Kleding kopen – geld aan mezelf uitgeven

Zo lang als ik me kan herinneren heb ik wat moeite om kleding te kopen voor mezelf. Laarzen en schoenen zou ik alle dagen kunnen kopen, maar kleding niet. Ik zie zelden iets wat ik leuk of mooi vind en ik ben ook niet echt modebewust. Ik heb weinig gevoel voor wat me staat of wat goed combineert. Mijn kleedstijl is te omschrijven als t-shirt en spijkerbroek en dat alle dagen. Ik voel me snel overdressed. En ik vind veel dingen echt te duur.

Dus kocht ik de afgelopen jaren de meeste kleding bij de kringloop. Dat heeft voordelen en nadelen. Het nadeel was dat ik dan meestal kocht waar ik toevallig op stuitte. Wellicht als je goed voor ogen hebt wat je nodig hebt en dan regelmatig tweedehands zaken aandoet, dat je dan vindt wat je nodig hebt. Maar de energie daarvoor ontbreekt. Dus als we al eens in een kringloop waren, dan moest ik dan mijn slag slaan.

Veel van wat ik kocht was net te groot, het net niet, heel leuk maar iets te kort. Zo dus. Toen mijn spijkerbroek waar ik de afgelopen jaren in woonde, een half jaar geleden ging hemelen en vervangen moest worden, ontdekte ik dat ze bij de kringloop de broeken niet meer op maat hangen. Alles hangt door elkaar, rekken vol. Dat gaan we dus niet doen!

Ik kocht online gewoon hop 3 spijkerbroeken in de uitverkoop. Ik had er meerdere besteld omdat ik verwachtte dat ik niet alles zou passen en dus wat zou terugsturen. Maar alles paste en ik dacht ach, houden maar.

En ik kocht meer. Ik heb een paar weken geleden gewoon eens heel georganiseerd mijn kast leeg gehaald en gekeken wat op was (gaten), te klein of te groot (veel), nooit gedragen wegens weet ik veel waarom (heel veel) en stopte veel in de zak voor de kringloop.

Toen ben ik gaan kijken wat ik nodig heb. En wat ik niet draag omdat ik er niets passend bij heb. En zo kwam ik tot een lijstje van shirts in bepaalde kleuren. Ik kocht vier shirts die met bijna alle zomerbroeken combineren. Die shirts zijn allemaal van merken die ik in het verleden al eens kocht en waarvan ik weet dat ze redelijk lang mee gaan.

Omdat ik de smaak te pakken had, kocht ik ook een nieuwe bikini en bh’s. Misschien kunnen jullie je het nog herinneren: vorig jaar kreeg ik pijn aan de zijkant van mijn borsten. Daar zaten verdikkingen waar ik wat van schrok en die een behoorlijke uitstralingspijn veroorzaakten, tot in de borsten zelf. Omdat de plek wat verontrustend was, werd ik juni vorig jaar door verwezen naar het ziekenhuis voor een mammogram en een echo. Gelukkig werd er niets gevonden. De conclusie was dat het waarschijnlijk mastopathie is. Dat kan duiden op cystes (die zijn niet gevonden) of bindweefselknobbels. Er is in dat geval niet zoveel aan te doen werd me verteld.

Wat me wel duidelijk werd is dat het veel uitmaakt wat voor BH je draagt. Het lullige is dat ik juist klachten kreeg nadat ik het jaar daarvoor eens had geïnvesteerd in twee loeidure BH’s die me door een zeer kordate dame in een ondergoedwinkel waren aangemeten. Mét beugels. Nooit meer beugels mensen!

Wat ik deed is zoveel mogelijk bh-loos door het leven gaan. Op dagen dat ik thuis ben en niet de deur uit hoef (dat is bij mij 90% van de tijd) loop ik rond met niet ondersteunde wiebelborsten. Ik heb geen cup D dus dat gaat prima. Die momenten dat ik wel de deur uit moet draag ik sport-topjes van de Hema. Die kocht ik vorig jaar.

Dit jaar besloot ik tot een extra investering en kocht ik duurdere bh-topjes met een dun schouderbandje, dat staat net iets beter onder een t-shirt en hemdje in de zomer. Omdat ook mijn bikini nog een beugel had, verving ik die ook meteen voor ‘non padded bandeau’-achtige bikinitops (ja ja voordat ik wist hoe het heet wat ik zocht was ik een paar uur verder).

Buiten dat heb ik het afgelopen jaar telkens als ik onder de douche stond massagebewegingen gemaakt van de zijkant van de borst naar de oksel toe. Dit werd aangeraden op een site die ik vond.

Het gevolg van de aangepaste bh’s en de massages is dat ik geen last meer heb. Toen dacht ik wel weer eens mijn super dure beugel-bh aan te kunnen en binnen een uur was de pijn niet te harden. Dus weg ermee!

Veel uitgaven voor mijn doen aan kleding dus. Maakt niet uit, ik ben er blij mee. Alleen jammer dat die broeken waar ik al die t-shirts die er zo goed bij passen voor kocht, ineens allemaal veel te wijd zitten omdat ik na jaren stilstand, ineens aan het afvallen ben door mijn grotendeels plantaardige dieet. Ik hoop het uit te zingen tot na de zomer en dan ga ik wel weer nieuwe kopen, als dit zo doorzet.

