Zaterdag: wind, boeken en een hondje

Het is echt Sint Maarten weer, onstuimig, nat, winderig. Als kind liep ik ook altijd in de storm en regen met een lampion die na 4 stappen lopen uit elkaar viel van het vocht en nu, al die jaren later, is dat nog steeds zo. Niet meer mijn lampion maar die van kleine verkleumde kindjes die me vanavond gaan toezingen. Deze week was ook de eerste week dat we weer regelmatig de verwarming hebben aangezet. Wel rijkelijk laat, normaal is dat zo half oktober al het geval dus ik ben benieuwd of we iets gaan merken als we de afrekening krijgen.

Deze week sloeg ik weer mijn slag. Onlangs kocht ik via Marktplaats de Boeken van de Zieners. Een trilogie van Robin Hobb. Al vanaf het moment dat ik de hele serie uit had gelezen vorig jaar, wilde ik deze boeken hebben. Zou ik alle boeken willen verzamelen (alles van Fitz en de Nar, maar ook de boeken over de Levende Schepen en de Draken) dan kom ik op geloof ik 16 boeken. Dat is me wat te gortig maar ik wil wel alle boeken over de 6 Hertogdommen hebben (De boeken van de Zieners, de boeken van de Nar en de boeken van Fitz en de Nar). Heb je het evengoed over 9 delen.

Waar het over gaat vertel ik niet want dat is a) niet in een alinea uit te leggen en b) op boekenblog Ogma is (terecht) veel gejubeld over deze serie. Zelfs de hond van Tineke’s Ogma werd naar één van de hoofdpersonen genoemd. Zij heeft een stuk geschreven op Ogma met de titel: Fitz voor beginners en daarin staat alles wat je moet weten om te beginnen

Vreemd genoeg was ik nooit een grote fantasyliefhebber (inmiddels wel) maar de schrijfstijl van Hobb is zo dat je het verslindt, al die vuistdikke pillen voor lief neemt en er doorheen vliegt.

Hebben dus. Vooral de eerste serie is moeilijk te krijgen in Nederlandse vertaling.  Het eerste deel is uit 1995. Er zijn veel herdrukken geweest maar heel lang was deze trilogie niet nieuw verkrijgbaar en moest je het hebben van tweedehands aanbod. Sinds ik dat in de gaten hield, verschoot ik af en toe van kleur van de gevraagde prijzen. Soms werd er €120 gevraagd voor de eerste trilogie. Dan heb je weliswaar een hardcover editie maar toch!

Dus besloot ik te sparen voor de paperback jubileumuitgave die begin november zou uitkomen. €75 voor drie dikke boeken, dat vind ik acceptabel. Ik besloot toch nog een keer te kijken op Marktplaats en vond ze daar in hardcover voor €60.  Als een kind zo blij!

De verwachting dat het weer maanden zou duren voor ik weer een goede deal voorbij zou zien komen bleek niet te kloppen want ik vond De boeken van de Nar deze week tweedehands via Bol. Via drie verschillende kopers voor in totaal €53. Eerder die week had ik met iemand op Marktplaats onderhandeld die per se €75 wenste te ontvangen voor de trilogie en mijn bod van €50 onrealistisch vond. Dan niet hoor. Dat het toch kan bewees ik een dag later (nou ja, met een afwijking van €3). De gekochte delen werden binnen een dag afgeleverd en staan nu in de kast te pronken. Maar goed dat ik de afgelopen jaren zo heb opgeruimd, er is weer ruimte.

Herlezen dus. Maar eerst moet ik me door de bijna 1280 pagina’s heen werken van ‘Het achtste leven (voor Brilka) van Nina Haratischwili, een tip van Mirjams Ogma (lees hier de recensie). Een prachtig boek over het leven van een familie in Georgië tussen 1900 en nu. Nogal overweldigend doordat alles er in zit: politiek, oorlog, liefde, chocola. Ik ben er nog niet doorheen (zit op de helft) maar kan nu al vertellen dat dit een aanrader is. Ik lees de papieren versie en dat is nogal een gewicht dus als je het lezen wilt en je ziet kans het in een e-bookversie te pakken te krijgen, dan moet je dat zeker doen. Aan de andere kant, dit is lezen en gewichtheffen in één, dat heeft ook zijn voordelen.

 

Om toch even bij boeken te blijven nu ik zo lekker op dreef ben: Anna Boom is overleden, de hoofdpersoon uit de biografie die Judith Koelemeijer over haar schreef. Anna was een zeer opmerkelijke vrouw die de conventies van haar tijd ver vooruit was.  In het boek wordt het leven van Anna ontraadseld, ze ging tijdens de oorlog naar Boedapest, sloot zich bij het verzet aan, werkte in een ondergronds ziekenhuis, vermoordde een Rus toen deze een kind verkrachtte, had verschillende liefdes maar vond pas op latere leeftijd het echte geluk.  Ze is 97 jaar geworden.  Judith Koelemeijer schreef op haar Facebook pagina dat Anna tot het laatste moment genoot van haar hondje Sophie. Waarop ik me natuurlijk onmiddellijk druk begon te maken – wáár is Sophie nu? – maar ik kreeg gelukkig antwoord op mijn vraag en de hond is ondergebracht bij een goede vriendin die haar al vaker uitliet. Ja, dáár maak ik me nu druk om mensen. 😉

Fijn weekend allemaal!

