Een inspirerende avond

In ons maandbudget is ruimte voor uitjes. Per maand reserveer ik daar € 50 voor. Vaak gaat dat op aan film maar soms ook naar een terrasje of een ijsje of iets dergelijks.

Deze maand besteden we het aan André Kuipers. Hij doet onze schouwburg aan met een theaterlezing waarin hij het publiek mee neemt “aan de hand van vele video’s en foto’s op een magische reis door ons heelal, het ISS en de wetenschap. Alle facetten van het astronaut schap worden gedetailleerd uitgelicht! Kuipers is één van de weinige mensen op aarde die uit eigen ervaring kan vertellen hoe zijn droom werkelijkheid werd en hoe het is om in het heelal te leven en te werken.” (citaat van website schouwburg Hoorn)

Dát lijkt mij nou verschrikkelijk leuk en interessant om naar zo’n bevlogen man te mogen luisteren. Ook voor S. leuk en geweldig om de man te zien wiens ruimteavontuur hij ademloos volgde, vier jaar geleden. Wél prijzig die kaartjes, maar omdat we lid zijn van de bibliotheek (die deze lezing aanbiedt in de schouwburg omdat de bieb natuurlijk veel te klein is voor zo’n man) kregen we korting en hoefden we ‘maar’ € 52,50 te betalen, dan krijgen we nog een drankje ook in de pauze. Dus gaan we vanavond, ik ben héél benieuwd!

Spannend is het wel een beetje, ik zit natuurlijk niet echt goed in mijn energie en zo’n avond kan dan net een duw de verkeerde kant op zijn. Aan de andere kant, ik hoop op een hele leuke inspirerende avond waar ik dan heerlijk op kan herkauwen in mijn hersteltijd. Ook dat is wat waard.

Advertenties

Nee zeggen tegen je kind

Gistermiddag gingen wij naar de film.  Als je binnenkort ook zin hebt om te gaan: ‘Samba’ is een aanrader. Heb tot huilens toe gelachen en dat terwijl het onderwerp toch best heftig is. Verder zeg ik er niets over, daar moet je dan maar lekker even op gaan googlen….

Afijn, na de film gingen wij wat drinken in het café dat bij de bioscoop hoort in ons IJsselmeerstadje. Ik ging aan de prossecco, man aan het bokbier en kind aan de frisdrank. En toe kwam het voorstel waarvan ik al wist dat het er aan zat te komen: ‘zullen we hier een hapje gaan eten’ vroeg kind (want hij is dol op uit eten gaan en terrasjes aandoen).

Leek me heerlijk, alcohol maakt bij mij toch al dat elk plan een dol plan lijkt. En toch zei ik nee. Nee, want de komende maand is al een dure maand. Nee, want we hebben een maandbudget voor uitjes en door naar de film te gaan en ook nog wat te drinken is daar al een enorm gat in geslagen. Nee, want we hebben niet ineens ruimte in de begroting om zomaar uit eten te gaan. Nee dus.

En hoewel ik volledig achter mijn nee stond, voelde ik me toch een heks. Want nee zeggen tegen je kind is niet leuk. Nee zeggen tegen jezelf is ook niet leuk. Maar ja zeggen zou betekenen dat ik dat geld ergens vandaan moet toveren en dát heb ik de afgelopen tijd al voldoende gedaan om te zorgen dat de begroting voor volgend jaar kloppend wordt.

Gelukkig las ik bij thuiskomst dat één van de eigenschappen van superzuinige gezinnen is dat ze nee zeggen tegen hun kinderen. Nou zijn wij volgens mij helemaal niet superzuinig, maar nee zeggen doen we wel vaak, eigenlijk al jaren. Ik leg het ook uit, waarom niet of waarom wel (want heel soms zeg ik wel eens ja mensen). Misschien omdat we hem overal bij betrekken, maar de uitleg is vrijwel altijd voldoende.

Want uitleg is meestal wel noodzakelijk. Deze week werd er ‘ineens’ een fiets van € 350 gekocht voor M. maar er is geen geld om uit eten te gaan. Het één is niet het gevolg van het ander. Het heeft vooral te maken met waar je het geld aan uitgeeft. Een fiets wordt betaald van spaargeld. En een puber begrijpt heus dat het niet verstandig is van je spaargeld uit eten te gaan.

