Zaterdag

Hèhè, je zou bijna vergeten dat ik een blog heb, ik ben hier zó weinig geweest de afgelopen maanden. Nou, voor die paar diehards die zijn overgebleven: komt ie!

Vorige week zondag is de laatste echt grote klus gedaan in de keuken. De week ervoor was er betegeld, nu werd er gevoegd. M. besloot dat in zijn eentje te gaan doen dus na instructies van G. en het bekijken van wat video’s op de laptop ging hij aan de slag. Alleen waar we niet rekening mee hadden gehouden is dat het voegsel erg snel droogt. Dus heb ik hem uiteindelijk geholpen. Hij bracht het aan en na een kwartier volgde ik met afsponzen en de sponsspaan. Gelukkig was het niet zwaar om te doen en kon ik telkens rusten als M. nog bezig was en zijn deel nog meer moest drogen.

Het resultaat is geweldig en de keuken lijkt in niets op hoe het was. Voor nu doen we even niets meer zodat ik dus kan herstellen en hopelijk mee kan op vakantie. De keuken is nog niet af maar het zit hem nu in afwerken zoals afkitten, nog een deurtje ophangen (waarvan het scharnier niet goed is) en alle deurtjes afstellen. Een impressie van hoe het er nu uit ziet:

Even opfrissen, zo was het:

  

En zo werd het:

zo zie je goed t verschil met de oude tegels links

met kruidenkastje gemaakt door M. van resthout

Van nog meer resthout maakte M. ook een krukje, ter vervanging van het oude krukje dat op instorten stond en waar ik niet meer op durfde te staan:

 

Na het voegen werd alle kluszooi opgeruimd en had ik voor het eerst sinds eind april een opgeruimde huiskamer. De week erna pakte ik weer mijn normale dagelijkse routines op want die zijn natuurlijk enorm verstoord door de onrust van de afgelopen periode. Met als gevolg dat mijn lijf en darmen nogal van slag zijn. Maar ik merk nu al dat ik flink aan het bijtrekken ben.

Afgelopen dinsdag werd ik geïnterviewd door de stagiaire van de huisarts. Er lopen daar altijd assistentes in opleiding rond en deze is bijna klaar met haar opleiding. Een van de afsluitende opdrachten was een interview met iemand met een chronische aandoening. Natuurlijk laat ik mij de kans niet ontnemen om iemand die gaat werken in de medische wereld te vertellen wat ME is en hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet en welke beperkingen er zijn. Ze vertelde vooraf vrijwel niets te weten van ME en had geen flauw idee van de symptomen die erbij horen.

Buiten dat ging ik op donderdag naar de film. Kind en ik zaten in een lege zaal want de rest van het land genoot buiten van de zon. Binnen was het heerlijk koel. De reden dat ik per se wilde gaan was niet alleen dat ik deze film graag wilde zien, ‘les fantômes d’Ismaël’, maar dat ik ook wilde ervaren hoe het is met gehoorapparaten. 17 juli ga ik naar de audioloog en dan moet ik input geven over hoe het gaat in verschillende situaties.

Al met al viel het reuze mee, het geluid was vooral erg hard maar dat kon ik zachter zetten. Maar het ging niet vervelend zingen en het kwam niet vertekend over. Ook ontdekte ik voor het eerst dat tijdens de getoonde reclamefoto’s voorafgaand aan de film, muziek wordt gedraaid. Iets wat ik hiervoor altijd in totale stilte heb bekeken ;-).

De wereld is erg wonderlijk nu. Ik vraag veel aan de mannen wat ik hoor en of dit normaal is. Ik hoor als ik in de tuin zitten mensen drie tuinen verderop praten! Maar het went wel snel. Het enige wat nog geen succes is, is telefoneren. Dat lukt nog steeds niet dus ik wil met de audioloog bespreken of ik een koppeling kan krijgen tussen mijn apparaten en mobiele telefoon. Buiten dat ben ik wel heel blij met het ingeplugde bestaan.

Volgende keer zal ik een blog schrijven over de kosten van de keuken. Zijn we binnen budget gebleven?

