Zaterdag

de meester aan het werk, daar kan ik nog wat van leren

Deze week was wel oké. Het goede weer maakte dat ik veel in de tuin kon zitten en daar genoot ik volop van. Mijn lijf sputterde nogal tegen deze week en ik had veel pijn. Ik kon daarom helaas niet  mee naar het strand met de mannen woensdag, maar zo in de zon zittend in de tuin was het ook fijn.

Donderdagmiddag ging ik met kind naar Kedi, de kattendocumentaire. Ik vond het een aanrader. Vooral om te zien dat veel zwerfkatten meerdere mensen hadden die zich om hen bekommerden. Heel realistisch vond ik het beeld dat werd gegeven van zwerfkatten overigens niet. Misschien betekent het iets heel anders om een zwerfkat in Istanbul te zijn. Maar mijn beeld van zwerfkatten is dat ze vaak een behoorlijk ellendig bestaan hebben met veel ellende, ziekte en geweld waar ze aan bloot worden gesteld. Toen ik het er met M. over had zei hij dat ze voor deze documentaire wellicht de wat beter benaderbare katten hebben gevolgd. Degenen met een miserabel bestaan en een schuw karakter laten zich natuurlijk niet zomaar zien. Dat zou goed kunnen.

Meer actie was er niet deze week. Volgende week heb ik het beduidend drukker. Ik moet maandag naar de audicien om mijn super telefoonclip op te halen. Die wordt gekoppeld aan mijn mobiel en mijn gehoorapparaten en dan kan ik weer eens gewoon de telefoon opnemen als die overgaat. Dinsdag moet ik even naar de huisarts voor de B12 injectie en aansluitend meteen even een onderzoek in het kader van  het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Vrijdag weer de B12 injectie en dan in de middag met puber naar een orthopedische zolenmaker omdat zijn oude zolen aan vervanging toe zijn.

De voetbaltrainingen van puber zijn ook weer begonnen dus eigenlijk vallen we langzaam al in een regelmatiger ritme van meer verplichtingen en trainingen, ook al is er nog een week vakantie te gaan. Op zich vind ik dat wel fijn. Ik merk dat het me nu ook weer lukt om bepaalde routines op te pakken. Iets wat me maanden niet lukte door het rommelige van de verbouwing.

Nu ik weer mijn normale dagroutines oppak zit ik ook weer beter in mijn vel. Ik ben nog niet helemaal uit het zwarte gat geklommen maar wel een heel eind. Al wordt een deel ook zeker veroorzaakt door hormonen en de overgang. Ik heb wel wat ‘anger issues’ momenteel om het maar netjes te zeggen en kijk soms met verbazing naar de heks die in mij schuilt. Nou ja, waait ook wel weer over tot die tijd moeten de mannen maar een helm op doen en vaak tot 10 tellen ;-).

Advertenties

Zaterdag

deze gaat niet naar de vuilstort hoor en ook niet naar de kringloop!

Zo, de mannen zijn nu naar de vuilstort en de kringloop en het huis is weer een stukje opgeruimder en leger. Alles stond eigenlijk vorig weekend al klaar maar tegen de tijd dat eindelijk de auto ingeladen was, was de vuilstort al gesloten. Blij dat het nu weg is.

Deze week heb ik ook de computer flink opgeschoond. Hij was erg traag geworden maar nu doet hij het weer als een zonnetje. Ik heb gebruikt gemaakt van het programma CC Cleaner om op te ruimen. En verder even alle bestanden doorgelopen en handmatig oude documenten verwijderd en één en ander verplaatst naar de externe schijf.

Tot slot kochten we een wifi-versterker omdat we boven bijna geen signaal hebben. We hadden er al eerder eentje aangeschaft en dat was geen succes. Maar toen Zuinige Zeeuw schreef over haar wifi-versterker die het naar volle tevredenheid  deed, heb ik haar gevraagd welke zij had en die gekocht. En inderdaad, hij doet het prima (voor wie het weten wil: de TP-Link TL-WPA4530 KIT – Wifi Powerline ).