Al van kleins af aan betrekken we hem bij uitgaven, waarom we wel of waarom iets niet kopen. Waarom we ons huis aflossen en waarom we daar blij mee zijn (elke aflossing wordt gevierd), waarom we deze zomer niet op vakantie gaan. De kunst is je kind bij de financiën te betrekken zonder hem op te zadelen met de eventuele zorgen die je hebt. Om hem ook te leren dat er prioriteiten zijn en dat er verschil is tussen noodzaak en leuk. En het is echt leuk om je kind te leren hoe je met geld omgaat, vind ik, ook al is nee zeggen nooit leuk. Hem te leren wat de waarde is van bepaalde zaken en dat het soms helemaal niet erg is om iets niet te doen, is een les die hij volgens mij hard nodig heeft. Want we worden continu verleid en geprikkeld om te kopen.

Kind is meestal snel overtuigd – want van nature geen drammer – maar soms is hij vasthoudender. Zoals gisteren, toen hij zei dat ‘we niet hier hoeven te eten, we kunnen ook naar een ander restaurant gaan’. Hij bracht het erg overtuigend met pretoogjes en al en het was heel verleidelijk en toch hielden wij het bij een nee. En het ‘leed’ was al weer vergeten nog voor ik het eten dat thuis al klaar stond, kon opwarmen. Zo gaat dat.

Zeg jij vaak nee tegen je kind?

Lang leve de zonnebril en plan B

Zo hee, wat heb ik gisteren genoten. Het concert van Ibrahim Maalouf was geweldig. Onvoorstelbaar wat die man voor geluiden uit een trompet weet te halen. Maar ook de rest van zijn band, de energie en vrolijkheid die ervan afdroop, het was echt genieten.

En genieten lukte ook echt, de avond vloog voorbij. Ik was niet echt moe vooraf aangezien ik echt stijf stond van de adrenaline en de stress en me dus helemaal hyperactief-depieper voelde. Nu nog steeds met dat verschil dat mijn lijf het nu volledig laat afweten en dat mijn brein nog half hysterisch is. Dat zorgt letterlijk af en toe voor stroomstoten.

Ik stond al buiten toen ik me omdraaide en weer naar binnen rende. In een vlaag van helderheid bedacht ik dat een zonnebril wel handig zou zijn. Want wie weet hoe fel de lichtstralen zijn in zo’n zaal. En wat was ik er blij mee. Was jij gisteravond ook in Tivoli in Utrecht en zag je in de zaal een stralende vrouw met een zonnebril? Had maar even naar me gezwaaid, dat was ik!

En nu beste mensen, ga ik weer plat liggen en uitstuiteren-nastuiteren-omvallendoorstuiteren en nagenieten. Hoewel ik zonder plan leef deze dagen, ben ik wel overgestapt op plan B. En plan B, dat is alles wat het leven makkelijker maakt. Dus geef ik de was mee aan mijn moeder die hier vanavond komt koken en vraag ik me bij alles af: moet dit echt? Plan B is katten aaien, boeken lezen, troep negeren en de telefoon laten rinkelen. Plan B is voelen wat kan en wat lukt en negeren wat moet. Een doelloos bestaan wordt echt beter met een plan B!

O ja, even iets compleet anders: voor de workshop van Gabriel Verbeek zondag 16 november zijn nog plaatsen beschikbaar! Je kunt er hier meer over lezen en hier wat mijn ervaringen zijn met die workshop. Was je tot nu toe aan het twijfelen, hak dan nu die knoop door, dat kun je best!

Op stap

Omdat het tenslotte herfstvakantie is, bedacht ik dat we een uitje moesten hebben. Dat had zeer zeker te maken met het feit dat we de eerste dagen van de week vooral liggend in bed doorbrachten. Ik omdat ik moe was en kind omdat hij het héél leuk vindt om lang en lui in  bed te liggen, te ontbijten in bed, te lunchen in bed, te computeren in bed. Afijn, jullie snappen wel wat ik bedoel.

Hoewel ik natuurlijk geroerd ben door de wetenschap dat onze puber graag binnen een straal van 1 meter van zijn moedertje verblijft, vond ik dus dat we iets moesten gaan doen. M. was vrij op woensdag, dus woensdag ging het gebeuren.