Advertenties

Zaterdag

Nu de ontstekingen klaar zijn met hun geëtter in mijn hoofd, kan ik weer wat bijtanken. Dat gaat niet heel soepel, ik ben een behoorlijk eind in mogelijkheden gezakt. Ook heb ik veel fysieke symptomen van de ME en één en ander maakt dat ik erg overprikkeld ben. Toch was de week best oké.

Vorige week zondag aten we bij mijn moeder. Zus en nicht logeerden daar en hadden hun herderspup mee genomen. Nu ben ik wegens een incident in mijn kinderjaren flink bang voor herdershonden, maar met een pup zó klein, lukt me het nog wel om er in één ruimte mee te zijn. Ik heb ook de hoop dat als ik hem zo klein heb mee gemaakt, ik hem minder eng vind als hij groot is.

Hij is nu in ieder geval nu nog erg schattig en grappig, hopen dat dit zo blijft.

Kattennieuws: deze week deed ik een bestelling voor diervoer. De webshop waar ik dat altijd doe, geeft bij elke bestelling spaarpunten weg. Omdat ik inmiddels best veel spaartegoed had, bestelde ik wat speeltjes voor de katten. Ik had bij het bestellen niet door dat één van de speelmuizen gigantisch groot is. Maar wat een succes! Gevuld met kattekruid en zó groot dat het omhelsd kan worden. De muis krijgt dagelijks een ‘beurt’ van Dibbes, Moos en Smoes die de vloer werkelijk helemaal onder kwijlen van genot. Gerrie durft niet, die is bang dat de muis hem opeet, in plaats van andersom. 😉

Deze week werd er enorm veel gediscussieerd hier in huis over de te verbouwen zolderkamer van puber. De mannen gingen woensdag kijken bij een showroom en kwam enthousiast thuis over alle mogelijkheden, waarna ik in de stress schoot omdat de prijzen die zij noemden ver boven budget liggen.

Nu is mijn budget wellicht niet heel realistisch. Om echt meer loopruimte te scheppen is een dakkapel van 3,5 meter nodig. Bij het bedrijf waar ze keken kwam dat neer op ca. €7000. Ja daar schiet ik volledig van in een kramp.

De man vond later ook wel lagere prijzen bij andere aanbieders maar €5500 tot €6000 zijn we toch zeker wel kwijt. Hier loop ik flink tegen mijn zuinige aard aan. Ik snap heel goed de meerwaarde van een dakkapel, dat het woongenot oplevert en blabla. Maar tering hé, ik krijg hier buikpijn van.

Dát leverde dus flinke discussies op. Ook bedacht ik een alternatief plan zoals het doorbreken van de muur van twee kamers (logeer- en werkkamer) op de eerste verdieping, waardoor je daar ook een mooie grote ruimte zou krijgen, geschikt voor puber. De zolderkamer zou dan werk- en logeerkamer worden. Het voordeel is dat deze optie veel goedkoper is. Het nadeel is dat het logistiek nóg veel meer gedoe oplevert (niet alles wat nu in de logeerkamer en werkkamer staat past op zolder) én meer klusdagen.

Afijn, de kogel is nu wel door de kerk: toch een dakkapel maar niet voorjaar 2018. We schuiven het gewoon een jaar op zodat we langer kunnen door sparen. Kan ik ook wat langer wennen aan het bedrag.

Het nadeel van al dat geouwehoer is dat ik er flink van in de stress schoot. Ik schiet makkelijk in de stress want alles genereert stress bij mij sinds ik ME heb. Contact met mensen, geluiden, beweging. Mijn brein slaat van alles op hol en dat leidt dan ook weer tot andere symptomen, waaronder darmproblemen.

Omdat ik nu al weer langer flinke last heb, heb ik besloten hier toch weer naar te kijken met een diëtist. De vrouw bij wie ik vier jaar geleden was hielp me goed op weg. Ik eet sindsdien glutenvrij en lactosevrij, waarna het heel lang stabiel was.  Sinds ik overgestapt ben op vegetarisch eten, rommelt het toch weer en ik krijg er maar geen grip op. Het lijkt me goed om daar nu weer met een frisse blik  naar te kijken. Verschuiven de voedselintoleranties, is het stress? Of heb ik ‘gewoon’ PDS? Of een lekke darm?

