretching. Maar eigenlijk wil ik oefeningen doen om mijn lichaam weer fitter te krijgen, werken aan conditie en spierkracht. Mijn lichaam fluit me telkens terug en elke week weer is er van alles dat weg moet worden gemasseerd. Die stoel, ja die stoel lost alles op! Die moet ik dus hebben!
Ik kom weer bij zinnen als ik enkele reviews lees over kapotte bedrading én als ik me realiseer dat ik onlangs tijdens een grote opruimronde minuten lang heb staan twijfelen over het massage-apparaat dat ik ook van moeder kreeg om juist die pijnlijke spieren te masseren. Dus zocht ik het op en doe nu elke ochtend braaf een rondje rug met dat apparaat. Hopelijk heeft dit ook effect!

De volgende verleiding: een tas! Een leren tas. Een hele mooie leren tas. Die hele mooie leren tas zie ik nu een paar keer per week als ik mijn verkochte boeken aflever op het DHL-punt. Die tas hangt in de etalage en om mij te treiteren is de hele mooie leren tas in de aanbieding, van € 140 voor € 70. Goede lezers herinneren zich vast nog de verleiding van januari. Ik schreef toen: Een echt beeldschoon blauw tasje van € 30 bij het Care Center in Hoorn. Iemand reageerde toen met de opmerking dat ik het misschien had kunnen kopen na onderhandelen. Maar zo werkt het niet. Had ik het tasje gekocht, dan had ik nu óók weer de hele mooie leren tas in de etalage vlakbij het DHL inleverpunt gezien én willen hebben. Mijn oplossing van vroeger was kopen, blijkbaar was de impuls zo sterk dat ik die tas maar gewoon moest kopen, dan was ik af van het gelazer. Maar helaas, ik kan elke maand zonder probleem een nieuwe tas kopen (mits er voldoende geld en ruimte zou zijn). Ik ben mijn hele leven al op zoek naar de ultieme tas en ik heb hem al heel vaak gevonden, dacht ik. Dus hier trap ik niet meer in. In ieder geval niet deze maand…..

Toch is mijn verslaving zo erg dat ik tijdens het schrijven van dit stukje, meen een foto van de fel begeerde tas te moeten plaatsen. Want foto’s leuken een stukje op. Dus ga ik zoeken op internet naar een tas die lijkt op de hele mooie leren tas in de etalage vlakbij het DHL point. Die vond ik niet. Ik vond wel een andere hele mooie leren tas van € 189 waarbij ik werkelijk waar fysieke verschijnselen zoals een droge mond bij mezelf opmerkte.

Kijk, dat is hem nou. Vind ik een plaatje. Dat ik deze tas – of een soort van – al in het rood heb mag de begeerpret niet drukken. Wil ik nu! Maar ik deed het niet! Het besef dat ik een aankoop hier publiekelijk  zou gaan opbiechten (want ik speel niet vals hè), hielp trouwens sterk bij het onderdrukken van de impuls.

Wat kocht ik wél in een impuls omdat ik meende het nodig te hebben?

Smoes 1 dag na zijn operatie in de bench

Vriendin M. plaatste op FB een foto van een kleine inklapbare hondenbench die ze te koop aanbood. Binnen 5 minuten stond ik bij haar op de stoep om het ding te inspecteren. Ik kan wel snel zijn ;-). Ik kocht hem omdat ik het een mooie oplossing voor achter de hand vind, als het niet lukt Dibbes of Gerrie in een gewone kattenmand te krijgen. De opening van de bench is veel ruimer en moet minder problemen geven. Na de zware darmoperatie van kat Smoes in 2011 konden we er eentje lenen van de dierenarts. Smoes moest toen een week in een bench liggen. Maar sindsdien had ik al in mijn achterhoofd dat het helemaal niet verkeerd is om zo’n ding in huis te hebben. Ingeklapt neemt ie bovendien weinig ruimte in. Kosten: €30


En dan nog een categorie: wat kocht ik uit pure vrekkigheid niet maar had ik wél moeten kopen omdat ik meende zonder te zitten.

Een schaar! Ik kocht geen schaar. Lezers die mijn ontrommelpogingen volgen, weten dat ik té drastisch en zonder nadenken 3 scharen (twee gewone en 1 verbandschaar) verwijderde uit dit huis en dat we nu nog maar een schaar hebben. Dat is lastig, onhandig en gedoe, weet ik nu. Toch kocht ik nog geen schaar, laat staan een verbandschaar. De reden is onvervalste vrekkigheid. Ik heb zó de pest in dat ik die scharen wegdeed dat een uitgave aan een andere schaar nu voelt als een aderlating. Oké, overdrijven is ook een vak, maar u begrijpt vast wat ik bedoel. Die schaar, die komt er wel, maar niet deze maand. Eerst even wachten tot ik mezelf toestemming geef de vrekkenaanval op te heffen en dan op naar de blokker of de V&D, voordat die failliet zijn.

update: wat vind ik 2 uur na het schrijven van dit stukje: een schaar! Geheel vergeten en zielig en alleen achter gelaten in de breimand tussen bollen wol en een half afgemaakte trui. Ik heb me over de schaar ontfermd en hem een fijn plekje boven gegeven. Ee dag later vind ik bovendien een verbandschaar, ook te drastisch weggegooid meende ik twee weken geleden. De vrekkigheid is geen vrekkigheid maar een signaal van mijn brein dat er overvloed in huis is waarvan ik het niet weet ;-).

