je blablabrein trainen

Regelmatige lezers van dit blog weten dat ik mediteer. Graag en regelmatig. Dat was niet altijd zo. Het duurde even voordat ik de essentie van mediteren begreep. Ik dacht dat ik stil moest worden en geen gedachten mocht hebben. Niet dat ik pretendeer dat ik er nu alles van afweet. En het is zeker niet zo dat mediteren moeiteloos gaat. Maar in de loop der jaren is het me wel steeds beter afgegaan, niet qua resultaat maar qua ervaring an sich. Ik weet nu dat het vooral gaat om aandacht en focus. Lukt die focus dan word je soms – heel soms – niet meer afgeleid door het yepperdeyep in je brein.

Of de meditatie zelf nu geslaagd voelt of niet, het is altijd zo dat dagen waarop ik mediteer prettiger verlopen dan dagen zonder. En ik slaap sowieso altijd beter op meditatiedagen. Daarom bouw ik het zoveel mogelijk in de dagelijkse routine in. Dat lukt niet altijd, nu op vakantie is er geen routine en vergeet ik het simpelweg gewoon vaak.

Gisteren stuitte ik op Facebook op een heel kort filmpje waarin mediteren op een mooie mij aansprekende manier wordt verduidelijkt. Misschien heb je er wel wat aan, kijk maar eens:

Advertenties

Dagelijks mediteren

Op mijn opmerking in de vorige blogpost over mijn dagelijkse meditaties  reageerde Kruidig Meisje:

2x per dag mediteren. En dat lukt je! Wat goed! Stel nou dat je een keertje inspiratie hebt en energie (ergens in de toekomst hè), dan zou ik zo graag horen hoe je jezelf in dat ritme hebt gekregen. Ik heb hier wel meditatieboeken (en genoeg ervaring om te weten welke bij mij werken), een meditatiestoeltje en een heerlijk hoekje. Maar dat ritme…… En ik WEET hoe goed het voor me is.

Nou vooruit, daar komt ie (vind ik hartstikke leuk om over te schrijven)….

Toen ik jaren geleden – ik was iets van 25 jaar of zo – bij een uitgeverij werkte, kwam ik tijdens een boekenbeurs in aanraking met een uitgeverij van ‘zweefboeken’, zo ook boeken over mediteren. Ik raakte aan de praat met een medewerker van deze uitgeverij en zij vertelde me dat ze al jaren mediteerde. Ik was niet bekend met het fenomeen maar wel meteen gefascineerd. Want met een toen ook al onrustig en manisch brein, snakte ik naar de gemoedstoestand die zij beschreef.

Daar snak ik nog steeds naar ;-0. De één bereikt dat overduidelijk sneller en makkelijker dan de ander. Maar, ik heb inmiddels wel al iets meer dan 20 jaar ervaring met mediteren, het is een levenslange haat-liefdeverhouding geworden. Ik heb meerdere malen op meditatieclubjes gezeten, ben jarenlang een uur eerder opgestaan om voor vertrek naar het werk te mediteren en heb net zo vaak ook weer alles laten versloffen. Omdat het even niet uitkwam. Omdat mediteren met een kleine baby, een vol leven en een drukke baan moeilijk is, want het komt nooit uit. En de bereidheid om een uur eerder op te staan om te mediteren verdwijnt natuurlijk acuut als je last hebt van chronisch slaapgebrek omdat je een kleine baby hebt.

