Geluk

In mijn wereld
is geluk
afwezigheid van pijn
afwezigheid van
al te erge uitputting
een goed boek
een pruimenboom die bloeit
een ligbed in de tuin
en daar daadwerkelijk op liggen

Geluk is doen
wat je wilt doen
omdat je het kunt doen
En vandaag is zo’n dag

Advertenties

Ik deed het!

Weten jullie nog dat ik een tijdje geleden schreef over mijn verlangen er eens uit te breken. Een appartement via Airbnb boeken en naar Londen gaan, of Barcelona?

Wat zou het me fijn lijken! Struinen door een buitenlandse stad. Terrasjes. Wijntje drinken. Musea. Mensen kijken. Op zoek gaan naar fijne plekjes om te eten. Zonder me druk te maken over mijn glutenvrije lactosevrije dieet.  

Dit schreef ik nog geen twee weken geleden. En raad eens? Ik boekte! Huh?

Niet naar Barcelona, niet naar Londen maar naar Gent! Dat is immers ook buitenland, aan te rijden, in geval van miserabel voelen zijn we zó weer thuis en belangrijker: in Gent heb ik iets te doen.

In december werd ik door iemand benaderd naar aanleiding van mijn blog Wat jij niet ziet. Of ik interesse heb om mee te doen aan een expositie op 12 mei in Gent rond ME. Meerdere kunstenaars dragen hieraan bij in beeld en woord.

Of ik zin had om ook mee te doen? Nou, eigenlijk wel! Ik sprak af zelf wat teksten uit te zoeken die ik goed genoeg vind en dat was het.

Natuurlijk stak er daarna een storm in mijn kop op. Die teksten moet daar immers gepresenteerd. Ik kan niet een lullig A4tje ophangen met tekst. Het moet wel een beetje de blik vangen natuurlijk, zeker als ik daar met mijn woorden hang tussen echte kunstenaars die schilderijen en foto’s en zo hebben gemaakt.

Bovendien moet ik niet alleen iets maken, maar ook daar zien te krijgen. De expositie wordt 11 mei opgebouwd, dus dan moet het daar zijn. Opsturen kan maar het is natuurlijk ook een idee als M. dat daar de 11e aflevert en erbij kan zijn als het wordt opgebouwd/opgehangen.

Toen telde ik 1 en 1 op, ging op zoek en vond een allerschattigst huisje via Airbnb, niet te ver van de expositieruimte vandaan. We rijden zaterdagochtend naar Gent, M. gooit mij in het huisje en gaat mijn bijdrage brengen. We eten gewoon in het huis zelf, want er is een keuken en de volgende dag hoop ik zelf heel even naar de expositie te gaan en wellicht (met de rolstoel) even door Gent te wandelen.

Nou is dat leuk of is dat leuk! Natuurlijk kan het zijn dat het niet lukt maar voor nu ga ik ervan uit dat het wel lukt. We zijn met eigen vervoer en in het ergste geval rijden we naar Gent, duik ik daar in bed en rijden we de volgende dag terug zonder dat ik er iets van mee heb gekregen. Dat zien we dan wel weer.

Moet ik me voorlopig eerst druk maken om hoe ik mijn teksten ga presenteren. Ik overweeg het te laten afdrukken op textiel of plexiglas maar wil er ook niet al te veel geld aan uitgeven. Leuk vind ik het zeker. Het geeft me een grote mentale boost en het is ook fijn om hieraan bij te dragen. Ik zie mezelf toch een beetje als een ME-activist die strijdt voor meer begrip en een betere zorg.

Buiten de expo verheug ik me er zeer op om voor het eerst in – geloof ik -14 jaar met M. samen een weekend weg te gaan. We zaten terug te denken, ons laatste uitje samen was waarschijnlijk in 2005 naar Barcelona, toen een vriend van mij 40 werd. Daarna had ik het druk met een opleiding waardoor ik twee weekenden per maand weg was, kreeg ik twee keer achter elkaar een nieuwe baan, verhuisden we en werd ik ziek in 2008. Het kwam er dus niet meer van.

Dus. Op naar Gent.

Grillig

Bij vlagen is er geen peil op te trekken. Soms heb ik slechte weken en goede weken maar de laatste tijd slaat het vaak per uur om. Sta ik ’s ochtends op met een lijf dat niets wil, een uur later lijkt het ineens heel wat. Om na de lunch volledig in te storten, in de namiddag te denken dat ik best wel even een was erin kan doen en dan voor het avondeten op de bank te vallen en beseffen dat ik geen energie heb om aan tafel te zitten en eten.