Het nieuws over de aanslag in Barcelona hakte er goed in, bij veel mensen natuurlijk. Het kwam ook dichtbij want ik heb vrienden wonen in Barcelona. Nu wist ik dat hij er niet was wegens vakantie met hun drie kinderen, maar zij wel. Sterker nog, zij komt bijna alle dagen vlak bij de Ramblas omdat zij daar vlakbij werkt. Meestal mijdt ze het vanwege de drukte maar juist deze week plaatste zij foto’s van de Ramblas omdat het ’s ochtends zo rustig was. Lang leve Messenger, ik had meteen contact met haar en ze was gelukkig ongedeerd.

Op kattengebied kan ik melden dat de kat-in-de-mandtraining met Dibbes een enorm succes is en met Gerrie gaat ’t zo zo. Die wil niet echt. Maar Dibbes wel en gisteren bereikte ik een nieuwe mijlpaal. Na het oefenen met in de reismand springen en het oké vinden dat het deksel dichtgaat, was hij gisteren zover dat ik de reismand met hem erin even kon optillen, zonder dat hij in paniek raakte. Natuurlijk heb ik hem daarna weer uitbundig geprezen.

Dit blijven we even een paar weken herhalen. De volgende stap is dan optillen en even lopen, daarna optillen, lopen en even naar buiten en uiteindelijk in de auto een klein rondje rijden. Ik ben dus nog wel een paar maanden bezig denk ik. Maar ik ben nu al verder met hem gekomen dan ik had verwacht. Het doel is hem zonder zware drugs in de reismand te krijgen voor de dierenartscontrole eind van het jaar. Met Gerrie denk ik eerlijk gezegd dat dit niet goed lukt met het tempo waarin het nu gaat. Daar moet ik nog even wat op gaan verzinnen.

Op dinsdag had ik een spontane Pippi-actie. Het was best mooi weer en vriendin M. appte dat zij in het buitenbad in Zwaag was met haar gezin. Ze is op vakantie in de buurt en we hadden een afspraak staan voor vrijdag. Maar vrij spontaan besloot ik dat S. en ik ook wel even naar het buitenbad zouden komen. Dat is ca. 15 minuten fietsen en voor mij met de e-bike nét te doen.

Zo gezegd, zo gedaan, dus gingen we op weg. Alleen toen we net 5 minuten onderweg waren, zag ik dat de accu bijna leeg was. Een verstandig mens was toen omgedraaid. Maar dat lukte me niet. Ik had al gezegd dat ik er aan kwam, zat me ook lekker te verheugen en door de adrenaline van die spontane actie voelde ik me erg overmoedig.

Dus doorgefietst en heen heb ik het net gered met de accu. We hadden een heerlijke middag in het zwembad en praatten elkaar de oren van het hoofd. We zien elkaar normaal bijna nooit, ik heb haar via het blog leren kennen. Aangezien zij net als ik chronisch ziek is en dus beperkt in wat ze kan doen, hebben we vooral contact via app en mail.

Toen weer op naar huis met een accu die meteen uit ging. Dat ging eigenlijk verbazingwekkend goed vond ik, zeker conditietechnisch. Mijn benen deden wel wat pijn maar verder ging het wel.

Die euforie duurde tot de volgende dag, toen werd ik zwaar verkouden wakker, met lichte koorts, een bezweet en grieperig lijf. Jammer. Eerst dacht ik nog dat het kwam doordat ik het idee heb dat er al een flinke tijd iets sluimert in het lijf, ik had op vakantie ook al een koortslip en keelpijn. Maar toen in de loop van de dag de verkoudheid ineens was verdwenen drong het tot me door dat dit gewoon een ME-reactie was van mijn lijf. Ik heb voor mijn doen een zware fysieke actie gedaan en mijn lijf roept dan de noodtoestand uit met een grieperig gevoel en rare symptomen.

Toen ik net ME had, had ik dit constant. Ik werd elke ochtend wakker met de griep als het ware. Verkoudheden kwamen en gingen in een paar uur tijd, last van keelontstekingen die op kwamen zetten en dan ineens weer verdwenen. Het duurde lang voordat ik begreep wat dit was en dat dit er dus blijkbaar bij hoort.