Fijn weekend! De mannen zijn op stap naar North Sea Jazz en ik ben alleen. Heerlijk, ik ben me gestaag aan het werken door ‘Het lot van de moordenaar’ van Robin Hobb. Voor fans van Fitz en de nar die net als ik zoeken naar boeken uit deze serie om te kopen: in september verschijnt een paperback jubileumeditie bij de eci van de eerste drie delen voor  €75 euro. Tweedehands doen deze drie delen zo €120 dus dat is zeker de moeite waard! Ik ga hier voor sparen.

Advertenties

Op zoek naar Pippi: ook wanneer er weinig kan

Wat vooraf ging:
Op zoek naar Pippi, wat houdt dat in?  Meer spontaniteit, minder moeten. Meer doen waar ik blij van word en me minder druk maken om de consequenties van het uitgeven van energie die er niet is. Mezelf de juiste vragen stellen – waar heb ik zin in vandaag – en handelen naar het antwoord. Doen alsof elke dag een vakantiedag is. Als de zon schijnt alles uit mijn handen laten vallen en erin gaan zitten. Schijt hebben aan wat anderen van mij denken zolang ik mezelf maar in de spiegel aan kan kijken.

In april schreef ik dat ik in tijden van minder energie me erg focus op dat waar ik erg van geniet en wat ook lukt in ‘slechtere’ tijden. Lezen en bloggen dus. Ik heb redelijk voor ogen waar ik blij van word en mijn tijd is heel kostbaar. Niet omdat ik er te weinig van heb – eerder te veel – maar omdat de accu heel snel leeg is. Na jaren van frustraties omdat ik merkte dat ik het weinige dát ik had veel te makkelijk uitgaf aan anderen of aan activiteiten die moeten, heb ik inmiddels geleerd prioriteiten te stellen. Wil ik energie uitgeven aan boodschappen doen? Nee, dus wordt alles eens per week aan huis bezorgd. Heb ik puf om veel contacten live te onderhouden? Nee, dus heb ik een schifting gemaakt. Veel houd ik af. Deelnemen aan feesten en partijen? Nee, ook dat doe ik vrijwel niet, een enkel uitzondering daargelaten.

Dat geeft veel duidelijkheid en rust. Daardoor blijft er ruimte over voor wat voor mij belangrijk is. Natuurlijk klinkt het misschien wat verwend. Er zijn weinig mensen die alleen dat kunnen doen wat ze willen doen. Maar ik moet nu eenmaal enorm uitkijken. Spontaan over de schutting ouwehoeren met de buurvrouw kan er al voor zorgen dat het in de namiddag niet meer lukt om te koken.

De marges zijn nog wat nauwer geworden sinds er hier geklust wordt. Natuurlijk niet permanent maar het kwam er toch wel op neer dat sinds eind april bijna elk vrij moment van de man er hier werd geklust, dan wel gepraat over klussen. Want klussen is ook keuzes maken. En hoewel ik hem een verbod heb opgelegd om nog na 8 uur in de avond mij vragen te stellen als “zullen we deze tegels doen of deze” waar hij zich meestal aan houdt, komt het in de praktijk natuurlijk neer op heel veel onrust.

Dus bloggen werd het ook niet meer. En lezen lukte ook niet meer goed. Elk boek dat ik oppakte vond ik stom en langdradig. Totdat ik me realiseerde dat ik een hele slechte aandachtsspanne had. Geen minuut aandacht voor hetzelfde kunnen hebben wegens zwaar overprikkeld zijn.

Waar is Pippi dan, in tijden zoals nu, wanneer ik het gevoel heb dat er niets kan? Nog minder kan dan eerst. Ze is er toch wel merk ik.  De vraag ‘waar heb ik zin in vandaag’ helpt natuurlijk niet als het antwoord ‘rust’ is en ik continu zaag- en boorgeluiden hoor. Maar mezelf verplaatsen (letterlijk het huis uit), verwachtingen bijstellen, de boel nóg meer de boel laten,  helpt wel. Schijt hebben aan wat anderen van mij denken, zoals hier boven te lezen is, kan ook één op één worden vervangen door schijt hebben aan mezelf of liever gezegd de enorme verwachtingen die ik heb over hoe ik moet leven.

