Huilbaby

S. hier een paar dagen oud

Toen ik een kind kreeg had ik vooraf weinig verwachtingen. Ik heb jaren rondgelopen met het idee dat ik kinderloos door het leven zou gaan. Ik zag het niet voor me, een huis met man en kind. Niet zoals ik in het leven stond. Dat ik toch een kind kreeg, samen met een man die ik nog niet eens zó lang kende, was dan ook een grote verrassing. Zeker ook voor mijn omgeving.

Omdat ik dus niet al van jongs af aan met een kinderwens rondliep, had ik weinig verwachtingen. Ik had sowieso niet echt nagedacht over het moederschap en opvoeden. Omdat ik vrij laat een kind kreeg – in vergelijking met mijn vrienden – heb ik natuurlijk hier en daar wel wat opgepikt. Ook had ik regelmatig opgepast op neef en nicht en ik had op zich wel een redelijke voorstelling van hoe het leven met kleine kinderen verliep, gebaseerd op wat ik in mijn omgeving zag.

Alleen niemand die ik kende had een huilbaby. Wij wel. S. begon in de tweede week van zijn leven met huilen en stopte toen hij ongeveer een jaar was.  Niet continu huilen maar wel veel uren per dag en per nacht, véél meer dan 3 uur per dag, wat de norm is voor een huilbaby. Slapen deed hij bijna niet en wij dus ook niet. In de ochtend was hij meestal rustig maar zo na het middaguur gingen de stembanden open en begon hij.  Er is niets dat je hierop voorbereidt. Ik voel nu nog soms de wanhoop omhoog kruipen als ik wel eens het gehuil van een huilbaby opvang.

Vol overgave huilen!

In eerste instantie dacht ik dat ik het huilen van mijn baby niet begreep. In boeken over baby’s las ik over moeders die vrij snel het huilen van hun kind konden onderscheiden in verschillende categorieën met bijbehorende behoeften. Een baby kan alleen maar huilen om zijn behoeften duidelijk te maken, dus huilt hij als hij honger heeft, bij pijn, verdriet, een vieze broek of als hij moe is en wil slapen maar het niet lukt. Er schijnt overal een huiltje voor te zijn.

Ik hoorde alleen maar HEEL HARD HUILEN en dat ging maar door. Dus probeerde ik alles om het te doen stoppen: de wieg werd anders neergezet, zodat hij minder prikkels zou krijgen, ik plaatste een ouderwetse wekker in de wieg want het getik daarvan zou doen denken aan de hartslag die hij had gehoord in mijn baarmoeder, inbakeren, een speen, rust/reinheid/regelmaat, heen en weer wiegen.

Dat laatste had het meeste effect. S. werd rustig van heen en weer wiegen en schommelen. Dus deed ik dat, zó veel en zó vaak dat ik carpaal tunnel syndroom had toen hij drie maanden was. Het geluid van een stofzuiger of een föhn werkte ook goed om hem te kalmeren. Als we hem naast een föhn op de hoogste stand neerlegden zagen we zo de spanning uit zijn lijfje vloeien en viel hij in slaap. Tot we de föhn uitzetten, dan begon het weer opnieuw.

Natuurlijk kregen we adviezen. Van iedereen in onze omgeving. Gevraagd en ongevraagd, zinnig en onzinnig. Het consternatiebureau consultatiebureau deed het af als onervarenheid van onze kant. De 20 jarige huppeltrut/pleegzuster Bloedwijn die ons begeleidde vroeg niet door en het enige advies dat zij had was dat ik wat fermer moest zijn. Want onze baby manipuleerde ons, was het professionele oordeel.  ‘U kunt gerust uw kindje bijvoorbeeld even in een kinderwagen in de schuur of garage leggen met de deur dicht, zodat u het gehuil niet hoort’. Echt, dat werd in 2002 geadviseerd door het consultatiebureau in de Pijp in Amsterdam. Het wordt weer zwart voor mijn ogen als ik daar aan terugdenk!

De huisarts wist het ook niet. Had geen tips en vroeg ook niet door. Vond de term huilbaby maar overtrokken ook al gaven wij aan dat S. meer dan 5 uur per dag huilde. Het zou vast allemaal beter worden. Inderdaad, maar niet dank zij hem. Allergieën of iets fysieks kon het volgens hem niet zijn want ik gaf vrij lang borstvoeding (tot 6 maanden). Mijn suggestie dat ik via wat ik at hem eventueel voedingsstoffen gaf waar hij misschien niet tegen kon, werd weg gewapperd.

Als je een huilbaby hebt en je bent een onervaren ouder dan denk je snel dat je iets fout doet. Je voelt je mislukt en wanhopig, je bent moe en helemaal door gedraaid. Je wilt nog maar een ding en dat is dat je kind stopt met huilen. Want dat gehuil vertelt je dat er iets mis is. Maar je weet niet wat, laat staan wat je moet doen om ermee om te gaan.

Ik haalde stapels boeken uit de bieb, las alles hierover waar ik mijn hand op wist te leggen, heb weken een methode uitgeprobeerd van hem steeds een paar minuten langer laten huilen voordat ik hem weer oppakte. Maar met geen enkel effect. Nou ja, wel op mij, ik had inmiddels een halve zenuwinzinking. Soms kon ik mensen wel aanvliegen als ze vroegen of ik genoot van mijn kraamtijd en of ik lekker op een roze wolk zat. Natuurlijk was het niet alleen maar hel. Er waren ook veel momenten met een blije baby, goddank, en dat maakte veel goed. Maar toch.