Maar toch. Toch keer ik telkens terug naar mediteren. Omdat het me veel oplevert.  Als mediteren op je verlanglijst staat en het er nooit van komt, heb jij als lezer misschien wat aan mijn ervaring…

  • mediteren hoeft niet op een prachtig ingerichte plek. Het kan altijd en overal. Natuurlijk is het fijn als je je kunt terugtrekken maar het kan ook in de trein, in de huiskamer of in een rommelige slaapkamer. Voorheen was ik altijd bezig met de perfecte meditatieplek. Maar die gooide ik dan vol met rotzooi en dan was dat natuurlijk een perfect excuus om niet te mediteren. Want eerst moest die plek op orde worden gemaakt
  • mediteren hoeft niet prettig te zijn – hoe meer ik dat nastreef hoe moeilijker het voor mij is om te mediteren. Nu ik ‘gewoon’ mediteer en het voor mij een onderdeel van mijn dagroutine is, net als tanden poetsen, is het niet meer zo zwaar. Het is iets wat ik gewoon doe. En de ene keer gaat het heerlijk en de andere keer helemaal niet. Die keren dat het niet lukt is dan hoogstens een signaal dat ik wat overprikkeld ben. En gooi ik er een extra meditatie tegenaan. Wat dat betreft is de opmerking die ik ooit las ‘mediteer elke dag een half uur. Tenzij je daar geen tijd voor hebt, mediteer dan een uur‘ ideaal als richtlijn. Want hoe minder het uitkomt, hoe beter het uitpakt
  • mediteren is niet je brein leeg maken. Het is observeren wat er in je hoofd omgaat en leren daar afstand van te nemen. Je gedachten zijn wolken die voorbij drijven, kijk ernaar maar je bent niet die wolk zoals dat zo mooi gezegd wordt. Met je ademhaling als anker waar je telkens naar terugkeert op het moment dat je ineens met een boodschappenlijstje bezig bent of in gedachten een mail aan het schrijven bent, lukt het vaker afstand te nemen. De voordelen daarvan merk ik niet alleen tijdens de meditatie maar vooral ook de rest van de dag, als ik merk dat mijn concentratie beter wordt.  
  • Door mijn behandelaar Gupta heb ik geleerd dat meditaties een geweldige manier zijn om naar pijn en ongemak te kijken. Vaak zijn we geneigd in het dagelijks leven dingen weg te drukken die ons niet bevallen, die ons ongemak bezorgen of die ons verdriet geven. Door het ongemak juist tijdens sommige meditaties bewust op te zoeken, wordt de lading vaak minder en kan ik er beter mee omgaan. 
  • Ik ben hier – niet daar… door te mediteren, juist als het helemaal niet uitkomt omdat ik stress heb over iets of iemand – kan ik iets afstand nemen. Ik ben niet de stress, ik ervaar alleen stress. Maar ik kan ook een stap achteruit doen. Mijn gedachten focussen op mijn ademhaling, voelen dat ik hier en nu ben. Niet met mijn gedachten bij de stress of de pijn, maar hier en nu bij mijn ademhaling. Het helpt me te voorkomen dat ik te zeer word meegesleept door prikkels/pijn/emoties
  • Mediteren kan overal zoals ik zei, maar ook op elke manier. Natuurlijk is het geweldig als je met gekruiste benen in meditatiehouding kunt zitten op je kussen. Ik heb er ook een geweldig mooi kussentje voor, zoals jullie bovenaan deze blogpost zien. Alleen mijn ME/CVS lijf kan niet meer zo zitten, op de grond. En dat was heel lang een uitstekend excuus om niet meer te mediteren 😉 Tegenwoordig mediteer ik liggend, onder een deken. En dat gaat prima!
  • Weet wat voor meditatie geschikt is voor jou – jarenlang was mediteren een enorm geworstel. Ik deed vooral ademhalingsmeditaties of mediteerde op één klank of woord en vaak in groepsverband. Dat ging heel moeizaam. Tot ik geleide meditaties ontdekte en de meditatieclubjes links liet liggen. Heerlijk! Het één is niet beter dan het ander, doe wat bij jou past. 
  • Ik mediteer meestal twee keer per dag. Niet op een vast tijdstip maar wel op een vast moment. Als ik tegen mezelf zeg dat ik bijvoorbeeld elke dag om 10 uur wil mediteren, word ik meteen enorm gestrest en ervaar ik een druk. Maar als ik het plaats in een volgorde van handelingen die ik doe – ongeacht een tijdstip – dan voelt het prima en lukt het meestal ook. Na het opstaan handel ik meestal dingen in een bepaalde volgorde af en ergens daar tussen – na de eerste koffie en mijn krantje en voor mijn ontbijt – mediteer ik. En dat doe ik ook zo in de namiddag. Na de middagrust doe ik wat dingen afhankelijk van mijn energie. En dan ergens vóór het koken doe ik weer een meditatie. Daarbij moet ik wel opmerken dat ik natuurlijk geen verplichtingen heb, niet vroeg hoef op te staan om naar het werk te gaan. Dat maakt dat ik veel vrijheid heb om tot een bepaalde dagindeling te komen, die overigens wel wordt gedicteerd door mijn energie
  • de voordelen van mediteren merk je eigenlijk heel snel. En dan is het vaak een kwestie van doen omdat het als een behoefte voelt. Voor mij werkt het het beste als ik weer begin met mediteren door te zeggen: oke, dit gaan we gewoon weer een weekje doen. Een week, dat lukt wel, vast. Net als dat een week niet snoepen lukt, of een week elke dag een kleine wandeling maken lukt. En na die week merk je misschien op dat je je rustiger voelt. Minder geagiteerd. Dat je beter slaapt. Echt. En dan ben je om. En toch laat je het weer versloffen. Net als dat je toch ooit weer gaat snoepen of te weinig beweegt. Het gaat niet zozeer om het volhouden tegen heug en meug dan wel om het elke keer weer gewoon op te pakken
  • kom ik op het laatste punt: Ik wil graag twee keer per dag mediteren. Omdat ik merk dat ik daar baat bij heb. Maar soms lukt dat niet. Omdat ik te beroerd ben. Of juist tegenovergesteld, omdat ik een goede dag heb en we iets leuks doen.  Voorheen was ik geneigd om als een meditatie werd gemist, die op een ander moment te gaan inhalen. En dan voelde ik weerstand. Dus doe ik dat niet meer. Mediteren is niet iets wat ik moet inhalen. Ik mag mediteren maar moet het niet. Hoe meer ik er zo naar kan kijken, hoe beter het lukt en hoe fijner ik het vind om die routine te hebben.