Dus haalden we zo vaak eten afgelopen maand dat ik het maar niet meer heb bijgehouden. Niet heel gezond, jammer dan. Ik denk dat mezelf forceren om zonder energie toch te koken uiteindelijk ook niet gezond is. En ik vertrok een paar keer naar mijn moeder op de klusdagen hier. Dan maar geen catering spelen voor de klussers, (wat ik de eerste paar keer wel deed) onder het motto “zoek het maar uit, ik probeer hier gewoon zo goed mogelijk doorheen te komen, hier is een pak koek, tot straks, bel maar als je geen herrie meer maakt en het water weer is aangesloten.”

Het geeft aan dat ik best veranderd ben. Ik kan makkelijker switchen. Als de omstandigheden veranderen, hoeft niet alles door te lopen. Het gaat om de insteek, de mentaliteit. Niet om wat ik doe of kan doen maar de manier waarop ik iets beleef. Iets is pas een feit als ik me daarnaar gedraag. En gedrag kan ik aanpassen. Die insteek geeft ruimte.

En de keuken? Nog een paar klussen te gaan. Nog één laatje, de frontjes moeten nog wat beter worden afgesteld, de afzuigkap wordt vandaag geleverd en binnenkort opgehangen en de tegels worden vervangen, zodra we erover uit zijn welke tegels we kiezen. Maar, we zijn al een heel eind. En tot die tijd blijft het hier gewoon nog steeds wat stiller dan jullie van mij gewend zijn.

Van dit

Naar dit. Het wordt al wat!

Financiën en klussen

We hebben het er maar druk mee, met geld uitgeven. Door de keukenrenovatie vliegt het er uit. Al blijven we tot nu toe wel binnen budget. Vorig najaar besloten we tot een tijdelijke hypotheek-aflos-stop om eerst het geld bij elkaar te sparen voor een zeer noodzakelijke keukenrenovatie en het plaatsen van een dakkapel op zolder. Dat laatste is vooral luxe.  Met de keukenrenovatie zijn we nu een flink eind onderweg en de pot voor een dakkapel is ook al redelijk gevuld. We zijn er nog niet maar wel al een heel eind.

Omdat de keukenrenovatie enorm inhakt op mijn energie, hebben we besloten om het plaatsen van de dakkapel op te schuiven naar 2018. Het is wel even goed zo, ik trek het niet meer om nu meteen door te stomen naar een volgende klus. We hebben beide klussen wat onderschat qua hoeveelheid tijd die erin gaat zitten. Het oorspronkelijke plan was in maart de keuken en in mei de dakkapel, dat hebben we dus bij lange na niet gehaald. Dat komt ook zeker doordat we bij het plannen maken ervan uitgingen dat we een bedrijf zouden inschakelen voor de keukenrenovatie en dat het een paar dagen knallen zou worden. Maar uiteindelijk doet M het helemaal zelf met een vriend, in de vrije tijd. Dat gaat natuurlijk veel langzamer. Voordeel is wel dat het veel meer wordt zoals we het zelf willen, er is meer mogelijk omdat zelf doen nu eenmaal veel goedkoper is. Nadeel is dat het dus langzamer gaat en we veel langer in de troep en herrie zitten.

Ik heb nu grote behoefte aan rust. De optie om de dakkapel in het najaar te doen zie ik niet zitten. Het najaar en de winter zijn bij mij slechte periodes waarin de energie vaak nog minder is. Wil ik de winter goed doorkomen, dan is het beter om in het najaar niets te doen wat er te veel inhakt. Het vorige najaar met een en al ontstekingen en een immuunsysteem dat niets meer deed, ligt nog vers in het geheugen.