En toen stuitte ik op het boek ‘De taal van huilen’ van Aletha  Solter en werden mijn ogen geopend. Een geweldig boek dat ingaat op het nut van huilen en dit vanuit een positieve invalshoek benadert. Dát scheelde al enorm.  Wat het boek voor mij deed was dat ik inzag dat al die tijd dat S. aan het huilen was, ik hem probeerde te laten stoppen. Speen erin, wiegen, sussen, alles om hem maar niet te laten huilen. Dus deed hij dat, huilen,  uren lang. Mijn reactie op huilen hield het huilen in stand. Want wat gebeurt er als iemand je iets vertelt en je snoert hem de mond? Hij blijft het proberen, nét zo lang tot je luistert.

Solter legt uit dat de meeste kinderen huilen om een bepaalde basisbehoefte aan te geven: honger,dorst, willen slapen.  Het gewone huilen zeg maar. Daarnaast huilen kinderen omdat er soms iets mis is, bijvoorbeeld krampjes, koorts, ziekte, ongemak. Tot slot huilen sommige baby’s omdat ze willen huilen. Soms vanwege een geboortetrauma of een onbalans. Zij ziet dit specifieke huilen als een genezingsproces. De baby huilt om iets te verwerken en is geen teken van acute pijn maar een manier om met dingen om te gaan. Zij heeft het in dit verband over bijvoorbeeld een geboortetrauma bij de baby of complicaties bij de geboorte.  Het overmatige huilen is dan om de emotionele pijn van deze ervaring te verwerken.

Een ander interessant aspect was dat Solter ingaat op wat huilen doet met ons. We zijn zo geconditioneerd dat huilen als ongemakkelijk wordt ervaren. Mijn reactie op zijn huilen zei veel over mij. Ik was bang voor huilen, altijd al geweest. Als ik wel eens huilde in gezelschap werd het snel zo’n hikhuil. Als mensen bij mij huilden vond ik dat vaak eng. Omdat ik me machteloos voelde en het gevoel had dat ik het moest oplossen. Jij huilt en dan geef ik je een pleister en klaar. Ik ben meer van de woorden.

“Wat kunnen ouders doen? Allereerst is het belangrijk om te controleren of er directe behoeften of ongemakken zijn, zoals honger of kou. Maar als je baby nog steeds onrustig is nadat je zijn basisbehoeften hebt vervuld, is het echt zinvol om hem gewoon liefdevol vast te houden en hem in staat te stellen om door te huilen. Baby’s hebben nabijheid en aandacht nodig wanneer ze huilen. Geen kind zou ooit aan zijn lot overgelaten moeten worden om in z’n eentje te huilen. Ook al voel je je misschien niet effectief wanneer je je huilende baby vasthoudt, in werkelijkheid geef je hem de broodnodige emotionele steun terwijl hij op deze manier spanning ontlaadt. Je baby wijst jou niet af wanneer hij huilt. Hij voelt zich gewoon veilig genoeg om jou zijn gevoelens te laten zien, net zoals jij in tranen zou kunnen uitbarsten als een goede vriend zijn arm om je heen zou slaan en onderkennen dat je een rotdag had gehad. Ouders die hun baby’s vasthouden en hen in staat stellen om zich op deze manier te uiten, merken vaak dat hun baby’s ontspannen en tevreden zijn na een huilbui, en ’s nachts beter slapen.” (Solter, awareparenting).

Dus ging ik aan de slag met haar tips. Die zijn eigenlijk heel eenvoudig: erken je kind in zijn behoefte om te huilen. Laat hem huilen in contact met jou. Dus concreet: je baby huilt en jij bent bij hem, kijkt hem aan, maakt oogcontact en laat hem huilen. Zonder te sussen, wiegen,schommelen. Hij huilt en jij luistert. En toen? Nou toen viel S. stil. Niet van de ene dag op de andere maar het ging heel beter. Hij huilde minder vaak en minder lang en ik wist beter hoe ik ermee om kon gaan.

Wat de oorzaak van het huilen was? Ik weet het niet. De bevalling ging bepaald niet van een leien dakje, voor zowel hem als mij. Maar eigenlijk maakte het niet uit waarom hij huilde. Hij huilde en dat mocht hij eerst niet van mij. Ik deed alles om hem te laten stoppen. Maar toen ik hem liet huilen, op een veilige geborgen manier, was hij eigenlijk best snel uitgehuild.

Huilbaby’s worden pubers en dan zijn er weer andere dingen ;-). Maar ik heb veel geleerd van deze tijd met mijn huilbaby en dit boek. Onder meer hoe belangrijk het is om emoties te kunnen en mogen uiten, ook voor een baby. Juist voor een baby.

Aletha Solther: De taal van huilen

Advertenties

Opvoeden kan op zoveel manieren.

Kop uit Nrc Next, maandag 20 maart 2017

Sinds kort hebben wij een abonnement op  Nrc Next. Een abonnement aangegaan uit pure vrekkigheid want deze krant is de helft goedkoper dan De Volkskrant, die we hiervoor hadden. Ik las met veel plezier De Volkskrant en met bijna evenveel plezier Nrc Next. Ik zeg bijna want ik ben nog niet heel erg gecharmeerd van de columnisten van mijn nieuwe krant. Het mag van mij allemaal wel wat scherper en ik mis de scherpzinnige stukjes van Grunberg en de venijnige humor van  Witteman. Nrc columnist Youp van het Hek vind ik een kwal en zijn stukjes  zijn wel vaak venijnig maar zonder humor of kwinkslag en dat spreekt mij niet echt aan. Ach, ieder zijn ding.