Niet iedereen is overigens geschikt om te mediteren, voor sommigen is het bovendien te zweverig. Ik voel me er fijn bij maar het is dus niet het ‘ding’ van iedereen. Er zijn ook heel veel andere activiteiten die minstens hetzelfde effect kunnen hebben: op je blote voeten in het warme zand lopen, op je rug in het gras liggen en naar de wolken kijken, kijken hoe een spin een web maakt,  je kind knuffelen, een lekkere warme douche nemen, met aandacht koken en eten, breien of haken of schilderen of hardlopen, dansen, tekenen, kleien….waar het omgaat – vind ik dan toch – is dat je doet wat goed voelt voor jou en dat je vaker activiteiten oppakt waarvan je merkt dat ze goed voor je zijn en die je opladen. En dat je zaken die je leegslurpen meer links laat liggen.

Heb jij iets met meditatie of lijkt het je helemaal niets?

Zaterdag

Het was een vreemde week waarin ik bij vlagen veel energie had, maar ook dagen dat je me kon opdweilen. Ik versloeg een beginnende blaasontsteking, maakte € 1000 (!) naar de hypotheekverstrekker (binnen 1 maand bij elkaar geschraapt mensen!) en ben weer eens bevestigd dat streven naar minimalisme in mijn geval manisch opruimen betekent. Dank voor de tips en mails over kookwekkers maar:
a) die hoor ik vaak niet eens wegens doof als een kwartel
b) in geval van wel horen, kan ik dat ding héél goed negeren

Het feit dat ik zo doorsla heeft trouwens weinig te maken met wat ik op dát moment aan het doen ben maar meer met hoe ik me ervoor gedroeg.
In balans = beter tegen prikkels en actie kunnen
Uit balans = is doorgaan tot uitputting volgt

Hoe meer in evenwicht ik ben, hoe rustiger en kalmer ik dingen aan kan pakken en is de kans groot dat ik die kookwekker wel hoor en niet negeer (dat geldt natuurlijk voor veel mensen en niet voor mij alleen, dat besef ik me terdege).