Utrecht, we gaan naar Utrecht! Dat klonk als een strak plan. Bij het opstaan bleek dat de eindeloze stroom regen van de afgelopen dagen was gestopt en dat de zon zelfs scheen. Dit leidde tot zoveel vreugde dat we weer in bed kropen. Want een koffie in bed is zo fijn opstarten. Afijn, toen we zo tegen 12-en uit bed kropen, was Utrecht toch niet meer zo’n goed idee, want een uur rijden en ‘het is al zo laat en zo komen we op de terugweg vast in de file terecht.’

Alkmaar, we gaan naar Alkmaar! Want ik ben natuurlijk niet voor één gat te vangen. Bovendien had ik stiekem een geheime missie. Ik wilde niet alleen een  leuk uitje, ik wilde vooral weten hoe het zou zijn om in een grote stad rond te lopen. Nu is Alkmaar geen Utrecht of Amsterdam maar het is toch zeker groter dan Hoorn met meer prikkels om te oefenen.

Bovendien is Alkmaar een stukje jeugdsentiment. Vroeger – als in toen ik nog kind was en bij mijn ouders woonde – togen we twee keer per jaar met de eend van mijn moeder (nu heb ik het over een auto en niet over een dier) naar Alkmaar om kleding te kopen. Want kleren kopen was niet goed mogelijk in Wormer, waar ik opgroeide. Daar had je welgeteld één kledingzaak en daar hing voor elk wat wils. Maar ja, als je daar kocht, dan had je kans dat je hetzelfde aanhad als de rest van de klas en veel keus was er niet. Dus gingen we naar de grote stad Alkmaar om in te slaan. En werd ik op zo’n blok in de C&A gezet om kleding te passen (bestaat dat nog?).

Eenmaal in Alkmaar aangekomen bleek dat de lift in de parkeergarage stuk was en dat er alleen nog plek was op het bovenste parkeerdek. Over prikkels en uitdagingen gesproken, dat was een forse! Naar beneden lukte natuurlijk wel maar straks weer omhoog?

Alkmaar zelf was net zo leuk als in mijn herinnering. Naast de geijkte grotere winkelstraten met de V&D, de HEMA’s en de Perry Sports is er ook een deel in het echte oude stadshart met allemaal kleine straten met leuke grappige winkels. De mannen doken een stripwinkel en CD winkel in en ik heb laarzen gepast en niet gekocht (alleen maar omdat ze niet pasten hoor, ik kan met jaloezie de verhalen van Valhalla lezen dat ze met 1 paar laarzen doet, dat lukt mij echt niet). We aten ergens, we kochten een ijsje en liepen veel doelloos rond.

En ineens was het op. De hoofdpijn die ik al sinds begin van de middag had was natuurlijk een waarschuwing. Maar toch overviel het me. Veel te veel mensen, prikkels, dingen om te zien, de gevoelde druk omdat ik vind dat ik het leuk moet hebben. Terug naar de parkeergarage dus en ‘no way dat ik omhoog ga met de trap ik wacht wel hier…. ‘

Thuisgekomen bekeek ik mezelf van een afstandje en constateerde ik met veel verbazing weer eens dat overprikkeling leidt tot volledig hysterisch gedrag. Die constatering is helaas niet zo groot dat het gedrag daarmee gestopt kan worden….Net thuisgekomen besloot ik de schuur op te ruimen en pogingen van M. om dat te voorkomen zorgden voor een enorm gespannen sfeer. Die Schuur Moet Opgeruimd En Wel Nu Want Als Ik Het Niet Doe Gebeurt Er Nooit Iets In Dit Huis. Zo dus. Dat die man mij nog nooit het huis heeft uitgezet is een wonder. Ik vond dat er in de schuur ruimte moest zijn voor de lege potten die overal in de tuin staan. Dus nu is de kliko vol, de planken in de schuur zijn leeg en er staan 5 potjes op de vrijwel lege planken, want zo bezien viel het eigenlijk best mee met al die potten in de tuin.

Na de schuur volgde het avondeten, wat gegrom op de bank en toen naar bed. Nu zit ik weer op de bank en overdenk mijn missie van gisteren. Kan ik meer prikkels aan? Ja zeker meer dan twee jaar geleden. Heb ik het slim aangepakt? Nee, absoluut niet. Overprikkeld zijn betekent nog altijd het contact met mezelf en mijn lichaam volledig kwijt raken. Ook was het moment van een uitje niet slim gekozen. En bovendien had ik zwaar de pest in dat die laarzen niet pasten. Ik kan heel goed consuminderen maar wat laarzen betreft heb ik de ruggengraat van een weekdier. Nu heb ik mezelf uitgeput en het leverde niet eens een paar laarzen op! Dat betekent dat er vandaag chocola moet gegeten worden, het is het één of het ander…:-). Ik heb mezelf overtroffen in kinderachtig ontwijkend gedrag, applaus voor mezelf! Maar goed, de lunch was lekker en Alkmaar is een mooie stad.