Blijft over de verwondering dat ik van mezelf geen schaar van een paar euro mocht kopen, maar me enorm heb moeten inhouden om geen massagestoel-apparaat van een paar honderd euro te kopen. Die mentale boekhouder van mij haalt rare fratsen uit!

Zo, dit was mijn ‘met de billen bloot moment’. Hoe was het bij jullie deze maand?

De verleidingen van januari

Wie herkent het niet: de impulsen die je voelt om iets te kopen terwijl je het niet eens nodig hebt. Wat kunnen we een geweldige gesprekken in onszelf voeren om goed te praten waarom deze uitgave toch echt noodzakelijk lijkt. Ik bespaar nu al zo lang en tóch blijven die impulsen nog steeds komen, weliswaar veel minder dan vroeger, maar toch.

Met ons overambitieuze aflosdoel van dit jaar is het echt wel van belang dat we ons aan de budgetten houden. Bovendien zijn die best ruim en is het echt niet zo dat we op een houtje bijten. Wanneer heb je nou eenmaal iets nodig? Nou wanneer je continu mis grijpt of wanneer het om eten gaat. Maar ook daar kun je regelmatig veel te veel van kopen. Het verbaasde me hoeveel ik de afgelopen maand toch nodig meende te hebben, gewoon omdat ik het zag.

Je hoort vaak dat het helpt als je wilt afvallen dagelijks op te schrijven wat je eet, om je bewuster te worden. Maar opschrijven wat ik koop doe ik al, al jaren. Daar zit niet het probleem. Zou het helpen als ik ga opschrijven wat ik niet koop? Is dit een mooie manier om mijn mentale boekhouder te leren wat de juiste prioriteiten zijn? Worden de impulsen minder door het bij te houden? En kan ik misschien verbanden zien met jaargetijden of stemming als ik het langer ga bijhouden?

Kortom, wat kocht ik allemaal niet in de maand januari?


  • Een echt beeldschoon blauw tasje van € 30 bij het Care Center in Hoorn. Van stevig katoen en met meerdere vakjes, echt super voor reisdagen door het kleinere formaat. Ik heb lang staan dralen en pas toen ik hardop tegen mezelf zei dát we dit jaar niet eens op vakantie gaan, wist ik me om te draaien
  • Bijnierconcentraat als suppletie omdat veel ME-patienten daar schijnbaar goed op reageren. 200 pillen voor € 43,82. Zal vast een supermedicijn zijn maar ik gaf al eerder € 170 euro uit aan mijn 8-weekse proef voor het slikken van NADH en Q10. Ik ben best bereid om meerdere dingen tegelijk te proberen maar als het zó duur is dan is dat wellicht geld weg gooien, want hoe weet ik nu waar ik van opknap als ik meerdere dure supplementen tegelijk gebruik?
  • Een zak van 2,5 kilo amandelmeel à € 34,50 omdat de voorraad op is. Dit kopen betekende dat we net niet zouden uitkomen met het boodschappenbudget van januari. In plaats daarvan bakte ik een paar keer met kastanjemeel en dat ging prima 
  • Op mijn stukje over het laten wennen van Gerrie aan de kattenmand schreef Karin in een reactie veel succes te hebben gehad met het warmtematje van de Blokker à €10. Ik heb me uit alle macht weten te beheersen om het niet te kopen. Eerst maar eens proberen of het zonder lukt. En we hebben trouwens nog een kruik. Wat zeg ik: twee kruiken….
  • Wegens aanhoudend gevoel van appelflauwte in de ochtend ging ik op zoek naar een alternatief om mijn ontbijtsmoothies wat vullender te maken. Want hoewel ik in de zomer meer dan genoeg heb aan mijn groente- en fruitsmoothies, heb ik nu het kouder is behoefte aan steviger kost. De oplossing er een gekookt eitje bij te eten voldeed niet wegens ei al vaak te gebruiken voor bij de lunch. Eiwitpoeder! Ik heb eiwitpoeder nodig in mijn smoothies! Volgens dr. Oz dan toch. Maar wel lactosevrij. Sun warrior eiwitpoeder, rauw en veganistisch, 1 kilo voor €47,95, wat wil je nog meer? Nou geld overhouden? Dus klikkerdeklik, poeder weer uit het winkelwagentje gehaald en diep nagedacht welke producten óók eiwitten bevatten en goed passen in een smoothie. Ik deed zelfs het keukenkastje open voor inspiratie. En wat zag ik daar: pindakaas, amandelpasta, tahin! Sindsdien eet ik nu vaak in de ochtend een heerlijke smoothie met meestal tahin en vullen dat het doet! 