Een regelmatig terugkerende rubriek in Nrc Next is ‘verdienen en uitgeven’. Dit biedt een kijkje in het uitgavenpatroon van mensen die je niet kent maar die daar wel over willen praten. Ze delen wat ze willen delen en het biedt zeker geen compleet overzicht maar ik vind het wel interessant leesvoer, niet in de laatste plaats omdat ik me vaak verbaas over wat ik lees.

Dan blijkt maar weer dat wij hier in Blogland regelmatig in onze eigen bubbel leven. Als blogger van een blog dat voorheen vooral over besparen en geld ging word ik ook nog steeds bezocht door mensen die dit ook belangrijk vinden. En ik lees ook nog steeds heel veel blogs over dit onderwerp. Je zou bijna gaan denken dat de hele wereld inmiddels wel bewust met geld omgaat. Maar net als dat in je Facebooktijdlijn vooral berichten verschijnen die je wereldbeeld bevestigen, is het ook zo met de blogwereld. Het is helemaal niet zo normaal om heel spaarzaam te leven ook al vind ik van wel. En de gedachte dat spaarzaamheid normaal is, getuigt ook van een enorme vooringenomenheid van mijn kant.

Deze week werd een dame geïnterviewd die aangaf niets te sparen en alles voor haar dochter te betalen. “Ik verwen mijn dochter enorm” was dan ook de kop boven het artikel. De dame in kwestie is een zzp-er die sinds 2012 haar eigen bedrijf heeft. Ze komt op mij over als een echte levensgenieter en een bevlogen mens.  Ze helpt graag mensen, deed vrijwilligerswerk in Ghana, heeft vervolgens via crowdfunding geld ingezameld om ook in  Ghana spullen te kopen voor een ziekenhuis.

Toen ik het interview de eerste keer las, vielen mij vooral de stukken op waarin ze aan geeft haar dochter te verwennen.  “Ik verwen mijn dochter enorm, maar dat vind ik normaal. Zo heb ik een nieuwe scooter voor haar gekocht en betaal het onderhoud, ik betaal haar telefoonrekening, haar kleren en haar studie. Voor dat soort zaken zet ik altijd geld opzij, zodat ik het heb wanneer het nodig is. Dat geeft wel een luxe gevoel, dat we daardoor dingen kunnen doen die we graag willen.” (nNrc Next, 2o maart j.l.)

Dat, samen met de kop en het infoblokje over inkomsten/uitgaven wekt een bepaalde suggestie: de vrouw spaart niets (volgens het infoblokje), geeft alles aan haar kind. Het overzicht roept meer vragen op dan dat het duidelijkheid verschaft. Er zit een gat tussen wat ze zegt uit te geven aan uitjes, studie kind en wat erin het overzicht staat.

De reacties op Facebook onder het artikel logen er  niet om. Ze zou haar kind niet tot zelfredzaamheid opvoeden.

Zelf denk ik dat deze vrouw slachtoffer is geworden van een vooringenomen redactie die graag iemand op een bepaalde manier neerzet. Ze eet graag sushi, verwent haar dochter, nou,nou, poeh, poeh…. Maar het ligt wel wat genuanceerder vind ik. In het infoblokje staat weliswaar dat ze niet spaart maar zelf geeft ze in de tekst aan wél  geld opzij te zetten. Dat moet ook wel, anders kan zij niet met het aangegeven inkomen een studie voor haar kind betalen.  Dat wordt niet duidelijk omdat er niet is doorgevraagd.

Natuurlijk heb ik na jaren over geld schrijven een uitgesproken mening over hoe je een kind financieel kunt opvoeden of zelfredzaam maken. Ik denk dat het belangrijk is kinderen de waarde van geld te leren kennen. Maar dat kan op zoveel manieren. Deze vrouw nam haar dochter mee naar Ghana om vrijwilligerswerk te doen, hoe gaaf is dat. Wat voor geweldige les geef je dan wel niet mee.  Ze kookt een keer in de week voor haar zieke zus en geeft aan dat ze niet op de kosten van dat koken let. Maar ze is wel zelfredzaam, inventief, heeft een eigen bedrijf, leert haar kind hun kennis en tijd te delen en daarmee geeft ze haar kind ook veel waardevols mee.

Een goede financiële opvoeding biedt geen garanties. Mijn vader was zeer spaarzaam. Ik kreeg nooit zomaar iets en moest als puber werken voor de racefiets die ik zo graag wilde hebben (wat ik overigens niet vreemd vond/vind). Ik spaarde daar twee jaar voor en toen ik het geld bij elkaar had gesprokkeld kreeg mijn toenmalige beste vriendin zomaar een racefiets van haar ouders. Ja, dat gebeurt. Dat heeft haar niet gemaakt tot een uitzuiger die zichzelf niet kan redden (ze bedruipt zichzelf heel goed).   Ik kreeg zakgeld van mijn ouders en het was mij duidelijk wat ik daarvan moest bekostigen. Heeft dat ervoor gezorgd dat ik financieel héél bewust was toen ik voor mezelf ging zorgen? Nee, niet echt. Slim met geld omgaan ben ik pas gaan doen toen de nood aan de man kwam. Ligt dit aan mij? Aan de financiële opvoeding van mijn vader? Hij legde nooit uit waarom hij iets deed of hoe hij iets deed. Zou ik anders met geld zijn omgegaan als hij dat wel had uitgelegd? Ik betwijfel het. Ben ik er slechter van geworden? Nee, niet bepaald. Ik leer blijkbaar beter als ik val en zelf moet opstaan.