Spijt dat ik ging? Nee, zeker niet! Het was gewoon zo’n onverwacht leuke middag met een gouden randje. Wel heel jammer dat ik hierdoor onze echte afspraak van vrijdag moest afzeggen. Maar ik hoop dat we die volgende week alsnog kunnen hebben. Het is zoals het is. Voor nu weer even bij tanken en voortaan die accu beter in de gaten houden. Ga ik nu lekker van de zon genieten want het is vrij onverwacht toch heel mooi weer vandaag. Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Hèhè, je zou bijna vergeten dat ik een blog heb, ik ben hier zó weinig geweest de afgelopen maanden. Nou, voor die paar diehards die zijn overgebleven: komt ie!

Vorige week zondag is de laatste echt grote klus gedaan in de keuken. De week ervoor was er betegeld, nu werd er gevoegd. M. besloot dat in zijn eentje te gaan doen dus na instructies van G. en het bekijken van wat video’s op de laptop ging hij aan de slag. Alleen waar we niet rekening mee hadden gehouden is dat het voegsel erg snel droogt. Dus heb ik hem uiteindelijk geholpen. Hij bracht het aan en na een kwartier volgde ik met afsponzen en de sponsspaan. Gelukkig was het niet zwaar om te doen en kon ik telkens rusten als M. nog bezig was en zijn deel nog meer moest drogen.

Het resultaat is geweldig en de keuken lijkt in niets op hoe het was. Voor nu doen we even niets meer zodat ik dus kan herstellen en hopelijk mee kan op vakantie. De keuken is nog niet af maar het zit hem nu in afwerken zoals afkitten, nog een deurtje ophangen (waarvan het scharnier niet goed is) en alle deurtjes afstellen. Een impressie van hoe het er nu uit ziet:

Even opfrissen, zo was het:

  

En zo werd het:

zo zie je goed t verschil met de oude tegels links

met kruidenkastje gemaakt door M. van resthout

Van nog meer resthout maakte M. ook een krukje, ter vervanging van het oude krukje dat op instorten stond en waar ik niet meer op durfde te staan:

 

Na het voegen werd alle kluszooi opgeruimd en had ik voor het eerst sinds eind april een opgeruimde huiskamer. De week erna pakte ik weer mijn normale dagelijkse routines op want die zijn natuurlijk enorm verstoord door de onrust van de afgelopen periode. Met als gevolg dat mijn lijf en darmen nogal van slag zijn. Maar ik merk nu al dat ik flink aan het bijtrekken ben.

Afgelopen dinsdag werd ik geïnterviewd door de stagiaire van de huisarts. Er lopen daar altijd assistentes in opleiding rond en deze is bijna klaar met haar opleiding. Een van de afsluitende opdrachten was een interview met iemand met een chronische aandoening. Natuurlijk laat ik mij de kans niet ontnemen om iemand die gaat werken in de medische wereld te vertellen wat ME is en hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet en welke beperkingen er zijn. Ze vertelde vooraf vrijwel niets te weten van ME en had geen flauw idee van de symptomen die erbij horen.

Buiten dat ging ik op donderdag naar de film. Kind en ik zaten in een lege zaal want de rest van het land genoot buiten van de zon. Binnen was het heerlijk koel. De reden dat ik per se wilde gaan was niet alleen dat ik deze film graag wilde zien, ‘les fantômes d’Ismaël’, maar dat ik ook wilde ervaren hoe het is met gehoorapparaten. 17 juli ga ik naar de audioloog en dan moet ik input geven over hoe het gaat in verschillende situaties.

Al met al viel het reuze mee, het geluid was vooral erg hard maar dat kon ik zachter zetten. Maar het ging niet vervelend zingen en het kwam niet vertekend over. Ook ontdekte ik voor het eerst dat tijdens de getoonde reclamefoto’s voorafgaand aan de film, muziek wordt gedraaid. Iets wat ik hiervoor altijd in totale stilte heb bekeken ;-).

De wereld is erg wonderlijk nu. Ik vraag veel aan de mannen wat ik hoor en of dit normaal is. Ik hoor als ik in de tuin zitten mensen drie tuinen verderop praten! Maar het went wel snel. Het enige wat nog geen succes is, is telefoneren. Dat lukt nog steeds niet dus ik wil met de audioloog bespreken of ik een koppeling kan krijgen tussen mijn apparaten en mobiele telefoon. Buiten dat ben ik wel heel blij met het ingeplugde bestaan.

