Zaterdag

De afgelopen week was niet om over naar huis te schrijven en bovendien heb ik dat al gedaan, dus blik ik liever vooruit. Komende week is best een spannende week. Ik verwacht dat er hier dan op locatie wordt geklust. De aanrechtbladen kunnen worden geplaatst, al is terwijl ik dit schrijf nog niet helemaal duidelijk  wanneer dit zal zijn. Maar spannend is het wel!

Van het Audiologisch Centrum in Alkmaar kreeg ik een oproep voor komende woensdag. Eindelijk. Begin januari deed ik gehoortesten in het ziekenhuis dat mij na de uitslag – ‘u bent stokdoof’ – doorverwees naar een audicien. Daar ging ik in februari heen en die vertelde gezien mijn klachten niet heel veel voor mij te kunnen doen en verwees mij door naar het Audiologisch instituut voor verder onderzoek. Als daar duidelijk is of ik geholpen kan worden en hoe, kan ik wel met die informatie naar de audicien om een apparaat te laten aanmeten. Dat heeft mijn voorkeur want de audicien is in mijn woonplaats en daardoor beter en makkelijk bereikbaar.

Verder is het vakantie voor kind de komende twee weken. Voor mij voelt dat ook als vakantie omdat het tempo dan net wat lager ligt in huis en er vaker kan worden uitgeslapen. Daar verheug ik me op.

Dit weekend zijn er geen plannen, ik ga nog even flink bijtanken want ik verwacht dat de komende week energie gaat vreten.

Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Niet veel gedaan deze week maar in mijn hoofd des te meer. Er stonden geen afspraken in de agenda anders dan de B12-injecties. Ik ging één keer naar de toko en de bibliotheek en verder deed ik niets. Dinsdag gebeurde er iets dat nogal inhakte op mijn reserve-energie en daar moest ik de rest van de week van bijkomen. Wat dat was lezen jullie morgen maar er was geen puf meer om op stap te gaan of iets te doen.

Buiten dat bijkomen las en schreef ik en werkte ik wat recepten uit. Evengoed een prima week. Zo lang ik boeken heb en de beschikking over een laptop, ben ik een tevreden mens.

De week in beeld:

Gerrie hielp met de AH-bestelling

 

Ik las de tweede roman van Joël Dicker. Wat ik ervan vind lees je dinsdag

Glutenvrije gnocchi! Nu nog verder ombouwen naar een plantaardige versie en dan publiceer ik het recept op mijn kookblog

De zon liet zich niet heel veel zien maar als hij scheen zat ik er in, met gezelschap.

Dibbes beleefde een avontuur deze week, dat lees je morgen

Niet iedereen was blij dat het avontuur van Dibbes goed afliep. Sommigen – ik noem geen namen maar zijn naam begint met een G. en hij kijkt hier recht in de camera- waren zelfs ronduit teleurgesteld.

Pas eind van de week drong het tot me door dat het dit weekend Pasen is. Ik heb nog geen paasei gekocht laat staan gegeten. Dus wellicht dat man of kind dat even snel gaan halen als ze daar trek in hebben, maar kind zegt net dat het hem niet boeit. 😉

De mannen gaan tweede paasdag uit eten met mijn schoonfamilie. Ik ga niet mee, de keus was tussen een pizzeria of de Chinees. In beide soorten gelegenheden kan ik niet echt terecht met mijn glutenovergevoeligheid. Ik durf het risico niet te nemen. Dus eet ik maandag alleen en ga even nadenken waarmee ik mezelf ga verwennen.

Hebben jullie plannen? Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Huh, wat is dit nou?

Een rustige week deze week. Ik las en schreef, werkte wat recepten uit en rende telkens hard naar buiten als de zon zich liet zien. Ik had na de drukte van vorige week in het weekend een flinke terugslag. Maar ook hier merk ik vooruitgang, na twee dagen voelde alles weer normaal. Ik herstel echt sneller nu ik regelmatig b12-injecties krijg. De assistente moest erg om mij lachen toen ik dinsdag op de praktijk mijn broek liet zakken en riep “een keer volgooien graag!” Maar zo voelt het echt, alsof ik word volgegoten met iets dat energie geeft, heerlijk.

