Deze tijden en betrokkenheid tonen

Gisteren kreeg ik deze reactie op mijn blog:

Bijzonder dat je in deze roerige tijd zo met jezelf bezig bent. Op maatschappelijk gebied is er veel ingrijpends en zorgwekkends aan de hand .Niets daarover in je blog. Probeer eens wat verder weg te kijken. Dan worden je eigen problemen kleiner. Verder complimenten. Ik heb veel waardering voor je blog.

Later heeft de auteur van de reactie deze verwijderd.

Ik schrijf inderdaad niets over de ellende in Parijs. Waarom zou ik? Ben ik alleen betrokken als ik daarover schrijf? Moet ik net als ‘iedereen’ op FB ‘Je suis Charlie’ schrijven? En raakt het me blijkbaar niet als ik er niets over schrijf?

We leven in een wereld waarin betrokkenheid en meeleven pas wordt geloofd op het moment dat we het van de daken schreeuwen, het op FB zetten of in een demonstratie meelopen en dat ook weer vertellen op twitter en FB.

Ik heb geen antwoord op wat er gebeurt in de wereld. Eerlijk gezegd ben ik met stomheid geslagen als ik de krant lees over Boko Haram, de verdwenen studenten in Mexico, Breivik in Noorwegen, de recente moorden in Parijs, IS, MH17. Er wordt al zoveel over gezegd en geschreven en op FB komen massaal reacties voorbij. Eerst doen we massaal mee aan de ice bucket challenge, dan volgt een verschrikkelijke vliegtuigramp en moeten we daarover met zijn allen en vooral in het zicht rouwen. Ik kan dat niet. Wel het rouwen maar niet het tonen. Sterker nog, al die getoonde solidariteit wekt bij mij wat wrevel op. Om precies de reden die bovenstaande schrijver laat zien of althans wat ik tussen de regels door lees: blijkbaar word je verdacht van niet betrokken zijn als je er niets over schrijft.

Ik zoek een balans tussen mijn leven leiden en zien wat er om me heen gebeurt. Mijn wereld is inderdaad heel klein en dat heeft inderdaad nadelen. Ik geloof alleen niet dat mijn problemen minder worden door meer te schrijven over de buitenwereld. Wat er aan verschrikkelijks en naars gebeurt doet wel relativeren. En dan is verschrikkelijk niet alleen een moordpartij in Parijs maar ook het verdriet van een medeblogger die kanker krijgt, of mijn overbuurman die ineens door zijn knieën zakte en nu al maanden aan het revalideren is, een man in de bloei van zijn leven die een eng tumor in zijn heup bleek te hebben, mijn zus die tijdens de crisis een bedrijf draaiende probeert te houden en al jaren klem zit, onze dierenarts die haar huis in vlammen op zag gaan afgelopen oudejaarsavond. Ik tel mijn zegeningen, juist door wat er gebeurt. Het kan zomaar voorbij zijn.  Onbevangen ben ik al heel lang niet meer.

Met dit blog probeer ik mensen te laten zien dat goed uitkomen met geld vaak een kwestie van is van keuzes maken en dat minder inkomen dan voorheen geen ramp hoeft te zijn. Dat je als je een woekerpolis hebt, daar als de sodemieter van af moet proberen te komen en dat het vaak verstandig is je hypotheek nú af te lossen om straks niet in de problemen te komen. Daarnaast doe ik verslag van mijn pogingen om te genezen van ME en zwerfkatten te redden.  Ik geloof dat ik best aardige stukjes schrijf. Ik speel graag met taal maar wil ook mensen een hart onder de riem steken over de door mij genoemde onderwerpen. Hoe fijn is het als ik een mail krijg van een lezeres met ME die door mij met de behandeling van Ashok Gupta is begonnen en enorm is opgeknapt. Of als iemand mij schrijft voor het eerst in jaren op vakantie te kunnen omdat ze zoveel aan mijn blog heeft gehad. Ik denk dat dáár mijn talenten liggen en dat ik voor nu – zo lang ik nog zo aan huis gebonden ben – genoegen neem mijn energie hiervoor aan te wenden. Ik schrijf over dat waarop ik invloed meen te hebben.

Moet ik daarnaast ook op de barricaden klimmen en schrijven dat ik het leed in de wereld zo erg vind? Aandacht besteden aan zaken die de wereld inktzwart maken? Ik heb er over gedacht en bewust gekozen het niet te doen. Ik heet niet Charlie, sorry. Ik heet Martine maar leef evengoed mee. Begijp ik dan niet wat mensen willen zeggen, als ze zich laten fotograferen met de tekst ‘Je suis Charlie’? Ja, heus wel. Ook ik maak me zorgen, over persvrijheid, over geweld uit naam van een religie, over een hele groep gelovigen die nu nóg meer gestigmatiseerd wordt doordat een minderheid geweld pleegt uit naam van die religie, over de wereld, het milieu, onze huidige regering, dierenleed, onbegrip en dat we naar de klote lijken te gaan met zijn allen.

Niet alles is wat het lijkt, wat we zien hoeft niet oprecht te zijn en als ik dan toch ergens meer aandacht aan wil besteden dan is het aan de liefde, het mooie, het genieten van wat is en wat kan. 

Advertenties