  • Geïnspireerd door de leuke site van moedersminimalisme.nl wilde ik ook super handige rekjes om papierrollen mee op te hangen. Hoeveel ik ermee uitspaarde door het niet te kopen weet ik niet. Wel weet ik dat mijn keukenkastjes te vol zijn om een dergelijke systeem te gebruiken. Dus hield ik het zoals het was en liet de keukenrol gewoon rechtop staan, voor de prijs van € 0
  • Zoekend op dezelfde minimalisme site kwam ik ook al snel terecht bij een superhandig rekje dat je aan de binnenkant van de keukendeurtjes kunt hangen, en waar je het vaatdoekje dat je gebruikt en je afwasborstel en zo uit het zicht in kunt bewaren. De gebruikte link verwees me naar Waschbar, ook al zo’n heerlijke webshop en daar bleek het €29,95 te kosten. En potverdrie voor ik het wist zat het in het winkelmandje. Maar met een zelfbeheersing waar je u tegen zegt verwijderde ik het weer. Heb mezelf streng toegesproken dat om te minimaliseren ik eerst maar eens spullen moet verwijderen in plaats van spullen te kopen. En na even nadenken bedacht ik mijn eigen systeem met een mandje dat ik nog had.
  •  Na ontvangst van een mail van paleo-goeroe Evert Berkelaar over afvallen met het Paleodieet word ik enthousiast. Natuurlijk wil ik het e-book afvallen met paleo ontvangen! Ik kom bij zinnen als ik ontdek dat het € 25 is. En trouwens ik val nooit af. Nee, dat klopt niet, ik val heel vaak af. Ik val namelijk altijd dezelfde 6 kilo af. Hoe ik ook eet en wat ik ook in mijn mond stop. Amber Albarda, Jesse v.d. Velde, Broodbuik, Oersterk, mijn kast staat echt vol en het helpt niets. Ik knap enorm op van gezond glutenvrij suikervrij eten maar afvallen ho maar. Dus Berkelaar, die kan je in je zak steken, je E-boek voor € 25, wat een geld trouwens zeg! Weet je wat, ik meld me meteen af van de nieuwsbrief. Al die leuke websites van interessante mensen willen alleen maar geld aan mij verdienen! Wat een inzicht weer door niet te kopen zeg!

Eigenlijk ben ik best verbijsterd door dit rijtje. Het is ook best gênant trouwens maar misschien helpt zo publiekelijk met de billen bloot gaan het niet-kopen. Of worden de impulsen zelfs minder, want dat zou fijn zijn!

Toch bezweek ik wel voor iets. Zou wat zijn zeg als ik echt elke verleiding wist te weerstaan!  De geweldige wake-up lamp waar ik € 95 voor betaalde en waar ik intens van geniet. Toegezongen worden door vogeltjes is echt fijn mensen, het was dat of verhuizen naar een vogeltjesrijker gebied. (‘We barsten van de vogeltjes hier’ zegt M. nu die meekijkt terwijl ik dit schrijf. Ja duh! Die zingen niet op commando op het gewenste tijdstip M., nou jij weer!)

Conclusie: vrekkigheid voorkwam zeker een paar jaar dat ik deze lamp kocht. Iets minder vrekkig had wel gemogen aangezien ik er zoveel profijt van heb.

En mis ik ook maar iets van het niet gekochte dat voorkomt in het bovenstaand rijtje? Nee, het is ook dat ik het tijdens de maand noteerde, zo uit het hoofd had ik nooit meer dit weten te produceren….niet gekocht is niet gemist, zo blijkt.

Wat kocht jij niet in januari?

    Inspiratie verzekerd: geld en geluk

    Wie niet gelukkig is, wil dat natuurlijk graag veranderen. Maar om veranderingen te bewerkstelligen heb je vaak geld nodig, wat niet altijd voor handen is. Dus halen we onze schouders op en vergeten we waar we van dromen. We zijn tevreden en denken dat dit hetzelfde is als geluk. Soms drukken we onze dromen zelfs zó diep weg dat we volslagen overdonderd zijn als ze toch omhoog ploppen.

    De verbinding tussen geld en geluk is wezenlijk én bereikbaar. Dat liet Gabriël Verbeek ons op inspirerende wijze zien tijdens de workshop die hij lezers van Min of Meer zondag 21 september aanbood. In aanloop naar de dag vielen er wat mensen uit door ziekte en wilden auto’s ineens niet meer starten maar gelukkig zat de zaal toch goed gevuld en konden we van start.

    In een veilige en prettige setting was het fijn om met een groep gelijkgestemden te zijn, allemaal mensen die graag een brug willen slaan tussen wat ze willen en hoe ze daar moeten komen. Of om überhaupt uit te zoeken wat ze willen. En als je weet wat je wilt, hoe houd je jezelf dan gemotiveerd?

    Wat ons tegenhoudt weten we meestal wel, maar wat als we daar eens over heen stappen? Niet om onrealistisch bezig te zijn maar om zonder ruis eerst te ontdekken welke kant we op willen. Vandaar uit kunnen we stappen zetten om daar naar toe te gaan. Op weg gaan betekent vooral de eerste stap zetten en blijven lopen. En als je beren op de weg ziet, moet je beseffen dat je zelf het voer hebt neergelegd, aldus Verbeek. De dag nodigt uit tot een flinke zelfreflectie en laat je zien hoe je dat kan doen. Gabriel laat ons kennismaken met het groeipad van Financiële Volwassenheid, onder meer door ons vragen te laten beantwoorden zoals welke meeste vreugdevolle ervaring met geld je je kunt herinneren of wat je zou gaan doen met je leven als geld geen rol speelde of hoe je wilt terugkijken op je leven.