Omdat de dame waar ik toentertijd was van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen, heb ik een andere diëtist benaderd. Een nog heel jonge meid, net afgestudeerd en sinds 3 jaar werkzaam in haar eigen praktijk. Ik vind het vaak een voordeel als iemand nog in opleiding is of net begonnen, ik heb daar goede ervaringen mee. Mensen zijn dan nog heel erg gemotiveerd en zitten vol met verse kennis. Het viel mij bijvoorbeeld erg op dat de huisarts in opleiding die ik een paar keer heb gesproken, veel meer weet van ME dan mijn eigen huisarts. Ik heb nu voor maandag 6 november een afspraak gemaakt, best spannend. Ik heb wel duidelijk gemaakt dat ik niet open sta voor medicatie. Dat heb ik jaren geslikt en lost niets op. Ik wil liever samen zorgvuldig uitzoeken wat me nu triggert en welke combinaties ik beter kan laten staan en hoe ik die darmen kan laten herstellen, indien mogelijk. Ik ken het GAPS dieet en heb daar ook alle informatie over in huis, alleen ontbreekt de moed zoiets aan te pakken in mijn eentje.

Nou ja, wordt vervolgd.

Verder nieuws. Waar is Pippi? Die heb ik al heel lang niet gezien. Hoewel het mentaal redelijk gaat met mij, sta ik toch al maanden op standje overleven en is er weinig ruimte voor pret. De activiteiten die ik doe zijn meestal noodzakelijk. Ik wil nu toch proberen of ik regelmatig iets kan doen waar ik blij van word of heel ontspannen. Een kennis wees mij op yoga nidra dat een keer in de maand hier in Hoorn wordt gegeven. Ik hoop dit volgende week uit te proberen. Dit is een yogastijl waarbij je liggend – met behulp van in dit geval klankschalen en begeleiding van een yogadocent – in een (hoop ik ) diepe staat van ontspanning raakt.

Dat wil ik wel! Meer ontspanning is beter. Ik zag dat er ook doordeweeks in de ochtend lessen ‘relax en restore-yoga’ worden aangeboden, waarbij het tempo wat lager ligt dan bij ‘normale’ yogalessen. Ik hoop dat dit me lukt. Ik zou graag mijn spieren op een hele milde manier iets meer willen trainen. Revalidatie via fysiotherapie is te hoog gegrepen momenteel maar misschien lukt dit wel.

Veel voornemens dus om iets meer relaxtijd voor mezelf te hebben. Ga ik nu een middagdut doen, óók belangrijk. Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Weinig te melden hier. Alles zit nog vast in mijn hoofd en ik voel me daarom niet oké. Het is inmiddels een fikse voorhoofdsholte- en bijholteonsteking. Ik heb neusspray, spoel mijn neus met zout water, slik pijnstillers en lig veel plat. Verder valt er niet veel aan te doen dan gewoon de rit uitzitten.

Ik moest er gisteren wel even uit omdat Moos naar de dierenarts moest voor een ingreep. Er is een kies getrokken. Ik vond het best spannend dat hij onder narcose ging, hij is immers niet meer de jongste. Gelukkig ging alles prima. Hij had ze bovendien helemaal ingepakt bij de dierenarts, ging al kletsend onder narcose en zodra hij weer bij was begon hij meteen weer te miauwen. Dus toen we hem haalden had hij er wat fans bij.

Eenmaal thuis wenste hij onmiddellijk een gevulde bak wegens een té lege buik maar hij moest helaas een paar uur wachten op aanraden van de arts. Die paar uur heeft hij doorgebracht naast zijn etensbak, zodat hij zeker wist dat er geen tijd verloren zou gaan tussen het vullen van de bak en de start van zijn diner.
Helaas ontdekte hij toen het eindelijk zover was dat het eten  bestond uit wat theelepeltjes met een armzalig beetje nat voer. Het bewijs dat dit nodig was bestond uit een ferme kotspartij maar toch werd dit voorzichtige voeren me niet in dank afgenomen.

Vanmorgen bleek dat de ellende nog niet over was want hij mag nog niet naar buiten. Hij moet een paar dagen binnenblijven. Het is toch een open wond en wie weet wat hij buiten oploopt. Hij krijgt ook nog een week antibiotica om infecties tegen te gaan en dat is geen succes. We hebben gisteren met zijn twee-en het arme beest in de houdgreep genomen en geprobeerd drie pillen naar binnen te werken. Afijn, drie pillen later was de relatie tussen mens en kat grondig verstoord, liep het zweet zo mijn bilnaad in en werd ik door kind op een pil gewezen die op de vloer lag, waarschijnlijk slinks uitgespuwd door een razende Moos. Die derde pil hebben we door het eten geprakt en dat is redelijk naar binnen gewerkt.

