Update luchtontvochtiger

Gisteren schreef ik over de luchtontvochtiger die ik heb gekocht. Het apparaat werd vrijdag geleverd en heeft dit weekend flink zijn best mogen doen. En in de loop van zondag werd hij weer ingepakt en diende ik een retouraanvraag in.

Tja, soms heb je een miskoop. De luchtontvochtiger die ik kocht, een ELRO, is bedoeld voor kleine ruimtes. Dat leek me geen probleem voor onze slaapkamer en de kamer waar de was te drogen hangt. Maar na uren brommen zat er een zielig laagje water in de bak (goed kijken anders zag je het niet). Terwijl de luchtvochtigheid in die ruimte op dat moment volgens de hygrometer 71% was. Met de Qlima die we boven hebben staan op de kamer van S. hebben we bij een gelijke luchtvochtigheid na een paar uur al minimaal 250 ml opgevangen.

Ik had natuurlijk meteen weer een Qlima moeten kopen vanwege de goede ervaring maar ik schrok terug voor de prijs van €179. Daarom zocht ik naar een ontvochtiger voor een nog kleinere ruimte. Maar die hebben ook allemaal wat minder zuigcapaciteit. Enig zoekwerk naar de Qlima leverde een laagste prijs op van €169,-. Maar dat is me voor nu gewoon te veel en komt deze maand ook echt niet lekker uit gezien de rest van de geplande uitgaven die er nog gaan komen. Wat ik ga doen is goed zuinig zijn deze maand, zodat we wellicht nog wat extra geld overhouden en wachten op een betere aanbieding. Vorig jaar kochten we de Qlima bij de mediamarkt voor €157,-. Dat komt vast nog wel eens voorbij fietsen.

Blijven we toch nog even sjouwen met de aanwezige ontvochtiger tussen de verschillende verdiepingen. Kind zegt net dat hij het geen probleem vindt om de Qlima naar de eerste verdieping te brengen in de middag als hij uit school komt. Nu maar hopen dat hij niet valt, want hij heeft de handigheidsgenen van zijn moeder.

Update: naar aanleiding van dit stukje kreeg ik een mail van een lezeres die een zo goed als nieuwe Qlima luchtontvochtiger heeft staan maar wegens astma niet gebruikt. Inmiddels zijn we een prijs overeengekomen en gaat het apparaat onze kant uitkomen. Super!

Dromen

Tijd voor een bekentenis. Steeds meer is het me duidelijk dat ik hier (als in onze huidige woning) niet wil blijven. Best vreemd eigenlijk als ik me bedenk dat ik 4 jaar geleden nog wakker lag omdat we de hypotheek nauwelijks konden betalen en ik dit huis niet absoluut kwijt wou. Op zich wil ik het nu nog steeds niet kwijt alleen ik zou wel graag ergens anders willen wonen.

Contact gestoord als ik ben, levert contact met buurtgenoten me niets op. Natuurlijk maak ik wel eens een praatje met buurvrouw links of rechts, maar veel vaker dub ik hoe ik ongezien de steeg door kan  komen zonder aanspraak. Dan hoor ik buurvrouw rommelen in de tuin en denk ik ‘hier-heb-ik-zó-geen-zin-in.’

Ligt niet aan buurvrouw, ligt aan mij. Ik  ben veranderd van een wezen dat altijd elke dag mensen over de vloer had naar iemand die het liefst alleen is, buiten het eigen gezin. Ik stoor me aan omgevingsgeluiden en dan woon ik nog in een redelijk rustige straat. Even naar de stad gaan doe ik nooit. Ik doe functioneel boodschappen en klaar. Ik plof niet neer op een terrasje om bij te praten met een vriendin, ik ga ook nooit zomaar op de bonnefooi even lopen in het centrum hier.

In Hoorn heb ik ook niet echt een sociaal leven (dat heb ik überhaupt niet echt). Toen we hier kwamen wonen speelde mijn sociale leven zich af in Amsterdam. Dat werd minder door de verhuizing en ik bouwde hier in Hoorn geen nieuw sociaal leven op. Ik werkte veel, ons kind was klein en ik had weinig tijd om me met andere zaken bezig te houden. Toen S. naar school ging, leerde ik wel andere ouders kennen maar doordat ik tegelijkertijd ziek werd, bleef dat contact ook heel beperkt. Het meeste contact is er nog met de moeders van de beste vrienden van S., maar hoe leuk ook, dat is niet een contact als in ‘we spreken af om iets leuks te gaan doen’. Er wordt af en toe samen een bakkie gedaan maar daar blijft het wel bij. Zij hebben ook hun eigen leven met eigen vrienden en dat is prima zo, mijn energie is toch te beperkt en te grillig om iets te kunnen opbouwen nu.

Wat mij betreft zijn we dus niet aan Hoorn gebonden en gaan we ergens wonen waar we nog meer privacy hebben. Iets kleiner wellicht en met meer tuin. Doen we gewoon één keer in de week samen de boodschappen en inkopen, net als dat we nu ook al doen.