    Zo filtert Verbeek steeds meer uit tot er iets zeer wezenlijks overblijft, namelijk je persoonlijke waarden, de manier hoe jij in het leven wilt staan.De methode die hij gebruikt is onder meer gebaseerd op die van George Kinder, wiens boek Life planning ik vorig jaar had gelezen. Sommige onderwerpen en vragen kwamen mij dus bekend voor maar Verbeek geeft daar zijn eigen draai aan door zijn energie en vermogen heel snel te schakelen. Hij bezit de gave om uit de soms vagere antwoorden die mensen formuleerden, heel snel tot een kern te komen en dat doet hij op respectvolle wijze. Zijn levensmissie is inspirator te zijn en dat lukt hem goed.

    Natuurlijk wist niet iedereen aan het eind van de dag wat hij of zij wilde. Dat kan vaak helemaal niet zo snel. Maar de aanzet is gemaakt. Sommigen wisten al iets meer over hun levensmissie voordat ze kwamen maar worstelden vooral met het hoe of met het overtuigen van de omgeving. Het beantwoorden van vragen tijdens een dag met vreemden erbij (ook al deelde je alleen als je het wilde delen) gaat bovendien niet iedereen goed af. Maar ik weet zeker dat de methode die hij ons liet zien, de manier van denken, voldoende stof heeft gegeven om thuis nog eens fijn te herkauwen en na te denken.

    Voor mezelf leverde het op dat ik me meer bewust ben van het nut van focus. Wat ik doe op een dag kan me verder van mijn verlangens verwijderen of ze juist dichterbij  brengen. Je verlangens omzetten in daden is niet een eenmalig besluit maar een keten van stappen die je elke dag kunt zetten. ‘Cut the crap’ is op mij goed van toepassing denk ik. Niet dingen doen omdat ik het wel leuk vind en anderen ervan genieten, maar omdat het me verder brengt bij mijn levenswens.

    Gabriel Verbeek verzorgt verschillende soorten trainingen en trajecten, waarbij het bindende thema de relatie tussen geld en geluk is. Je kunt bij hem terecht voor 1 op 1 coaching, coaching in groepsverband (workshops) of een combinatie van beide. Zijn workshop van een dag zoals ik die nu gedaan heb, is een goede constructieve manier om te ontdekken wat bij jou onderbelichte thema’s zijn. Voel je daarna behoefte om dit onder begeleiding verder uit te zoeken of om een concreet plan te maken, dan kun je ook bij hem terecht. Ook is er de mogelijkheid van deelname aan een lifeplanning groep waarbij je onder leiding van Gabriel samen met een groep een jaar lang een traject volgt van onder meer 10 bijeenkomsten, en 6 keer een 1 op 1 begeleiding/coaching. Dan heb je de kracht van individuele aandacht gecombineerd met de kracht van een groepsproces. Kijk voor meer informatie op zijn website inspiratie verzekerd.

    Op 16 november wordt de workshop zoals ik die afgelopen weekend heb gevolgd, opnieuw aangeboden. Dezelfde dag, dezelfde opzet, hetzelfde onderwerp: de verbinding tussen levensgeluk en geld. De kosten bedragen € 95. Ik kan in niemands portemonnee kijken, maar als ik voor mezelf spreek dan zeg ik dat je die € 95 (mits je er over beschikt) er zó uit hebt. Want hoe vaak geven we niet onbewust of uit onvrede eenzelfde soort bedrag uit aan iets wat ons niet verder brengt? Is levensgeluk of het ontbreken ervan een issue voor jou? Voel jij je een dubbeltje dat nooit een kwartje wordt? Ga je krampachtig met geld om terwijl dat niet nodig is? Of – misschien wel de meeste wezenlijke vraag: heb je het gevoel dat geld je belemmert in het verwezenlijken van je dromen? Gun jezelf een cadeau of geef het aan iemand uit je omgeving waarvan jij weet dat hij of zij een duwtje nodig heeft. Meer informatie over deze dag vinden jullie hier.

    Voor mij persoonlijk was het een geweldige dag. De combinatie van het mogen volgen van deze workshop, het leren kennen van een aantal lezers van dit blog en de sfeervolle locatie was goed voor op wolken lopen. Dat ik in een riante zachte relaxstoel zat, droeg bij aan het goed kunnen volhouden van de dag. Ik wil Gabriel bedanken voor dit onvoorstelbaar mooie cadeau. Tijdens de dag kwam ter sprake of je kunt ontvangen. Dat is iets waar ik zelf altijd veel moeite mee heb gehad. Jouw cadeau aannemen was best eng. En zie, over die angst heen stappen bracht zo veel goeds! Ik wil ook de lezers die reageerden op mijn oproep bedanken voor het vertrouwen dat ze me gaven door hun motivatie voor de dag op te sturen. Ook onder de deelnemers vonden sommigen het eng om zich aan te melden. Ook zij stapten over hun angsten heen. Dank voor alle mooie lach- en huilmomenten en het aanwezig willen zijn op een manier die bij een ieder paste.

    Gewoon doen werkt dus niet

    Regelmatig lees ik mee op een blog van iemand die schulden heeft. Ze probeert haar uitgavenpatroon aan te passen en de schulden af te lossen. Dat gaat niet soepel, op zijn zachtst gezegd. Regelmatig verbaas ik me over de reacties die ze over zich heen krijgt. Want de gemaakte keuzes vallen niet in goede aarde. Ik reageer meestal niet. Ik ben niet zo goed in gekissebis over ‘waarom heb je dit of dat gekocht’? Ik probeer iemand wel aan te moedigen of te steunen. Alleen zo lang ik geen details weet over de hoogte van de schulden of iemands situatie of waar het geld precies aan wordt uitgegeven is dat best moeilijk. Van een afstand weten veel mensen het toch beter, bleek uit de vele niet malse reacties. Door de vele reactie murw gebeukt, gaf deze blogger eerder deze week aan te stoppen met bloggen.