Volgende keer zal ik een blog schrijven over de kosten van de keuken. Zijn we binnen budget gebleven?

Fijn weekend! De mannen zijn op stap naar North Sea Jazz en ik ben alleen. Heerlijk, ik ben me gestaag aan het werken door ‘Het lot van de moordenaar’ van Robin Hobb. Voor fans van Fitz en de nar die net als ik zoeken naar boeken uit deze serie om te kopen: in september verschijnt een paperback jubileumeditie bij de eci van de eerste drie delen voor  €75 euro. Tweedehands doen deze drie delen zo €120 dus dat is zeker de moeite waard! Ik ga hier voor sparen.

Zaterdag

Deze week was behoorlijk heftig. Op maandag kreeg ik mijn gehoorapparaten en dat slokte veel energie en tijd op. Niet alleen qua wennen aan geluiden maar ook omdat ik een aantal malen terug moest naar de audicien omdat het rechter apparaat niet goed zat. Omdat links zo goed en comfortabel zit en helemaal geen pijnklachten oplevert, was het verschil met rechts enorm waar telkens na een uur dragen enorme pijn ontstond op de contactpunten tussen oor en apparaat. Het duurde even voor de oorzaak was ontdekt en dat betekende voor mijn doen heel wat heen en weer fietsen naar de audicien. Volgens mij is het nu opgelost. Zeker weten doe ik het nog niet want mijn rechteroor is nog wat geïrriteerd en pijnlijk en dat moet eerst even wegtrekken. Maar volgens mij komt het wel goed.

Buiten dat ben ik heel blij! Na de eerste twee letterlijk helse dagen waarbij mijn zenuwstelsel voortdurend op hol sloeg vanwege de nogal overweldigende geluiden van alledaagse dingen zoals de wind, het doortrekken van de wc, mijn eigen klaterende plas op diezelfde wc en de man die nog even moest afleren dat hij niet meer tegen mij hoefde te schreeuwen, kwam al er snel een gewenning en hoorde ik ook andere dingen. Zoals het gespin van Dibbes! Dat ontroerde me enorm. Het vogelconcert in het park tegenover ons huis. Het gesprek aan tafel bij het avondeten dat ik nu zonder moeite kan volgen. Voor de mannen zal het ook veel irritatie schelen. Want tv kijken doen we nu op 1/3 van het geluid van voordat ik ingeplugd werd.

Wel is het natuurlijk nog flink wennen. Ik heb van de week me rot gezocht naar waar het vreemde zoemende geluid toch vandaan kwam dat ik ineens hoorde. Nu weet ik dat de oven geluid maakt als deze aanstaat. Mijn referentiekader was altijd het lampje dat aangaat maar de oven zoemt dus ook ;-).

Door alle indrukken val ik in de avond als een blok in slaap. Ik, die altijd uren wakker lig omdat ik meestal zo overprikkeld ben. Maar de moeheid is nu sterker dan de overprikkeling. Heerlijk vind ik dat. Want ik slaap geweldig.

Zondag en maandag gaan M. en G. de laatste grote keukenklus doen, betegelen. Daarna zal het nog hier en daar wat uurtjes afwerken zijn maar het meeste is nu klaar. De afgelopen week is M. vooral bezig geweest met de bar. Die is afgeschuurd en afgeschuurd en dat duurde maar en dat duurde maar want de bar zat helemaal onder de mahoniebeits en lak, heel veel lagen. Maar daaronder kwam het oorspronkelijke hout tevoorschijn, meranti! Waar ook onze aanrechtbladen van zijn gemaakt. Dus is dat nu in de lijnolie gezet en wordt het eventueel later nog kleurloos afgelakt.

links de bar, rechts deel van het aanrecht

Dan is het na dit weekend hopelijk klaar met klussen. Dat is ook nodig want nu moet ik echt gaan bijtrekken. Zoals ik nu ben kan ik niet mee naar Frankrijk. Ik ben wel héél blij met de B12 injecties want zonder dat was de hele verbouwing überhaupt niet mogelijk geweest denk ik zomaar.

