Aflosverhalen, verjaardag en volgende week

Aflosverhalen
Vorige week plaatste ik deze oproep: ‘Altijd als ik een stukje over aflossen schrijf, krijg ik reacties van lezers, die vertellen ook af te lossen. Soms staan daar echte vrolijk makende pareltjes tussen: verhalen van mensen die al 20 jaar aflossen en nu bijna klaar zijn. Dat stimuleert mij enorm! En anderen vast ook. Daarom ben ik op zoek naar mensen die aflossen. Wie vindt het leuk hier zijn of haar aflosverhaal te vertellen?’ 

Wat denk je? De mailbox stroomde vol! Veel mensen lossen af en willen daar over vertellen, super! Het lezen van de aflosverhalen is enorm motiverend. Het kan je misschien net over de streep trekken, je bij de les houden en als je enorm twijfelt omdat je denkt dat het een gedoe is, kun je lezen dat het voor de meesten een simpele administratieve handeling is, meer niet.

Natuurlijk wil ik al die mensen die reageerden heel hartelijk bedanken. Super dat jullie mij het  vertrouwen geven en je verhaal, al dan niet anoniem, willen delen. De komende tijd kunnen jullie wekelijks een aflosverhaal lezen, dit ‘ter lering ende vermaeck‘. Om ervoor te zorgen dat deze verhalen niet verloren gaan (morgen staat er immers weer een ander stukje op deze plek), heb ik een aparte pagina aangemaakt voor de aflosverhalen. Het zou toch super zijn dat als je in geval van een aflosdip, naar deze pagina gaat, de verhalen leest en daarna weer jubelend een aflossing overmaakt, bij wijze van spreken dan….De bedoeling is dat maandag de vaste dag van de aflosverhalen wordt.

Denk je na lezen, ik ook, ik ook! Schroom niet en stuur een mail naar consuminderenmetspaarcentje@gmail.com. Je ontvangt dan de vragenlijst.

Verjaardag
Dit weekend vieren wij dat onze zonnekind 11 wordt. Ik heb het mezelf dit jaar makkelijk gemaakt en taart besteld. Wie hier vaker leest, weet dat ik altijd alles zelf bak, van brood tot taart en koek. Maar nu blijft een deel van het bezoek ook eten en stopte ik de energie in het maken van het eten. Een grote pan pittige gehaktballetjes in tomatenroomsaus, een grote bak tsatsiki, salade, humus en wat Turkse broden. Het meeste is gisteren klaargemaakt en vanmorgen zijn Meneer Spaarcentje en de jarige job de taarten en Turkse broden gaan halen.

Veel gaven we niet uit. Voorbij is de tijd dat ik zonder plan naar de winkel rende en alles kocht wat lekkere trek opwekte. Ik zorgde altijd voor heel veel keus en zat dan de rest van de week met de resten. Tegenwoordig doen we dat anders.  De taarten werden dus besteld en deels betaald via een taartbon die ik onlangs van een collegablogger kreeg, omdat ik haar had geholpen met een kleinigheidje. Verder kocht ik het biologische gehakt een paar weken terug in de aanbieding, heb ik de kikkererwten voor de humus vrijwel altijd afgekookt in de vriezer liggen en maakte ik de tsatsiki zelf met een pak dikke Griekse yoghurt, wat komkommers en knoflook. Ook kochten we natuurlijk wat te drinken en wat nootjes.  Maar ik ben wel makkelijker geworden. Voorbij is de tijd dat ik 4 pakken verschillende smaken sap en dubbelfris koop, om die na de dag zelf allemaal geopend aan te treffen en vervolgens zien te beschimmelen omdat wij dit niet drinken. Veel keus bieden is veel weggooien heb ik geleerd.

