Vreemde kostganger

‘Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers’, zei mijn omaatje regelmatig om duidelijk te maken wat ze van iemand vond. Dat ze zelf trouwens ook vrij hoog scoorde op de schaal van eigenaardigheid, had ze volgens mij niet door.

Maar die uitdrukking schoot me weer te binnen toen ik wegliep uit de boekhandel waar ik zojuist mijn DHL pakje had ingeleverd. De verkoop van boeken en dvd’s via B.ol gaat heel aardig. De wat zwaardere boeken verstuur ik met DHL omdat dat voor mij de goedkoopste optie is. Het Russisch-Nederlandse woordenboek dat al 20 jaar bij mij in de kast stond – en dát terwijl ik geen woord Russisch spreek en ook nooit van plan was het te leren – was verkocht en leverde zo een bijdrage aan onze hypotheekaflossing. Het woordenboek viel in de categorie ‘zwaar’ en werd dus verstuurd via DHL.

Nu was ik de afgelopen weken al een paar keer bij het inzamelpunt – een boekhandel in ons IJsselmeerstadje – geweest om andere pakjes in te leveren. En ik was verrukt over wat ik aantrof. Een mooie ruimte vol boeken (ja duh!), grote houten tafels met boeken, stapels boeken aan de zijkanten, een heerlijke versleten chesterfield bank en een prachtige afdeling met kinderboeken. En tot slot, niet geheel onbelangrijk: een hele aardige boekverkoopmeneer die elke keer heel vriendelijk het pakje in ontvangst nam en vertelde dat ik even moest wachten, dan zou hij het in orde maken. Altijd een lach en een praatje.

Nou hoor ik dat natuurlijk altijd graag, dat iemand ‘het’ in orde maakt, het geeft me een gerustgesteld gevoel. En dat heb ik ook wel nodig want ik voel me een beetje schuldig om als voormalige boekenverzamelaar alleen maar ongewenste ‘zooi’ in te leveren bij zo’n prachtige winkel zonder iets te kopen. Dus als ik dan terugloop met de verzendbevestiging in de hand, loop ik langs al die houten tafels met boeken wél te kijken en niet te kopen. En beloof ik die boeken dat ik binnenkort heus wel een mooi exemplaar uitzoek. Want dat verdient die boekhandel.

Hoe je beeld kan kantelen werd in één klap duidelijk. Ik liep naar binnen met mijn zojuist verkochte Russisch-Nederlands woordenboek en werd niet opgewacht door de leuke boekhandelaar maar door zijn sacherijnige vader of oom of oudere werknemer. Mijn fantasie slaat nogal snel op hol, dat je het weet.

Nou ja, ik werd niet echt opgewacht, ik liep de winkel in, helemaal naar achteren en zag niemand. Wel stuitte ik op een wolk van gore sigarettenrook die net goed bleef hangen in de sectie kinderboeken, wat niet geheel toevallig was want daarnaast lag blijkbaar het rookhol.

Uit dat hol dook een geïrriteerde oudere man op. Stoorde ik hem bij het roken? Stoorde ik hem omdat ik geen boek kwam kopen maar een ordinair pakketje kwam afleveren? ‘Dat hele DHL inleverpunt gedoe is toch een teken van de gehele neergang van de boekenbranche‘ hoor ik de man denken, maar ik ben dan ook bijzonder fijngevoelig en vang dat allemaal op hè, in een mum van tijd. Het kan natuurlijk ook dat ik hem stoorde omdat hij gewoon even niets wou, lekker zitten en de benen rust geven omdat hij de hele dag al had gestaan. Maar die vibraties ving ik nou net niet op….

Dát hij echt niets wou werd al snel duidelijk, ik overhandigde het pakje en er werd me toegesnauwd dat ik mee moest lopen voor de verzendbevestiging, en hij liep zo het rookhol in! Ja, dát gingen we mooi niet doen hè! Dus ik boog me over de heruitgave van de ‘Sprookjes van Grimm’ heen en begon een vrolijk verhaal te vertellen dat ik juist van dat sprookjesboek als kind trauma’s had gekregen maar dat ik het nu als volwassene wel wist te waarderen.

Ik kreeg geen antwoord maar hoorde wel gewapper van papier. Wat ik zag mensen, werkelijk waar en niet gelogen, was een arm die om de hoek stak en ongeduldig met papier wapperde. ‘Pak mij mens. Ik kom niet naar jou toe en de eigenaar van deze arm wenst jou niet te zien, pak mij en houd je mond!’
Dus pakte ik totaal verbijsterd de verzendbevestiging en liep langs al die tafels met al die boeken zonder nog enig koopverlangen in me te voelen.

Onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers en ik had er zojuist één ontmoet.

Advertenties

Lief en leed met elkaar delen

Wat is het bijzonder dat mensen zo met elkaar meeleven, ook in de blogwereld. Gisteren plaatste ik het stukje waarin ik schreef dat ik een Moulinex heb gekregen van oog op de toekomst. Naar aanleiding van dit stukje, schreef een aantal mensen dat ze zich afvroegen hoe het met haar gaat. Gelukkig reageerde ze zelf ook, en ik neem even de vrijheid om haar reactie hier neer te zetten:

Heee Spaarcentje,
Wat fijn dat je zo blij met de keukenmachine bent! Ik ben ook heel blij met het aardbeienplantje en de rabarberjam is heerlijk (laat je Schatje en je prachtige zoon maar kletsen, zit helemaaaal niet teveel kaneel in :-))! Ik heb al bedacht dat die waarschijnlijk ook heel lekker op pannenkoeken is, dat ga ik van de week uitproberen.
Wat bijzonder om hier te lezen dat er mensen zijn die zich afvragen hoe het met me gaat. Nou, sinds een paar dagen ietsje beter, maar na het overlijden van mijn vader was de ellende nog niet over, al lijkt het nu heel langzaam de goede kant op te gaan. Omdat ik er al dagen mee in mijn hoofd zit om misschien toch af en toe weer eens een blogje te gaan schrijven, denk ik dat ik binnenkort even een korte update schrijf. Het is wel fijn om te weten dat er mensen meeleven, bedankt daarvoor.
Heel veel plezier met je keukenmachine, Spaarcentje, ik hoop dat hij het nog jaren volhoudt!

Ik heb een link geplaatst, tussen de favoriete blogs en zo zien we het meteen als er weer een stukje verschijnt! En ik zou zegggen: stuur haar eens gewoon via haar blog een berichtje, als je aan haar denkt en wilt weten hoe het met haar gaat. Want ik weet uit ervaring dat veel mensen in ‘slechte tijden’ mee leven maar dit niet altijd laten merken, omdat ze niet weten hoe, of uit terughoudendheid. Laten we eens iemand die het verdient overstelpen met lieve reacties, gewoon omdat we allemaal weten hoe het voelt als je tegenslag ervaart, als je verdrietig bent, of als je zorgen hebt.