Een bijdrage aan de kosten voor mobiel

Sinds een paar jaar heeft S. een mobiele telefoon. Hoewel ik het rijkelijk vroeg vond, bleek hij één van de laatste kinderen in zijn klas toen hij halverwege groep 8 eindelijk het felbegeerde in handen kreeg. We kochten een smartphone. Geen prepaid maar een abonnement met een vast aantal belminuten en smsjes. In het begin bekeken we regelmatig samen zijn verbruik maar hij is altijd ver onder de limiet gebleven. Niet verwonderlijk, aan bellen doet hij niet en smsjes verstuurt hij alleen als hij geen wifi heeft.

Niet geheel toevallig tegelijk met de Pokémongekte, sprak hij de wens uit om om een abonnement voor 4G op zijn mobiel te hebben. Zodat hij ook internet heeft als hij buiten wifibereik is. Zijn antwoord dat hij appjes wil versturen of spelletjes wil kunnen spelen ook als er geen wifi is op mijn vraag wanneer dát dan voorkomt, vond ik niet geheel overtuigend. Je kunt immers bij vrijwel iedereen thuis even een wachtwoord vragen en inloggen op de wifi. Aan de andere kant, als hij dit graag wil vind ik het niet oké om zomaar nee te zeggen. Maar er zomaar voor betalen doe ik ook niet.

Ik zal uitleggen waarom. Best vaak heb ik aan vrienden van S. gevraagd wat voor abonnement zij hebben. En echt, de meeste kinderen weten dat niet. Ze weten vaak wel hoeveel MB’s ze hebben omdat er meestal een waarschuwing wordt verstuurd als er 80 % is verbruikt. Maar wat de kosten zijn van dat abonnement weten de meesten niet.

Toen we S. een smartphone gaven hebben we afgesproken dat eventuele uitbreidingen in de toekomst (lees 4G of een kaart voor extra opslag) voor zijn rekening zouden komen. Aan de andere kant moet hij het wel kunnen betalen natuurlijk. Hij heeft nog geen bijbaan (daar wordt op gebroed) en zijn inkomsten bedragen het wekelijkse zakgeld van ons en donaties op verjaardagen en Kerstmis van opa’s en oma’s.

Het is dus zoeken naar een balans tussen zijn wensen, wat hij zich kan veroorloven en wat wij willen bijdragen. Ik vertelde hem eerst maar eens uit te zoeken hoeveel MB hij dacht nodig te hebben en wat dit hem waard is. Daarna zochten we (het vorige contract was verlopen dus we konden nieuwe afspraken maken) daar een contract bij.  Zijn nieuwe contract bevat nu 1500 MB per maand en daar betalen we €7 per maand extra voor in vergelijking met zijn oude abonnement. Hij draagt €1 per week bij, dus €52 per jaar.

Natuurlijk gaat het me niet om het geld, we kunnen het makkelijk ophoesten. Het gaat me er om dat hij erover nadenkt, niet alleen wat hij wil maar ook dat een extra wens extra geld kost. Dus, de MB’s zijn geregeld, de eerste Pokémons zijn gevangen en iedereen is tevreden over de gemaakte afspraken.

Moet jouw kind bijdragen aan de kosten van zijn smartphone?

Smart family…

Sinds een paar jaar hebben kind en ik een smartphone. Hij kreeg de zijne in groep 8. Ons uitgangspunt was dat hij in groep 8 op zijn gemak kon wennen aan dat ding. Na de overstap naar het middelbare schoolleven veranderde er veel maar dat was dus al vertrouwd. Bij die eerste smartphone maakten wij wel de vergissing dat we ons niet vooraf informeerden over in welk soort app de schoolroosters te bekijken zijn. Magister loopt op een android-app en dat matchte niet met zijn smartphone. Omdat hij dat ding ook een paar keer uit zijn handen liet flikkeren en de zoveelste reparatie niet meer in verhouding stond tot de oorspronkelijk aanschafprijs, zijn we inmiddels aan de tweede toe. Hij geeft t keurig door per app als hij eens later is en als hij geen bereik heeft, smst hij.Wij hebben verder vooral per app contact over kleine ditjes en datjes en grapjes, naar volle tevredenheid.  De man had geen smartphone. Geen behoefte aan. Sterker nog, er was sprake van een bepaalde weerzin.

We hebben tot nu toe nooit problemen met puber gehad met het gebruik en verbruik. Hij heeft geen limiet of een kaart maar in het begin hielden we wel een vingers aan de pols door in te loggen bij de telefoonaanbieder en te kijken naar zijn verbruik. Aangezien hij bijna niet belt, komen we nooit voor verrassingen te staan. We hebben beiden geen 3G of 4G. Vrijwel alle openbare ruimtes hebben wifi en de mogelijkheid in te loggen, bovendien kan dat ook beveiligd met de wifi hotspot van Ziggo.

Waar het slimme ding ook voor wordt gebruikt is communicatie van en met de voetbalclub. Via een groepsapp wordt door de coaches en trainers doorgegeven aan de teamleden of de training wel/niet doorgaat, verplaatst wordt naar veld C en of iemand soms de sokken van D. per ongeluk heeft mee genomen. En nu gaat de de man het voetbalteam van kind trainen/coachen. Tel 1 en 1 bij elkaar op en jullie snappen dat er dus nog een smartphone in huis is gearriveerd. Moest M. mij hartelijk uitlachen om mijn ouderwetse gedoe toen wij elkaar leerden kennen nu 17 jaar geleden (ik had geen eens een magnetron of dvd speler, stel je voor zeg!), nu heeft hij ook eindelijk een smart Phone, een paar jaar na kind en vrouw.

Dat is nog wel even wennen, want neem maar eens voor t eerst een smartphone op, die overgaat. De eerste keer dat die van mij overging had ik echt geen flauw idee hoe ik moest opnemen. Ik dacht dat ik tot de categorie suf-suffer-sufst behoorde maar de man had vanmorgen precies hetzelfde ‘probleem’.

Afijn, deze smart family is nu dan eindelijk helemaal de 21ste eeuw binnen gesjokt.