Puzzelen, zoveel wensen en hoe dat te realiseren

Dacht ik dat ik de begroting voor 2017 redelijk rond had, komt er toch van alles tussen. In de vorm van enorme discussies hier in huis. De neuzen staan niet met alles dezelfde kant op. De ene partij (geheel mannelijk en met zijn twee-en) wil heel graag een dakkapel laten plaatsen in de slaapkamer van S. De andere partij (me, myself and I) wil liever gewoon zoveel als mogelijk aflossen.

Natuurlijk snap ik de wens heel goed. We hebben een heerlijk maar best onpraktisch huis. De kamers boven zijn allemaal erg klein. De slaapzolder van S. is op zich redelijk groot maar door de schuine wanden is er weinig ruimte die echt effectief kan worden benut. Ik schreef er al eerder over want de wens voor een dakkapel leeft al langer in huis. De kamer van S. kan hierdoor veel groter worden en nu hij ouder wordt is er ook meer behoefte om zich terug te trekken. Waarbij ik niet wil beweren dat meer ruimte altijd maar beter is.

Ik ben meer van kijken wat er is en dan slimmer indelen. En zooi wegdoen. Man wil wel meer ruimte. Zijn argumenten (je huis wordt meer waard, dat is altijd handig voor ‘het geval dat’) doet mij niet zoveel. Ik woon hier immers en ik betwijfel of het echt zoveel fijner wonen wordt door een rechte wand. Dat we er meer voor krijgen als we het van de hand doen levert me nu niet meer woongenot op.

Bovendien moet er nog zoveel gebeuren. Zoals de keuken die nog steeds niet is opgeknapt en steeds gammeler wordt. Dat vind ik meer prioriteit hebben. Het geld is daar op zich al voor bij elkaar gespaard, het moet alleen nog gebeuren. Dat dit nog niet is gedaan komt vooral door mij. Ik zie op tegen het klussen zelf, wacht op een periode dat ik me goed genoeg voel en schuif het dus telkens voor me uit. Waarschijnlijk is het wijsheid gewoon maar een datum te prikken, ik vertrek dan naar een logeerplek (gezocht: stille plek voor een paar dagen voor overgevoelige ME-patiënt) en kom terug als alles weer op zijn plek staat.

Buiten de al bestaande prioriteiten van de hypotheek aflossen en sparen voor een vervangende auto (zo rond 2020) en de studie van kind, blijft er gewoon geen financiële ruimte over om ook nog ergens geld vandaan te toveren voor een dakkapel.

Het gaat dus om keuzes. Hoe gaan we dat invullen? Een vakantie overslaan? Dat kan heel goed. Dan hebben we de dakkapel al bijna bij elkaar gespaard. Alleen zelf vind ik dat niet zo’n fijne keus. Kind is nu 14 en zal niet meer heel vaak meegaan op vakantie, denk ik zomaar. Laten we vooral genieten van de keren dat we nog wel met zijn allen gaan. Een jaar niet aflossen? Dan zijn we ook meteen klaar. Dat is een goede optie. Ik word er alleen wat onrustig van en vind het geen fijn idee het aflossen tijdelijk ‘on hold’ te zetten. M. vindt alles prima, zo lang de uitkomst een dakkapel is. Hoe, linksom of rechtsom, maakt hem niet uit.

Een beetje van dit en een beetje van dat lijkt nu de beste optie. We overwegen de komende twee jaar €350 per maand af te lossen in plaats van de geplande maandelijkse €500 en de €150 die we daarmee uitsparen, opzij te zetten voor een dakkapel. Dat is een haalbaar plan en het aflossen loopt niet een gigantische vertraging op.

Dus zou het kunnen dat we hiervoor kiezen. Iedereen krijgt dan iets: een dakkapel, meer ruimte, toch aflossen. Het lijkt nu natuurlijk alsof dit keuzeproces heel democratisch en gezapig tot stand komt. De werkelijkheid is dat de rede hier pas komt na een krijspartij die in eerste instantie leek te gaan over waar het wasdroogrek moet staan in huis maar feitelijk ging over welke keuzes we maken en hoe we in het leven staan. Het ging om mijn wat rigide manier van omgaan met geld versus de behoefte van de man ook ruim voor het pensioen te kunnen genieten van iets meer ruimte en het huis nu te willen opknappen en verbeteren, in plaats van straks.  Maar goed, na dat gekrijs kwam het gesprek op gang.

Ziet er iemand nog een optie die ik over het hoofd zie?