Een inspirerende avond

In ons maandbudget is ruimte voor uitjes. Per maand reserveer ik daar € 50 voor. Vaak gaat dat op aan film maar soms ook naar een terrasje of een ijsje of iets dergelijks.

Deze maand besteden we het aan André Kuipers. Hij doet onze schouwburg aan met een theaterlezing waarin hij het publiek mee neemt “aan de hand van vele video’s en foto’s op een magische reis door ons heelal, het ISS en de wetenschap. Alle facetten van het astronaut schap worden gedetailleerd uitgelicht! Kuipers is één van de weinige mensen op aarde die uit eigen ervaring kan vertellen hoe zijn droom werkelijkheid werd en hoe het is om in het heelal te leven en te werken.” (citaat van website schouwburg Hoorn)

Dát lijkt mij nou verschrikkelijk leuk en interessant om naar zo’n bevlogen man te mogen luisteren. Ook voor S. leuk en geweldig om de man te zien wiens ruimteavontuur hij ademloos volgde, vier jaar geleden. Wél prijzig die kaartjes, maar omdat we lid zijn van de bibliotheek (die deze lezing aanbiedt in de schouwburg omdat de bieb natuurlijk veel te klein is voor zo’n man) kregen we korting en hoefden we ‘maar’ € 52,50 te betalen, dan krijgen we nog een drankje ook in de pauze. Dus gaan we vanavond, ik ben héél benieuwd!

Spannend is het wel een beetje, ik zit natuurlijk niet echt goed in mijn energie en zo’n avond kan dan net een duw de verkeerde kant op zijn. Aan de andere kant, ik hoop op een hele leuke inspirerende avond waar ik dan heerlijk op kan herkauwen in mijn hersteltijd. Ook dat is wat waard.

Advertenties

Nee zeggen tegen je kind

Gistermiddag gingen wij naar de film.  Als je binnenkort ook zin hebt om te gaan: ‘Samba’ is een aanrader. Heb tot huilens toe gelachen en dat terwijl het onderwerp toch best heftig is. Verder zeg ik er niets over, daar moet je dan maar lekker even op gaan googlen….

Afijn, na de film gingen wij wat drinken in het café dat bij de bioscoop hoort in ons IJsselmeerstadje. En toe kwam het voorstel waarvan ik al wist dat het er aan zat te komen: ‘zullen we hier een hapje gaan eten’ vroeg S., want hij is dol op uit eten gaan en terrasjes aandoen.

Leek me heerlijk, en tóch zei ik nee. Nee, want de komende maand is al een dure maand. Nee, want we hebben een maandbudget voor uitjes en door naar de film te gaan en ook nog wat te drinken is daar al een enorm gat in geslagen. Nee, want we hebben niet ineens ruimte in de begroting om zomaar uit eten te gaan. Nee dus.

En hoewel ik volledig achter mijn nee stond, voelde ik me toch een heks. Want nee zeggen tegen je kind is niet leuk. Nee zeggen tegen jezelf is ook niet leuk. Maar ja zeggen zou betekenen dat ik dat geld ergens vandaan moet toveren en dát heb ik de afgelopen tijd al voldoende gedaan om te zorgen dat de begroting voor volgend jaar kloppend wordt.

Gelukkig las ik bij thuiskomst dat één van de eigenschappen van superzuinige gezinnen is dat ze nee zeggen tegen hun kinderen. Nou zijn wij volgens mij helemaal niet superzuinig, maar nee zeggen doen we wel vaak, eigenlijk al jaren. Ik leg het ook uit, waarom niet of waarom wel (want heel soms zeg ik wel eens ja mensen). Misschien omdat we hem overal bij betrekken, maar de uitleg is vrijwel altijd voldoende.

Want uitleg is meestal wel noodzakelijk. Deze week werd er ‘ineens’ een fiets van € 350 gekocht voor M. maar er is geen geld om uit eten te gaan. Het één is niet het gevolg van het ander. Het heeft vooral te maken met waar je het geld aan uitgeeft. Een fiets wordt betaald van spaargeld. En een puber begrijpt heus dat het niet verstandig is van je spaargeld uit eten te gaan.

Al van kleins af aan betrekken we hem bij uitgaven, waarom we wel of waarom iets niet kopen. Waarom we ons huis aflossen en waarom we daar blij mee zijn (elke aflossing wordt gevierd), waarom we deze zomer niet op vakantie gaan. De kunst is je kind bij de financiën te betrekken zonder hem op te zadelen met de eventuele zorgen die je hebt. Om hem ook te leren dat er prioriteiten zijn en dat er verschil is tussen noodzaak en leuk. En het is echt leuk om je kind te leren hoe je met geld omgaat, vind ik, ook al is nee zeggen nooit leuk. Hem te leren wat de waarde is van bepaalde zaken en dat het soms helemaal niet erg is om iets niet te doen, is een les die hij volgens mij hard nodig heeft. Want we worden continu verleid en geprikkeld om te kopen.

