10 jaar Moos

Vandaag 10 jaar geleden koos Moos ons huis uit om aan te lopen. En wat was het een schot in de roos. Twee dagen daarvoor was mijn vader overleden en wat bracht dit kleine katertje een pret in ons huis vol verdriet. Net als al onze katten, kwam Moos ook met wat bagage. Dit keer in de vorm van een zeer ernstige navelbreuk. Natuurlijk hingen we in de buurt overal foto’s van hem op en meldden hem bij Amivedi aan en maar niemand belde op of aan om deze kleine zwarte kat met een overduidelijk probleem op te eisen..

Op de dag van de crematie van mijn vader brachten we hem voor de plechtigheid naar de dierenarts en erna haalden wij hem geopereerd, gechipt en gecastreerd weer op en kon zijn leven als huiskat beginnen. Was hij in het begin nogal dominant en had hij last van mood swings, de laatste jaren is hij steeds liever en zachter geworden, ook naar andere katten toe. De zwervers werden getolereerd en opgenomen. Zolang hij lekker eten en een aai op zijn tijd krijgt is het goed voor Moos.

Advertenties

Kleding kopen

Jarenlang had ik kleding in minstens drie maten: voor de nieuwe harde werkelijkheid (na kerst), voor als het best meeviel en ik redelijk constant bleef (de rest van het jaar) en voor ‘ooit’ (voor als ik 15 kilo zou afvallen). Ik denk dat ik daarin niet de enige ben.

Omdat het me uiteindelijk verschrikkelijk stoorde dat zeker 3/4 van wat in de kast ligt bedoeld is voor een situatie die misschien nooit (meer) komt, hield ik een enorme opruiming. Al zeker 8 jaar schommelde mijn gewicht bijna niet meer. Ik zat op een constant en stabiel plateau van overgewicht. De kringloop was vast blij met mij, want daar ging al het overtollige heen.

Dat was natuurlijk de goden verzoeken, want ‘prompt’ viel ik af. Dat gebeurde niet zomaar en niet van de ene op de andere dag. Het was bovendien hard nodig. Maar wel onhandig dat ik al die kleinere kleding had weggebracht. Vorig jaar om deze tijd stopte ik met het eten van gluten en daar knapte ik enorm van op. Ook viel ik af. Sinds mei eet ik paleo, daar knapte ik nog meer van op en viel ik nog meer af.

In het voorjaar kreeg ik flink wat kleding van zus die dat weer had gekregen van haar schoonzus. Daar ben ik de zomer goed mee doorgekomen maar ook daarvan heb ik de eerste kledingstukken weer weggebracht. En die leuke wollen lange winterjas die ik vorig jaar voor € 12,50 bij de kringloop kocht, is inmiddels zo veel te groot dat het er gewoon lachwekkend uitziet.

Dus ging ik weer naar de Noppes kringloop, voor weer € 12,50 kocht ik opnieuw een mooie lange wollen jas maar dan 2 maten kleiner en bovendien een nog zo goed als nieuwe Calvin Klein spijkerbroek (met rechte pijpen!) voor € 4,50. Later bedacht ik me dat ik misschien nog even terug moest gaan voor een gekleurde sjaal die bij de zwarte jas past. Want om daar nu wel weer € 15 aan uit te geven…bij de kringloop ligt het voor € 2 in een grote bak voor het uitzoeken. Maar uiteindelijk pakte ik breipennen en een bol wol en ging zelf aan de slag.

Op de terugweg merkte M. op dat wij niet doen aan scheefhuren, maar wel aan scheefkopen. Of dat erg is. Ik vind van niet. Met wat we er mee uitsparen lossen we onze hypotheekschuld af, zo zie ik dat. Nou ja natuurlijk niet de volledige schuld, maar jullie begrijpen het wel. Sinds ik door heb dat ik ook tweedehands mooie en goede spullen kan kopen heb ik gewoon geen zin meer om daarvoor naar een winkel te gaan waar hetzelfde ligt maar dan voor 10 keer meer. M. denkt daar inmiddels ook zo over. Bij onze kringloop in Hoorn scoort hij zelden wat, maar in Amsterdam heeft hij een tweedehands winkel waar hij tegenwoordig bijna alles koopt, van een net pak tot spijkerbroeken, shirts, overhemden, truien.