En het feestvarken zelf, qua cadeaus? Eerder schreef ik al dat we voor € 15,- prachtige tweedehands skeelers kochten. Daarnaast wist Meneer Spaarcentje voor € 20 de hand te leggen op een door Zoon zeer fel begeerd voetbalshirt. Ik kocht als grapje voor € 5 een kruikzak, aangezien Zoon en ik de enige in huis aanwezige kruik delen (ene avond mag hij, andere avond mag ik). Ook krijgt hij een stapel tegoedbonnen die niets kosten, maar veel pret opleveren. Hij kan er tijd, aandacht en lekkers mee ‘kopen’. Ik schreef er al vaker over. Dit zijn bonnen met teksten als: tegoedbon voor één uur later naar bed, voor een spel monopoly, voor een pyjamadag, voor een broodje suikerstroop, voor zelf bepalen wat het avondeten wordt. We hebben deze bonnen eerder gegeven en werkelijk waar, hij was er dol blij mee en vraagt nu al weken of er ook nieuwe bonnen bij de verjaardagscadeaus zitten. Tot slot krijgt hij € 15 van ons, als bijdrage aan zijn spaarproject (een xbox). Veel verschillende cadeaus dus!

Volgende week
 Wat valt er hier te lezen de komende week?

  • In ieder geval het eerste aflosverhaal
  • Ontslagen. En nu?
  • Keuzes maken
  • Overvallen worden door een onverwachte rekening (stond eigenlijk voor vorige week gepland, maar er kwam zomaar ineens een stukje over een woekerpolis doorheen fietsen)
  • Recensie van het boek Life Planning van George Kinder

Fijn weekend!

Advertenties

Kosten verjaarspartijtje

Eerder al schreef ik over de verjaardag van Zoon en vroeg ik om tips voor het partijtje. Dat was in februari. Sindsdien verkeerden we in een maar niet ophoudende toestand van besluiteloosheid. We konden best veel dingen verzinnen, maar dat werd dan toch weer geschrapt: te duur, te veel gedoe, te druk voor mij. Ook speelde zeker mee dat we er bepaald niet naar uitkijken. Wat voor Zoon het hoogtepunt van het jaar is, is voor ons een dieptepunt. Ik persoonlijk kan me weinig ergers voorstellen dan een heleboel jongetjes van 9 die onmiddellijk doordraaien van het idee van een partijtje, ongeacht wat je met ze doet en wat je er in propt. Ik ben echt dol op kinderen, maar dan wel geïsoleerd, één per keer. Met mooi weer misschien twee.

Omdat we ons inmiddels diep schaamden, planden we voor morgen een partij en hakten wat knopen door qua locatie, keuze van de vriendjes en keuze voor eten. Het plan was naar een grote speeltuin te gaan in Alkmaar. Gezien de weersvoorspelling gaan we over op plan B: de film Kong Fu Panda. Eerst krijgen de heren een pannenkoekenlunch met als toet gevulde koeken en /of reuze krakelingen. Dan springt iedereen in de auto (meute kinderen, Schatje, Schoonouders) en zwaai ik iedereen enthousiast uit. Eind van de middag doe ik de deur weer open, geef ze chippies en limonade en gaan de kinderen weer retour richting ouders en bedraagt de schade rond de € 90 (film, eten, drinken, lekkers, vervoer)

Natuurlijk hadden we hier een spelletjesmiddag kunnen organiseren. Alleen dat kost mij (en zeker ook Schatje) weken qua energie die ik niet heb. En natuurlijk had ik zelf chocoladecake kunnen bakken, maar dat verbood ik mezelf. Wel kochten we koeken zonder enge toevoegingen en komt de chips uit één grote zak in plaats van die voorverpakte 25 grams zakjes. Dussssss nu alleen nog Schatje straks een grote stapel pannenkoeken laten bakken zodat die morgen alleen even hoeven worden opgewarmd.