S. is meestal snel overtuigd – want van nature geen drammer – maar soms is hij vasthoudender. Zoals gisteren, toen hij zei dat ‘we niet hier hoeven te eten, we kunnen ook naar een ander restaurant gaan’. Hij bracht het erg overtuigend met pretoogjes en al en het was heel verleidelijk en toch hielden wij het bij een nee. En het ‘leed’ was al weer vergeten nog voor ik het eten dat thuis al klaar stond, kon opwarmen. Zo gaat dat.

Zeg jij vaak nee tegen je kind?

Lang leve de zonnebril en plan B

Zo hee, wat heb ik gisteren genoten. Het concert van Ibrahim Maalouf was geweldig. Onvoorstelbaar wat die man voor geluiden uit een trompet weet te halen. Maar ook de rest van zijn band, de energie en vrolijkheid die ervan afdroop, het was echt genieten.

En genieten lukte ook echt, de avond vloog voorbij. Ik was niet echt moe vooraf aangezien ik echt stijf stond van de adrenaline en de stress en me dus helemaal hyperactief-depieper voelde. Nu nog steeds trouwens, met dat verschil dat mijn lijf het nu volledig laat afweten en dat mijn brein nog half hysterisch is. Dat zorgt letterlijk af en toe voor stroomstoten.

Ik stond al buiten toen ik me omdraaide en weer naar binnen rende. In een vlaag van helderheid bedacht ik dat een zonnebril wel handig zou zijn. Want wie weet hoe fel de lichtstralen zijn in zo’n zaal. En wat was ik er blij mee. Was jij gisteravond ook in Tivoli in Utrecht en zag je in de zaal een stralende vrouw met een zonnebril? Had maar even naar me gezwaaid, dat was ik!

En nu beste mensen, ga ik weer plat liggen en uitstuiteren-nastuiteren-omvallendoorstuiteren en nagenieten. Hoewel ik zonder plan leef deze dagen, ben ik wel overgestapt op plan B. En plan B, dat is alles wat het leven makkelijker maakt. Dus geef ik de was mee aan mijn moeder die hier vanavond komt koken en vraag ik me bij alles af: moet dit echt? Plan B is katten aaien, boeken lezen, troep negeren en de telefoon laten rinkelen. Plan B is voelen wat kan en wat lukt en negeren wat moet. Een doelloos bestaan wordt echt beter met een plan B!

 

Genieten van wat kan

 

 

Kijk, zo voelde ik me de afgelopen dagen: ik zie niets, ik voel niets en ik doe net alsof ik er niet ben.  Dus nam ik ook de telefoon niet op, al rinkelde die meerdere keren. Vrijdagmiddag ben ik in bed gaan liggen en ik ben er net uitgekropen. Ik zit nu beschilderd en al op de bank, bijna klaar om weg te gaan. Ik kijk niet in de spiegel, dan zie ik lekker ook niet die kringen onder mijn ogen.

Ergens deze zomer kwamen we erachter dat Ibrahim Maalouf vanavond optreedt, een Frans-Libanese trompettist wiens muziek me enorm raakt. Omdat ik op dat moment zo goed was, besloten we kaartjes te kopen voor ons 3tjes. Voor het eerst in jaren ga ik naar een concert! En voor het eerst ga ik samen met mijn kind naar een concert!

Omdat ik de afgelopen periode slechter was dan ik had verwacht – het herstel van mijn activiteiten eind september bleef uit – begon ik me wat zorgen te maken. Dus deed ik de afgelopen weken weinig. Vrijdag realiseerde ik me dat dit niet ging zoals gehoopt, kroop ik in bed en verroerde me niet.

Wat is wijsheid? Ja, wat is wijsheid. Niet gaan en een waarschijnlijk prachtig concert missen waar ik me echt maanden op heb verheugd? De vreugde vooraf was des te groter omdat ik een paar jaar geleden niet had durven dromen ooit weer zoiets te kunnen doen. Wél gaan en de klap voor lief nemen, in de hoop dat de klap morgen komt en niet als ik straks in de zaal ben?

Ik heb twee dagen in bed gelegen en gedacht: ‘ik ga gewoon, het gaat lukken, ik ga genieten en ook als ik moe ben kan ik de muziek horen.’  Maar het gaat natuurlijk niet alleen om vanavond maar om wat er na vanavond gebeurt. Ik heb besloten dat ik liever terugkijk op een avond met mooie muziek (en lekkere stoelen, die zijn er, dat weet ik zeker) dan het verdriet om weer eens iets niet door te kunnen laten gaan.

Dus laat maar komen muziek, de klap, het nagenieten en wat nog meer. Ik laat het gewoon over me heen komen en zet me niet schrap. Want dat kost energie. Ik stroom mee met wat er gebeurt. En voor de zekerheid neem ik oordopjes mee voor het geval het geluid te overweldigend is…