Terug naar het stuk in de Nrc Next. Natuurlijk zou het geen kwaad kunnen de dochter in kwestie aan te moedigen bepaalde uitgaven zelf te bekostigen maar wie weet gebeurt dit al wel? Ik vind het jammer dat deze rubriek vooral een portret maakt en niet doorvraagt. Een oordeel over iemand vellen is zo makkelijk, de werkelijkheid is vaak heel anders. Mij lijkt het een leuke gulle vrouw met het hart op de juiste plek. Iemand die haar dochter laat zien dat je tijd en aandacht kunt geven aan anderen door het doen van vrijwilligerswerk of te koken voor zieke mensen. Dat is weer eens wat anders dan zakgeldcontracten ;-).

Wat vind jij hiervan?

Puberpartijtje

De tijd van kinderpartijtjes ligt ver achter ons. Goddank. Het gevoel dat ik altijd kreeg vlak voor de start van het feestje lag zeer dicht bij paniek. Ik ben geen natuurtalent met kinderen en dan zeker niet met 7 of 8 doorgedraaide jongens. Dat ze doordraaien is volstrekt begrijpelijk natuurlijk. En dat dit bij mij een reactie opwekt, ook. Vind ik dan toch.

Natuurlijk vierden we hier wel jaar in jaar uit de verjaardagen van kind en kreeg hij elk jaar een partijtje waar hij met volle teugen van genoot. Maar het zal jullie dus niet verbazen dat er na groep 8 bij mij weinig heimwee was naar die tijd. Want op de middelbare school is het klaar met de partijtjes. Althans, wel op die van onze puber.

Ik was dan ook best verbaasd toen hij ineens aangaf toch iets te willen doen buiten het vieren van zijn verjaardag voor familie en het vaste clubje. Wat dat iets moest zijn wist hij niet zo goed. Omdat vage plannen heel goed kunnen eindigen in een middag gamen hier in huis met gillende pubers (prima, maar dat gebeurt al regelmatig en is weinig feestelijk) stelde ik voor dat hij buiten de deur iets zou gaan doen met een paar vrienden. Had hij geen zin om naar de film te gaan en daarna een patatje en hamburger eten?

Ja, dat had hij wel. Hij nodigde drie vrienden uit waarvan er eentje niet kwam omdat die nooit komt als er sprake is van een vooraf geplande activiteit in het bijzijn van meer dan een persoon. En dat is prima natuurlijk, niet iedereen is op zijn gemak in groepen. De andere twee reageerden wel heel enthousiast en dus gingen de heren op een zondagmiddag naar Kong: Skull Island.

Qua kosten voor een partijtje had ik vroeger meestal een budget van €75 à €100 en daar kwam het dit keer ook op neer. De film, daar wat drinken en even eten bij de Mac (o horror) kostte €80.  Ik wilde eigenlijk nog even vooraf plagen en vragen of ze bij de Mac wel even wilden vragen naar de herkomst van het vlees, maar liet dat maar even zitten ;-). Wij eten nooit bij de Mac of een Burger King maar ik snap best dat pubers dit wel af en toe willen doen en dat ik niet aan kinderen van die leeftijd op zo’n moment dwingend kan voorschrijven dat ze alleen maar biologisch vlees naar binnen werken of een kikkererwtenburger als alternatief voorstel.

Rond een uur of 6 werd ik gebeld door de moeder van een van de jongens met de vraag of ze al het vlees kon aanbraden. Euh, nee, de heren waren ergens wat eten. Dát wist ze niet. Pubers zijn pubers en de communicatie gaat niet altijd vloeiend. Gelukkig was het geen probleem. Voorheen communiceerden we dat als ouders vooraf, of werd het op de uitnodiging gezet. Maar nu regelen de kinderen dat onderling en vertellen ze het soms wel en soms niet en soms lopen de meningen daarover uiteen of het wel of niet gezegd is ;-). Ook dat is loslaten.

Wij zijn af en toe ook best sloom. Zo vroegen wij ons om een uur of 8 in de avond ineens af of we hem eigenlijk geen tijd hadden moeten meegeven (het was de volgende dag een gewone schooldag). De film draaide om 4 uur, daarna gingen ze even eten. Hij zou toch wel hebben begrepen dat hij niet pas om 10 uur in de avond thuis moest komen? Ook wij communiceren blijkbaar niet optimaal. Gelukkig stapte het kind in kwestie 5 minuten later stralend naar binnen. En weet ik dat ik voortaan weer in het budget rekening ga houden met een jaarlijks partijtje/feestje.

De leukste schoonmaakhulp ooit

Aan mijn getut en getwijfel over wel of niet een schoonmaakhulp nemen is sinds een tijdje een eind gekomen. Ik had wel de behoefte maar zag er tegen op een vreemde in huis halen. Dat zijn extra prikkels om te verwerken. Bovendien is het onhandig als het schoonmaken gelijk valt met een slechte dag van mijn kant. Zal je zien dat ik me beroerd voel maar dan toch vooraf koekjes ga staan bakken want hier schoonmaken moet wel een beetje leuk zijn natuurlijk. Ik ken mensen die zeggen wat er gedaan moet worden en dan zelf in bed gaan liggen met de deur dicht maar dat kan ik niet. Het lukt me niet om ontspannen te blijven terwijl er hier iemand door het huis rent. Dat is stom en dat zou anders moeten maar dat is dus niet zo.  Dat is ook de reden dat we familiehulptroepen op een gegeven moment hebben afgehouden. 