Als iets zó snel omslaat is het bijna niet mogelijk om te plannen of mijn normale dagindeling te volgen. Ik probeer echt achter de energie aan te hobbelen en per moment te voelen wat kan en vooral wat niet kan.

Soms maak ik dan toch keuzes om iets te laten, omdat ik iets anders echt heel graag wil. Zo wilde ik naar de film. Ik wil ALTIJD naar de film omdat het mij zo’n feestelijk gevoel geeft. In het donker zitten, vol verwachting. Het is ook goed te behappen aangezien er tijdens de film niets van mij verwacht wordt qua sociaal doen. Er naar toe gaan en weer terug vergt wel iets meer maar dat is tegenwoordig al minder door de scooter, die maakt dat het vrijwel geen fysieke inspanning kost. Overweging om wel of niet te gaan is tegenwoordig ook of ik denk dat het lukt om zo lang op een stoel overeind te zitten in de bioscoop.

De weken en maanden gaan hier voorbij en de  lijst van films die ik wil zien en niet zag omdat ze al weer uit de bioscoop zijn is eindeloos. Zo wilde ik naar recent naar ‘Lean on Pete’ (inmiddels wel het boek in huis dankzij een Ogma recensie), ‘Dogman’ en ‘The Children Act’.

  Des te fijner is het als het een keer wél lukt! Zondag zagen wij ‘Todos Lo Saben’, een film met Penelope Cruz en Javier Bardem! Lag ik die zaterdag nog de hele dag in bed en op een bepaald moment letterlijk jankend van pijn en ellende, zondag ging het wel. Ik opperde voorzichtig mijn plan. Zorgde dat er eten klaarstond voor als we terug kwamen en dook weer in bed tot het tijd was om te vertrekken. Natuurlijk kan ik heel veel zien op Netflix maar ik vind naar de bioscoop gaan toch een heel andere ervaring en ik genoot volop. Dat lag niet eens aan de film, die was aardig maar niet heel bijzonder. Penelope Cruz had een rol waarbij ze vooral moest huilen, handen wringen en wanhopig kijken en dat vond ik niet heel boeiend. De man vond dat wel boeiend, maar dat had niets met het acteerspel te maken en alles met Penelope Cruz 😉 .

Maar goed, evengoed genoot ik. Wat dat betreft kun je mij net zo goed in de bioscoop neerzetten bij de Kleine Zeemeermin of De Zeven Dwergen. Ik vind alles leuk tegenwoordig. Nu ik er over denk, ik vind een keer naar de winkel gaan ook een uitje. Dat heeft zo lang ziek zijn toch maar mooi opgeleverd: blij zijn met alles wat kan en wat lukt! Alles tot het kleinste aan toe wordt speciaal en bijzonder.

Geluk (volgens een ex-zwerver)

(disclaimer vooraf: slijmerige kattenspam niet te pruimen voor kattenhaters)

Geluk is in je eigen kistje zitten
op je eigen vensterbank
in je eigen huis
kijkend naar de straat
waar je vroeger zwierf

 

Geluk is personeel in dienst hebben
dat je precies op dát plekje kriebelt
waar het lekker voelt

 

Geluk is mogen zitten aan tafel
en serieus denken
dat je een gegadigde bent
voor lekkere hapjes
op dat moment

Geluk is in de armen
van de vrouw liggen
en naar haar kunnen kijken,
wetend dat ze altijd verliefd terugkijkt

Geluk is over je eigen angsten heen stappen
en ontdekken dat die reismand
helemaal niet zo eng is

 

Geluk is vier poten in de lucht,
een open kwetsbare buik
en geen angst
dat je gegrepen wordt,
want je bent veilig

 

Geluk is Dibbes en Dibbes is een bonk geluk

 

Financieel onafhankelijk of financieel bewust?

Laatst zat ik wat te spieken waar de lezers van dit blog vandaan komen (tja, je moet toch wat als je man de tuin aan het betegelen is en jij vindt dat je ook iets nuttigs moet doen) en toen kwam ik op een forum over financiële onafhankelijkheid terecht. Daar stond een link naar mijn blog en werd ik genoemd als goed voorbeeld voor mensen die informatie zoeken over financiële onafhankelijkheid. Ik stond tussen vooral Engelstalige blogs als Mr. Money Mustache en ook wat blogs die ik niet ken, laat staan lees.