Afijn, het ontrommelen van deze dinsdag verliep zodoende hectisch en gierde uit de bocht, maar donderdag ging het stukken beter. Ik haalde eerst alles uit mijn kledingkast en gooide het op bed en op de grond en ging toen naar beneden om lekker koffie te drinken, toog weer naar boven om wat uit te zoeken en nam tussendoor weer pauze. Die pauze was zo lang, dat ik M. die thuis werkte zag denken of dit nog wel ging goed komen, aangezien normaal kunnen lopen in de slaapkamer er niet meer bij was. Ach, kniesoor die daar oplet. En uiteindelijk kwam het toch nog goed en besloot ik heel verstandig die dag niet te gaan wandelen wegens meer dan voldoende te hebben gedaan.

Vorige week reageerden er behoorlijk wat mensen enthousiast op mijn stuk over het meaning of life experiment waarbij je stapsgewijs onder meer leert meditatie in je dagelijks leven in te bouwen. Omdat wat je leuk vindt of aansprekend vindt, natuurlijk heel persoonlijk is, geef ik jullie ook even de linkjes die twee lezers doorgaven, waar zij baat bij hebben:

Je kunt ook gewoon zoeken bij google op geleide meditaties. Wat ik meestal doe is meditaties die me goed bevallen op mijn MP3 speler zetten, dan heb ik ze altijd bij de hand, ook als we op stap zijn.

Wat niet zo lekker liep deze week was ons kattenhuishouden. 1,5 week geleden schreef ik nog dat het redelijk ging tussen Dibbes en Gerrie maar vlak daarna werden we ’s nachts wakker van een knokpartij tussen de heren. Daarna bleef er spanning in de lucht hangen.

Dinsdag ging dat helemaal mis. Eerst gaf ik Gerrie een standje omdat hij Moos opzij duwde en diens bak ging leeg eten. Gerrie schrok zo van de terechtwijzing (ik zei best hard:nee!) dat hij nogal panisch reageerde. En dát triggert Dibbes op de één of andere manier enorm. Daarna zag ik een vlo bij Gerrie en beging ik de stomme fout hem een pipetje te geven. Net als de vorige keer dat ik dat deed, ging het toedienen prima maar daarna werd hij erg angstig. Hij vloog weg naar buiten en was erg bang voor me. Toen ik naar bed ging durfde hij weer binnen te komen maar toen viel Dibbes hem aan, als in in een hoek drijven, aanvallen en meppen. M. greep in maar kon niet voorkomen dat Dibbes Gerrie het huis uitjoeg.Ik weer naar beneden om me ermee te bemoeien, maar zonder enig effect.

Gerrie kwam niet meer binnen ondanks geroep en gerammel met brokjes. Het was best koud buiten en ik deed geen oog dicht omdat ik in gedachten Gerrie met een knapzakje huilend op straat zag lopen, op zoek naar andere mensen. Ik weet het, ik ben een overgevoelige troela. Dus ging ik om 3 uur én 5 uur naar beneden om nogmaals te roepen (de buren waren vast blij met mij die nacht). Echt slim om dat midden in de nacht te doen, buiten in de tuin gaan staan op sokken en in pyjama als ik net hersteld ben van een luchtweginfectie en een beginnende blaasontsteking.

In de ochtend was hij er nog niet maar deed hij wel snel pogingen om weer naar binnen te komen. Alleen Dibbes bleef erg agressief gedrag vertonen. Door die streng aan te pakken was tegen het einde van de dag alles enigszins normaal.