Maandag was ik naar de ortho voor de maandelijkse controle. Ze schrokken wel van mijn verhaal over de klachten die ik afgelopen maand had gehad, met de oorpijn en kiespijn die werd veroorzaakt door de beugel. De orthodontist keek mee naar aanleiding van mijn verhaal en hij constateerde dat de kies die pijn deed, gebroken is. De druk van de beugel wordt nu niet goed verdeeld en een deel van die kies wordt omhoog geduwd.

Nu had de tandarts ook wel geconstateerd dat een deel omhoog kwam, maar hij heeft het niet over een breuk gehad.  Denk ik, want ik versta mijn tandarts vrijwel niet. De combinatie van mijn doofheid, met het mondkapje dat hij draagt én het feit dat Nederlands niet zijn moedertaal is, maakt dat ik veel naar de beste man lach, braaf mijn mond opendoe en alles maar over me heen laat komen. De ortho zegt dat ik na het beugeltraject een kroon moet laten plaatsen. Voor nu hopen we dat ik niet meer pijn en ongemak op die plek ga krijgen. In juni moet ik voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts en dan bespreek ik het wel met hem. Maar een beetje vreemd vind ik het wel.

Donderdag had ik een geweldig leuk uitje. Vriendin M. krijgt eind mei een puppie. Ik mocht nu alvast mee op kraamvisite bij moeder Nanouk, een prachtige huskie. De pups zijn nu twee weken oud, de oogjes waren net open en hier en daar werd er ook al gelopen. Té schattig. Ik had nog nooit pups gezien die nog zo jong zijn en ik heb genoten.

Geen plannen dit weekend anders dan lezen en relaxen en hopen dat het mooi weer wordt. En jullie?

Zaterdag

deze week konden we bijna alle dagen buiten lunchen!

Drukke week gehad deze week. Het begon met een etentje vorige week zaterdag. Zus  was met Nicht een paar dagen bij Oma op bezoek en om dat te vieren stelde Oma voor om met zijn allen uit eten te gaan. Het bleef tot de laatste minuut voor vertrek spannend of ik mee zou gaan want ik voelde me niet goed. Maar uiteindelijk bedacht ik dat ik me de dagen erop volgend sowieso door het verschuiven van de klok niet echt denderend zou voelen. Kon ik net zo goed over mijn grenzen gaan en toch mee uit eten. Blij dat ik het deed, heerlijk gegeten en het was erg gezellig.

Deze week kreeg ik maar liefst twee keer bezoek. Vriendin M. at hier op donderdag en vriendin I. kwam vrijdagochtend een bakkie doen en lunchen. Ik ging twee keer naar de bieb, haalde migrainemedicijnen voor de man bij de apotheek, ging een keer naar de kringloop, de Turkse winkel  én de Hema. En ik ging twee keer naar de huisarts voor de injecties. Buiten dat vond ik ook nog tijd om 4 boeken te lezen! Ongehoord veel activiteit dus voor mijn doen.

Aanrader! Zie de recensie van komende dinsdag.

Mijn conclusie is dan ook dat het goed met mij gaat. Ik merk echt positief effect van de B12-injecties. Het vreemde is dat het nog niet echt voelt alsof ik meer energie heb (voel me nog heel vaak moe) maar ik merk dat ik wel meer dingen onderneem en dat dit allemaal nét iets makkelijker gaat. Ook hoef ik iets minder vaak te rusten overdag. Evengoed lig ik meestal om 9 uur compleet uitgeteld in bed, zoals hiervoor, maar met dat verschil dus dat ik meer heb kunnen doen. Dat is bij elkaar echt enorm veel vooruitgang. Nu zo met het mooie weer verwacht ik zeker nog meer vooruitgang aangezien ik in het voorjaar en de zomer meestal een opleving heb.

Wat een reacties op mijn stuk over Vegan before 6! Via de mail kreeg ik ook heel veel reacties van lezers, ik ga daarom niet iedereen afzonderlijk antwoorden. Maar ik houd jullie op de hoogte en ga echt niet over één nacht ijs. Ik vul braaf alle dagen de eetmeter van het Voedingscentrum in om eens te kijken wat ik nu zoal binnen krijg op een dag.