    Mensen met schulden weten heus wel dat ze een probleem hebben en dat ze vaak verkeerde keuzes maken of maakten. Daar ligt het probleem niet, al denken veel mensen van wel als je de reacties op het hierboven genoemde blog leest. Anders met geld omgaan en schulden aflossen is niet een kwestie van GEWOON DOEN of DE KNOP OMZETTEN. Ook niet van BETER NADENKEN of JEZELF BIJ DE LURVEN PAKKEN. Mensen zijn niet gebaat bij een verbale draai om de oren. Die geven ze denk ik al vaak genoeg aan zichzelf.

    Natuurlijk heeft deze vrouw hulp nodig, die stap om hulp te zoeken zal ze zelf moeten zetten. Maar iemand helpen is iets anders dan iemand dicteren of voorzeggen hoe het moet. Keer op keer heb ik me verbaasd over de indringende reacties van mensen die schrijven dat zij makkelijk uitkomen met 4 kinderen van zo en zoveel geld, als demonstratie dat het toch echt wel beter kan.

    Wie het boek Schaarste heeft gelezen of mijn recensie hierover weet dat een probleem met geld hebben vaak geen kwestie van onwil is maar van tunnelvisie en bandbreedte. Wie langdurig in schaarste leeft, wordt letterlijk aangetast in de mentale vermogens. Dat geldt voor iedereen, of je nu van oorsprong een hoog of laag IQ hebt. ‘Dat we overstag gaan, komt omdat onze bandbreedte is aangetast. Kort door de bocht: iemand die lekker in zijn vel zit zonder grote problemen, beschikt over meer bandbreedte dan iemand die niet weet of hij deze maand de huur kan betalen. Die bandbreedte wordt niet direct aangetast bij schaarste. Kennen we tijdelijk een gebrek aan iets, dan gaan we ons scherper focussen. We lopen net dat tandje harder om die ene deadline te halen. We sluiten tijdelijk dat wat er niet toe doet buiten en zetten alles op alles. Rol je echter van deadline naar deadline, dan word je tunnelvisie chronischer en gaat de rek uit je bandbreedte. We gaan zaken verwaarlozen die er wel toe doen, en dat heeft gevolgen.We krijgen last van permanente tunnelvisie en hebben minder denkvermogen.‘ (recensie schaarste van 18 februario jl.)

    Wie continu alle ballen in de lucht moet houden ziet niet wat er  1 meter verderop gebeurt. Een  buitenstaander ziet dat wel. En omdat je continu net die ene bal moet opvangen, is de kans groot dat  de andere ballen uiteindelijk toch op de grond lazeren. Als je erin zit, zie je het totaalplaatje niet. Ook is het moeilijker alert te blijven als je dat juist de hele tijd moet zijn. Je weet dat je niet mag snoepen en daarom denk je de hele tijd aan snoepen en voor je het weet zit het in je mond. Hoe meer je iets niet mag, hoe aantrekkelijker het is. Jammer genoeg worden we altijd afgerekend op dat ene moment van falen. Heb je je de hele maand ingehouden, en ben je één keer overstag gegaan en heb je zinloze dingen gekocht, dan is dát het moment waarop je wordt afgerekend. Door jezelf en door anderen.

    Er is altijd een belemmerende factor die maakt dat het moeilijk is om financiële problemen op te lossen. Die factor is voor iedereen verschillend. Vaak is het een thuissituatie die eerst zal moeten veranderen of worden opgelost. In het geval van deze blogger is het probleem volgens mij dat ze alleen staat. Ook al krijgt ze nog zo veel steun of felle maar goed bedoelde reacties, zo lang de thuissituatie zo is dat de noodzaak tot besparen en aflossen niet wordt gevoeld door haar wederhelft, is het water naar de zee dragen. Als we heel hard roepen en de ander reageert niet, ook niet na steeds harder geroep van onze kant, dan hoeft het niet zo te zijn dat we niet gehoord worden. Vaak trekt iets anders gewoon nog harder de aandacht. Uitzoeken wat dat is, heeft meer zin dan er een megafoon bij te pakken en iemand een nog hardere verbale afstraffing te geven.

    Altijd alert zijn, hoe doe je dat?

    Sinds een paar jaar werken wij met kledingbudgetten. Alles wordt hier gebudgetteerd, dus ook wat we aan onze kont hebben hangen. Nu was mijn budget altijd laag. Wie ziek op de bank ligt heeft behalve een lekkere fleecetrui en een joggingbroek, weinig nodig. En dat liggen op de bank duurde nogal. Toen ik op begon te knappen moest er best veel worden aangeschaft. Meer dan het budget toestond. Dus doneerde ik aan mezelf wat extra geld om toch uit te komen. In augustus 2013 gaf ik mezelf een volledig nieuw jaarbudget, met de bedoeling het daarmee vol te houden tot november 2014. Want onze kleedbudgetten lopen normaal gelijk op met de uitbetaling van de 13e maand van M. in november.