Advertenties

Kledingbudget

Hoewel ik minder strak dan voorheen budgetteer, werk ik voor kleding nog wel met een budget. Kind beheert zijn eigen budget en bepaalt zelf wanneer er wat gekocht gaat worden. Wel met soms met enige hulp of dwang van onze kant. Hij denkt snel dat hij voldoende heeft en trekt rustig dag in dag uit broeken aan die veel te kort zijn. Hij ziet het gewoon nog niet. Hij koopt er alles van, van kleding en ondergoed tot sokken, schoenen en sportkleding voor judo en voetbal. Hij komt redelijk uit al kost dat dit jaar wel iets meer moeite wegens enorme groeistuipen. Mocht het echt niet lukken, dan kunnen wij bijspringen. Maar we grijpen niet te snel in. Het is niet alleen kleedgeld maar ook leergeld.

We hebben duidelijke afspraken wat hij er precies van betaalt. In principe alles wat aan zijn lijf hangt of zit. Maar kledingreparaties en de kapper vallen daar niet onder. Als hij iets verliest of kwijtraakt door eigen schuld moet hij het wel zelf vervangen (lullig natuurlijk maar daar leert hij van). Maar is het echt heel erg buiten zijn schuld en moet hij ook andere uitgaven doen omdat hij overal is uitgegroeid, dan springen we bij. Zo hebben we wel eens een trainingspak vervangen omdat het zijne gejat werd op de club.

Bijna moest hij zijn gymschoenen voor binnen gym vervangen toen hij op miraculeuze wijze vorige week maandag de linkerschoen kwijt raakte. Gelukkig meldde een klasgenoot een paar dagen later dat hij ‘ineens’ niet twee maar drie schoenen in zijn gymtas had zitten. Soms is even niets doen en afwachten het beste. Het blijft wel altijd zoeken naar een balans tussen niet alles voor je kind willen oplossen en soms wel bijspringen omdat hij anders bijvoorbeeld geen trainingspak heeft.

Zelf kocht ik jaren lang mijn kleding vooral tweedehands bij Noppes, onze kringloopwinkel. Het lukte me daardoor geruime tijd om uit te komen met een budget van €15 per maand.  Daar redde ik het makkelijk mee. Het ging eigenlijk meestal om de aanschaf van truien, af en toe een spijkerbroek of zomerbroek of een winterjas. Het ging me wel wat storen dat ik vooral truien elk jaar opnieuw moest aanschaffen. Tweedehands kleding is nu eenmaal tweedehands en heeft al een leven achter de rug voor het in mijn kast terecht komt. En is dus meer versleten. Al zijn er wel uitzonderingen natuurlijk. Ik koop naar volle tevredenheid tweedehands spijkerbroeken die het meestal nog jaren doen.

Toen ging het kriebelen. Ik wilde toch ook wel eens een truien aanschaffen die een paar seizoenen meegaan. Of een winterjas waarbij het belangrijkste criterium niet is: ‘het hangt bij Noppes en het past’ maar ook dat het lekker warm is, voldoet aan mijn smaak en liefst flink wat jaren meegaat.

Dus verhoogde ik dit jaar mijn budget. Voor het komende jaar heb ik het kledingbudget ook weer verder aangepast. M. winkelde de afgelopen jaren zijn kantoorkleding vooral bij elkaar in een tweedehands kledingzaak in Amsterdam. Iemand met dezelfde smaak en maat als M. leverde daar regelmatig prachtige bijna niet gedragen kleding in en hij kocht dat dan. Helaas is de winkel nu gesloten en er is niet zo snel een alternatief gevonden.

Straks ontvangt ieder gezinslid €50 in de maand. Op de site van het Nibud zie ik dat dit bedrag aardig overeenkomt met wat de gemiddelde scholier in Nederland aan kleedgeld ontvangt. Maar ik zie ook dat het gemiddelde bedrag van een gezin met 3 personen in onze situatie (bovenmodaal) maar liefs €230 is. Dat komt neer op €90 per volwassene per maand en €50 voor een puber. Die €90 vind ik rijkelijk veel.

Mijn inschatting is dat wij met €50 per persoon per maand ruim uit gaan komen. Voor S. zal het soms wat passen en meten zijn zolang hij zo in de groei is. Voor M. ook wellicht gezien het feit dat overhemden en broeken voor zijn werk nu eenmaal duurder zijn dan mijn vrijetijds/lig-op-de-bankkleding. Mocht blijken dat ze niet goed uitkomen dan kan ik het alsnog aanpassen voor de mannen.

Natuurlijk kan het minder maar voor nu hoeft dat niet. Mocht het nodig zijn, dan zijn er nog mogelijkheden genoeg om op te bezuinigen. Het is fijn om dat in het achterhoofd te houden. Voor nu genieten we gewoon van wat er kan. Vroeger hadden we meer inkomen maar minder te besteden omdat we altijd tekort kwamen. Ik vind het fijn dat we nu keuzes kunnen maken waar we van genieten. Ik zeg niet dat kleding veel geld moet kosten of dat het heel belangrijk is – ik ben een sloof op dat gebied – maar ik vind het wel fijn dat ik voor het eerst in jaren een echt warme winterjas heb die ik ook nog eens mooi vind.

Hoeveel geven jullie gemiddeld uit aan kleding?