Kunnen jullie ook zo moeilijk doen?

Gratis ijspret op de woensdagmiddag

Ons IJsselmeerstadje heeft een overdekte ijsbaan, waar niet alleen toekomstige schaatsgrootheden worden opgeleid, maar ook gewone stadsbewoners lessen kunnen nemen of zomaar een baantje kunnen trekken. Gisteren was de ijsbaan open voor de lagere scholen en werden er schaatswedstrijden georganiseerd. Alle kinderen in groep 7 en 8 konden meedoen en omdat Zoon met alles meedoet dat riekt naar beweging of een goed doel, had hij zich ingeschreven. Niet dat hij schaatstalent heeft, maar dat maakt niet uit. Daar gaat het niet om. Het gaat hem om het meedoen, de pret, het meemaken en er zijn.

De wedstrijden begonnen om 13 uur en dat betekende dat we direct uit school door naar de IJsbaan moesten. Schatje had voor de gelegenheid vrij genomen en Vriendje kwam mee om Zoon aan te moedigen (en omdat hij zo’n beetje alle dagen van de week hier is…). Stapel boterhammen gesmeerd, drinken ingepakt en weg waren we.

Voor mij is dit een uitje. Wie jaren plat op de bank heeft gelegen is met alles blij te maken. Op de IJsbaan was het een vrolijke chaos met gillende kinderen die onmiddellijk weg stormden en ouders kwijtraakten, en een omroeper die van alles brulde en door niemand werd verstaan. Ik stond daar en nam alles in me op. De chaos, de herrie, de vrolijkheid, de mopperende ouders die ‘nu hier moeten zijn met B. maar wel hopen dat ie niet wint want we hebben geen tijd tot de prijsuitreiking te blijven omdat R. wel natuurlijk gewoon naar zwemles moet en dan zijn we hopelijk net op tijd om B. naar hockey te brengen.’

Waar voor mij zo’n middag een hoogtepunt is, is het voor een ander een verstoring van de woensdagmiddagroutine. Dat kan ik me ook wel voorstellen als ik degene zou zijn met drie kinderen en heel de stad door moet sjouwen om overal op tijd te zijn. Maar dat ben ik niet. Ik ben Spaarcentje en geniet van mijn ‘wederopstanding’ en overal waar ik bij kan zijn, is meegenomen, want was nooit meer verwacht. En ik bleef blij ook al was ik na de ijsbaan nog tot weinig in staat en wist ik mezelf niet meer op te warmen ondanks een verwarming die op 20 graden werd gezet (dat was al heel lang niet meer gebeurd!), mijn thermische onderkleding, mijn 2 truien en de deken die ik om me heen wikkelde….

En Zoon? Die schaatste zijn rondjes, bakte er niet veel van en genoot volop. Na zijn wedstrijd verruilde hij zijn ijshockeyschaatsen voor Noren die gratis konden worden geleend van de ijsbaan en reed ineens drie keer zo snel!  Daarna dronken we wat in het café, genoten van warme chocomel met belachelijk veel slagroom en togen weer naar huis. Er is niet veel nodig om te genieten.

Als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren dan is het dat geluk samenhangt met verwachting. Hoe lager der verwachting, hoe minder kans op teleurstelling en hoe groter de kans dat je prettig verrast wordt. Moeten we dan allemaal nooit meer iets verwachten in het leven? Dat zeg ik niet. Maar meer genieten van wat kan, in het moment zijn, zonder veel te hoog gespannen verwachtingen, zorgt er bij mij voor dat de kleinste dingen grote momenten worden.

En Zoon? Die wil nu natuurlijk Noren. Dat kan, want zijn ijshockeyschaatsen lopen op hun eind, qua beschikbare tenenruimte. De Noren heeft Schatje al gevonden via M.arktplaats, voor € 15. Zaterdag kan hij ze halen.

PS: Marieke Henselmans schreef een boek over aflossen. Het boek verschijnt 26 november, lees hier morgen alvast wat ik er van vind!