    Wat er toen gebeurde – na het extra volgooien van de kledingrekening – was heel interessant. Ik gaf in korte tijd het merendeel uit aan, ja waaraan eigenlijk? Niet aan hele doordachte uitgaven. En ook niet aan zaken die ik echt nodig had of zelfs mooi vond. Er trad een oud en welbekend mechanisme in werking: elke uitgave werd gerechtvaardigd met complete onzinargumenten. Dus kocht ik voor een boekpresentatie een dure zwarte linnen boek. Het was mijn eerste officiële gelegenheid in jaren en ik wilde goed voor de dag komen. Ik kocht er ook nog een linnen trui bij. Wat zeg ik, niet één maar twee truien zodat ik op de dag zelf kon kiezen. Toen de dag aanbrak vielen de mussen van het dak en droeg ik een wijde bloes en slippertjes. Niks geen veels te warme zwarte linnen broek en trui.

    Toen ik de broek laatst dan eindelijk een keer aandeed, zakte hij van mijn kont af. Want ik ben sinds de zomer door het glutenvrije eten 6 kilo afgevallen. Dus concreet: ik gaf een paar maanden geleden  veel geld uit kleding waarvan de kans groot is dat ik binnenkort niets meer pas. Maar veel geld om kleinere maten te kopen is er niet meer, want de kledingrekening is bijna leeg. Nu maakt dat op zich niet uit, want bij de kringloop vind ik vast wel iets. Het is gewoon stom van mij en stom gedrag.

    Want dat is ook weer zo wat. De meeste spijt heb ik van die aankopen die me nu of niet meer passen of veel te duur waren. De duurdere aankopen waren impulsuitgaven en ik vraag me nu af, wat me bezielde na al die jaren zelfbeheersing. De twee beste aankopen waren tweedehands aankopen: een geweldige kabeltrui voor € 5 en een prachtige lange wollen jas voor € 15.

    Zo, wat leert mij dat? Oude streken zijn moeilijk af te leren. Consuminderen uit noodzaak is anders dan consuminderen als de spaarrekening gevuld is en we uitstekend uitkomen. Natuurlijk is mijn kijk op uitgeven behoorlijk veranderd door de ervaringen van afgelopen jaren. En het goede nieuws is dat ik mezelf eerder terugfluit dan vroeger toen ik dat fluitje niet hoorde dan wel negeerde.

    Het punt is: ik wil geen geld uitgeven aan zaken die ik niet de moeite waard vind. Ook wil ik stemmen negeren die in mijn oor gillen dat ik iets ‘moet hebben en wel nu‘ . En toch luister ik er af en toe nog steeds naar en erger nog, het heeft gevolgen. Eigenlijk enorm fascinerend als je er over nadenkt. Net als dat je jaren niet meer rookt en toch ineens bij het uitgaan er één op steekt (wat M. wel eens doet), terwijl je weet dat het te goor voor woorden is. Zo is ook het impulsief uitgeven een tijdelijk teruggaan naar het oude vertrouwde. Is de context van het uitgaan dat een sigaret doet opsteken? Is het simpelweg in de stad rondlopen voldoende om een signaal naar mijn brein te sturen dat me in een koopgewillige toestand brengt? Want daarvoor lag ik jaren plat. Ik heb blijkbaar nog niet geleerd me in de buitenwereld te begeven zonder geld uit te geven.

    Altijd alert zijn, hoe doe je dat als je niet met geldtekort kampt en geen dramatisch tekort aan saldo hebt? Welke intrinsieke motivatie moet je hebben? En hoe zorg je dat die motivatie sterker is dan gedrag of reflexen? Of als dat niet lukt: hoe zorg je dat je gedrag samenvalt met je wensen?

    Val jij wel eens terug in oud gedrag? Wat zijn jouw oplossingen, anders dan ‘gewoon niet meer doen’?

    De waarde van geld staat niet vast

    Wie geld meer geld tot zijn beschikking wil hebben, kan of meer geld gaan verdienen of minder geld gaan uitgeven. En dat laatste is onderwerp van dit blog. Zoals ik schreef zijn veel grote besparingen te bereiken door te stoppen met impulsuitgaven of ondoordacht geld uit te geven. Vele tientjes maken een kapitaal.  Alleen het ene tientje is het andere niet, blijkt uit ons gedrag. Sommige tientjes zijn interessanter dan andere tientjes en dat wordt bepaald door de omstandigheden.

    Hoewel de waarde van geld economisch vast ligt, is dat gevoelsmatig niet zo. Ik kwam deze week in het boek ‘Schaarste’ (recensie volgt volgende week) een onderzoek tegen waarover ik al eerder had gelezen. Ik pas het even aan naar mijn eigen belevingswereld. Aan voorbijgangers wordt gevraagd zich in te leven in een situatie dat ze iets gaan kopen,  bijvoorbeeld een keukenmachine met een aankoopprijs van zeg € 50. Zouden ze 15 minuten omrijden als blijkt dat ze in een andere winkel de keukenmachine met 50 % korting kunnen krijgen, dus voor € 25? Het merendeel van de mensen zegt om te rijden.