Vond ik wel frappant. Ik schrijf nooit over financiële onafhankelijkheid. Het is geen droom van mij (of ons) om zo snel mogelijk financieel onafhankelijk te worden. Dat heeft een aantal redenen.  De belangrijkste reden dat we ons daar niet mee bezighouden is toch wel mijn gezondheid. Ik ben al blij als we het allemaal redden, goed uitkomen met de centen, kind hopelijk straks kan studeren en het lukt om het huis af te lossen zodat we niet met niet te betalen bruto hypotheekrente zitten tegen de tijd dat M. met pensioen gaat. Maar het speelt ook zeker mee dat we niet voldoende gefocust zijn op dit soort dingen. Voordat ik ziek werd, waren we überhaupt nooit met geld bezig, anders dan het besef dat we altijd tekort kwamen.

Zou ik wel een droom hebben van financiële onafhankelijkheid als mijn situatie anders was? Ik betwijfel het. Het zit gewoon niet in me. Ik vind geld niet zo belangrijk (schrijf ik vanuit een enorm luxe positie, dat besef ik me) dat ik nu alles op alles ga zetten om straks financieel onafhankelijk te zijn. Beetje vreemd misschien voor iemand die dag in dag uit over omgaan met geld schrijft, maar zo is het nu eenmaal. Ik ben nu een paar keer begonnen met het blog van Mr. Money M. en het boeit me niet. Ik raak de draad kwijt.

Bovendien vraag ik me ernstig af of ik per se gelukkiger word als ik financieel onafhankelijk zou zijn. Wat verstaan mensen daar onder? Dat je niet meer hoeft te werken voor je inkomen en dat je kunt doen wat je wilt? Dat er een bron van inkomsten is (bijvoorbeeld door verhuur van vastgoed) waar geen arbeid tegenover staat? Dat je vanaf je 20e zo slim geld opzij hebt gezet en hebt weten te beleggen dat je op je 40e kunt stoppen met werken? Dat je kunt gaan rentenieren en de rest van je leven het Zwitser leven gevoel kunt ervaren?

Natuurlijk heb ook ik wel eens een fantasie over rijk worden, de wereld over reizen, bounty eilanden en wuivende palmbomen. Maar dat is iets anders dan financieel onafhankelijk zijn, dat is meer een kinderfantasie van ‘en toen kwam er een bom duiten uit de lucht vallen en kwam alles goed’. De praktijk is dat ik na een week vakantie meestal ziek van heimwee naar de katten ben. Zo lang man, kind en katten (en mijn moeder/boeken/en lekker eten…) in de buurt zijn, heb ik alles wat ik nodig heb.

De dingen die ik nu belangrijk vind, zijn ook nu mogelijk, zonder financiële onafhankelijkheid. Namelijk tijd doorbrengen met mijn gezin, mijn katten die geen zwerversbestaan hoeven te leiden (als je nu een teiltje wilt pakken begrijp ik dat hoor), dat mijn moeder het nog jaren blijft doen en dat we keuzes kunnen maken op eet- en leefgebied die in overeenstemming zijn met onze normen, waarden en wensen.

Geld maakt dingen mogelijk. En als je voortdurend tegen grenzen aanloopt, kun je ze gaan oprekken. Door of de inkomstenbron te vergroten (daar heb ik weinig verstand van) of de uitgaven anders te organiseren (daar weet ik wel wat van). Dát laatste noem ik zelf financieel bewust zijn. We zijn nu minder afhankelijk van de bank door de keuzes die we een tijd geleden maakten. We hebben goed op het oog waar we blij van worden in het leven en laten minder geld weg lekken. Dat hele proces boeit me enorm. Want elke keer weer veranderen prioriteiten of omstandigheden. Daar altijd weer oplossingen voor bedenken vind ik leuk, omdat het lukt.

Maar…. ik voel me niet onafhankelijk en zal dat ook niet snel worden. Sterker nog als het U.WV besluit mijn WIA-uitkering stop te zetten op een moment dat ik nog niet kan werken, dan kunnen we die afgeloste hypotheek op onze buik schrijven. Die hypotheekrente kunnen we trouwens dan vervolgens niet meer goed betalen wegens weg vallen van mijn inkomen, dus zullen we moeten verhuizen naar een goedkoper huis en als we pech hebben met een restschuld achterblijven. Ik ben niet in de positie regeringsbeleid over werk en uitkeringen te veranderen maar het besef dat het zo voorbij kan zijn motiveert wel om zo snel mogelijk de hypotheek af te lossen zodat we wél hier kunnen blijven wonen in geval van….