Dus we sparen in een wat langzamer tempo door voor de dakkapel. Ook omdat er wat bijkomende kosten zijn geweest of eraan komen. We kregen een belastingaanslag van €500. Niet heel onverwacht maar dat geld moest toch ergens vandaan komen en haalde ik van de buffer. Ik verwacht flink bij te moeten betalen voor de gehoorapparaatjes die ik krijg. Daar zet ik de komende tijd dus geld voor apart. We starten ook weer met aflossen van de hypotheek. En tegelijkertijd blijven we dus sparen voor de dakkapel. Als we uitgaan van begin 2018 gaat dat ruimschoots lukken.

Dit geeft meer rust. Want het gaat natuurlijk niet alleen om een dakkapel laten plaatsen. Die zit er in principe binnen een dag op. De zolderkamer zelf moet ook worden opgeknapt en geschilderd. Al met al toch wel weer flink wat werk. Meer dan mijn oververhitte brein nu aankan. Ook al wordt er enorm rekening met mij gehouden en hoef ik zelf niets te doen – buiten meedenken om beslissingen te nemen- , ik ben compleet lam geslagen en uit lood. Dat merk ik op alle gebieden. De concentratie is slecht, ik vergeet continu dingen, kreeg zelfs een paar keer aanmaningen omdat ik rekeningen kwijt was geraakt, ik vergeet eten uit de oven te halen of gaspitten uit te zetten. Nu eerst weer herstellen!

Je kunt natuurlijk vinden dat ik niet zo ver vooruit moet kijken, dat ik me teveel zorgen maak over wat er mogelijk kan gebeuren qua gezondheidseffecten. ‘Als ik zus doe dan gebeurt er zo’. Ik begrijp dat sommigen dat niet snappen ;-). De ervaring heeft mij geleerd om dat wel te doen. Ik heb nu eenmaal een chronische aandoening en heb geleerd dit te managen. Ik weet waar de knelpunten liggen en als ik daar rekening mee houd, dan is er gewoon uiteindelijk meer mogelijk omdat ik minder ver wegzak. Het verplaatsen van het volgende grote project is voor nu de beste keus.  Door het klussen in de keuken is er nu nul ruimte bij mij voor andere dingen. Dat is bijna klaar en nu weer herstellen. Liever ga ik ook nu het mooier weer is wat vaker naar buiten, eens een terrasje pakken of misschien zelfs een keer naar het strand of bos. Gewoon genieten van de zomer!

Binnenkort plaats ik een update over de keuken, want mensen, wat wordt het mooi!

Gelukkig zijn we al wat verder dan dit stadium!

Hoe het gaat – klussen

Onze keuken wordt gerenoveerd. Om de overlast zo veel mogelijk te beperken wordt er veel geklust en voorbereid in de klusschuur van G., de man die ons helpt. Waar het op neer komt is dat M. nu zoveel mogelijk zelf doet, samen met G. die heel veel ervaring heeft met houtbewerking. Voor M. is dit wel een droom, zelf een keuken bouwen, blijer kun je hem niet maken.  De aanrechtbladen zijn klaar en een groot deel van de keukenfrontjes ook. Geschuurd en gelakt.  Er zijn ook wat kasten in de maak.

Het klussen en installeren hier gebeurt in etappes. Zoveel mogelijk dingen tegelijk en zo min mogelijk zaagwerk hier, zodat ik weinig overlast heb. Helemaal super dus. Vorige week vrijdag werden hier de eerste dingen geplaatst. Dat betekende dat eerst de oude dingen eruit gesloopt werden. Ik heb me boven op bed geïnstalleerd met een koptelefoon op en vier katten op bed. Die trokken het prima, behalve Gerrie. Die vond er dit van:

M. neemt zoveel mogelijk vrij van zijn werk en besteedt elke vrij uurtje aan de keuken. Zo ook vandaag en morgen. Eerst in de schuur verder afwerken en later afmaken/ophangen. Wanneer het andere aanrechtblad wordt geïnstalleerd is nu nog even onduidelijk. Eerst moet een kastje dat er onder geplaatst wordt, af zijn. En G. moet tijd hebben, hij werkt in de zorg, heeft onregelmatige diensten en doet dit in zijn vrije tijd. M. kan wel gewoon in de schuur werken als G. er niet is, dat is super.