Ook kreeg ik van verschillende lezers de vraag hoe het zit met mijn gehoorapparaatjes. Nog niets te melden op dat gebied. Ik sta op een wachtlijst voor verder onderzoek bij het audiologisch centrum in Alkmaar en met een gemiddelde wachttijd van 12 weken verwacht ik niet voor eind mei aan de beurt te zijn.

Dit weekend zijn er geen plannen anders dan kijken hoe de dag zich voor me uitrolt, lekker lezen en hopelijk genieten van mooi weer.  Ik ga me wel rustig houden want ik ben door alle activiteiten een beetje manisch in het brein geworden. Dus nu weer even de overprikkeling weg laten vloeien. Doe ik dat niet dan meld ik me voor ik het weet aan voor de dam-tot-damloop. Dan is het weer hoog vliegen en hard vallen en dát liedje ken ik nu wel ;-).

Fijn weekend allemaal! Wat zijn jullie plannen?

Zaterdag

Terwijl ik op de stoep zit te lezen, heb ik gezelschap van Moos die ook geniet van de zon

Deze week had ik een voor mijn doen heel redelijke week. Ik moest er drie keer vroeg uit, twee keer voor de B12-injecties en één keer voor een mammogram in het kader van het bevolkingsonderzoek.  Ik ging naar de bibliotheek om gereserveerde boeken op te halen en een keer naar het postkantoor om een pakje weg te brengen. Ik zat uren buiten te lezen en genoot met volle teugen. Vrijdagmiddag werden er hier ook al wat voorbereidingen gedaan voor de keukenrenovatie en vanavond hoop ik uit eten te gaan met de mannen, oma, mijn zus en nichtje.

Ex-zwerfkat Gerrie vindt het erg spannend buiten dus blijft hij dicht bij mij in de buurt.

Veel drukte dus voor mijn doen. Buiten dat maakte ik ook een keer ruzie. Huh, ruzie? Ja ruzie! Als in op niet mis te verstane wijze duidelijk maken dat ik mij onheus behandeld voelde. Ik liep aan het eind zelfs boos weg. De personen in kwestie stonden binnen een half uur hier op de stoep, geschrokken maar wel met de intentie om het uit te praten omdat ze zich realiseerden dat ik zeker wel een puntje had. De volgende dag kreeg ik zelfs een bos bloemen en inmiddels is het weer pais en vree.

Waar het omging doet er niet zo toe. Waarom ik het wel benoem is omdat ik trots op mezelf ben dat ik me uitsprak. Ik heb namelijk ondanks mijn grote mond en humor namelijk de neiging niet goed voor mezelf op te komen. Hoewel ik wel regelmatig opkom voor mensen en dieren die niet over veel vechtlust of woorden beschikken, vind ik het verdomd moeilijk om mijn eigen grenzen aan te geven. Laat staan om tegen iemand te zeggen dat ik gedrag niet prettig vind.

Dat is werkelijk waar jarenlang een terugkerend onderdeel in therapie voor mij geweest. Want keer op keer kwam ik hierdoor in de problemen. Vooral op het werk vertaalde dit zich in het afwerken van andermans agenda. Toen ik ziek thuis kwam te zitten, kreeg ik eerst de diagnose burn out en ging ik in therapie. Daar leerde ik dat je best af en toe nee mag zeggen als iemand je iets vraagt. Want mensen proberen je vaak met werk of karweitjes op te zadelen omdat ze daar zelf geen zin in hebben. En verbloemen dat door je eerst complimenten te geven – “jij bent zo goed in schrijven” – en dan slaan ze toe – “wil jij alsjeblieft deze brief/dit stuk/deze instructies schrijven?”. Zo gebeurde het me regelmatig dat ik dan een weekend zat door te werken terwijl de persoon wiens taak het feitelijk was, in de kroeg zat maar wel op maandag met de eer ging strijken.

In therapie leerde ik dat te doorzien en ernaar te handelen. Nu ben ik helaas nooit meer aan het werk gegaan maar ik zeg wel tegenwoordig soms nee tegen mensen als ze hulp vragen. Mijn antwoord hangt af van hoe ik mij voel en hoe het met mijn energie gesteld is, natuurlijk met uitzondering van noodsituaties. Ik help graag maar niet als dit ertoe leidt dat ik bepaalde dingen niet meer kan doen. De marge is bij mij heel klein, er is ruimte voor douchen, koken en nog een andere activiteit, en ik ben er dus heel zuinig op. Ik zie inmiddels dat andermans problemen niet perse mijn problemen zijn of wollig gezegd, ik begrijp beter wie de eigenaar van een probleem is. Ik heb ook geleerd dat nee zeggen geen drama is. Wat ik namelijk nooit doorhad is dat als iemand je een vraag stelt je twee antwoorden kunt geven. Het voelde alsof er maar een antwoord mogelijk was. Maar bij een “nee” draaien mensen zich gewoon om en zoeken een andere oplossing.