Wie toch bedenkt dat een kat na een ingreep aan zijn mond drie pillen per dag moet slikken die vies zijn en waarbij je hem pijn doet, want om de bek open te krijgen moet je druk op de kaken uitoefenen! Ik heb al jaren katten en weet goed hoe ik pillen moet toedienen maar bij Moos is dat nooit een succes. Hij klemt zijn kaken echt hermetisch op elkaar. Hij gaat ook meestal rechtop staan op zijn achterpoten met zijn voorpoten helemaal de lucht in. Daar was hij gisteravond te zwak voor maar desondanks lukte het dus niet alle pillen te geven. Ik verheug me nu al op vanavond, als we weer een poging mogen wagen 😦

De pijnstilling ging er beter in vanmorgen, dat is een vloeistof die we in zijn bek spuiten.  Maar als de antibiotica niet lukt moeten we terug naar de dierenarts voor een dagelijkse injectie.

Gerrie reageerde nogal panisch op het feit dat we Moos weg brachten en terugkwamen zonder kat. Hij verschanste zich bovenaan de trap, zeer verontrust. Je zag hem denken: dat klopt niet hoor, je gaat weg met een kat en komt terug zonder kat, denk je dat ik niet kan tellen! Die was dus de rest van de dag geagiteerd en op zijn hoede.

 

Dibbes daarentegen….:-)
Opgeruimd staat netjes! Een kat minder is meer tijd voor Dibbes! Je hoorde het hem denken.  Al moet ik zeggen dat hij in de avond heel voorzichtig en lief tegen Moos deed. Sowieso, Moos lag op bed en alle katten lagen om hem heen, half tegen hem aan. Ze zorgen toch wel voor elkaar.

 

Nou dit was weer de wekelijkse kattenspam. Fijn weekend allemaal!

 

Zaterdag

de meester aan het werk, daar kan ik nog wat van leren

Deze week was wel oké. Het goede weer maakte dat ik veel in de tuin kon zitten en daar genoot ik volop van. Mijn lijf sputterde nogal tegen deze week en ik had veel pijn. Ik kon daarom helaas niet  mee naar het strand met de mannen woensdag, maar zo in de zon zittend in de tuin was het ook fijn.

Donderdagmiddag ging ik met kind naar Kedi, de kattendocumentaire. Ik vond het een aanrader. Vooral om te zien dat veel zwerfkatten meerdere mensen hadden die zich om hen bekommerden. Heel realistisch vond ik het beeld dat werd gegeven van zwerfkatten overigens niet. Misschien betekent het iets heel anders om een zwerfkat in Istanbul te zijn. Maar mijn beeld van zwerfkatten is dat ze vaak een behoorlijk ellendig bestaan hebben met veel ellende, ziekte en geweld waar ze aan bloot worden gesteld. Toen ik het er met M. over had zei hij dat ze voor deze documentaire wellicht de wat beter benaderbare katten hebben gevolgd. Degenen met een miserabel bestaan en een schuw karakter laten zich natuurlijk niet zomaar zien. Dat zou goed kunnen.

Meer actie was er niet deze week. Volgende week heb ik het beduidend drukker. Ik moet maandag naar de audicien om mijn super telefoonclip op te halen. Die wordt gekoppeld aan mijn mobiel en mijn gehoorapparaten en dan kan ik weer eens gewoon de telefoon opnemen als die overgaat. Dinsdag moet ik even naar de huisarts voor de B12 injectie en aansluitend meteen even een onderzoek in het kader van  het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Vrijdag weer de B12 injectie en dan in de middag met puber naar een orthopedische zolenmaker omdat zijn oude zolen aan vervanging toe zijn.

De voetbaltrainingen van puber zijn ook weer begonnen dus eigenlijk vallen we langzaam al in een regelmatiger ritme van meer verplichtingen en trainingen, ook al is er nog een week vakantie te gaan. Op zich vind ik dat wel fijn. Ik merk dat het me nu ook weer lukt om bepaalde routines op te pakken. Iets wat me maanden niet lukte door het rommelige van de verbouwing.

Nu ik weer mijn normale dagroutines oppak zit ik ook weer beter in mijn vel. Ik ben nog niet helemaal uit het zwarte gat geklommen maar wel een heel eind. Al wordt een deel ook zeker veroorzaakt door hormonen en de overgang. Ik heb wel wat ‘anger issues’ momenteel om het maar netjes te zeggen en kijk soms met verbazing naar de heks die in mij schuilt. Nou ja, waait ook wel weer over tot die tijd moeten de mannen maar een helm op doen en vaak tot 10 tellen ;-).

Zaterdag

deze gaat niet naar de vuilstort hoor en ook niet naar de kringloop!

Zo, de mannen zijn nu naar de vuilstort en de kringloop en het huis is weer een stukje opgeruimder en leger. Alles stond eigenlijk vorig weekend al klaar maar tegen de tijd dat eindelijk de auto ingeladen was, was de vuilstort al gesloten. Blij dat het nu weg is.

