Ultieme vrekkigheid

Gisteren keek ik eindelijk eens naar de documentaire ‘The Ultimate Guide to Penny Pinching’ en vond het ronduit bizar. Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen heel zuinig leven omdat dit noodzaak is. Maar de mensen in deze documentaire zijn meer verslaafd aan het fenomeen ‘ik krijg het gratis of voor heel weinig’.

De keuzes die daarbij gemaakt worden snap ik niet altijd of vind ik niet logisch. Spullen pakken omdat het gratis of heel goedkoop is met bonnen, ook al vind je het niet echt lekker.  Ik zie daar het nut niet van in (behalve als je honger hebt). Ik zag dat er vooral veel troep in de supermarktkar werd geladen en zwaar bewerkt voedsel. Wat ook wel werd beaamd door de kinderen van één van de koopjesjagers. Die vertelden dat ze weken smerige  magnetronhamburgers aten (hun eigen woorden) en Dr Pepper dronken tot het hun neus uit kwam. Moeder zei dat het wel meeviel maar de kinderen benadrukten hoe vies ze het vonden. Ik vond dat best triest om te zien.

Ook de man die leeft op een dieet van doodgereden dieren begrijp ik niet helemaal. Dat dood gereden dieren eetbaar zijn kan ik wel begrijpen. Maar dat je het uit vrekkigheid doet en vervolgens wel een ronde van 50 kilometer met je auto maakt op zoek naar die dode dieren, snap ik niet. Ik denk dat je dan toch echt goedkoper uit bent als je op de fiets naar de supermarkt gaat. Wel snap ik het idee zoals hij het uitlegde dat hij tegen voedselverspilling is en ook graag zijn gevonden en klaargemaakte vlees deelde met vrienden.  Maar die bomvolle niet al te schone vriezer met dode dieren, die dode kadavers zo op het aanrecht zonder plank en tussen de andere levensmiddelen, ieeuw!

Volgens mij gaat het deze mensen om de jacht. Om het geluksgevoel dat ze krijgen als ze gescoord hebben. En heeft het wellicht niet eens te maken met zuinig leven. De aanstaande bruid in de documentaire zegt dat ook letterlijk. ‘Ik hou van koopjes jagen en krijg een kick als ik iets heel goedkoop vind.’

Hoewel ik op zich wel goed het aanstaande bruidspaar begrijp dat ze hun droombruiloft zo goedkoop mogelijk willen organiseren vond ik het ronduit schokkend te zien dat de gasten in het hotel voor hun drankjes moeten gaan betalen en ‘hopelijk ook voor mij en Stephen’. Dat komt op mij ongastvrij over en ronduit egocentrisch. Heb je het geld niet, dan zijn er toch allerlei alternatieven te verzinnen maar nu gaat het er blijkbaar om dat deze mensen hun droombruiloft hebben en daardoor andere mensen op kosten jagen. Ook vind ik de keus maken voor je gasten dat ze tijdens de maaltijd geen alcohol krijgen maar alleen sap best ver gaan voor een bruiloftsfeest. Een paar goedkope flessen wijn kan er toch wel van af?

Ik kon me nog het meest inleven in het Indiase stel dat voortdurend op zoek was naar de beste ‘deal’, zoals ze het zelf noemden.  Dat komt vooral omdat het hele vrolijke mensen waren en ze geen troep kochten maar alleen spullen die ze toch al nodig hadden en dat zochten ze dan voor het goedkoopste alternatief. Ook zag ik hier meer evenwicht tussen de wensen van de een en van de ander, dit was iets gezamenlijks en niet iets wat de ene partner aan de andere partner opdringt.

Het stemt wel tot nadenken. Hoe ver ga je om je eigen leefstijl op te dringen? Ik probeer ook zuinig te leven maar zet gasten toch eten voor waarbij de insteek in eerste instantie is dat het lekker moet zijn en hopelijk naar de smaak van de gasten. Nogmaals, het is anders als het pure noodzaak is. Maar dat de kinderen van de ‘couponqueen’ in de documentaire alleen mogen douchen als de zon voldoende heeft geschenen, nou ik geloof niet dat die kinderen daar echt blij mee waren en de echtgenoot ook niet. Het kwam op mij over alsof de levensstijl van ma werd opgedrongen aan de rest van het gezin.

Meestal ben ik wel ruimdenkend en probeer ik geen oordeel over mensen te vellen. Maar dat lukte me nu niet zo goed. Ik begrijp het goed als er enorme noodzaak is om zuinig te leven. Of dat je creatief probeert kosten te drukken van geldverslindende gelegenheden. Maar het verzamelen om het verzamelen omdat het gratis is, lijkt mij vergelijkbaar met ‘hoarding’ en volgens mij heeft een aantal personen uit deze documentaire gewoon eigenlijk een psychisch probleem.  Of oordeel ik nu te hard? Ken jij de documentaire?

Advertenties