Wat ook kan is ja zeggen en aangeven dat het nu niet uitkomt en een ander moment voorstellen. Dus wel helpen maar op een tijdstip dat het mij uitkomt omdat ik dan vooraf rekening kan houden met de activiteit. Dat geef al veel ruimte.

Nee zeggen of een ja onder voorbehoud lukt dus tegenwoordig. Maar iemand vertellen dat ik teleurgesteld ben, of dat ik iemands gedrag niet acceptabel vind, dát was heel lang een brug te ver. Want ik wil wel aardig gevonden worden. En toch zei ik dat ineens zomaar deze week, het kwam uit mijn tenen. Wat ik ervan leerde is dat als ik tegen iemand zeg iets niet prettig te vinden, het plafond niet omlaag komt en dat er iets uitgepraat kan worden. Blijkbaar heb ik nu  weer een volgende stap gezet onderweg naar betere zelfzorg en grenzen aangeven. Nu nog leren om het op een iets nettere manier te verwoorden, maar oefening baart vast en zeker kunst ;-).

Zeg jij het makkelijk als je boos bent?

 

 

Zaterdag

Smoes geeft een demonstratie ‘ontspannen en bijkomen doe je zó’

Deze week was er weinig Pippipret. Ik lag op de bank, las, keek Netflix, schreef wat stukjes, warmde eten uit de vriezer op en knuffelde met de katten. Meer was er niet. Maar het was goed zo. We vierden de verjaardag van S. afgelopen zondag en het was erg gezellig. Ik genoot en ouwehoerde voor mijn doen heel veel en verdomde het om me vooraf druk te maken over de terugslag achteraf (dat is ook wel Pippi, bedenk ik me nu). Die komt toch wel, of ik daar nu over pieker of niet dus dat doe ik niet meer. Dus had ik me er op ingesteld, de agenda vrijgehouden, gezorgd voor een volle vriezer en voldoende leesvoer en dan vallen dingen altijd mee. Echt.

Omdat ik veel plat lag heb ik de deur niet opengedaan toen de deurbel ging. Ik verwachtte geen pakjes of zo en als mensen aanbellen terwijl ik me zo voel hebben ze pech. Ik doe niet open. Achteraf gezien bleek het de glazenwasser te zijn die eens kwam kijken of wij goed voor zijn ladder hadden gezorgd die hij begin februari bij ons in de achtertuin had achtergelaten, “het is maar voor een paar dagen hoor”. Of het was niet de glazenwasser en dan is nu zijn ladder gejat, dat kan ook. Maar dat is niet mijn zorg.

Dit weekend houd ik me nog rustig. Ik voel wel dat ik al weer iets opkrabbel maar moet nog wel uitkijken.  Als ’t lukt gaan we morgen even kijken naar een keuken. De man die onze keuken gaat renoveren, heeft voor zijn eigen keuken frontjes gemaakt en hij kwam laatst met een voorbeeld aanzetten waar we erg gecharmeerd van waren. In zijn keuken kunnen we zien hoe dat uitpakt en dan een beslissing nemen.

Verder geen plannen. Ik verwacht dat ik vanaf hier wel weer verder opkrabbel en dan pakken we de draad weer op. En misschien binnenkort dan weer wat Pippi-pret!

Fijn weekend allemaal. Wat zijn jullie plannen?

Zaterdag

relax

Deze week was wat chaotisch. Ik ging door mijn rug en had een oorontsteking. Dus kon ik minder doen dan normaal en dat vergde wat aanpassing in de menu’s en het huishouden hier en daar. Als je je ogen dicht doet, zie je niets en dus ook de puinhoop niet ;-).

Ik ging zoals gewoonlijk twee keer naar de huisarts voor de B12 injectie en had buiten dat ook een controle-afspraak bij de orthodontist (daarover volgende week meer).  Hierdoor bleef er dus weinig ruimte over voor Pippi-pret.