Dus maakten we zelf het huis schoon. M. doet over het algemeen de zwaardere klussen zoals stofzuigen, bed verschonen, etc. En ik doe de niet zware klussen zoals beetje opruimen, vaatwasser vullen, was erin gooien waarbij de mannen dan meestal de mand met schone natte was voor me naar boven tillen, waar de droger staat. S. draagt ook een steentje bij met kamer opruimen  en stofzuigen(na enig aandringen), zelf zijn bed verschonen en zaken als vaatwasser leegruimen en af en toe een boodschap halen. Wat ik normaal vind om te doen voor een puber.

Zo komen we een heel eind en wat vandaag niet lukt, kan morgen vast wel. Negen jaar ziek zijn heeft opgeleverd dat ik vaker zoek naar gemak en dat ik accepteer dat niet alles gaat zoals ik wil. Mijn eisen van wat ik acceptabel vind zijn ook wel grondig bijgesteld. Het is niet dat het hier plakt maar ik heb wel geleerd om bijvoorbeeld de neiging om soms zelf te stofzuigen te onderdrukken. Ook al is het soms vergeven van de kattenharen, voor mij is dat gewoon echt niet slim om te doen. Een oplossing is dan vakkundig negeren, eventueel doen wat wel kan zoals een beetje vegen met een bezem, katten eruit gooien. Maar sommige ruimtes in huis schoten er echt wel bij in, zoals de badkamer. Dat is duidelijk het kind van de rekening. Doekjes over de wastafel halen lukte nog wel, maar verder? Terwijl ik ooit heb gelezen dat een badkamervloer het smerigste oppervlak in huis is.

Natuurlijk gebeurde het soms wel maar vaker niet dan wel. Er moet vaak zoveel gedaan worden door M. in het weekend en ik vind het ook wel fijn als hij gewoon vrij heeft en even voor zich uit kan staren of iets leuks kan gaan doen.

Ja wat doe je dan? Met aan de ene kant behoefte aan een geen energie zuigende schoonmaakhulp die vertrouwd is en aan de andere kant een puber die de laatste tijd aangaf wel geld te willen verdienen maar terug schrok voor de dwang van een vast baantje. Vrienden van hem werken elke zaterdag en dat is hem nog teveel van het goede. Hij voetbalt, zit op judo, moet best veel tijd besteden aan huiswerk en ziet een echte verplichting nog niet zitten.

Behalve als je moeder het vraagt ;-). Sinds een maandje of twee maakt hij tegen betaling schoon. Meestal de badkamer maar ook wel de tegels in de WC of andere grotere klussen. Het echte schrobwerk dus. Niet alle weken maar wel zo regelmatig dat het echt beduidend schoner is. 

Ik vind het normaal als een kind bijdraagt aan het huishouden. Dus van jongs af aan heeft hij wel dingen moeten doen. Toen hij heel klein was bijvoorbeeld zijn eigen bord naar de keuken brengen, later werd dat tafel dekken en afruimen en nu moet hij zijn eigen kamer bijhouden. Maar het echte schrobwerk verwacht ik niet van hem. Dus daar betalen we hem voor.

Wat betaal ik dan? In eerste instantie wilde ik veel te veel gaan betalen. Want als er hier iemand komt schoonmaken ben ik ook zo €12,50 tot €15 per uur kwijt. Maar M. wees me er terecht op als ik dit soort bedragen zou gaan betalen, S. nooit meer elders wil gaan werken. Wat als hij een echte bijbaan wil? Dan is dat minimum jeugdloon echt niets in vergelijking wat hij hier zou krijgen.

Dus hebben we zijn loon aangepast aan het jeugdloon, of eigenlijk een klein beetje daarboven. Want we hebben geen werkgarantie, geen vaste afspraken over tijden en we betalen ook geen vakantiegeld. Het is dus geen geld waar hij op kan rekenen. Hij krijgt €1 per kwartier. Meestal is hij 1 tot 1,5 uur bezig en ik maak het geld meteen over naar zijn rekening. Hij heeft zo wat extra geld en wij zijn enorm geholpen met zijn poetswerk. En buiten dat,  is hij natuurlijk de leukste schoonmaakhulp ooit.

Je kind leren omgaan met geld

Onze zoon van 14 jaar krijgt al jaren zakgeld. Ik geloof – maar weet het niet meer zeker – dat wij er rond zijn 5e jaar mee zijn begonnen. Naarmate hij ouder werd en meer geld kreeg per week, moest er ook meer van betaald worden. Daar maken we na elke zakgeldverhoging afspraken over. Zodat hij weet wat er kan en wat er niet kan.

Nu hij aan het puberen is geeft hij wel iets vaker geld uit dan vroeger. Voorheen was hij net een hamster, er ging alleen maar in en hij gaf vrijwel nooit iets uit. Tegenwoordig gaat hij nog wel eens uit school met vrienden iets lekkers halen, ijs of snoep. Hij heeft een betaal- en spaarrekening maar zorgt dat hij ook altijd wel cash geld op zak heeft. Zijn zakgeld wordt overigens wekelijks gestort in een vooraf besproken verdeling tussen de betaalrekening en de spaarrekening.