Deze week heb ik ook de computer flink opgeschoond. Hij was erg traag geworden maar nu doet hij het weer als een zonnetje. Ik heb gebruikt gemaakt van het programma CC Cleaner om op te ruimen. En verder even alle bestanden doorgelopen en handmatig oude documenten verwijderd en één en ander verplaatst naar de externe schijf.

Tot slot kochten we een wifi-versterker omdat we boven bijna geen signaal hebben. We hadden er al eerder eentje aangeschaft en dat was geen succes. Maar toen Zuinige Zeeuw schreef over haar wifi-versterker die het naar volle tevredenheid  deed, heb ik haar gevraagd welke zij had en die gekocht. En inderdaad, hij doet het prima (voor wie het weten wil: de TP-Link TL-WPA4530 KIT – Wifi Powerline ).

Het nieuws over de aanslag in Barcelona hakte er goed in, bij veel mensen natuurlijk. Het kwam ook dichtbij want ik heb vrienden wonen in Barcelona. Nu wist ik dat hij er niet was wegens vakantie met hun drie kinderen, maar zij wel. Sterker nog, zij komt bijna alle dagen vlak bij de Ramblas omdat zij daar vlakbij werkt. Meestal mijdt ze het vanwege de drukte maar juist deze week plaatste zij foto’s van de Ramblas omdat het ’s ochtends zo rustig was. Lang leve Messenger, ik had meteen contact met haar en ze was gelukkig ongedeerd.

Op kattengebied kan ik melden dat de kat-in-de-mandtraining met Dibbes een enorm succes is en met Gerrie gaat ’t zo zo. Die wil niet echt. Maar Dibbes wel en gisteren bereikte ik een nieuwe mijlpaal. Na het oefenen met in de reismand springen en het oké vinden dat het deksel dichtgaat, was hij gisteren zover dat ik de reismand met hem erin even kon optillen, zonder dat hij in paniek raakte. Natuurlijk heb ik hem daarna weer uitbundig geprezen.

Dit blijven we even een paar weken herhalen. De volgende stap is dan optillen en even lopen, daarna optillen, lopen en even naar buiten en uiteindelijk in de auto een klein rondje rijden. Ik ben dus nog wel een paar maanden bezig denk ik. Maar ik ben nu al verder met hem gekomen dan ik had verwacht. Het doel is hem zonder zware drugs in de reismand te krijgen voor de dierenartscontrole eind van het jaar. Met Gerrie denk ik eerlijk gezegd dat dit niet goed lukt met het tempo waarin het nu gaat. Daar moet ik nog even wat op gaan verzinnen.

Op dinsdag had ik een spontane Pippi-actie. Het was best mooi weer en vriendin M. appte dat zij in het buitenbad in Zwaag was met haar gezin. Ze is op vakantie in de buurt en we hadden een afspraak staan voor vrijdag. Maar vrij spontaan besloot ik dat S. en ik ook wel even naar het buitenbad zouden komen. Dat is ca. 15 minuten fietsen en voor mij met de e-bike nét te doen.

Zo gezegd, zo gedaan, dus gingen we op weg. Alleen toen we net 5 minuten onderweg waren, zag ik dat de accu bijna leeg was. Een verstandig mens was toen omgedraaid. Maar dat lukte me niet. Ik had al gezegd dat ik er aan kwam, zat me ook lekker te verheugen en door de adrenaline van die spontane actie voelde ik me erg overmoedig.

Dus doorgefietst en heen heb ik het net gered met de accu. We hadden een heerlijke middag in het zwembad en praatten elkaar de oren van het hoofd. We zien elkaar normaal bijna nooit, ik heb haar via het blog leren kennen. Aangezien zij net als ik chronisch ziek is en dus beperkt in wat ze kan doen, hebben we vooral contact via app en mail.

Toen weer op naar huis met een accu die meteen uit ging. Dat ging eigenlijk verbazingwekkend goed vond ik, zeker conditietechnisch. Mijn benen deden wel wat pijn maar verder ging het wel.

Die euforie duurde tot de volgende dag, toen werd ik zwaar verkouden wakker, met lichte koorts, een bezweet en grieperig lijf. Jammer. Eerst dacht ik nog dat het kwam doordat ik het idee heb dat er al een flinke tijd iets sluimert in het lijf, ik had op vakantie ook al een koortslip en keelpijn. Maar toen in de loop van de dag de verkoudheid ineens was verdwenen drong het tot me door dat dit gewoon een ME-reactie was van mijn lijf. Ik heb voor mijn doen een zware fysieke actie gedaan en mijn lijf roept dan de noodtoestand uit met een grieperig gevoel en rare symptomen.

Toen ik net ME had, had ik dit constant. Ik werd elke ochtend wakker met de griep als het ware. Verkoudheden kwamen en gingen in een paar uur tijd, last van keelontstekingen die op kwamen zetten en dan ineens weer verdwenen. Het duurde lang voordat ik begreep wat dit was en dat dit er dus blijkbaar bij hoort.