Vandaag ga ik vooral wat dingen voor morgen voorbereiden, als we S. zijn verjaardag vieren. Omdat ik tegenwoordig ga voor gemak, heb ik niets zelf gebakken. Meestal doe ik dat wel – alleen al vanwege het feit dat ik geen gluten eet – maar nu kocht ik bij ah-online glutenvrije kokosmakronen voor mezelf en daar verheug ik me enorm op. Want dat is toch echt wel 8 jaar geleden dat ik zoiets at. Ik ben snel tevreden :-). De mannen gaan vandaag vlaai halen en ik ga in etappes koken. Ook hier ga ik voor gemak. Vaak maak ik veel verschillende hapjes, maar nu even niet.

Ik maak een grote pan met pittige tomaten-gehaktsaus met pompoen, mango en koriander.  Dat eten we met rijst. En daarbij een salade met in de oven geroosterde paprika. Die marineer ik na het afkoelen in de knoflookolie. Op de dag zelf gooi ik voorgesneden sla in een grote schaal, doe de paprikastukjes er over heen, wat geschaafde Pecorino kaas erbovenop, bak met olijven erbij, wat tomaten en klaar.

Voor mij is dit een hele eenvoudige maaltijd, gezien mijn kookverleden en mijn neiging om volledig door te slaan. Dat ik nu kies voor iets dat goed te behappen is qua energie en uitvoering, is een grote overwinning. En het bezoek zelf vindt alles best is de ervaring, dat schuift alles met veel overtuiging naar binnen. Ik ben het meestal zelf die moeilijk doet en van alles erbij gaat koken/bakken. Maar nu dus eens niet. Ik ben helemaal zen. Of doe alsof. Voor het eindresultaat, een relaxte fijne verjaardag, maakt dat niet uit.

Kortom, ik heb morgen een paar doelen: kind een fijne verjaardagsviering bezorgen, bezoek wat lekkers en gezelligheid voorschotelen en zelf niet volledig doordraaien. Dus gooi ik er wat extra meditaties tegenaan dit weekend.

Fijn weekend allemaal! Wat zijn jullie plannen?

 

Zaterdag

Deze week lukte het maar liefst om vier keer te wandelen! Echt helemaal te gek. Ik liep twee keer naar de huisartsenpraktijk voor de B12 injectie. De eerste keer deed ik dat omdat het spekglad was en ik niet durfde te fietsen, de tweede keer was omdat de eerste keer zo goed beviel. Buiten dat liep ik een keer langs het IJsselmeer én een klein rondje park hierachter. Dat voelt echt goed. Het liefst zou ik vandaag ook willen lopen maar ik voel dat ik nu beter even mijn lichaam rust kan geven vandaag.

Die rustbehoefte komt volgens mij doordat ik echt achterlijk goed sliep vannacht. Ik slaap dankzij de CBD olie een stuk beter. Nog zeker niet alle nachten en ook niet zonder onderbreking maar soms zit er ineens een nacht tussen dat ik zo 10 uur achter elkaar tuk. En dat doet wat met me. De spieren zijn niet gewend aan zoveel ontspanning en ik ben heel loom en moe, maar op een hele fijne manier. Alsof ik nu eindelijk kan uitrusten van 9 jaar slecht slapen en pijn hebben.

Dus doe ik weinig vandaag. Ik zit op de bank met kat Moos die telkens bovenop me komt liggen. Ik lees wat, hang wat en brei hier en daar een paar pennen. Als het meezit krijg ik mijn trui dit weekend af. Ook al zo’n goed teken: na jaren van beginnen met breiprojecten en moeten afhaken wegens pijnlijke vingers en pols lukt het nu ineens wel.

Totaal niet voor deze post relevante foto van Dibbes 
die gisteravond tijdens onze avondmaaltijd dacht 
dat er ook een gehaktbal aan hem ging worden uitgedeeld….