Ga ik nu lekker verder lezen. Fijn weekend allemaal!

 

Zaterdag

De afgelopen week was niet om over naar huis te schrijven en bovendien heb ik dat al gedaan, dus blik ik liever vooruit. Komende week is best een spannende week. Ik verwacht dat er hier dan op locatie wordt geklust. De aanrechtbladen kunnen worden geplaatst, al is terwijl ik dit schrijf nog niet helemaal duidelijk  wanneer dit zal zijn. Maar spannend is het wel!

Van het Audiologisch Centrum in Alkmaar kreeg ik een oproep voor komende woensdag. Eindelijk. Begin januari deed ik gehoortesten in het ziekenhuis dat mij na de uitslag – ‘u bent stokdoof’ – doorverwees naar een audicien. Daar ging ik in februari heen en die vertelde gezien mijn klachten niet heel veel voor mij te kunnen doen en verwees mij door naar het Audiologisch instituut voor verder onderzoek. Als daar duidelijk is of ik geholpen kan worden en hoe, kan ik wel met die informatie naar de audicien om een apparaat te laten aanmeten. Dat heeft mijn voorkeur want de audicien is in mijn woonplaats en daardoor beter en makkelijk bereikbaar.

Verder is het vakantie voor kind de komende twee weken. Voor mij voelt dat ook als vakantie omdat het tempo dan net wat lager ligt in huis en er vaker kan worden uitgeslapen. Daar verheug ik me op.

Dit weekend zijn er geen plannen, ik ga nog even flink bijtanken want ik verwacht dat de komende week energie gaat vreten.

Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Niet veel gedaan deze week maar in mijn hoofd des te meer. Er stonden geen afspraken in de agenda anders dan de B12-injecties. Ik ging één keer naar de toko en de bibliotheek en verder deed ik niets. Dinsdag gebeurde er iets dat nogal inhakte op mijn reserve-energie en daar moest ik de rest van de week van bijkomen. Wat dat was lezen jullie morgen maar er was geen puf meer om op stap te gaan of iets te doen.

Buiten dat bijkomen las en schreef ik en werkte ik wat recepten uit. Evengoed een prima week. Zo lang ik boeken heb en de beschikking over een laptop, ben ik een tevreden mens.

De week in beeld:

Gerrie hielp met de AH-bestelling

 

Ik las de tweede roman van Joël Dicker. Wat ik ervan vind lees je dinsdag

Glutenvrije gnocchi! Nu nog verder ombouwen naar een plantaardige versie en dan publiceer ik het recept op mijn kookblog

De zon liet zich niet heel veel zien maar als hij scheen zat ik er in, met gezelschap.

Dibbes beleefde een avontuur deze week, dat lees je morgen

Niet iedereen was blij dat het avontuur van Dibbes goed afliep. Sommigen – ik noem geen namen maar zijn naam begint met een G. en hij kijkt hier recht in de camera- waren zelfs ronduit teleurgesteld.

Pas eind van de week drong het tot me door dat het dit weekend Pasen is. Ik heb nog geen paasei gekocht laat staan gegeten. Dus wellicht dat man of kind dat even snel gaan halen als ze daar trek in hebben, maar kind zegt net dat het hem niet boeit. 😉

De mannen gaan tweede paasdag uit eten met mijn schoonfamilie. Ik ga niet mee, de keus was tussen een pizzeria of de Chinees. In beide soorten gelegenheden kan ik niet echt terecht met mijn glutenovergevoeligheid. Ik durf het risico niet te nemen. Dus eet ik maandag alleen en ga even nadenken waarmee ik mezelf ga verwennen.

Hebben jullie plannen? Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Huh, wat is dit nou?

Een rustige week deze week. Ik las en schreef, werkte wat recepten uit en rende telkens hard naar buiten als de zon zich liet zien. Ik had na de drukte van vorige week in het weekend een flinke terugslag. Maar ook hier merk ik vooruitgang, na twee dagen voelde alles weer normaal. Ik herstel echt sneller nu ik regelmatig b12-injecties krijg. De assistente moest erg om mij lachen toen ik dinsdag op de praktijk mijn broek liet zakken en riep “een keer volgooien graag!” Maar zo voelt het echt, alsof ik word volgegoten met iets dat energie geeft, heerlijk.