Het is hier de gewoonte dat kinderen wat meekrijgen aan het eind van een partijtje. Ik heb besloten dat ik daar niet meer aan meedoe. Welke gek heeft bedacht dat het normaal is om kinderen allemaal cadeautjes en slechte snoep mee te geven in milieuonvriendelijke plastic zakjes aan het eind van een partijtje? Het mag niet te veel kosten, dus tref je er de meest verschrikkelijke troep in aan, die uit zichzelf zo houdbaar is tot eind 2020. Of nog erger: met plastic rommeltjes erin die voor speelgoed moeten doorgaan en die volledig desintegreren zodra mijn priemende blik er op valt. Voorgaande jaren deed ik wel mee, omdat dit nu zo eenmaal de gewoonte is. Nu verdom ik dit, ik ga geen energie en kosten meer verspillen aan iets waar ik niet achter sta. Aan het eind van het partijtje krijgt ieder kind een ferme handdruk, wordt vriendelijk bedankt en klaar! Of misschien maak ik een foto van die jochies als ze hier met zijn allen eten, druk die af terwijl ze weg zijn en geef die mee met een leuk tekstje op de achterkant.

Wat denk jij, goed opgelost of niet?

Zelfgemaakte en eetbare cadeautjes

Als ik ‘vroeger’ een cadeau voor iemand kocht, lette ik bijna nooit op de prijs. Ik ging  de stad in en dan liep ik op een bepaald moment tegen iets leuks aan en dat kocht ik dan als de prijs redelijk was. En redelijk was bij mij een rekbaar begrip.

Nu er minder geld is, denk ik meer na over cadeautjes. Ik bedenk me iets eerder van te voren dat er een verjaardag aankomt en wat leuk is om te geven. Ik heb tegenwoordig een budget en daar hou ik me aan. Elke maand reserveren we een bedrag voor verjaardagen van ons kringetje van familie & vrienden die cadeautjes dienen te ontvangen. Dat bedrag is veel lager dan vroeger maar ik heb nog niemand horen klagen.

In het begin had ik er zelf de meeste moeite mee, was ik bang gierig over te komen. Zo van ik-moet-consuminderen-maar-anderen-mogen-daar-niets-van-merken-of-last-van-hebben. Zo kocht ik vorig jaar april nog voor € 20 een kraamcadeautjes voor de moeder van een vriendje van Zoon. Zij had haar 3e kindje gekregen en ik vond dat ik iets moest geven. Als ik de mensen in kwestie helemaal niet goed ken, is het des te moeilijker en ben ik geneigd meer geld uit te geven. Ook omdat zij Zoon voor zijn verjaardag een buitensporig duur cadeau gaven. Hier is het gebruik ongeveer € 5 voor een cadeautje dat je geeft op een verjaarspartijtje en het cadeau in kwestie was € 14,95, zag ik omdat de bon in mijn handen werd gedrukt voor het geval hij wilde ruilen. Dus kocht ik een handgemaakte gebreide belachelijk dure knuffel voor een baby die ik sindsdien nooit meer heb gezien, want eigenlijk vind ik die mensen ook helemaal niet zo aardig en Zoon vindt dat ook want hij speelt nooit meer met dat vriendje.

Dat gebeurt me dus niet meer. Als je in inkomen achteruit gaat, kan het niet anders dan dat jij minder kunt kopen, niet alleen voor jezelf maar ook voor anderen. Dat wordt niet altijd begrepen. Een vriendin van mij die dezelfde aandoening heeft en dus ook in een situatie van minder inkomen zit omdat ze niet meer kan werken, schreef me dat haar broer belde dat zijn zoon ging trouwen en of zij € 100 euro wilde bijdragen aan het trouwpak. Haar opmerking dat zij er fors in inkomen op achteruit is gegaan en dat zij zich dat niet kan veroorloven (naast het feit dat zij die zoon al jaren niet meer heeft gezien) werd niet gehoord en begrepen.