Dibbes zit heel diep bij mij. Ik heb vanaf het eerste moment een enorme zwak voor deze kat. Daarom is het voor mij soms moeilijk om toe te geven dat hij naast geweldig ook heel onhebbelijk, jaloers en bezitterig is. Ik besef me dat het nare gedrag van Dibbes uit dezelfde bron komt als het angstige gedrag van Gerrie die het huis niet meer in durfde te komen en toen hij dat wel weer deed, verstopt achter de gordijnen ging zitten. Beide heren hebben als voormalige zwervers trauma’s én bovendien een verleden met elkaar. Op straat waren ze echt elkaars concurrenten en dat betekende waarschijnlijk ook letterlijk vechten met elkaar om het eten en om in leven te blijven. Gezellig samenleven onder één dak kan ik wel willen, maar is iets wat tijd nodig heeft. Misschien is bovendien wel het hoogst haalbare dat ze elkaar negeren en tolereren en meer ook niet, maar dat zou al veel rust geven.

Dibbes blijft een zorgenkatje. Hoeveel aandacht en liefde en eten ik ook geef, in dat hart zit een gat dat nooit kan worden gevuld. Ik bedacht me laatst dat Dibbes pas echt ontspannen zal worden als hij alleen met mij woont zonder andere katten, zodat hij me helemaal voor zichzelf heeft. Maar toen bedacht ik dat het geluk niet lang zou duren. Voor je het weet tuurt hij de hele dag naar buiten om te kijken of er geen kapers op de kust zijn. Zo zit hij in elkaar, jammer genoeg. Niet van natuur maar door ervaring, dankzij de mensen die hem hebben afgedankt.

Omdat het me in december opviel hoe relaxt Dibbes werd van de pillen die we hem gaven om vuurwerkangst tegen te gaan, besloot ik beide heren voorlopig maar op de zylkene te zetten. Dibbes zodat hij dan weer wat relaxter en aardiger wordt en Gerrie omdat ik hem dan beter kan benaderen, aangezien het doel nog steeds is hem in februari te laten castreren. Die zylkene werkt echt goed en kan ook voor iets langere tijd gegeven worden dus ik bestelde meteen een lading. Donderdag kwam dat binnen en de heren hebben meteen hun ‘drugs’ gekregen. Het feit dat dit midden op de dag gebeurde middels een extra maaltijd, deed de sfeer trouwens meteen flink verbeteren!

Nou, jullie zijn weer helemaal bij! Fijn weekend allemaal!

The meaning of life

Toen ik begin twintig was maakte ik kennis met meditatie. Ik werkte bij een uitgeverij en tijdens een boekenbeurs raakte ik aan de praat met iemand van een spirituele uitgeverij die me vertelde over zenmeditatie. Gefascineerd door haar verhaal kocht ik er een paar boeken over en sloot me aan bij een groepje dat op de woensdagavond zen-boeddhistische meditatie beoefende. Toen al was ik zo doof als een kwartel en de voorganger of hoe je het noemt, in ieder geval de meneer die de meditaties leidde, sprak Engels. Doof als ik ben kon ik dat met mijn ogen dicht – wat je geacht wordt te doen tijdens mediteren – nauwelijks verstaan. Ik hield dus stiekem een oog open en was dus vooral bang iets te missen in plaats van ‘dat ik naar binnen ging en de wolken van gedachten aan me voorbij liet gaan’. Ik vertrok na een paar maanden dus weer.

Mediteren bleef wel een rode draad in mijn leven. Toen ik nog alleen woonde en werkte stond ik jarenlang een half uur eerder op om te mediteren. Hoe regelmatiger ik het deed, hoe prettiger ik me voelde. Maar ik heb gemerkt dat ik ook telkens weer gemakzuchtig word en denk dat ik zonder kan.