Maandag was ik naar de ortho voor de maandelijkse controle. Ze schrokken wel van mijn verhaal over de klachten die ik afgelopen maand had gehad, met de oorpijn en kiespijn die werd veroorzaakt door de beugel. De orthodontist keek mee naar aanleiding van mijn verhaal en hij constateerde dat de kies die pijn deed, gebroken is. De druk van de beugel wordt nu niet goed verdeeld en een deel van die kies wordt omhoog geduwd.

Nu had de tandarts ook wel geconstateerd dat een deel omhoog kwam, maar hij heeft het niet over een breuk gehad.  Denk ik, want ik versta mijn tandarts vrijwel niet. De combinatie van mijn doofheid, met het mondkapje dat hij draagt én het feit dat Nederlands niet zijn moedertaal is, maakt dat ik veel naar de beste man lach, braaf mijn mond opendoe en alles maar over me heen laat komen. De ortho zegt dat ik na het beugeltraject een kroon moet laten plaatsen. Voor nu hopen we dat ik niet meer pijn en ongemak op die plek ga krijgen. In juni moet ik voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts en dan bespreek ik het wel met hem. Maar een beetje vreemd vind ik het wel.

Donderdag had ik een geweldig leuk uitje. Vriendin M. krijgt eind mei een puppie. Ik mocht nu alvast mee op kraamvisite bij moeder Nanouk, een prachtige huskie. De pups zijn nu twee weken oud, de oogjes waren net open en hier en daar werd er ook al gelopen. Té schattig. Ik had nog nooit pups gezien die nog zo jong zijn en ik heb genoten.

Geen plannen dit weekend anders dan lezen en relaxen en hopen dat het mooi weer wordt. En jullie?

Zaterdag

deze week konden we bijna alle dagen buiten lunchen!

Drukke week gehad deze week. Het begon met een etentje vorige week zaterdag. Zus  was met Nicht een paar dagen bij Oma op bezoek en om dat te vieren stelde Oma voor om met zijn allen uit eten te gaan. Het bleef tot de laatste minuut voor vertrek spannend of ik mee zou gaan want ik voelde me niet goed. Maar uiteindelijk bedacht ik dat ik me de dagen erop volgend sowieso door het verschuiven van de klok niet echt denderend zou voelen. Kon ik net zo goed over mijn grenzen gaan en toch mee uit eten. Blij dat ik het deed, heerlijk gegeten en het was erg gezellig.

Deze week kreeg ik maar liefst twee keer bezoek. Vriendin M. at hier op donderdag en vriendin I. kwam vrijdagochtend een bakkie doen en lunchen. Ik ging twee keer naar de bieb, haalde migrainemedicijnen voor de man bij de apotheek, ging een keer naar de kringloop, de Turkse winkel  én de Hema. En ik ging twee keer naar de huisarts voor de injecties. Buiten dat vond ik ook nog tijd om 4 boeken te lezen! Ongehoord veel activiteit dus voor mijn doen.

Aanrader! Zie de recensie van komende dinsdag.

Mijn conclusie is dan ook dat het goed met mij gaat. Ik merk echt positief effect van de B12-injecties. Het vreemde is dat het nog niet echt voelt alsof ik meer energie heb (voel me nog heel vaak moe) maar ik merk dat ik wel meer dingen onderneem en dat dit allemaal nét iets makkelijker gaat. Ook hoef ik iets minder vaak te rusten overdag. Evengoed lig ik meestal om 9 uur compleet uitgeteld in bed, zoals hiervoor, maar met dat verschil dus dat ik meer heb kunnen doen. Dat is bij elkaar echt enorm veel vooruitgang. Nu zo met het mooie weer verwacht ik zeker nog meer vooruitgang aangezien ik in het voorjaar en de zomer meestal een opleving heb.

Wat een reacties op mijn stuk over Vegan before 6! Via de mail kreeg ik ook heel veel reacties van lezers, ik ga daarom niet iedereen afzonderlijk antwoorden. Maar ik houd jullie op de hoogte en ga echt niet over één nacht ijs. Ik vul braaf alle dagen de eetmeter van het Voedingscentrum in om eens te kijken wat ik nu zoal binnen krijg op een dag.