De kosten vallen tot nu toe mee. Het scheelt aanzienlijk natuurlijk dat we zelf hout kochten en daar bladen en frontjes van maken. Dat is veel goedkoper dan dit op maat bij een keukenboer laten maken. G. heeft bovendien aangegeven niets te willen voor zijn tijd. Dat vinden wij wel moeilijk. Zijn motivatie – ‘ik ben blij als jullie blij zijn’ – ontroert maar het voelt ook wat ongemakkelijk. Kun je zomaar zoiets van iemand aannemen terwijl je hem helemaal niet zo goed kent?  We hebben hem verzekerd dat we niet zielig zijn en niet blut zijn (misschien was dat de motivatie dachten we) maar daar gaat het hem niet om. Hij helpt gewoon graag mensen.

Het resultaat tot nu toe. Frontjes boven zijn klaar, aanrechtblad ook.

Dus nu proberen we wel te achterhalen hoe we hem op een andere manier toch kunnen belonen. Door een mooi cadeau wellicht en als dat ook niet lukt een schenking uit zijn naam aan een goed doel door hem uitgekozen. Daar kan hij toch nauwelijks bezwaar tegen hebben hoop ik.

Dat was even een update. Ondanks dat er zoveel mogelijk rekening met mij wordt gehouden, ben ik wel helemaal gevloerd. Dat is niet vreemd, er is weinig reserve en alles wat afwijkt komt vergroot binnen bij mij. Ik houd me nu zo rustig mogelijk en doe niets. Zelfs koken wordt tot een minimum beperkt, het is echt restjes opeten, soep opwarmen en soms eten laten komen. Meer lukt niet. Ik moest vorige week ook naar Alkmaar voor het audiologisch onderzoek en dat duurde lang en hakte er enorm in. De reserves zijn dus nu helemaal op inmiddels, ik begin verkouden te worden en heb keelpijn. Dus kruip ik nu lekker in bed.

Tot later!

Klusupdate: de keuken

Hoe gaat het met het klussen vragen jullie je misschien af? Nou goed! Het laatste wat ik er hier 2,5 week geleden over schreef was dat er hout was gekocht en dat halverwege de zaagsessie de zaagmachine van de houthandel de geest gaf. Evengoed was er al voldoende om mee aan de slag te gaan en G. zou beginnen met de aanrechtbladen.

De houten planken van meranti zijn de afgelopen weken verlijmd en tot drie bladen gemaakt, waarbij twee delen straks in een hoekopstelling komen. Afgelopen vrijdag is M. naar G. gegaan en hebben ze de bladen geschuurd en gelakt. M. heeft hiervoor een bandschuurmachine aangeschaft omdat het huren ervan nogal prijzig is en je er voor die prijs net zo goed een kunt kopen. In de toekomst kunnen we dat zeker gebruiken (zeker als het aan M. ligt, die wil geloof ik klusser van beroep worden).

Dit kastje wordt vervangen

De bladen zijn zo goed als klaar. Het uitzagen van de uitsparingen voor het fornuis en de wasbak gebeurt hier. Maar voordat het zover is, moet er eerst een kastje worden vervangen, waar een van de bladen op komt te steunen. En er moet een versteviging worden gemaakt aan de zijkant van de wasmachine, voordat daar een zwaar blad op kan rusten. Wat er nu staat, staat op instorten. Als het goed is gaat G. daar deze week mee aan de slag. Als dat klaar is, kunnen de bladen geïnstalleerd worden. M. gaat voor dat kastje zelf laden maken. Nu staan er rieten manden in maar die zijn vrij klein. Er kunnen hele diepe laden in dat kastje en die ruimte kan ik goed gebruiken.

voorbeeld van de greepjes, ligt nu los op een plank dus niet allemaal gaan gillen dat het scheef is 😉

Het kastje is wat beschadigd en de zijkant is van grijs plaatmateriaal terwijl de rest van de keuken straks van hout is. In eerste instantie leek het een oplossing om er een andere plaat tegenaan te zetten maar omdat het flink wat beschadigingen bevat, is vervangen nog beter. Op de laden die M. gaat maken komen dezelfde greepjes als in de rest van de keuken.