Toen hij de wens uitsprak meer mogelijkheden met zijn smartphone te willen, spraken we af dat hij daaraan bijdraagt. Hij werd iets gekort op zijn zakgeld om een en ander te verrekenen. Want de mobiel staat op mijn naam. Als minderjarige kan hij immers helemaal geen contract voor een abonnement afsluiten.

Toch lijkt het me wel belangrijk dat hij voelt dat wensen geld kosten. Een financiële bijdrage in de vorm van een verrekening met het zakgeld (hij krijgt dus iets minder overgemaakt) is natuurlijk heel abstract.

Dus bedacht ik dat hij de kosten voor het mobiele abonnement helemaal zelf moet gaan dragen. Natuurlijk compenseren we hem door hem dan meer zakgeld te geven. Hij betaalt nu net zo veel als we eerder afspraken maar de uitvoering is anders. Hij ontvangt met ingang van volgende maand elke week dan iets meer zakgeld. En ik geef een gil wanneer het bedrag voor zijn abonnement is afgeschreven van onze rekening. Dan zal hij dat aan ons moeten terugbetalen. Cash of overmaken. Moet hij zelf doen. Ga ik niet meer verrekenen voor hem.

Natuurlijk is dit wat heen en weer schuiven met geld. Maar hoe anders leert hij hiermee omgaan, de uitgaven zelf voelen, als hij het niet ziet of daadwerkelijk zelf overmaakt? Straks op zijn 18e word hij ineens losgelaten in de wereld en mag hij voor de wet ineens alles zelf doen. Enige oefening lijkt me op zijn plaats. Finacieel journaliste Erica Verdegaal schreef daar een interessant stuk over.

Nu ik toch bezig was, opende ik nog een spaarrekening voor hem, op zijn naam. Sinds zijn 12e ontvangt hij elke maand kleedgeld. Hij moet er zelf mee uitkomen, zelf bedenken wat hij nodig heeft. Maar dat geld stond wel op onze rekening. Nu krijgt hij met ingang van 2017 zijn maandelijkse kleedgeld op zijn eigen extra spaarrekening gestort. Kan hij ook zelf afrekenen in een winkel met zijn eigen pinpas, moet hij vooraf zorgen dat het benodigde geld van de spaar- naar de betaalrekening wordt overgemaakt en kan zo ook op dit gebied meer ervaring opdoen.

Natuurlijk is het ook mogelijk het kleedgeld op de al aanwezige spaarrekening op zijn naam te storten. Maar daar staat ook geld op dat voor heel andere doelen wordt gebruikt. Je kunt natuurlijk virtuele spaarpotten aanmaken maar dat werkt nog niet goed bij onze bank. Een tweede spaarrekening was makkelijk aan te maken en het leek me gewoon het meest overzichtelijke voor hem. Als hij in de toekomst die spaarrekening wel voor meerdere spaardoelen wil gaan gebruiken, zal hij wellicht moeten gaan werken met een kasboek of zo. Maar dat is aan hem.

Hoe leer jij je kind omgaan met kosten voor mobiel en kleding?

De toekomst: profielkeuze school

Het schooljaar is al weer de derde week ingegaan en zodoende was het tijd voor de jaarlijkse ouderavond die altijd begin september plaatsvindt. Afgelopen maandag gingen we naar school voor een bijeenkomst waar de introductie opwekkend kort was, de mentor tweetalig onderwijs is beduidend korter van stof dan de directeur die in de voorafgaande jaren de inleiding verzorgde. Na dit voorafje werden we heel langzaam gaar gestoofd in het lokaal van de klassenmentor.

Arme kinderen om te verwachten dat ze met deze temperaturen iets kunnen presteren. Het lokaal lag op de eerste verdieping en alle warmte van de dag was naar boven gefloept en hing daar als een wolk boven de lam gelagen ouders. De mentor kletste zich er manmoedig doorheen, ze is waarschijnlijk wel wat gewend, maar dat kon niet voorkomen dat de reacties vrij lauw waren. Vragen? Nee er waren nauwelijks vragen, iedereen wilde zo snel mogelijk naar buiten, de frisse lucht in.

Evengoed vond ik het heel goed en fijn om te gaan. Allereerst wegens een egocentrische en niet ter zake doende reden, namelijk dat ik op de lagere school alle ouderavonden, rapportgesprekken en voorstellingen/uitvoeringen heb gemist, op de eindmusical na. Het voelt echt als een overwinning dat dit nu wél lukt met een paar rustdagen erna en dat ik nu de informatie eens uit eerste hand krijg in plaats van dat M. me vertelt wat er is besproken. Maar natuurlijk ook omdat ik graag wil horen wat er gaat gebeuren dit jaar. Het derde schooljaar is een belangrijke periode. S. moet aan het eind ervan zijn profielkeuze maken. Dat is best spannend want hij heeft nog geen idee. Ik heb zelf wel een vermoeden wat bij hem zou passen gezien zijn interesses en cijfers – Natuur & Techniek of Natuur & Gezondheid – maar het is zijn keuze natuurlijk. En hij vindt eigenlijk alles leuk en interessant, behalve Duits.

De school begeleidt de kinderen in de profielkeuze door middel van gesprekken en het doorlopen van een programma dat alle kinderen thuis of in studietijd op school kunnen doen. Dat filtert en sluist als een trechter naar de juiste keus toe, schijnbaar. De docenten geven ook advies of het gewenste profiel past bij hun indruk en de prestaties van het kind. Voor sommige vakken wordt het wel flink aanpoten. Scheikunde en economie zijn verse vakken dit jaar en halverwege het jaar moeten ze al een voorlopige keuze maken. Even wennen aan de nieuwe vakken en op gang komen is er niet echt bij want je moet minstens een 7 staan wil je een vak in je mogen profiel kiezen .