Gisteren hadden wij een afspraak met een man die voor ons eventueel de keuken zou komen opknappen. Iets waar ik me enorm op verheugde. Vooraf hadden we doorgegeven wat we ongeveer willen en hij zou komen praten en opmeten en daarna een offerte uitbrengen. Ik had hem gevonden via internet op een site van een bedrijf dat gespecialiseerd is in keukenrenovaties. Ze besteden de klussen uit aan mensen in de regio en hij doet de regio Hoorn-Enkhuizen. Althans dat dachten we. Na 1,5 uur wachten wilden we bellen met de vraag of hij nog kwam maar we hadden helaas geen nummer van hem bij de hand. Ik keek daarom op de site van het bedrijf voor zijn telefoonnummer en zag dat zijn naam er niet meer bijstond, dus we voelden de bui al hangen natuurlijk. M. stuurde een mail naar hem aangezien we nog wel een mailadres hadden en later die de avond ontvingen wij een antwoord dat hij ons was vergeten, dat hij inderdaad niet meer werkzaam was voor de keukenvernieuwers en dat het hem erg speet blabla en als we wilden kon hij wel doorgeven dat degene die nu wel in de regio Hoorn werkt voor dat bedrijf, contact met ons opneemt.

Dacht het niet, we waren er meteen klaar mee. Weinig vertrouwen in een goede afloop. Curieus genoeg – toeval bestaat niet – belde toen we zaten te wachten één van de voetbaltrainers van het team van S. aan om de sleutel van de voetbalclub op te halen. Zoals jullie wellicht weten traint en coacht M. het team van S. en dat doet hij samen met twee anderen. Eén van de twee belde dus aan omdat er die middag een training werd gegeven en hij de sleutel op kwam halen. M. vertelde dat we zaten te wachten op iemand die hoogst waarschijnlijk helemaal niet van plan was te komen. Afijn, lang verhaal kort: deze trainer heeft een bedrijf dat onder meer keukenrenovaties doet en is bereid binnenkort langs te komen om te kijken wat we willen en of dat allemaal kan met het beschikbare budget. Dit voelt ook wel fijner want dit is iemand die M. kent en dus iets vertrouwder. Ik ben benieuwd.

Ga ik nu weer even breien. Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

De heren katers hebben net een kleine plas- en inspectieronde gedaan en zijn nu allemaal weer binnen. Het kattenluik is nu op slot. Ik houd ze binnen tot morgenochtend. In aanloop naar oudejaarsavond slikken ze al een paar weken zylkène, een pil tegen stress- en angstmomenten. Omdat het even een aanloop nodig heeft, moet je daar al tijdig mee beginnen.  Als je gaat geven op het moment dat het knallen begint, ben je te laat.

Meestal begint het geknal hier begin december. We wonen aan een park en kijken uit op iets waar de goede intenties van afdruipen -een prieeldinges met bankjes aan een vijver – maar in de praktijk een hangplek voor jongeren is. Over het algemeen is dat prima op wat geluidsoverlast in de zomer na, als de plek wordt gebruikt om in te drinken en uit te drinken. En in deze tijd van het jaar is het meestal dé plek om vuurwerk af te steken. Alleen dit jaar kijken ze allemaal Netflix of zoiets want het is nog nooit zo rustig geweest.

Als gevolg van het uitblijven van herrie heb ik geen vier katten die het door de zylkène nét redden maar vier aperelaxte haarballen die tegen ons aankruipen, die tegen elkaar aankruipen en van spinnen een dagtaak maken. Dat zal vast in de loop van de dag gaan veranderen maar voor nu is dat wel heel plezierig.

Plannen zijn er niet echt. We gaan vanmiddag risken, Oma komt appelflappen brengen, schuift aan met eten en gaat daarna richting haar eigen huis. Verder weinig spektakel. Ik red het meestal wel tot 12 uur omdat zelfs ik niet door de herrie heen kan slapen maar het is niet echt mijn avond. De mannen hebben er wel zin in, er staat een zak met vuurwerk klaar. Er loopt helaas een sterke scheiding in dit gezin qat vuurwerk betreft en we moeten er maar niet te lang en te vaak over praten want dan vallen er klappen ;-).

Nou ja, de kerstboom gaat er morgen uit. Weg met die meuk en klaar, op naar het voorjaar!