Heel treurig. Het is best moeilijk om je daar niets van aan te trekken. Je poot stijf te houden als je vriendin trouwt en er van jou verwacht wordt dat je € 500 neertelt voor het vrijgezellenweekend (onlangs gehoord van iemand). Zo ben ik ooit eens gebrouilleerd geraakt met een goede vriend die trouwde in Rome en verwachtte dat alle gasten daar op eigen kosten naar toekwamen. De bruiloft was vrij onverwacht en aangezien ik dat jaar al op vakantie was geweest, kon ik mij dat niet veroorloven. Het feest duurde namelijk 3 dagen, dus 3 dagen hotel plus vervoer en maaltijden (buiten dat ene bruilofstmaal op kosten van het bruidspaar), reken maar uit. Hij begreep dat niet en was enorm beledigd. Tja, wat moet je daar nu mee. Het huwelijk heeft overigens niet stand gehouden, dus ik heb me behoed voor een kat in de zak ;-).

Zo wil je soms ook iets geven aan iemand als bedankje, opkikkertje of zomaar een attentie. Dat hoeft niet altijd een dure bos bloemen te zijn. Bak eens een brood voor iemand of maak jam. Er zijn hele leuke potjes te koop bij de B.lokker voor € 1,29 (of bij de Kringloop). Lekker jammetje erin, etiketje erop met een persoonlijke tekst, strik erom heen en klaar.  Of misschien ben je wel handig met breien of naaien en kun je iets maken. Of een mooie foto laten afdrukken van iemands kind, lijstje eromheen (dat je vast nog wel hebt liggen) en klaar. Of geef een tegoedbon (die je natuurlijk zelf ontwerpt en print) voor een avondje oppassen of de tuin wieden. Zeker weten dat de ontvanger blij is met de tijd en moeite die jij er in hebt gestoken en het nog lekker en mooi vindt ook.

Een cadeautje geven gaat over aandacht geven aan iemand. Dat jij hebt nagedacht over wat de ander leuk, lekker of mooi vindt. Probeer jezelf los te weken van je eigen verwachtingen dat je er geld tegen aan moet smijten (behalve natuurlijk als je dat echt wil of hebt) en probeer jezelf niet aan te praten wat anderen van jou verwachten. Dure cadeaus geven die je je eigenlijk niet kunt veroorloven, verwacht niemand van je. En als dat wel verwacht wordt, moet je ze van de lijst schrappen.