M. wil dit ook. Ook hij is veranderd. Toen ik hem leerde kennen was het bij hem thuis net de zoete inval. Zaten wij straalverliefd op de bank, klaar voor stomende sex, werd er weer eens aangebeld. Niet zelden was dat vriend A. die zo’n bord voor zijn kop had dat als er niet open werd gedaan, hij door de brievenbus naar binnen ging roepen. Was zelf blijkbaar nooit verliefd geweest en enig inlevingsvermogen voor de verliefde medemens ontbrak.

De omstandigheden waren bij ons de afgelopen 7 jaar zo dat ons leven heel rustig is geworden. Geen huis vol visite, weinig reuring anders dan het gewone dagelijkse leven. En we vinden het wel prima zo, er is weinig behoefte aan meer drukte nu we zo gewend zijn geraakt aan de rust. Wel hebben we nu meer behoefte een dingen ondernemen nu ik iets opknap, maar dat heeft niets te maken met hoe of waar je woont natuurlijk.

Voorlopig blijven we nog wel hier wonen. Het plan nu (maar dat kan ook weer veranderen natuurlijk) is om te blijven tot S. klaar is met school en eventuele studie, ervan uitgaand dat hij gaat studeren en dat hij dan thuis blijft wonen (iets anders gaan we niet bekostigen voor hem). We wonen nu voor hem ideaal, vlak bij school en vlak bij een station, dus goed te bereizen in geval van toekomstige studie. Minimaal 10 jaar dus nog. Is dat een straf? Nee, absoluut niet. Ik woon hier niet met tegenzin, het is meer dat ik droom van iets nog prettigers.

Die tien jaar geven ons bovendien de tijd om af te lossen. Tegen de tijd dat we zover zijn, hebben we hopelijk een zo goed als afgelost huis en geeft dat ons veel vrijheid om te kiezen voor wat we echt willen. Maar goed, tien jaar is nog natuurlijk nog absurd ver weg en wie weet wat er in de tussentijd nog gebeurt of verandert.  Tot die tijd spiek ik soms op Funda, kijken  naar ‘wat als en dat is ook mooi maar van binnen valt het wat tegen maar wat als je nu dat muurtje wegbreekt‘…zo dus.

dit is natuurlijk niet haalbaar, maar toch hè….

Voldoet jouw huis aan de wensen die je op woongebied hebt?

Over energievreters die je niet uit kunt zetten

Als consuminderaar ben je alert op tips en informatie die je helpen je uitgavenpatroon te beteugelen. Een energierekening komt maandelijks en zien we ook graag zo laag mogelijk. Hoewel ik dacht alle apparaten in huis al te hebben getoetst aan verspilling, energielabel en kosten, zag ik er toch één over het hoofd, naar bleek.
De Volkskrant plaatste afgelopen zaterdag een paginagroot artikel over het sluipverbruik van een decoder. Voor die consuminderaars die net als ik ergens (qua behoeften en leefwijze) in het Stenen Tijdperk zijn blijven steken: een decoder is een apparaatje dat het mogelijk maakt om digitale TV te ontvangen. De voordelen van digitale televisie zijn 2-ledig: je hebt een mooier beeld vanwege een hogere resolutie en je krijgt toegang toe meer kanalen. Het nadeel van een decoder wordt nergens genoemd maar is wat mij betreft de minimale vertraging in ontvangst. Zo hoor je de buren al juichen en zit jij nog te wachten op het verlossende doelpunt. Een ander nadeel is dat het beeld soms blijft hangen, minimaal hoor, als je knippert met je ogen merk je het eigenlijk niet.
Want ik weet waar ik over praat. Wij hebben sinds een paar maanden een decoder in huis. Schatje had er al eerder zijn zinnen op gezet maar ik verdomde het om geld uit te geven aan een behoefte die ik nog niet bij mezelf had ontdekt. Prijzen zijn pittig en variëren van € 60 tot € 400. Daarna valt het mee. Bij onze Tv-aanbieder betaal je voor digitale TV bijvoorbeeld niets extra als je al in het basispakket zit. Wat je wel eenmalig moet aanschaffen is een smartcard voor € 15. Deze zorgt dan samen met de decoder voor ontvangst. Toen Schoonouders aan kwamen zetten met hun oude decoder, gaf ik mijn verzet op, want het werd vooral ingegeven door kniertigheid.
Dussss kastje aangesloten, wat gedoe gehad met de smartcard, doet ie het wel of doet ie het niet en toen hadden we mooi strak beeld. Wat ik niet wist is dat een decoder veel energie verbruikt ook in stand-by stand. De Volkskrant baseert zich op een onderzoek van de Consumentenbond waaruit blijkt dat de meest verspillende decoders qua energiegebruik vergelijkbaar zijn met een wasmachine (200 kWh per jaar). Dat is wel even schrikken! De decoder staat elke dag aan maar niet zo lang, want zoveel TV kijken wij niet. Maar hij staat wel dag in dag uit op stand by omdat uitzetten betekent dat de decoder weer opnieuw moet worden geprogrammeerd. Dat heeft onder meer te maken met het besturingssysteem lees ik, dat is zo ingewikkeld dat het ook actief blijft in stand by toestand. Een soort pseudo stand by dus die bijna net zo veel energie vreet als een aan-stand.
Er zijn wel verschillen in verspilling: Philips scoort heel hoog op de verspilschaal (180 kWh per jaar) en onze decoder komt uit op ongeveer 80 kWh per jaar, dat is vergelijkbaar met een magnetron. Nu wil ik natuurlijk meteen krijsen dat de decoder het huis uitgaat en wel meteen. Maar ik heb na jaren samenwonen geleerd dat ook Schatje behoeften heeft en dat die negeren op een ander moment in tijd nog veel meer geld kosten. Bovendien is het nu ik eenmaal gewend ben aan dat strakke beeld, toch wel fijn, soort van, best wel, grom, grom.
Ik weet wél wat Schatje gaat doen de komende tijd: uitzoeken hoe we de stekker eruit kunnen trekken zonder telkens alles opnieuw te programmeren.
Klik hier voor het artikel in De Volkskrant.