Ook kreeg ik van verschillende lezers de vraag hoe het zit met mijn gehoorapparaatjes. Nog niets te melden op dat gebied. Ik sta op een wachtlijst voor verder onderzoek bij het audiologisch centrum in Alkmaar en met een gemiddelde wachttijd van 12 weken verwacht ik niet voor eind mei aan de beurt te zijn.

Dit weekend zijn er geen plannen anders dan kijken hoe de dag zich voor me uitrolt, lekker lezen en hopelijk genieten van mooi weer.  Ik ga me wel rustig houden want ik ben door alle activiteiten een beetje manisch in het brein geworden. Dus nu weer even de overprikkeling weg laten vloeien. Doe ik dat niet dan meld ik me voor ik het weet aan voor de dam-tot-damloop. Dan is het weer hoog vliegen en hard vallen en dát liedje ken ik nu wel ;-).

Fijn weekend allemaal! Wat zijn jullie plannen?

Zaterdag

Terwijl ik op de stoep zit te lezen, heb ik gezelschap van Moos die ook geniet van de zon

Deze week had ik een voor mijn doen heel redelijke week. Ik moest er drie keer vroeg uit, twee keer voor de B12-injecties en één keer voor een mammogram in het kader van het bevolkingsonderzoek.  Ik ging naar de bibliotheek om gereserveerde boeken op te halen en een keer naar het postkantoor om een pakje weg te brengen. Ik zat uren buiten te lezen en genoot met volle teugen. Vrijdagmiddag werden er hier ook al wat voorbereidingen gedaan voor de keukenrenovatie en vanavond hoop ik uit eten te gaan met de mannen, oma, mijn zus en nichtje.

Ex-zwerfkat Gerrie vindt het erg spannend buiten dus blijft hij dicht bij mij in de buurt.

Veel drukte dus voor mijn doen. Buiten dat maakte ik ook een keer ruzie. Huh, ruzie? Ja ruzie! Als in op niet mis te verstane wijze duidelijk maken dat ik mij onheus behandeld voelde. Ik liep aan het eind zelfs boos weg. De personen in kwestie stonden binnen een half uur hier op de stoep, geschrokken maar wel met de intentie om het uit te praten omdat ze zich realiseerden dat ik zeker wel een puntje had. De volgende dag kreeg ik zelfs een bos bloemen en inmiddels is het weer pais en vree.

Waar het omging doet er niet zo toe. Waarom ik het wel benoem is omdat ik trots op mezelf ben dat ik me uitsprak. Ik heb namelijk ondanks mijn grote mond en humor namelijk de neiging niet goed voor mezelf op te komen. Hoewel ik wel regelmatig opkom voor mensen en dieren die niet over veel vechtlust of woorden beschikken, vind ik het verdomd moeilijk om mijn eigen grenzen aan te geven. Laat staan om tegen iemand te zeggen dat ik gedrag niet prettig vind.

Dat is werkelijk waar jarenlang een terugkerend onderdeel in therapie voor mij geweest. Want keer op keer kwam ik hierdoor in de problemen. Vooral op het werk vertaalde dit zich in het afwerken van andermans agenda. Toen ik ziek thuis kwam te zitten, kreeg ik eerst de diagnose burn out en ging ik in therapie. Daar leerde ik dat je best af en toe nee mag zeggen als iemand je iets vraagt. Want mensen proberen je vaak met werk of karweitjes op te zadelen omdat ze daar zelf geen zin in hebben. En verbloemen dat door je eerst complimenten te geven – “jij bent zo goed in schrijven” – en dan slaan ze toe – “wil jij alsjeblieft deze brief/dit stuk/deze instructies schrijven?”. Zo gebeurde het me regelmatig dat ik dan een weekend zat door te werken terwijl de persoon wiens taak het feitelijk was, in de kroeg zat maar wel op maandag met de eer ging strijken.

