Blij Beroerd Besmettelijk

Man en kind lopen al een tijd rond in huis met keelpijn, snotneus en veel gehoest en geproest. S. was er relatief snel vanaf maar M. kwam vrijdagmiddag naar huis van het werk en is daar sindsdien niet meer geweest. Even zag het ernaar uit dat hij zich beter voelde en daarom hebben we zondag de lunch met G. door laten gaan. Achteraf gezien duwde hem dat nét de verkeerde kant op en hij lag vanaf maandag weer plat. Hij is vandaag wel weer aan het werk, maar vanuit huis omdat hij zich nog niet helemaal jofel voelt.

Het zag ernaar uit dat ik de dans ging ontspringen. Zaterdag was er even loos alarm maar dat werd opgelost door snel op aanraden van VeggieMo zinkzuigtabletten in te slaan. Het werkte want ik voelde me goed!

Eigenlijk voel ik me heel goed, al een paar weken. De bui is weer beduidend beter en qua ME-klachten gaat het heel redelijk. In de zin van weinig last, geen pijn en iets beter in mijn energie zitten. Ik kan de normale taakjes die ik in huis doe goed händelen en ik heb weinig instortmomenten. Wel lig ik ook op goede dagen in de middag altijd een paar uur plat. Maar buiten dat gaat het prima.

Tot gistermiddag. Toen kwam er een enorme golf van vermoeidheid opzetten. Ik ging naar bed en bleef in bed. Nu nog. Inmiddels is er keelpijn bijgekomen, zit ik vol met slijm en doet elke spier in mijn lijf pijn. Te vroeg gejuicht dus. Niet raar dat ik toch ook ziek ben geworden als de huisgenoten ook zo beroerd waren.

Dus lig ik in bed, omringd door poekies en met een heerlijk dik boek (ik ben ‘Pilaren van de aarde’ aan het herlezen, omdat het derde deel van de Kingsbridgde trilogie van Ken Follet net uit is en ik even alles wil herlezen). Mijn moeder kwam net keeltabletten, paracetamol en zakdoekjes brengen, de man bracht koffie en hopelijk vergeet hij me tussen de middag niet te voeren.

Maar goed, de zon schijnt en dat zie ik vanuit mijn slaapkamerraam. Ik ben vooral dankbaar. Want nog niet zo lang geleden voelde ik me elke dag zoals nu. In de beginjaren van de ME voelde ik me elke ochtend bij het ontwaken alsof ik een zware griep te pakken had. Denk daar dan nog permanente hoofdpijn bij en een stem die het een paar jaar vrijwel niet deed en je begrijpt dat ik dankbaar ben dat die tijd achter me ligt. Ik ben nog niet waar ik wil zijn maar inmiddels is griep een gewone griep en dat is toch een enorme vooruitgang!

Advertenties