Het blijft me verbazen dat kinderen zo vroeg moeten kiezen. Ze hebben op een enkeling na nog echt geen flauw idee. Er zitten bij S. een paar bijzondere gevallen in de klas die op hoog niveau sporten of een versnelde VWO opleiding doen. Deze kinderen zijn meestal enorm gefocust maar de rest niet echt. En toch hangt er best veel van af. De richting die ze nu al kiezen sluit latere wensen misschien wel uit.

Ik ga mijn best doen hem te helpen een mooie keuze te maken. En hoop dat ik niet te sturend zal zijn en hem niet ga belasten met de erfenis van mijn foute keuzes. Hij hoeft natuurlijk niet mijn foute beslissingen recht te breien. Maar ik hoop wel enorm dat hij kiest voor dat waar zijn hart ligt en niet voor dat waar hij veel geld mee hoopt te verdienen. Al hoeft het één het ander niet uit te sluiten natuurlijk.

Hij kiest dus zijn eigen profiel en zijn eigen eventuele studie straks. Wat ik wel kan doen, hoop te doen, is hem helpen met alle dingen erom heen: hoe leer je plannen, voor jezelf opkomen, je grenzen bewaken, omgaan met stress en al die andere zaken die soms bepalend zijn of iets lukt of niet. Best spannend vind ik dat aangezien dat nu net dingen zijn die mij bepaald niet zijn aankomen waaien. Maar ervaringsdeskundige als ik ben van hoe het niet moet, ben ik vaak zo eerlijk mogelijk tegen hem en deel hem mijn fouten en vertel ook hoe ik nu met stress omga en wat het verschil is met vroeger.

Een bijdrage aan de kosten voor mobiel

Sinds een paar jaar heeft S. een mobiele telefoon. Hoewel ik het rijkelijk vroeg vond, bleek hij één van de laatste kinderen in zijn klas toen hij halverwege groep 8 eindelijk het felbegeerde in handen kreeg. We kochten een smartphone. Geen prepaid maar een abonnement met een vast aantal belminuten en smsjes. In het begin bekeken we regelmatig samen zijn verbruik maar hij is altijd ver onder de limiet gebleven. Niet verwonderlijk, aan bellen doet hij niet en smsjes verstuurt hij alleen als hij geen wifi heeft.

Niet geheel toevallig tegelijk met de Pokémongekte, sprak hij de wens uit om om een abonnement voor 4G op zijn mobiel te hebben. Zodat hij ook internet heeft als hij buiten wifibereik is. Zijn antwoord dat hij appjes wil versturen of spelletjes wil kunnen spelen ook als er geen wifi is op mijn vraag wanneer dát dan voorkomt, vond ik niet geheel overtuigend. Je kunt immers bij vrijwel iedereen thuis even een wachtwoord vragen en inloggen op de wifi. Aan de andere kant, als hij dit graag wil vind ik het niet oké om zomaar nee te zeggen. Maar er zomaar voor betalen doe ik ook niet.

Ik zal uitleggen waarom. Best vaak heb ik aan vrienden van S. gevraagd wat voor abonnement zij hebben. En echt, de meeste kinderen weten dat niet. Ze weten vaak wel hoeveel MB’s ze hebben omdat er meestal een waarschuwing wordt verstuurd als er 80 % is verbruikt. Maar wat de kosten zijn van dat abonnement weten de meesten niet.

Toen we S. een smartphone gaven hebben we afgesproken dat eventuele uitbreidingen in de toekomst (lees 4G of een kaart voor extra opslag) voor zijn rekening zouden komen. Aan de andere kant moet hij het wel kunnen betalen natuurlijk. Hij heeft nog geen bijbaan (daar wordt op gebroed) en zijn inkomsten bedragen het wekelijkse zakgeld van ons en donaties op verjaardagen en Kerstmis van opa’s en oma’s.

Het is dus zoeken naar een balans tussen zijn wensen, wat hij zich kan veroorloven en wat wij willen bijdragen. Ik vertelde hem eerst maar eens uit te zoeken hoeveel MB hij dacht nodig te hebben en wat dit hem waard is. Daarna zochten we (het vorige contract was verlopen dus we konden nieuwe afspraken maken) daar een contract bij.  Zijn nieuwe contract bevat nu 1500 MB per maand en daar betalen we €7 per maand extra voor in vergelijking met zijn oude abonnement. Hij draagt €1 per week bij, dus €52 per jaar.

Natuurlijk gaat het me niet om het geld, we kunnen het makkelijk ophoesten. Het gaat me er om dat hij erover nadenkt, niet alleen wat hij wil maar ook dat een extra wens extra geld kost. Dus, de MB’s zijn geregeld, de eerste Pokémons zijn gevangen en iedereen is tevreden over de gemaakte afspraken.

Moet jouw kind bijdragen aan de kosten van zijn smartphone?

Leeg nest

Zo, hè hè, even een ander onderwerp dan de hyptoheekrente openbreken. Vanmorgen zwaaiden wij S. uit die op schoolreis is gegaan. Hij is nu onderweg naar Engeland. Met de boot. En komt zondagochtend pas weer terug. Slik.