In therapie leerde ik dat te doorzien en ernaar te handelen. Nu ben ik helaas nooit meer aan het werk gegaan maar ik zeg wel tegenwoordig soms nee tegen mensen als ze hulp vragen. Mijn antwoord hangt af van hoe ik mij voel en hoe het met mijn energie gesteld is, natuurlijk met uitzondering van noodsituaties. Ik help graag maar niet als dit ertoe leidt dat ik bepaalde dingen niet meer kan doen. De marge is bij mij heel klein, er is ruimte voor douchen, koken en nog een andere activiteit, en ik ben er dus heel zuinig op. Ik zie inmiddels dat andermans problemen niet perse mijn problemen zijn of wollig gezegd, ik begrijp beter wie de eigenaar van een probleem is. Ik heb ook geleerd dat nee zeggen geen drama is. Wat ik namelijk nooit doorhad is dat als iemand je een vraag stelt je twee antwoorden kunt geven. Het voelde alsof er maar een antwoord mogelijk was. Maar bij een “nee” draaien mensen zich gewoon om en zoeken een andere oplossing.

Wat ook kan is ja zeggen en aangeven dat het nu niet uitkomt en een ander moment voorstellen. Dus wel helpen maar op een tijdstip dat het mij uitkomt omdat ik dan vooraf rekening kan houden met de activiteit. Dat geef al veel ruimte.

Nee zeggen of een ja onder voorbehoud lukt dus tegenwoordig. Maar iemand vertellen dat ik teleurgesteld ben, of dat ik iemands gedrag niet acceptabel vind, dát was heel lang een brug te ver. Want ik wil wel aardig gevonden worden. En toch zei ik dat ineens zomaar deze week, het kwam uit mijn tenen. Wat ik ervan leerde is dat als ik tegen iemand zeg iets niet prettig te vinden, het plafond niet omlaag komt en dat er iets uitgepraat kan worden. Blijkbaar heb ik nu  weer een volgende stap gezet onderweg naar betere zelfzorg en grenzen aangeven. Nu nog leren om het op een iets nettere manier te verwoorden, maar oefening baart vast en zeker kunst ;-).

Zeg jij het makkelijk als je boos bent?

 

 

Zaterdag

Smoes geeft een demonstratie ‘ontspannen en bijkomen doe je zó’

Deze week was er weinig Pippipret. Ik lag op de bank, las, keek Netflix, schreef wat stukjes, warmde eten uit de vriezer op en knuffelde met de katten. Meer was er niet. Maar het was goed zo. We vierden de verjaardag van S. afgelopen zondag en het was erg gezellig. Ik genoot en ouwehoerde voor mijn doen heel veel en verdomde het om me vooraf druk te maken over de terugslag achteraf (dat is ook wel Pippi, bedenk ik me nu). Die komt toch wel, of ik daar nu over pieker of niet dus dat doe ik niet meer. Dus had ik me er op ingesteld, de agenda vrijgehouden, gezorgd voor een volle vriezer en voldoende leesvoer en dan vallen dingen altijd mee. Echt.

Omdat ik veel plat lag heb ik de deur niet opengedaan toen de deurbel ging. Ik verwachtte geen pakjes of zo en als mensen aanbellen terwijl ik me zo voel hebben ze pech. Ik doe niet open. Achteraf gezien bleek het de glazenwasser te zijn die eens kwam kijken of wij goed voor zijn ladder hadden gezorgd die hij begin februari bij ons in de achtertuin had achtergelaten, “het is maar voor een paar dagen hoor”. Of het was niet de glazenwasser en dan is nu zijn ladder gejat, dat kan ook. Maar dat is niet mijn zorg.

Dit weekend houd ik me nog rustig. Ik voel wel dat ik al weer iets opkrabbel maar moet nog wel uitkijken.  Als ’t lukt gaan we morgen even kijken naar een keuken. De man die onze keuken gaat renoveren, heeft voor zijn eigen keuken frontjes gemaakt en hij kwam laatst met een voorbeeld aanzetten waar we erg gecharmeerd van waren. In zijn keuken kunnen we zien hoe dat uitpakt en dan een beslissing nemen.

Verder geen plannen. Ik verwacht dat ik vanaf hier wel weer verder opkrabbel en dan pakken we de draad weer op. En misschien binnenkort dan weer wat Pippi-pret!

Fijn weekend allemaal. Wat zijn jullie plannen?