Veel jolijt, heil, gezondheid en fijne momenten gewenst in

Zaterdag

Vorige week had ik een blaasontsteking en de kuur die ik volgde, sloeg niet heel snel aan. Ik begon dinsdag met slikken en pas tegen zaterdagavond werd de buikpijn en de ‘zeikbehoefte’ minder. Wat zeker niet mee hielp was dat ik flink last kreeg van bijwerkingen. Nu zat ik niet meer elk kwartier op de wc om alleen te plassen want mijn darmen kregen het ook druk.

Maandag ging ik naar de orthodontist voor de uitgestelde afspraak en daar werd de beugel weer verder aangeschroefd. Hoewel ik de laatste maanden nauwelijks last had na een controle was het dit keer wel raak. Ik heb tot vrijdag alleen pap, roerei, puree en soep naar binnen kunnen werken.

Dat in combinatie met een verkoudheid die maandagavond begon, maakte wel even dat ik zin had om mijn haren uit mijn kop te trekken. Vier weken achtereenvolgens verkouden, keelontsteking, koortsuitslag, oorontsteking, blaasontsteking en dan weer verkouden….ja dat is niet echt fijn.

Dinsdag haalde ik daarom wat versterkende middelen zoals een stootkuur vitamine C en zo. Op zich onbegrijpelijk dat falende immuunsysteem want ik eet ladingen groenten en fruit (nou ja deze week vooral in gepureerde vorm), maar dat wil blijkbaar niet zeggen dat ik alles goed opneem. En misschien heeft mijn lijf tijdelijk wel gewoon veel meer nodig. Op zich hoort dit echt wel bij ME.  Het immuunsysteem van ME/CVS-patiënten reageert heftiger op een infectie en blijft bovendien langer actief. Mijn eigen ervaring is dat de meeste infecties niet alleen langer duren maar ook vaker voorkomen. Ik vang echt elke virusje op dat in de lucht hangt.

En nu? Nu is het even rustig. Ik begin weer op te krabbelen. De komende tijd wil ik proberen in ieder geval weer alle dagen buiten te komen. Want de afgelopen 4 weken was ik geloof ik in totaal een keer of 6 buiten. Ja, dat is ook niet goed voor de mens.

Buiten dat gaat het eigenlijk best goed. Ik voel me mentaal redelijk en heb de herfstdepressie redelijk de deur weten uit te werken met behulp van mijn nieuwe daglichtlamp en de vitamine d. Wel voel ik me erg overprikkeld. Dat komt zeker door de gezondheidspech, dat stimuleert van alles op de verkeerde manier in mijn brein.  De prioriteit ligt hier dus op flink bijtanken.  Dat is nodig want er komt voldoende (voor mij) spannends aan. Komende vrijdag moeten we met Dibbes naar de dierenarts voor zijn jaarlijkse controle en dat is door zijn altijd panische reactie hierop erg stressvol, niet alleen voor hem maar ook voor mij. En heel binnenkort wordt de buitenkant van het huis geschilderd. Nou ja, alleen dat stuk waar M. niet bij kon, dus de eerste verdieping en het stuk onder de dakgoot.

Ik heb al met Oma afgesproken dat ik naar haar toe kan als er hier geschilderd wordt. Op zich valt het mee, het duurt hooguit twee dagen. Voor mij is het heel belangrijk dat ik me afzijdig houd met zoiets. Want voor je het weet ga ik taart bakken voor de schilder en zet hem een overheerlijke lunch voor. En blijf als een vaatdoek achter als de man weer vertrekt.

Natuurlijk ligt hier een leerkans van jewelste in het verschiet maar die pak ik nu even niet op. Hoe slechter ik me voel, hoe minder goed ik bij mezelf kan blijven in de buurt van vreemden. Dát weet ik inmiddels wel. Dus trek ik mijn eigen plan.

Na de schildersklus gaan we dan verder met de keuken. Het wordt nu echt tijd om te stoppen met alles maar voor ons uit te schuiven – het komt nu eenmaal nooit uit – en één en ander aan te pakken. Ook geef ik de komende maand de katten van de buren eten. Ik vind dat leuk om te doen maar dat is voor mij echt wel een activiteit die als ik niet uitkijk ten koste van mijn toch al beperkte mogelijkheden gaat. Ik moet dus heel slim (nóg slim-slimmer-slimst-allerslimst) met mijn energie omgaan de komende tijd. Hier zal het om die reden daarom waarschijnlijk even stiller zijn de komende tijd. Jullie zien me wel weer verschijnen!