    En wat nu als je een TV koopt voor € 375? Rijd je dan ook 15 minuten om als je € 25 korting kunt krijgen? Nee, zeggen de meeste mensen, dan niet. Terwijl met die € 25 net zoveel fruit, kauwgom of tijdschriften kan worden gekocht als met de uitgespaarde € 25 in het geval van de keukenmachine. Als het voordeel percentueel gezien kleiner is, vinden we het minder interessant. Behoor jij tot die minderheid die ook dan omrijdt? Dan is de kans groot dat je krapper bij kas zit. Mensen met een hoger inkomen en meer saldo op de bank rijden minder snel om als het voordeel percentueel gezien lager is, in vergelijking met mensen die krap bij kas zitten (en even los van het feit of je dan wel een TV van € 350 kan kopen).

    Wat leert ons dat? We willen besparen om diverse redenen. Voor de een is het noodzaak en voor de ander is het een manier om een vakantie bij elkaar te verdienen of de hypotheek af te lossen. Hoe meer oog je hebt voor de onlogica van de boekhouder in je hoofd, hoe meer je weerstand zou moeten kunnen bieden aan de gedachte ‘dat is maar € x korting’. Want al die kleine bedragen vormen samen een grote massa. Heb je oog voor het bedrag in plaats van het percentage dan kun je er een sport van maken door wel altijd net even die extra moeite te doen.

    Zorg dus dat je weet wat de waarde van spullen is. Als je op zoek gaat, zoek dan altijd naar aanbiedingen. Zo spaarde ik vorige week € 60 uit op een koelkast, zelfde model, alleen toevallig bij de één € 60 goedkoper dan bij de ander.

    Houd een prijslijst bij van spullen die je dagelijks of wekelijks koopt. Zo weet ik dat bijvoorbeeld de bio-aardappelen, de roomboter en de eieren bij de Lidl goedkoper zijn dan bij de Deen en handel ik daarnaar. Nu koop ik wel meer bij de Lidl, maar ik nu heb ik het even alleen over deze producten. Dat scheelt me per week 50 cent. Tja, word je niet echt warm van toch? Maar als ik bereken wat dit me scheelt op jaarbasis, dan is dat € 25. Op drie kleine producten die we bijna dagelijks gebruiken! Stel dat het me lukt door slim in te kopen  (weten wat iets kost, letten op aanbiedingen en inkopen met staffelkorting) per jaar € 250 te besparen. Dat is over 20 jaar € 5000!

    Natuurlijk heb ik niet die € 5000 tot mijn beschikking over 20 jaar, tenzij ik systematisch elk uitgespaard dubbeltje opzij zet, maar het gaat om het concept. Denk groot, weet wat de waarde van geld is, weet wat je kunt kopen, weet dat je gevoel over geld wordt beïnvloed door context. Om nu te voorkomen dat je vier dagen in de week bezig bent met boodschappen doen (want wie heeft daar zin in of tijd voor?), kun je elke week één winkel bezoeken en daar de spullen die je nodig hebt voor een maand inslaan.

    Heb jij oog voor de waarde van geld of word je – net als de meeste mensen – nonchalant naarmate je meer hebt of er verhoudingsgewijs minder bespaard kan worden?

    Veranderen van gedrag

    Zoals een lezeres schreef deze week: overal loert het gevaar van uitgeven. Weinig geld hebben betekent helaas niet altijd dat je ook weinig geld uitgeeft. Veel mensen herkenden zich in mijn beschrijving van de oude spaarcentje: ondoordacht geld uitgeven en mateloos zijn. Niet iedereen is een geboren zuinigerd en anderen leven met gemak van jongs af aan heel spaarzaam. Hoe kan dat? Is het gezin waarin je opgroeit bepalend, zijn het je genen? Sommigen verenigen twee levensstijlen in zich en kunnen makkelijk switchen als dat nodig is, zoals Izerina omschreef:

    “Het antwoord op je vraag kan ook “beiden”zijn. Ik spaarde mijn snoep en heb altijd een buffer gehad. Maar gaf in de vette jaren gemakkelijk geld uit aan boeken,weekendjes weg,lekker eten.Ik was me daar goed van bewust en genoot er van. Daardoor had ik speelruimte toen het inkomen halveerde en ook die buffer om de kosten van de alternatieve gezondheidszorg te kunnen betalen.”

    De knop vinden om mijn gedrag rond geld aan te passen was iets dat jaren duurde. Al sinds ik op mezelf woonde wisselde ik periodes van veel geld uitgeven af met perioden dat ik spaarde en zuinig leefde. Achteraf gezien duurden de periode van zuinig leven net zo lang tot het doel was bereikt. Ik heb me bijvoorbeeld ooit eens om laten scholen tot kok en leverde mijn goed betaalde baan bij een uitgeverij in voor een onzekere toekomst. Om mijn plan te laten slagen had ik uitgerekend dat ik een jaarinkomen bij elkaar moest sparen om mezelf de tijd te geven een opleiding te volgen en werk te vinden. Dat lukte. Toen ik eenmaal als kok werkte, stapte ik naadloos in mijn oude gedrag van bankafschriften niet bekijken.