Spijt dat ik ging? Nee, zeker niet! Het was gewoon zo’n onverwacht leuke middag met een gouden randje. Wel heel jammer dat ik hierdoor onze echte afspraak van vrijdag moest afzeggen. Maar ik hoop dat we die volgende week alsnog kunnen hebben. Het is zoals het is. Voor nu weer even bij tanken en voortaan die accu beter in de gaten houden. Ga ik nu lekker van de zon genieten want het is vrij onverwacht toch heel mooi weer vandaag. Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Hèhè, je zou bijna vergeten dat ik een blog heb, ik ben hier zó weinig geweest de afgelopen maanden. Nou, voor die paar diehards die zijn overgebleven: komt ie!

Vorige week zondag is de laatste echt grote klus gedaan in de keuken. De week ervoor was er betegeld, nu werd er gevoegd. M. besloot dat in zijn eentje te gaan doen dus na instructies van G. en het bekijken van wat video’s op de laptop ging hij aan de slag. Alleen waar we niet rekening mee hadden gehouden is dat het voegsel erg snel droogt. Dus heb ik hem uiteindelijk geholpen. Hij bracht het aan en na een kwartier volgde ik met afsponzen en de sponsspaan. Gelukkig was het niet zwaar om te doen en kon ik telkens rusten als M. nog bezig was en zijn deel nog meer moest drogen.

Het resultaat is geweldig en de keuken lijkt in niets op hoe het was. Voor nu doen we even niets meer zodat ik dus kan herstellen en hopelijk mee kan op vakantie. De keuken is nog niet af maar het zit hem nu in afwerken zoals afkitten, nog een deurtje ophangen (waarvan het scharnier niet goed is) en alle deurtjes afstellen. Een impressie van hoe het er nu uit ziet:

Even opfrissen, zo was het:

  

En zo werd het:

zo zie je goed t verschil met de oude tegels links

met kruidenkastje gemaakt door M. van resthout

Van nog meer resthout maakte M. ook een krukje, ter vervanging van het oude krukje dat op instorten stond en waar ik niet meer op durfde te staan:

 

Na het voegen werd alle kluszooi opgeruimd en had ik voor het eerst sinds eind april een opgeruimde huiskamer. De week erna pakte ik weer mijn normale dagelijkse routines op want die zijn natuurlijk enorm verstoord door de onrust van de afgelopen periode. Met als gevolg dat mijn lijf en darmen nogal van slag zijn. Maar ik merk nu al dat ik flink aan het bijtrekken ben.

Afgelopen dinsdag werd ik geïnterviewd door de stagiaire van de huisarts. Er lopen daar altijd assistentes in opleiding rond en deze is bijna klaar met haar opleiding. Een van de afsluitende opdrachten was een interview met iemand met een chronische aandoening. Natuurlijk laat ik mij de kans niet ontnemen om iemand die gaat werken in de medische wereld te vertellen wat ME is en hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet en welke beperkingen er zijn. Ze vertelde vooraf vrijwel niets te weten van ME en had geen flauw idee van de symptomen die erbij horen.

Buiten dat ging ik op donderdag naar de film. Kind en ik zaten in een lege zaal want de rest van het land genoot buiten van de zon. Binnen was het heerlijk koel. De reden dat ik per se wilde gaan was niet alleen dat ik deze film graag wilde zien, ‘les fantômes d’Ismaël’, maar dat ik ook wilde ervaren hoe het is met gehoorapparaten. 17 juli ga ik naar de audioloog en dan moet ik input geven over hoe het gaat in verschillende situaties.

Al met al viel het reuze mee, het geluid was vooral erg hard maar dat kon ik zachter zetten. Maar het ging niet vervelend zingen en het kwam niet vertekend over. Ook ontdekte ik voor het eerst dat tijdens de getoonde reclamefoto’s voorafgaand aan de film, muziek wordt gedraaid. Iets wat ik hiervoor altijd in totale stilte heb bekeken ;-).

De wereld is erg wonderlijk nu. Ik vraag veel aan de mannen wat ik hoor en of dit normaal is. Ik hoor als ik in de tuin zitten mensen drie tuinen verderop praten! Maar het went wel snel. Het enige wat nog geen succes is, is telefoneren. Dat lukt nog steeds niet dus ik wil met de audioloog bespreken of ik een koppeling kan krijgen tussen mijn apparaten en mobiele telefoon. Buiten dat ben ik wel heel blij met het ingeplugde bestaan.

Volgende keer zal ik een blog schrijven over de kosten van de keuken. Zijn we binnen budget gebleven?