Buiten dat installeerde M. zelf in een deel van de keuken andere lampen. Het gaat om de lampjes boven het aanrechtblad, onder de kastjes. Het systeem dat daar gebruikt werd, deed het niet meer. Dus kochten we iets anders. Het was nog een heel gedoe, want de elektriciteitsdraden moesten achter de keukenkasten worden gefrommeld maar het is gelukt met veel gevloek en getier.

Daarnaast gaat M. een kruidenkast voor mij maken. Ik heb nu een staande kruidenmolen én een bovenkast gevuld met kruiden. Telkens als ik iets uit de kast uithaal, valt de rest er ook uit omdat alles achter en op elkaar staat. Dat kan vast georganiseerder. Dus vroeg ik hem of hij een ouderwets kruidenrek wil maken, dat naast het gasfornuis op het aanrecht kan staan, tegen de muur aan. Er is genoeg resthout over dus dat hoeft niets extra te kosten.

Een knop ter vervanging van de afgebroken knop is wel gevonden maar kan helaas alleen per set worden besteld. Dat komt dan bij elkaar op €50 en dat is beetje jammer. Gedwongen worden vier knoppen te kopen omdat je er eentje nodig hebt, dat is niet echt vriendelijk van ETNA.

Het budget is €2500. Wat gaven we tot nu toe uit? Gaat het lukken voor die prijs?

Budget 2500
Nog te besteden 1467,55
Uitgegeven 1032,45
greepjes 193,75
hout voor aanrechtblad 612
verlichting 119,98
schroefjes 3,59
schroefjes 3,29
schroefjes 2,79
schuurmachine 97,05

Er moet nog het een en ander worden gekocht. Het hout voor de keukenfrontjes, het kastje, een afzuigkap, wat laderails, lak. G. heeft ook wat kosten gemaakt plus natuurlijk de uren die hij voor ons werkt. En de genoemde knoppen voor het gasfornuis.  Maar al met al denk ik dat we toch wel een heel eind komen. Gezien het feit dat M. nu veel zelf doet en mee klust, is er eigenlijk meer mogelijk dan we dachten. Op zich is het ook geen drama als we het budget overschrijden. Het wordt echt veel mooier dan ik had gehoopt en het kan straks weer heel wat jaartjes mee!

 

De keukenrenovatie – we gaan van start

Zoals jullie weten, gaan wij onze keuken opknappen. Dat is hard nodig. Het aanrecht is op een paar plekken kapot, het folie van de keukenfrontjes laat los, een paar deurtjes hangen helemaal scheef, één deurtje is er sowieso helemaal uit gelazerd, de afzuigkap hangt achterlijk laag. Om het ding aan te zetten moet je de kap naar je toe trekken, maar doe je dat, dan zie je niet meer wat er in de pannen zit. Echt te suf voor woorden. Andere afzuigkap dus. Een lade gaat niet meer dicht. De elektriciteit in de keuken doet het niet goed, nieuwe lampen indraaien heeft geen zin, na een week klappen de lampen weer. Ik kook dus met twee op het aanrecht staande lampen.

Omdat de basis van de keuken nog wel goed is én om de kosten te drukken, kiezen wij voor een renovatie. De eerste contacten met keukenrenoveerders waren wat moeizaam maar inmiddels zijn wij in zee gegaan met G., een kennis van M. die hij via de voetbalclub kent. Deze man heeft een timmerbedrijf gehad, doet nu iets heel anders maar vindt het leuk om nog af toe te klussen. G. gaat nu samen met M. de keuken opknappen.

G. is hier nu een paar keer geweest om te praten over wat wij willen. Over de deurtjes waren wij het snel eens. Die worden van berken of beukenhout plaatmateriaal gemaakt en afgelakt. M. is met G. langs geweest bij mensen waar hij net een keuken heeft geplaatst en met vergelijkbare frontjes, om te laten zien hoe deze deurtjes uitpakken. En dat is helemaal onze smaak. We kochten er ook al greepjes voor.