Ik ben inmiddels wat kleding betreft al weer klaar voor de herfst en de winter. Ook kind heeft nu al voor de winter alles bij elkaar gescharreld binnen zijn kledingbudget van € 50 per maand. Het is ook voor hem zaak vooruit te kijken en slim te kopen. Dus kochten we aan het begin van de lente al schoenen in de uitverkoop voor deze winter, is er al een nieuwe winterjas in huis voor als de oude te klein wordt en laat ik hem regelmatig zijn kast inventariseren om conclusies te trekken als ‘meer onderbroeken, sokken, etc’. Uiteindelijk draait het leren omgaan met een kledingbudget ook voor hem allemaal om keuzes maken. Wel is dat soms een uitdaging want bijna al zijn sportkleding is ‘ineens’ aan vervanging toe. Wat is meer nodig: keepershandschoenen, een judopak of nieuwe voetbalschoenen? Het werden schoenen aangezien drie trainingen per week en een wedstrijd toch wel vragen om goede passende schoenen. En judo-en kan je ook met een broek die iets hoog water staat. Daar is hij niet de enige in als ik naar de rest van zijn judoklas kijk.

Sinds een paar jaar werk ik met kledingbudgetten, €50 per persoon per maand in dit gezin. Aangezien ik het laatste jaar eigenlijk maar bij de kringloop kocht, heb ik besloten dat mijn eigen kledingbudget wel gehalveerd kan worden. Dat scheelt toch weer € 300 per jaar, dat is een mooie hypotheekaflossing….

Moet jij nog veel aanschaffen of ben je klaar voor de winter?

Hergebruik

Buurvrouw kwam de tuin in met een tasje. Daar kwam een katoenen onderbroekje, bloesje en rokje uit, nog gedragen door de dochter van buurvrouw. Die dochter is nu zwanger van een meisje, het eerste kleinkind. Een mooie gelegenheid om oude kleertjes op te snorren en een beetje op te pimpen. Daar had ze het immers al die jaren voor bewaard.

‘Wat vind je, mooi hè?’ zei ze stralend. Ik keek naar de kleertjes. Zowel het broekje als het shirt bezat van dat strakke elastiek bij de pofmouwtjes en de broekspijpen en dat zag ik in gedachten al vreselijk knellen om dikke baby-armpjes. Ik kan me nog goed het geworstel herinneren met rompertjes – en daar zat dan tenminste nog rek in. Arme dochter die haar kindje straks in dit broekje moet zien te wurmen. Niet heel comfortabel en zeker niet mijn smaak. Nu kwam het aan op een beetje tact, ik wilde haar niet kwetsen.

‘Wat bijzonder dat je dat al die tijd hebt bewaard, heel speciaal’ wist ik uit te brengen. Dat meen ik ook en er is geen woord gelogen in deze zin. Ik vind het een leuk idee dat spullen of het nu om meubels, boeken, platen of babykleding gaat, een tweede kans krijgen. Iedereen die hier wel eens leest, weet dat van mij. Maar als je het weggeeft heb je natuurlijk wel kans dat de ontvanger er geen prijs opstelt.

Mijn gehuichel werd gelukkig niet opgemerkt en na nog wat oh! en ahs! en het mogen bevoelen van de stof liep buurvrouw op omawolkjes de tuin weer uit. Ik maakte acuut een mentale notitie dat ik er niet van uit moet gaan over pak ‘m beet 15 jaar dat mijn schoondochter prijs stelt op het schattige rode ribfluwelen jasje dat S. zo snoezig stond en ook nog daarvoor van M. is geweest. Als dat kleinkind er ooit komt, eerst de aanstaande vader maar eens door zijn middelbare schooltijd zien te krijgen.

Ben jij  altijd eerlijk tegen mensen?