Fijn weekend! De mannen zijn op stap naar North Sea Jazz en ik ben alleen. Heerlijk, ik ben me gestaag aan het werken door ‘Het lot van de moordenaar’ van Robin Hobb. Voor fans van Fitz en de nar die net als ik zoeken naar boeken uit deze serie om te kopen: in september verschijnt een paperback jubileumeditie bij de eci van de eerste drie delen voor  €75 euro. Tweedehands doen deze drie delen zo €120 dus dat is zeker de moeite waard! Ik ga hier voor sparen.

Zaterdag

Deze week was behoorlijk heftig. Op maandag kreeg ik mijn gehoorapparaten en dat slokte veel energie en tijd op. Niet alleen qua wennen aan geluiden maar ook omdat ik een aantal malen terug moest naar de audicien omdat het rechter apparaat niet goed zat. Omdat links zo goed en comfortabel zit en helemaal geen pijnklachten oplevert, was het verschil met rechts enorm waar telkens na een uur dragen enorme pijn ontstond op de contactpunten tussen oor en apparaat. Het duurde even voor de oorzaak was ontdekt en dat betekende voor mijn doen heel wat heen en weer fietsen naar de audicien. Volgens mij is het nu opgelost. Zeker weten doe ik het nog niet want mijn rechteroor is nog wat geïrriteerd en pijnlijk en dat moet eerst even wegtrekken. Maar volgens mij komt het wel goed.

Buiten dat ben ik heel blij! Na de eerste twee letterlijk helse dagen waarbij mijn zenuwstelsel voortdurend op hol sloeg vanwege de nogal overweldigende geluiden van alledaagse dingen zoals de wind, het doortrekken van de wc, mijn eigen klaterende plas op diezelfde wc en de man die nog even moest afleren dat hij niet meer tegen mij hoefde te schreeuwen, kwam al er snel een gewenning en hoorde ik ook andere dingen. Zoals het gespin van Dibbes! Dat ontroerde me enorm. Het vogelconcert in het park tegenover ons huis. Het gesprek aan tafel bij het avondeten dat ik nu zonder moeite kan volgen. Voor de mannen zal het ook veel irritatie schelen. Want tv kijken doen we nu op 1/3 van het geluid van voordat ik ingeplugd werd.

Wel is het natuurlijk nog flink wennen. Ik heb van de week me rot gezocht naar waar het vreemde zoemende geluid toch vandaan kwam dat ik ineens hoorde. Nu weet ik dat de oven geluid maakt als deze aanstaat. Mijn referentiekader was altijd het lampje dat aangaat maar de oven zoemt dus ook ;-).

Door alle indrukken val ik in de avond als een blok in slaap. Ik, die altijd uren wakker lig omdat ik meestal zo overprikkeld ben. Maar de moeheid is nu sterker dan de overprikkeling. Heerlijk vind ik dat. Want ik slaap geweldig.

Zondag en maandag gaan M. en G. de laatste grote keukenklus doen, betegelen. Daarna zal het nog hier en daar wat uurtjes afwerken zijn maar het meeste is nu klaar. De afgelopen week is M. vooral bezig geweest met de bar. Die is afgeschuurd en afgeschuurd en dat duurde maar en dat duurde maar want de bar zat helemaal onder de mahoniebeits en lak, heel veel lagen. Maar daaronder kwam het oorspronkelijke hout tevoorschijn, meranti! Waar ook onze aanrechtbladen van zijn gemaakt. Dus is dat nu in de lijnolie gezet en wordt het eventueel later nog kleurloos afgelakt.

links de bar, rechts deel van het aanrecht

Dan is het na dit weekend hopelijk klaar met klussen. Dat is ook nodig want nu moet ik echt gaan bijtrekken. Zoals ik nu ben kan ik niet mee naar Frankrijk. Ik ben wel héél blij met de B12 injecties want zonder dat was de hele verbouwing überhaupt niet mogelijk geweest denk ik zomaar.

Ga ik nu lekker verder lezen. Fijn weekend allemaal!

 

Zaterdag

De afgelopen week was niet om over naar huis te schrijven en bovendien heb ik dat al gedaan, dus blik ik liever vooruit. Komende week is best een spannende week. Ik verwacht dat er hier dan op locatie wordt geklust. De aanrechtbladen kunnen worden geplaatst, al is terwijl ik dit schrijf nog niet helemaal duidelijk  wanneer dit zal zijn. Maar spannend is het wel!

Van het Audiologisch Centrum in Alkmaar kreeg ik een oproep voor komende woensdag. Eindelijk. Begin januari deed ik gehoortesten in het ziekenhuis dat mij na de uitslag – ‘u bent stokdoof’ – doorverwees naar een audicien. Daar ging ik in februari heen en die vertelde gezien mijn klachten niet heel veel voor mij te kunnen doen en verwees mij door naar het Audiologisch instituut voor verder onderzoek. Als daar duidelijk is of ik geholpen kan worden en hoe, kan ik wel met die informatie naar de audicien om een apparaat te laten aanmeten. Dat heeft mijn voorkeur want de audicien is in mijn woonplaats en daardoor beter en makkelijk bereikbaar.