    Voor veel mensen die ook hun gedrag proberen aan te passen, zal dit herkenbaar zijn. Soms lukt het -soms zelfs heel lang – maar altijd (bijna altijd) zak je weer terug. De dooddoener ‘gewoon doen’ werkt niet. Ook is het niet een kwestie van de juiste knop vinden. Die vond ik al tig keren maar gooide hem net zo  hard weer weg. Het ‘weten’ is kennelijk niet voldoende garantie voor ‘het goed doen’ (los van het feit dat wat ‘het goed doen’ is, wisselt per periode in je leven). Toch is er er wel iets te roepen over het succesvol veranderen van je financiële gedrag.

    Bedot je brein!
    Wie ooit heeft gelijnd of gerookt weet dat voornemens vaak niet werken. Met de kennis die ik nu heb weet ik dat het voornemen niet meer te snoepen en 20 kilo afvallen een gebied in je hersens triggert (de amygdala) dat daardoor meteen alarm slaat en in verzet komt. Elke grote verandering is moeilijk want oude patronen moeten worden gebroken. Patronen zijn als groeven in een plaat, let je even niet op, dan donder je zo weer in een groef en zie er dan maar weer eens uit te komen want het voelt zo vertrouwd. Daarom is het zaak zó te veranderen dat het niet aanvoelt als veranderen: met kleine stappen.

    Houd je uitgaven bij en werk met budgetten
    Dit liedje blijf ik eindeloos zingen. Het begint en eindigt met overzicht. Hoe kun je weten of je bespaart als je niet bijhoudt wat er uitgaat? Uiteindelijk begint het met kennis over wat er überhaupt mogelijk is. Schattingen werken niet als je ze niet toetst. Mensen die niet bijhouden wat ze uitgeven aan boodschappen, schatten dat vaak volledig verkeerd in en schrikken zich wezenloos als ze het wél gaan bijhouden.

    Stel concrete doelen
    Zo maar gaan bezuinigen heeft geen zin. Werk ergens naar toe en geniet ervan als je het hebt bereikt.  Wel is het heel belangrijk dat je doelen concreet zijn. ‘Ik moet wat meer op de centen letten’ is als doel niet voldoende. Beter is ‘ik wil per week € 15 minder uitgeven’. Omschrijf liefst ook op welk gebied je dat denkt te bereiken en hoe. Dus bijvoorbeeld: ‘Ik ga besparen in de categorie ‘divers’,  ‘ik stop met koffie kopen voor onderweg in de trein en bespaar daarmee per week € x uit’. Of: ‘ik ga besparen op ‘abonnementen’, neem een abonnement op de bieb en lees daar tijdschriften, de krant en leen boeken. Ik bespaar daarmee € x per maand/jaar uit. Een concreet doel laat zich makkelijk omschrijven en is ook goed te meten.

    Wees realistisch en flexibel
    Soms werkt een bezuiniging niet omdat je voor de uitvoering ervan té veel afhankelijk bent van andere factoren. Bezuinigen op de energiekosten is moeilijk in een tijd van prijsstijgingen en als de winter extreem koud is. Erken ook dat er soms een onderliggend probleem is. Als het je maar niet lukt om die pakjes voorgesneden groenten te laten liggen dan is je probleem misschien ‘tijd’. Jezelf als doel stellen niet meer voorgesneden groenten te kopen werkt niet als je gillend van de honger uit je werkt thuis komt en binnen een half uur eten op tafel moet zetten om te voorkomen dat je kinderen veranderen in een meute wolfshonden. Dus: zomaar schrappen en voornemen werkt niet. In bovenstaand geval zou je misschien kunnen overwegen in het weekend vooruit te koken.

    Tijd investeren is geld besparen
    Investeer in het maken van een weekmenu. Leer vooruit te denken. Laat je niet overvallen door omstandigheden die elke dag/maand/jaar terugkomen. Zit je nu nog op de blaren van de feestuitgaven? Maak dan nu een plan over hoe je dat dit jaar anders gaat aanpakken.

    Sta op als je valt
    Als ik iets heb geleerd is dat succes niet betekent dat je nooit meer valt, maar dat je altijd weer opstaat hoe vaak je ook valt. Straf jezelf niet met uitglijders door te stoppen ‘want het lukt toch niet’. Kijk waarom je viel, leer er van en ga door. Een begroting klopt nooit. Er komt altijd van alles tussendoor fietsen, dat is normaal, zo is het leven. Houd ruimte over voor onverwachte rare fratsen, leer flexibel te zijn en sta op als je valt.

    De afgelopen jaren heb ik door mijn ziekzijn geleerd dat het leven volledig anders kan uitpakken dan je wilt, wenst en verwacht en dat dit niet erg hoeft te zijn. In mijn geval was het voordeel dat langdurig platliggen de oude groeven in de plaat heel erg heeft veranderd. Aan de andere kant kan geld uitgeven tegenwoordig ook vanaf de bank, verleidingen blijven dus wel overal vandaan komen.
    Voor mezelf heb ik het gevoel dat ik wel redelijk op de rit ben. Ik ben niet meer bang voor uitglijders. Het grote verschil met vroeger is vooral dat ik opsta als ik val, op alle gebieden. Ik kon heel streng in de leer zijn met hoe ik zaken aanpakte en was dan volledig van de rel als de werkelijkheid anders was dan bedacht. Nu ga ik ervan uit dat het toch wel anders zal lopen dan ik vooraf bedenk en houd daar rekening mee. Maar de tijd zal uitleren hoe ik eindig: in een afbetaald huis of in een doos onder de brug…..
     

    Wat helpt jou bij het veranderen van gedrag?