M. en ik zijn daarnaast ook op stap gegaan om te kijken naar voorbeelden van keukenbladen. Dat ging wat minder vloeiend. M. is erg gecharmeerd van graniet. Ik vind dat snel te druk. Composiet bladen zoals G. voorstelde vinden we allebei niet echt mooi. Het is wel onderhoudsvriendelijk en heel strak. Maar dat vinden we niet zo passen in ons jaren dertig huis.  Rvs vinden we allebei wel heel mooi maar dat krast enorm en elke watervlek zie je (echt, let maar eens een paar dagen op je gasfornuis). De prijs van al dat soort materialen is ook wel een punt dat meespeelt. Wij hebben best een grote keuken en veel aanrechtblad nodig. Aan de ene kant is een hoekopstelling en aan de andere kant van de keuken een recht aanrecht. We hebben flink wat offertes opgevraagd van graniet, Rvs én composiet en het komt – afhankelijk van het materiaal – al snel neer op een bedrag tussen de  €2000 en € 2500 voor iets waar we allebei niet echt enthousiast van worden.

Deze kast maakte M. een paar jaar geleden, de bovenkant en zijpanelen zijn van meranti.

Wat wij wel allebei mooi vinden is merantihout, teak of mahonie. Dat is erg sterk en heeft een warme uitstraling. Dat willen we graag want nu is onze keuken erg koud en kil om te zien.  De combinatie van een donker aanrecht met lichte keukendeurtjes lijkt ons erg mooi en warm. Hout is daarnaast ook goedkoper dan stenen bladen of graniet / marmer / composiet.  Iets wat mij enorm verbaasde. Kunststof hebben we niet in overweging genomen, dat hebben we nu en willen we niet meer.

De eerste voorbereidingen zijn gedaan. De muren zijn een paar weken geleden door M. geschilderd in zacht blauw, we hebben zelf de kleur gemengd uit een paar potten die we nog hadden staan. En M. heeft een plank gemaakt in een kastje waar die al jaren ontbrak. Alles is inmiddels opgemeten en het materiaal voor de frontjes en het aanrecht is afgelopen zaterdag gekocht. Helaas ging halverwege de zaagsessie voor de keukenfrontjes de zaagmachine van de houthandel kapot. Dus het restant wordt later opgehaald. Het merantihout voor het blad is wel al gezaagd en wordt de komende tijd door G. verlijmd en bewerkt.

Als alles klaar is gaan we kijken of er nog geld over is voor een eventuele betegeling van de keuken. We vinden de huidige tegels erg lelijk, vooral vanwege de grijze voegen) en het is een mogelijkheid om er gewoon overheen te tegelen. Maar misschien als de rest al gedaan is, dat die tegels geen issue meer zijn.

Voor mij is het een voordeel dat we niet met een bedrijf in zee gaan maar met iemand die het gewoon in zijn vrije tijd erbij doet. Het is dus niet een paar dagen knallen en veel herrie in huis maar af en toe gebeurt er iets. Dat is goed te behappen voor mij. G. weet dat ik ziek en snel overprikkeld ben en wil zo klussen dat het voor mij minimaal overlast oplevert. Heel fijn vind ik dat.

Mijn eigen bijdrage aan het geheel – buiten aanmoedigen en oh en ah roepen – bestaat eruit dat ik wat minder ruim inkoop en wat meer uit voorraad kook. Als de kasten eventueel leeg moeten straks, is dit wat minder werk.

Even wat voorbeelden van de keuken zoals het nu is en let vooral niet op de troep, ik ben géén minimalist ;-):

      

       

Veel werkruimte zoals jullie zien. Zo van een afstand lijkt het nog wel wat maar kijk je dichterbij dan zie je overal loslatend folie en beschadigde plekken. Het is wel hoog tijd dat we gaan beginnen. Een dag na het maken van bovenstaande foto’s gebeurde er dit toen ik de was in de machine wilde stoppen:

Ik kan me nu al  verheugen op het eindresultaat. Het is voor het eerst dat we een keuken gaan opknappen helemaal naar onze eigen smaak. Ik voel me enorm rijk dat dit zomaar kan.