Goedkoop verbouwen

Veel mensen hebben in huis een ruimte waar weinig mee gebeurt. Zo hebben wij het kleine kamertje (en nee ik heb het niet over de WC). Dit kamertje was ooit bedoeld als studeerkamer voor mij. Het begon als fijne ruimte met wat kastplanken en een bureau voor mij. Toen ik stopte met studeren sloop het wasgoed de ruimte in en kreeg de kamer een andere functie. Blijmoedig ving hij alles op wat niet langer gewenst was in andere ruimtes. Een asielcentrum voor uitgewerkte producten, voordat het definitief naar de vuilstort verdween.
Op zich heel handig natuurlijk. Zo komt Zoon regelmatig thuis met een niet te stelpen stroom werkjes. Hij is de kleutertijd allang gepasseerd maar nog steeds is Pasen, Kerstmis, Sinterklaas en elke wisseling van het seizoen het startsein voor een productie van knutselfrutsels liefst gemaakt van WC-papier en rietjes, die meteen loslaten zodra ze onze deurmat zijn gepasseerd. Mijn tactiek is al jaren gelijk: het wordt eerst uitgestald in de huiskamer. Na enige tijd verplaatst het zich naar de trap, dan gaat het richting zijn kamer en daar wordt het na een jaar op een moment dat hij niet kijkt overgeheveld naar het rommelkamertje. De mooiste dingen berg ik op in een grote doos met zijn naam erop, waar ook de zwemdiploma’s, pietendiploma’s en eerste schrijfschriftjes liggen. De rest wacht op een genadeslag.
Doordat ik ziek ben is deze genadeslag zomaar drie jaar uitgebleven. Schatje moet naast zijn werk ook nog een huishouden draaiende houden, boodschappen doen, in het weekend in de stad met Zoon spullen kopen voor verjaarspartijtjes, nette kantoorkleren naar de stomerij brengen, de tuin onderhouden, met Zoon af en toe kleding kopen en hier en daar lampen vervangen en klein onderhoud plegen. Dus zooi uitzoeken komt er niet van, want lijkt niet urgent.
Dat werd het uiteindelijk wel toen ik bij wijze van spreken de deur van de kamer niet meer dicht kon doen. Inmiddels stonden er overal zakken waar spullen uit vielen, er staat een kast met de kleding van Zoon, het wasgoed droogt er en de stapel troep maakt dat je voortdurend het gevoel hebt dat je een beslissing moet nemen over wat dan ook, niet echt ontspannen als je de was moet ophangen terwijl je je buik moet inhouden omdat er zo weinig beweegruimte is.
Dus……ben ik sinds de zomervakantie regelmatig met een vuilniszak de kamer in geslopen voor een graaikwartiertje: alles erin mieteren waarvan ik niet weet wat ik er mee moet en vooral niet te lang nadenken. Dingen apart zetten voor de weggeef: vooral kleding en speelgoed/boekjes van Zoon waar de kleine van mijn vriendin mee kan spelen. Ik lieg niet als ik zeg dat er sinds september minstens 15 zakken met zooi zijn verwijderd uit de kamer en weggegooid, weggegeven of naar de kledinginzameling gebracht.
Hoe leger de kamer werd, hoe meer ik zag wat een fijne ruimte dit eigenlijk is. Heel knus en zodra de zon schijnt, kun je letterlijk zonnebaden in het licht en hoeft de verwarming niet aan. Mmmmm, misschien heel misschien, toch maar weer een eigen kamer? Niet om te studeren maar om te schrijven. En aldus mijn idee als zaadje in het brein van Schatje geplant. Schatje heeft het klussen zonder geld uit te geven tot kunst verheven. Hij winkelt in eigen huis alsof het een bouwmarkt is: plankje hier, beugeltje daar. En zo zit ik nu aan mijn eigen werkblad in een volledig opgeruimde kamer dit stukje te tikken. Zonder dat we er een cent aan hebben uitgegeven. Kijk, dat voelt goed!