Kan iemand tegen die mentale boekhouder in mijn hoofd zeggen dat ie zijn mond moet houden!

Die boekhouder in mijn hoofd hè, die blijft fascineren. Het ene uitgegeven bedrag is het andere niet. Geldpijn is echt afhankelijk van de omstandigheden. Neem een bedrag van € 500. Best veel geld. Sinds augustus heb ik mijn zakgeld opzij gelegd. Geld voor kerstmis dat ik kreeg, werd ook opzij gelegd. Ik wil M. verrassen. Hij is binnenkort jarig en ik heb geld gespaard voor een overnachting in een beroemd hotel in Rotterdam. Kind gaat ook mee. Er komen ook nog wat kosten bij: ontbijt voor 3 personen, want dat is exclusief. Kosten van het diner in de avond waar ook schoonouders bij zijn. Kosten voor op stap in Rotterdam gaan: museumpje, terrasje. Al met al kom ik op een totaalbedrag van ongeveer € 500 à € 600 uit. Dat is best een smak geld, maar ik heb het al bijna bij elkaar. Vroeger verblikte of verbloosde ik niet van dit soort bedragen. Maar nu wel. O jee. Voel ik daar een krampje opkomen?

Nu is dat ene weekendje weg toevallig bijna gelijk aan twee maanden extra aflossing van de hypotheek (aangezien het maandelijkse aflosbedrag door omstandigheden is gehalveerd). Het staat gelijk aan twee hele maanden eerder dat het huis van ons is en niet van de bank. Dus dan moet het wel een heel fijn weekend worden! Toch? En daar wringt de schoen. Met een achteruitgang in wat ik aankan is de realiteit heel groot dat ik na het inchecken op de hotelkamer een dutje ga doen en dat de mannen Rotterdam ingaan. Dan gaan we in de avond uit eten en de volgende dag is er na het uitchecken voor mij – als ik pech heb – geen puf meer om nog naar een museum te gaan. Omdat je voor 10-en een hotelkamer uit moet zijn, kan ik ook niet tegen de mannen zeggen dat ze me dan later maar weer moeten ophalen. Oei, best veel geld voor 24 uur in een kamer zitten, terwijl de bedoeling was ‘gezellig samen weg zijn’.

Die mentale boekhouder in mijn hoofd begon nu toch wel heel hard te protesteren. Dus veranderde ik de plannen. Nu gaan we drie dagen naar de Veluwe, in een fijn huisje met grote tuin en loungeset. Voor precies hetzelfde bedrag. Mocht ik niet zo goed zijn op dat moment dan kunnen M. en S. naar het klimbos/Kröller Möller/de heide en zit ik met een lekker boek in de tuin of in het huisje. Schoonouders zijn op de hoogte gebracht en gaan nu niet alleen mee uit eten maar blijven ook een nachtje slapen. Het is nog steeds hetzelfde bedrag maar dit voelt beter.

Een verrassing voor M. is het trouwens al lang niet meer. Ik had een keer een bestandje open laten staan op de laptop. Ik keek hem aan en zag aan zijn glimmende oogjes dat hij het had gezien. Dus ik vraag nog heel suf: ‘Heb je gezien wat daar staat?’ waarop S. heel hard roept: ‘Heeft papa ontdekt dat we hem als verrassing meenemen naar Hotel New York voor zijn verjaardag?’ Ach ja, inkoppertje. We hebben dus de plannen in alle openheid gewijzigd. Er is geen verrassing meer anders dan de voorpret van een weekendje weg. 

Het is natuurlijk wachten op het moment dat dit ook niet beter voelt en ik me bedenk dat ik in mijn eigen tuin ook een heerlijke loungeset heb. Maar nee, hop, ik kan het! Ik kan heus nog wel geld uitgeven, echt waar! Tijd om die mentale boekhouder in mijn hoofd te bedotten of af te leiden.

Met welke uitgaven heeft jouw mentale boekhouder moeite?