Overigens maak ik me daar niet echt druk om. Ik kan me wel om alles druk gaan maken, ik heb het toch niet in de hand. Dus doe ik dat niet. Ik leef naar wat binnen mijn vermogen ligt en laat liggen wat er buiten valt. Ik leef naar wat kan en heb mijn wensen daarop afgestemd. En dat geeft ook een gevoel van vrijheid of onafhankelijkheid als je het zo wilt noemen. Uiteindelijk is mijn grootste wens een betere gezondheid en die is helaas niet te koop.

Wat versta jij onder financiële onafhankelijkheid?

Rijkdom

Er zijn weinig mensen zijn die nooit fantaseren over rijkdom. Als jij dat nooit doet, mag je nu je vinger opsteken. Als ik over rijkdom fantaseer, dan zie ik mezelf wonen in een prachtig huis in Frankrijk of Italië, liefst met zwembad natuurlijk. Ook ga ik dan vaak uit eten, heb ik een keuken waar je van gaat kwijlen en reis ik de hele wereld rond.

Zo bezien is rijkdom gekoppeld aan bezit, dat lijkt ook heel logisch. Maar als je erover doordenkt is rijkdom ook iets anders. Vrijheid en veiligheid. En dat is voor iedereen anders. Waar de één voldoende heeft aan een ton op de bank zal een ander veel meer of veel minder nodig hebben om zich vrij en veilig te voelen.

Wat is vrijheid? Je vrij voelen om tegen een opdracht van je baas in te gaan, omdat die indruist tegen je principes? Met een afgelost huis of voldoende geld op de bank, kun je dat doen. Het gaat dus ook om voor jezelf zorgen en jezelf niet verloochenen. Het voorbeeld van Joris die onlangs zijn aflosverhaal hier deelde raakte me diep. Zijn afgeloste hypotheek zorgt voor een stevig in de schoenen staan en kunnen leven volgens zijn principes.

Wat is veiligheid? Onder meer zorgen dat je niet in de problemen komt bij onverwachte levenssituaties. Een buffertje voorkomt dat je meteen bij de Voedselbank moet aankloppen als jij je baan kwijtraakt en geen andere vindt, zodat je de hypotheeklasten niet meer kunt opbrengen. Veiligheid is dus ook vooruitzien en rekening houden met diverse scenario’s waarin het leven oneerlijke en vervelende fratsen met je uithaalt. Ziek worden is al vervelend, maar daardoor grote financiële zorgen krijgen of je huis kwijtraken is nog vervelender. Ik heb dat zelf meegemaakt en dat was niet prettig, omdat ik niet was voorbereid.

Rijkdom is dus onder meer vrijheid en veiligheid en ook ruimte om waarachtig te kunnen leven en goed voor jezelf te zorgen. Wat dat is, bepaalt ieder voor zich. Omdat inkomen vergroten niet altijd mogelijk is, kun je ook de rijkdom aan de andere kant vergaren: door te bezuinigen.

Hierover nadenken is leuk en goed voor je motivatie om te consuminderen. Waarom consuminder je? Met welk doel? Om je schuld af te lossen? Wil je ruimte overhouden om leuke dingen te doen of sparen voor later? Of wil je je vrij voelen? Enerzijds door te sparen, anderzijds door jezelf koopimpulsen af te leren? En hoe doe je dat dan? Ken jij je zwakke plekken? Kun je rijk zijn als consuminderaar? Word je rijker door met minder te doen? Of word je rijker doordat je behoeften veranderen?

Veel gedrag is aangeleerd en kan worden afgeleerd. Weten wat je wensen zijn, noteren welk gedrag voorkomt dat je je droomleven kunt leven en stap voor stap actie ondernemen, is iets waar je elke dag mee kunt beginnen.

Welke stap zet jij vandaag? Mijn stap van vandaag (dit schreef ik gisteren) was beginnen in het nieuwe boek van Erica Verdegaal ‘Waar doen ze het van’.  En dat brengt toch een geborrel naar boven! Leuk, binnenkort volgt een recensie!