Ja, dat is best lang vind ik. Maar gelukkig heeft hij geen last van heimwee en is zo’n reis alleen maar helemaal leuk voor hem. S. volgt 2-talig onderwijs en het is de bedoeling dat de kinderen onderling tijdens de reis ook alleen maar Engels met elkaar praten. Ze verblijven op het landgoed Finnbourough Hall vlakbij Cambridge dat een ‘explore and activity camp’ is en het programma bestaat uit veel taallessen, buitenactiviteiten, sportmomenten en verkenningstochten door Cambridge.  Kortom, helemaal geweldig natuurlijk.

Hier logeert S. deze week, helemaal top toch?

Het schooljaar zit er voor hem al weer bijna op en het is net zo leuk en fijn geworden als hij (en wij) had(den) gehoopt. S. volgt zoals gezegd 2-talig onderwijs en zit op het gymnasium. Hij heeft geen moeite met het aangeboden programma en draait heel makkelijk met alles mee. Het enige waar hij in het begin echt aan moest wennen was de organisatie van het leer- en huiswerk. Zo veel vakken tegelijk en voor sommige toetsen moet je toch echt een paar dagen van te voren gaan beginnen met leren. Dát was hij niet echt gewend, maar nu inmiddels wel.

Hij scoort bovengemiddeld en kan straks door naar de 2e klas van het 2talig gymnasium. Het is fijn dat het zo gaat, leren is voor hem een makkelijke en daardoor plezierige aangelegenheid en niet verbonden met stress en faalangst. Dat het anders kan zien we soms wel. Sommige kinderen bij hem in de klas kunnen wel het niveau van het onderwijs aan maar met het 2-talige hebben ze soms erg veel moeite. Naast aanleg voor een taal zal het misschien ook uitmaken of er thuis wel eens Engels wordt gesproken. Wij overhoren S. net zo makkelijk in het Engels, er wordt naar Engelstalige muziek of documentaires geluisterd en gekeken en dat zal misschien wel schelen. Er zijn bij S. kinderen in de klas waarvan de ouders geen woord Engels begrijpen of spreken, zo ontdekten wij op een ouderavond. Dan kun je je kind ook minder goed begeleiden en moet het meer zelf uitzoeken. Dat kan natuurlijk maar dat maakt het voor een kind dat misschien al minder aanleg voor een vreemde taal heeft, nét wat moeilijker. Er zijn dus wat ‘uitvallers’ in zijn klas, die volgend jaar naar ‘gewoon regulier’ onderwijs gaan.

S. pikte het allemaal heel makkelijk op, wij vonden het in ieder geval razend snel gaan. Hij spreekt nu vloeiend en zonder haperen Engels. Natuurlijk kent hij niet alle woorden en is de grammatica nog niet altijd correct maar hij weet zich heel makkelijk uit te drukken en als hij een woord niet kent, omschrijft hij het. Ik vind het zelf een groot voordeel voor een kind als het zich zo makkelijk weet uit te drukken in een andere taal. Daar gaat hij zo veel plezier en profijt van hebben tijdens een studie of met werk later.

Niet alleen de helft van de lessen is in het Engels, er zijn ook regelmatig uitstapjes naar het buitenland zoals nu naar Engeland en over een paar jaar naar New York. Omdat hij op het gymnasium zit, is er daarbuiten ook wat meer ruimte in het lesprogramma voor culturele uitstapjes. Dat maakt deze school tot een dure opleiding, We betalen bijvoorbeeld per jaar     €400 voor het 2talige onderwijs, en € 50 euro voor extra gymnasium uitstapjes. Daarnaast heb je dan nog een ‘gewone’ ouderbijdrage, huur van en kluisje en nog wat zaken. In totaal betalen wij per jaar ca € 660, best pittig dus. Ik leg per maand dus een bedrag opzij zodat we dat in augustus makkelijk kunnen ophoesten.

Na terugkomst uit Engeland gebeurt er niet meer zoveel. Er is een toetsweek en er zijn nog wat activiteiten en uitjes en dan is het klaar, het eerste jaar zit er bijna op en is voorbij gevlogen! Nu eerst een hopelijk lekker lange zomer en dan op naar de tweede klas!

Nog een keer over de skeelertocht en de opbrengst

Al een paar keer schreef ik over de skeelertocht die S. reed voor het goede doel: de bouw van een school in Nigeria. Dit was onderdeel van een project van de school  van S. waarbij alle brugklassers werden aangemoedigd zelf een actie te verzinnen om geld in te zamelen. S. werd gesponsord door familie én door 32 lezers van Min of Meer.

Deze week werd bekend gemaakt dat de actie in totaal €11.535,43 heeft opgeleverd. Een geweldig resultaat! Ook werd er bekend gemaakt welke leerling het meeste geld had weten in te zamelen. Dat was……

Met een opbrengst van €335,50 heeft hij het meeste weten in te zamelen en kwam hij thuis met een grote zak snoep en een giga milkareep, iets waar hij wel raad mee wist. Nogmaals hartelijk dank aan alle donateurs die hem daarbij hielpen.

Fijn weekend allemaal!

Opbrengst Skeelertocht

Vorige week plaatste ik een verslag van de skeelertocht die S. deed, ten bate van de bouw van een school in Nigeria, een goed doel waar zijn middelbare school bij betrokken is. Vandaag levert hij het ingezamelde geld op school in.

De eindstand is € 323 335,50 (aangepast wegens nog een zojuist toegezegde donatie)! Bij elkaar gebracht door familie maar vooral door de lezers van dit blog. Helemaal geweldig dat zo veel lezers reageerden op onze oproep en S. is super blij. Allemaal nogmaals hartelijk dank voor de bijdragen!