Verder is het vakantie voor kind de komende twee weken. Voor mij voelt dat ook als vakantie omdat het tempo dan net wat lager ligt in huis en er vaker kan worden uitgeslapen. Daar verheug ik me op.

Dit weekend zijn er geen plannen, ik ga nog even flink bijtanken want ik verwacht dat de komende week energie gaat vreten.

Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Niet veel gedaan deze week maar in mijn hoofd des te meer. Er stonden geen afspraken in de agenda anders dan de B12-injecties. Ik ging één keer naar de toko en de bibliotheek en verder deed ik niets. Dinsdag gebeurde er iets dat nogal inhakte op mijn reserve-energie en daar moest ik de rest van de week van bijkomen. Wat dat was lezen jullie morgen maar er was geen puf meer om op stap te gaan of iets te doen.

Buiten dat bijkomen las en schreef ik en werkte ik wat recepten uit. Evengoed een prima week. Zo lang ik boeken heb en de beschikking over een laptop, ben ik een tevreden mens.

De week in beeld:

Gerrie hielp met de AH-bestelling

 

Ik las de tweede roman van Joël Dicker. Wat ik ervan vind lees je dinsdag

Glutenvrije gnocchi! Nu nog verder ombouwen naar een plantaardige versie en dan publiceer ik het recept op mijn kookblog

De zon liet zich niet heel veel zien maar als hij scheen zat ik er in, met gezelschap.

Dibbes beleefde een avontuur deze week, dat lees je morgen

Niet iedereen was blij dat het avontuur van Dibbes goed afliep. Sommigen – ik noem geen namen maar zijn naam begint met een G. en hij kijkt hier recht in de camera- waren zelfs ronduit teleurgesteld.

Pas eind van de week drong het tot me door dat het dit weekend Pasen is. Ik heb nog geen paasei gekocht laat staan gegeten. Dus wellicht dat man of kind dat even snel gaan halen als ze daar trek in hebben, maar kind zegt net dat het hem niet boeit. 😉

De mannen gaan tweede paasdag uit eten met mijn schoonfamilie. Ik ga niet mee, de keus was tussen een pizzeria of de Chinees. In beide soorten gelegenheden kan ik niet echt terecht met mijn glutenovergevoeligheid. Ik durf het risico niet te nemen. Dus eet ik maandag alleen en ga even nadenken waarmee ik mezelf ga verwennen.

Hebben jullie plannen? Fijn weekend allemaal!

Zaterdag

Huh, wat is dit nou?

Een rustige week deze week. Ik las en schreef, werkte wat recepten uit en rende telkens hard naar buiten als de zon zich liet zien. Ik had na de drukte van vorige week in het weekend een flinke terugslag. Maar ook hier merk ik vooruitgang, na twee dagen voelde alles weer normaal. Ik herstel echt sneller nu ik regelmatig b12-injecties krijg. De assistente moest erg om mij lachen toen ik dinsdag op de praktijk mijn broek liet zakken en riep “een keer volgooien graag!” Maar zo voelt het echt, alsof ik word volgegoten met iets dat energie geeft, heerlijk.

Maandag was ik naar de ortho voor de maandelijkse controle. Ze schrokken wel van mijn verhaal over de klachten die ik afgelopen maand had gehad, met de oorpijn en kiespijn die werd veroorzaakt door de beugel. De orthodontist keek mee naar aanleiding van mijn verhaal en hij constateerde dat de kies die pijn deed, gebroken is. De druk van de beugel wordt nu niet goed verdeeld en een deel van die kies wordt omhoog geduwd.

Nu had de tandarts ook wel geconstateerd dat een deel omhoog kwam, maar hij heeft het niet over een breuk gehad.  Denk ik, want ik versta mijn tandarts vrijwel niet. De combinatie van mijn doofheid, met het mondkapje dat hij draagt én het feit dat Nederlands niet zijn moedertaal is, maakt dat ik veel naar de beste man lach, braaf mijn mond opendoe en alles maar over me heen laat komen. De ortho zegt dat ik na het beugeltraject een kroon moet laten plaatsen. Voor nu hopen we dat ik niet meer pijn en ongemak op die plek ga krijgen. In juni moet ik voor de halfjaarlijkse controle naar de tandarts en dan bespreek ik het wel met hem. Maar een beetje vreemd vind ik het wel.

Donderdag had ik een geweldig leuk uitje. Vriendin M. krijgt eind mei een puppie. Ik mocht nu alvast mee op kraamvisite bij moeder Nanouk, een prachtige huskie. De pups zijn nu twee weken oud, de oogjes waren net open en hier en daar werd er ook al gelopen. Té schattig. Ik had nog nooit pups gezien die nog zo jong zijn en ik heb genoten.

Geen plannen dit weekend anders dan lezen en relaxen en hopen dat het mooi weer wordt. En jullie?