Geld dat door je vingers glipt

Op de één of andere manier glipt het geld door mijn vingers momenteel. Dat komt doordat ik telkens dingen zie die ik ‘noodzakelijk’ acht. Ik bedoel maar: zonder sesamolie is mijn leven niet compleet en de marinade minder lekker. En die biologische sojasaus is toch wel erg lekker. Dan heb ik het nog niet eens over de biologische zonnebeschermingscreme die ik via internet bestelde of de doos Prosecco die we vanmorgen in de aanbieding kochten. Laat staan dat ik durf te zeggen hier dat we 2 weken geleden uit lunchen gingen bij een terras aan zee, in plaats van een zelf gemaakt lunchpakket mee te nemen. Gelukkig weten jullie niet alles van me en hoef ik me niet te verantwoorden! ;-).

Het uitgeven van geld loopt gelijk op met de gestegen temperatuur van de afgelopen maand. Maar dit gaat ook gelijk op met het verdwijnen van mijn gemoedsrust. Niets is relaxter dan een doorgewinterde consuminderaar met een brandschoon geweten die al haar verlangens in de koelkast heeft gezet en onder controle weet te houden. Totdat de omstandigheden vragen om een ander beleid, het zonnige weer ‘vraagt’ immers om een ‘proseccootje’ en dat kost meer dan ‘gemeentepils’ (= leidingwater voor diegenen die de term niet kennen).

De redenen om te consuminderen zijn uiteindelijk persoonlijk en wat we met het overgebleven geld doen moeten we natuurlijk helemaal zelf weten. Maar ik merk wel dat ik minder kan genieten dan voorheen. Waar ik vroeger heel makkelijk op een terrasje eten bestelde, vind ik dat nu een stuk moeilijker. Ik schrik me een ongeluk van de prijzen en als we dan niet uitkomen met het boodschappengeld dan is er toch een onrust in mij, alsof  een keer iets meer uitgeven aan de ene kant moet leiden tot een compensatie aan de andere kant. En dat is niet de bedoeling. Onze consumindermotieven waren en zijn: kunnen uitkomen met een kleiner budget dan voorheen. Dus niet meer over de balk smijten maar gewoon sparen en daardoor zeker weten dat je makkelijk op vakantie kunt, de katten kunt laten enten en je kind later kunt laten studeren. Met wat er dan overblijft kunnen we doen wat we willen. Wij hebben geen schulden die moeten worden afbetaald en er hangt geen dreigende verkoop van het huis boven ons hoofd. Wij consuminderen omdat we willen kunnen blijven genieten en dat kan beter als we meer opletten waar we het geld aan uitgeven.

Maar ik ben door het consuminderen veranderd in wat ik wil en waar ik nog van kan genieten. Ik weet niet of dat nu een voordeel is of niet. Door de ME ben ik beperkt in wat ik kan doen. Schatje is nu met Zoon naar Artis (met 2 vouchers afkomstig uit zijn kerstpakket) en ik kan niet mee omdat ik dat lichamelijk niet aan kan. Een keer naar het strand rijden en daar op een terrasje een tosti eten, kan ik wél. Niet te vaak maar met de nodige rust vooraf en achteraf lukt me dat wel. Wij doen dat dus vrijwel nooit. Waarom kost het me dan zo verschrikkelijk veel moeite (mentaal) als we het eens doen? Ik wil wel kunnen blijven genieten van dingen die financieel best kunnen, maar in mijn hoofd zorgt dat dan toch voor kortsluiting.

En dan heb ik het er nog niet eens over dat ik steeds meer moeite heb, om iets dat niet biologisch is in mijn mond te stoppen. Ik zal toch niet meteen dood neervallen van bespoten aardbeien! Ik ben zo bezig geweest met besparen, met uitzoeken wat waar in zit en wat er niet hoort, met bezig zijn met hoe we door producenten op het verkeerde been worden gezet wat betreft de duurzaamheid van producten en de gezondheidsgevaren van producten, of dat nu persoonlijke verzorging of eten is, dat elke spontaniteit is verdwenen. Kan ik hier wel een hap van nemen zonder me zorgen te maken of er een transvet inzit? Kan ik wel geld uitgeven en dit voor mezelf verantwoorden? Ik wil niet meer terug naar ‘vroeger’ maar ik word af en toe doodmoe van mezelf.

Het wordt misschien tijd voor iets heel wilds. Gewoon eens iets kopen dat ik niet nodig heb. Of een fles prosecco leegdrinken…..daar hebben we nu toch een hele doos van…..