There is a crack in everything

In bepaalde perioden in mijn leven kende ik een felle levenspijn. Sommigen noemen dat wel een depressie. En tijdens deze momenten, drong de muziek en poëzie van Leonard Cohen door de zwarte laag heen en liet mij toch schoonheid voelen. Ook nu nog. Soms weet ik niet wat ik voel of wil ik niet voelen. En dan luister ik naar Cohen en dan voel ik. 
De dichter die niet kon zingen maar wel zo’n prachtige stem had, is overleden. Dat voel ik ook. 
Anthem

The birds they sang
At the break of day
Start again
I heard them say
Don’t dwell on what
Has passed away
Or what is yet to be
Yeah the wars they will
Be fought again
The holy dove
She will be caught again
Bought and sold
And bought again
The dove is never free

Ring the bells (ring the bells) that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack in everything (there is a crack in everything)
That’s how the light gets in

We asked for signs
The signs were sent
The birth betrayed
The marriage spent
Yeah the widowhood
Of every government
Signs for all to see

I can’t run no more
With that lawless crowd
While the killers in high places
Say their prayers out loud
But they’ve summoned, they’ve summoned up
A thundercloud
And they’re going to hear from me

(Ring, ring, ring, ring)
Ring the bells that still can ring

Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything (there is a crack in everything)
That’s how the light gets in

You can add up the parts
You won’t have the sum
You can strike up the march
There is no drum
Every heart, every heart to love will come
But like a refugee

(Ring, ring, ring, ring)
Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything (there is a crack in everything)
That’s how the light gets in
Ring the bells that still can ring (ring the bells that still can ring)
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything (there is a crack in everything)
That’s how the light gets in
That’s how the light gets in
That’s how the light gets in

Afscheid van een muzieklegende

Als meisje van 14 maakte ik kennis met de muziek van David Bowie. Mijn zus had voor zichzelf de LP Lodger gekocht en die werd naar mijn kamer gesmokkeld en gedraaid op mijn platenspeler.Wat volgde was jarenlang obsessief draaien van die lp’s die ik me kon veroorloven. Ik had niet veel geld en niet veel LP’s dus ik heb Lodger, Heroes en Low echt grijs gedraaid. De klas ging voor Doe Maar, Madness en Prince (en sommigen zelfs voor Duran Duran, jak!) maar die muziek ging geheel aan mij voorbij. Alleen Bowie telde voor mij, met als toenmalig hoogtepunt de Serieus Moonlight Tour – ik denk in 1983 of ’84 – waar ik met mijn neus in de boter viel en door een paar sterke beveiligers over dranghekken werd getild en zo ineens op een paar meter afstand van het podium stond. Dat ik hiermee in een klap gescheiden werd van het gezelschap waar ik mee was gekomen en het uren duurde voor ik ze in dit prémobiele tijdperk weer terugvond na t concert, boeide me niet. Ik had de ervaring van mijn leven!

Tot zeker mijn 25e kende ik maar één echte liefde op muziekgebied en ook nu nog wordt zijn muziek regelmatig gedraaid. Dat zegt wat over mij maar ook zeker wat over de kwaliteit van zijn muziek. Zijn muziek is verbonden met veel hoogte- en dieptepunten uit mijn leven en daardoor nooit meer weg te denken. Nu is de man met zoveel muziekstijlen, gezichten en performance persoonlijkheden overleden. Niet te bevatten. Afscheid van David Bowie maar niet van zijn muziek.

 mijn favoriet: 5 years