Toen ik ME kreeg en een lange frustrerende en gekmakende route langs bekwame en minder bekwame behandelaars aflegde, kwam ik in aanraking met Ashok Gupta, een Engelse behandelaar die een programma heeft ontwikkeld voor ME, fybromyalgie en MCS. In tegenstelling tot de andere behandelingen knapte ik hier wél van op. Hoewel mijn gezondheid nog steeds veel pieken en dalen kent en ik ‘er nog niet ben’, ben ik wel veel beter dan een paar jaar geleden. Ik lig niet meer hele dagen plat maar kan bijna alle dagen even naar buiten en me redelijk redden met het doen van lichtere huishoudelijke taken.

Een belangrijk onderdeel van de behandeling van Ashok Gupta is…..meditatie. Hij beschouwt ME als een overprikkeld zenuwstelsel met allerlei fysieke en neurologische gevolgen. Meditatie kalmeert het zenuwstelsel en is zodoende een belangrijke factor bij de behandeling.

Door zijn aanpak leerde ik ook anders tegen mijn aandoening en mezelf aan te kijken en anders om te gaan met frustratie en verdriet. Iets wat ook zeker helpt bij het genezingsproces want stress en vechten tegen dat wat je niet wilt, kost bakken met energie en da’s natuurlijk knap onhandig als je dát juist niet hebt.

Nu ik me iets beter voel loop ik wel weer tegen bepaalde zaken aan. Ziek worden is een gevolg geweest van langdurig over mijn grenzen gaan. Die grenzen kan ik tegenwoordig beter bewaken maar dat is ook niet zo moeilijk als je geen verplichtingen meer hebt. In de kleine cocon van mijn warme huis en zelf gekozen momenten van contact met de buitenwereld kan ik enorm goed mijn grenzen bewaken, maar daar buiten?

Dat zullen veel mensen vast herkennen. Hoe ga je om met stress en verwachtingen? Hoe vind je een balans in je misschien hectische bestaan. Wat wil je eigenlijk. Wil je wel wat je doet?

Vorig jaar schreef Gupta al op zijn website dat hij bezig was met een programma om opkrabbelende ME-patiënten hiermee te helpen. Omdat deze vragen natuurlijk universele vragen zijn, heeft hij nu een 30 dagen programma ontwikkeld dat geschikt is voor iedereen, ziek of niet ziek: the meaning of live. Dit programma is vrij toegankelijk voor iedereen die daar behoefte aan heeft, het is gratis en zonder verplichtingen.

Mijn ervaring met Gupta is heel positief. Deze man heeft mij mijn leven en perspectieven terug gegeven. Heeft er voor gezorgd dat dat wat inktzwart was, eerst grijs werd en toen vol kleur. Hij heeft er vooral voor gezorgd dat ik beter kan omgaan met de realiteit, ook al is dat geen realiteit die ik zelf heb gekozen. Ik kan wel kiezen hoe ik ermee omga.

Voel je vrij eens te kijken of dit 30 dagen traject ook iets voor jou is. Het is in het Engels, maar het is zeer goed te volgen door de duidelijke uitspraak van Ashok. Het bestaat uit het leren inbouwen van meditatie in je dagelijkse leven. Elke dag kun je de meditatie van die dag volgen, plus een video bekijken waarin hij ingaat op grote levensvragen. De eerste paar video’s zijn erg theoretisch en misschien niet voor iedereen even makkelijk te volgen. Hij is niet dwingend en vertelt niet hoe het leven volgens hem in elkaar zit, hij nodigt je uit tot zelfreflectie. Tot slot is er elke dag een opdracht met vragen die je kun beantwoorden,  gewoon voor jezelf om te onderzoeken hoe je tegenover het aangebodene staat.

Zelf ben ik begonnen met het programma omdat ik na 2 jaar de behandeling van Gupta te volgen met bijbehorende meditaties, behoefte had aan andere input en meditaties. Het geeft me weer nieuwe motivatie. En volg ik nu – net als meer dan 20 jaar geleden – met mijn ogen dicht een geleide meditatie in het Engels, dít keer kost me dat geen moeite doordat ik gewoon een koptelefoon opzet en het geluid op maximaal.

Neem eens een kijkje als het je interesseert: http://www.themeaningoflife.tv/