Over redenen om zelf cupcakes te bakken

Vandaag is de dag. Zoon kwam 9 jaar geleden op de wereld terwijl Feyenoord tegen Ajax speelde. Ik geef geen ene donder om voetbal, maar ik leef al lang genoeg samen met een fervente Feyenoordaanhanger (als je dat tegenwoordig nog hard op mag zeggen na alle zwaar bedroevende resultaten) om te weten dat voetbal veel van mijn leven bepaalt, tot aan mijn bevalling toe. Gelukkig heb ik daar geen trauma aan overgehouden en Zoon ook niet. Maar dat hij ook voor Feyenoord is, zal geen verrassing zijn.
Verjaardag betekent op school trakteren. Ik beloofde eerder hier op het blog  plechtig het te houden bij de meest simpele cakejes, gewoon één soort. Ook maakte ik het mezelf zo makkelijk mogelijk en gebruikte ik zelfrijzend bakmeel. Ik heb me wel en een beetje niet aan de belofte gehouden. Ik maakte één grote kom cakebeslag en verdeelde dat in 2-en: één voor de gewone cupcakes, één met 2 el cacaopoeder erbij voor chocoladecupcakes en beide kommen voor mengcakes: een bruin poepertje met een geel bovenkantje en een bruine toupet.
Ik weet niet of zelf maken veel goedkoper was. Ik denk dat als ik in de super 2 gewone cakes zou kopen, dat ik dan goedkoper uit zou zijn (volgens de website van Appie bij elkaar € 2,80). Cupcakes zijn wel weer wat duurder, maar prijzen variëren van € 6 tot € 9,35 voor 36 cupcakes. Maar ik ben nooit een fan van cakejes kopen geweest, tenzij bij de warme bakker. In de super gruw ik altijd als ik op het etiket zie staan: houdbaar tot maart 2015. De cake uit de supers zijn vaak ook baggervet en zompig en dat blijft zo tot ver volgend jaar (als je het in de verpakking bewaart) terwijl een normale roombotercake toch echt binnen 24 uur uitdroogt. Dat is normaal, maar dat zijn we vergeten door alle toegevoegde transvetten en conserveringsmiddelen.
Wat gaf ik uit aan 36 zelfgemaakte cupcakes? (alle ingrediënten zijn biologisch met uitzondering van de boter)
Zelfrijzend bakmeel: € 1,99
Eieren: € 1,57
2 pakjes roomboter: € 1,98
6 el melk: euh € 0,10
2 el cacaopoeder: € 0,25
rietsuiker (fair trade): € 1,15
4 el hagelslag (fair trade): € 0,25
Totaal:  € 7,30
Tja waarom toch al die moeite? Vandaag voel ik me moe en mijn lijf doet pijn, het was toch een beetje teveel voor me, ondanks de vooraf bedachte maatregel van het avondeten uit de vriezer plukken. Maar ik vind het leuk. Niets leuker dan lekker bakken en het beslag zat in mijn haren zullen we maar zeggen. Niets fijner ook dan Zoon die verlekkerd zegt dat alles wat ik bak zo goed smaakt. Niets fijner dan de wetenschap dat hij trots als een pauw de klas instapt met een gigantische schaal zelfgebakken cupcakes. Ik ben helaas geen moeder die met hem kan voetballen, of met hem een dagje naar Artis kan. Mijn beperkingen maken dat hij veel rekening met mij moet houden en dat het niet altijd lukt om met een vriendje te spelen, omdat halen en brengen vaak niet kan en hier spelen regelmatig te vermoeiend is voor mij. Maar bakken kan ik wel, in etappes, dus bakken doen we. Tot we neervallen…..en dus maakte ik ook nog een klein chocobommetje, voor in de middag als hij uit school komt en zijn 2 beste vriendjes hier komen spelen. Heel fout van mij, maar is het geen dotje:

Traktatie-overpeinzingen

Donderdag is Zoon jarig. Daar leeft hij natuurlijk al weken naar toe. Wij ook, we hadden al wat maatregelen getroffen (cadeau uitgezocht, mensen uitgenodigd, dag geprikt wanneer we het vieren) maar het donderde ineens in mijn hoofd dat er natuurlijk ook getrakteerd moet worden op school! Ik had al wel uitgebreid nagedacht over de traktaties als we het vieren met familie, volgende week zondag (chocoladetaart en kaneelcakejes) maar er is dus meer werk aan de winkel.

De vorige 3 jaren maakten we er ons gemakkelijk van af, wel met een portie schuldgevoel moet ik bekennen. Gewoon van die kleine chipszakjes in een grote schaal en hopla uitdelen maar. Als excuses kan ik aanvoeren dat ik al 3 jaar ziek ben en mijn hoofd er totaal niet naar stond.

Nu ben ik weliswaar nog steeds ziek maar ik heb mijn prioriteiten wat beter in het snotje. Ik doe meer dingen die ik leuk vind (koken en bakken) en ik besteed steeds minder energie (die er toch niet is) aan zaken buiten mijn macht. Ik heb een vaste dagindeling, ga minder vaak over mijn grenzen (denken we even niet meer aan die 5 broden van 2 weken geleden) Dussssss dat wordt bakken, leuk om te doen en lekker goedkoop. Niet iets bijzonders hoor, gewone cupcakejes. Of misschien met een pietsje chocolade erdoor. Of misschien de helft gewone cakejes en de andere helft met banaan en honing. Of misschien met appel en kaneel. Of toch maar gewoon weer chippies!? Nee ho, stop, gewone cupcakes, de simpelste versie en daar 30 stuks van. Ik beloof hierbij dat ik het daarbij laat. Dat is mijn voornemen en als donderdag blijkt dat ik voor meer variatie heb gekozen, dan mag iedereen mij daar stevig op aanspreken.